Connect with us

Πολιτισμός

Αλλαγή χώρου παρουσίασης της παράστασης “Ειδικές Περιστάσεις”

Αλλαγή-χώρου-παρουσίασης-της-παράστασης-“Ειδικές-Περιστάσεις”

Το 64ο Φεστιβάλ Φιλίππων, ενημερώνει το θεατρόφιλο κοινό ότι η προγραμματισμένη για σήμερα Κυριακή 25/7 παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης «Ειδικές Περιστάσεις», θα παρουσιαστεί την ίδια ώρα (21.30) στο γήπεδο μπάσκετ του Πάρκου Φαλήρου Καβάλας και όχι στο Φρούριο Καβάλας, όπως αρχικά είχε προγραμματιστεί, για τεχνικούς λόγους.

 

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης
Διαφήμιση1
Κάντε κλικ για να σχολιάσετε

You must be logged in to post a comment Login

Γράψτε μας το σχόλιο σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Πολιτισμός

ΔΗΠΕΘΕ: «Αναφορά σε μια Ακαδημία» του Φραντς Κάφκα

ΔΗΠΕΘΕ:-«Αναφορά-σε-μια-Ακαδημία»-του-Φραντς-Κάφκα

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας φιλοξενεί το Σάββατο 29 και την Κυριακή 30 Ιανουαρίου στις 9 το βράδυ, στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου, την περφόρμανς «Αναφορά σε μια Ακαδημία» του Φραντς Κάφκα, σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου.

Λίγα λόγια για το έργο

Ο κεντρικός ήρωας του διηγήματος του Φραντς Κάφκα «Αναφορά σε μια Ακαδημία» είναι ο πίθηκος Rotpeter. Μια ομάδα κυνηγών της εταιρείας Χάγκενμπεκ τον πυροβόλησε σε μια ζούγκλα της Χρυσής Ακτής, καθώς πήγαινε με την αγέλη του να πιούν νερό. Δέχτηκε δύο σφαίρες με αποτέλεσμα τον ευνουχισμό του. Κατόπιν, τον αιχμαλώτισαν, τον μετέφεραν στο πλοίο τους και τον έκλεισαν σε ένα κλουβί. Αυτός, σε κατάσταση σοκ, έχοντας χάσει τη μνήμη της ως τώρα ζωής του, πάσχισε να διαφύγει. Τότε άρχισε να παρατηρεί αυτούς που ήταν γύρω του, τους εξαθλιωμένους και από-ανθρωποιημένους σκλάβους/ναύτες της εταιρείας Χάγκενμπεκ και προσπάθησε να τους μιμηθεί. Οι άνθρωποι με τη σειρά τους, παίζοντας με το άγριο ζώο, άρχισαν να το βασανίζουν. Οι ναύτες έχοντας αποδεχθεί την καταπίεση που υφίστανται αυτοί οι ίδιοι, με χαρακτηριστική άνεση την ασκούσαν με τη σειρά τους σε ένα ήδη τραυματισμένο και ανήμπορο άγριο ζώο. Όταν το καράβι έφτασε στο Αμβούργο ο Rotpeter μπορούσε να διαλέξει ανάμεσα στο ζωολογικό κήπο και το βαριετέ (μουσικό θέατρο). Διάλεξε το βαριετέ. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στην ανθρώπινη συμπεριφορά και πλέον παρουσιάζει ως περφόρμανς την ίδια τη διαδικασία του βίαιου εξανθρωπισμού του.

Σκηνοθετικό Σημείωμα:

Η Αχερουσία Λίμνη του Σώματος και η Διονυσιακή Κρύπτη*

“ὡυτὸς δὲ Ἀίδης καὶ Διόνυσος, ὅτεῳ μαίνονται καὶ ληναΐζουσιν”

Ηράκλειτος

Στο σώμα μας υπάρχει μία κρύπτη. Βρίσκεται στον “κάτω κόσμο” του σώματος. Εκεί είναι ο Διόνυσος. Περιμένει τη λύτρωσή του. Μπροστά στην Αχερουσία Λίμνη, στην γκρίζα ζώνη της εσωτερικής εξορίας του. Αυτή είναι η περιοχή όπου γράφει ο Φραντς Κάφκα. Η Αχερουσία Λίμνη του σώματος, σε μία Νέκυϊα χωρίς τέλος. Ο πίθηκος – άνθρωπος – ηθοποιός στην “Αναφορά” αφηγείται τη διαδικασία αυτής της εσωτερικής εξορίας. Το μουσικό του θέατρο επίσης. Ο άνθρωπος που ήταν πίθηκος γίνεται ηθοποιός για να μπορεί να εκφράζει το τραύμα του, για να μην πάψει ποτέ να μιλάει γι’ αυτό. Η θεατρική και μουσικότροπη έκφραση του τραύματος αποτελεί μια πρόσκαιρη λύτρωση. Το χιούμορ του είναι πάντα πένθιμο και αυτοσαρκαστικό γιατί γεννιέται από το τραύμα. Ένα υφέρπον ρεύμα τραγικότητας διαπερνά την Αναφορά του, χωρίς ποτέ να χάνεται η λάμψη της μουσικότητας και της θεατρικότητας.

Να κατέβουμε μαζί με τον Κάφκα ως την Αχερουσία Λίμνη του σώματος. Να αφηγηθούμε μαζί του την ιστορία του βίαιου εξανθρωπισμού της ζωικής ενέργειας του κάθε ανθρώπου, κατά βάση του ίδιου μας του εαυτού. Να κοιτάξουμε κατάματα την κρύπτη όπου βρίσκεται αποδιωγμένος ο Διόνυσος μέσα μας. Να τολμήσουμε να ανοίξουμε αυτή την πόρτα. Ας αναρωτηθούμε γιατί γίναμε ηθοποιοί κι εμείς οι ίδιοι. Ποιό τραύμα αφηγούμαστε; Ποια αγωνία είναι αυτή που εκφράζουμε; Η ψυχοσωματική αυτή διαδικασία μπορεί να μας οδηγήσει ως την εξέγερση του σώματος, κατάσταση κατά την οποία το σώμα παράγει την ίδια του την ελευθερία.

Σάββας Στρούμπος

Ίος, 12/8 – Αθήνα 29/8/2020

*Η έννοια της κρύπτης αναπτύσσεται διεξοδικά από την Κατερίνα Μάτσα στο βιβλίο της “Το Αδύνατο Πένθος και η Κρύπτη”, Άγρα 2012

 

Μετάφραση: Ιωάννα Μεϊτάνη

Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος

Σκηνική εγκατάσταση: Σπύρος Μπέτσης

Φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης

Κοστούμια: Σάββας Στρούμπος, Ρόζυ Μονάκη

Ηχητικό τοπίο: Λεωνίδας Μαριδάκης

Φωτογραφίες: Αντωνία Κάντα

Επικοινωνία παράστασης: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

Παίζουν: Έλλη Ιγγλίζ, Έβελυν Ασουάντ, Ρόζυ Μονάκη, Άννα Μαρκά – Μπονισέλ, Μπάμπης Αλεφάντης, Γιάννης Γιαραμαζίδης, Ντίνος Παπαγεωργίου

Με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

Τιμές εισιτηρίων:

Κανονικό 15€, Μειωμένο 10€ (φοιτητικό, ανέργων, ΑμΕΑ, συνοδός ΑμΕΑ, Άνω των 65 ετών, ΟΛΜΕ – ΔΟΕ, ομαδικές κρατήσεις άνω των 7 ατόμων)

Πληροφορίες:

Λόγω των ειδικών συνθηκών, αγορά εισιτηρίων θα γίνεται μόνο ηλεκτρονικά με τη χρήση χρεωστικής ή πιστωτικής κάρτας στην ιστοσελίδα ticketservices.gr (https://www.ticketservices.gr/event/frants-kafka-anafora-gia-mia-akadimia-theatro-attis/?lang=el) .

Σε περίπτωση ματαίωσης της παράστασης, θα υπάρξει ανακοίνωση σχετικά με την επιστροφή του αντίτιμου του εισιτηρίου.

Για την είσοδο του κοινού στις παραστάσεις του θεάτρου Αντιγόνη Βαλάκου, απαιτείται επίδειξη έγκυρου πιστοποιητικού εμβολιασμού ή πιστοποιητικού νόσησης, σύμφωνα με τις ισχύουσες υγειονομικές διατάξεις.

Άρνηση επίδειξης των παραπάνω πιστοποιητικών ή έλλειψη αυτών καθιστά την είσοδο στο χώρο μη επιτρεπτή στον κάτοχο του εισιτηρίου, χωρίς αξίωση επιστροφής του αντιτίμου που κατεβλήθη για την αγορά αυτού.

Οι παραστάσεις στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου θα πραγματοποιηθούν ακολουθώντας τις ειδικές οδηγίες των υγειονομικών αρχών, με προτεραιότητα τη δημόσια υγεία και με αίσθημα ευθύνης απέναντι στο κοινό και τους καλλιτέχνες.

Η είσοδος, η έξοδος και η παραμονή στο χώρο του θεάτρου γίνεται με τη χρήση μη ιατρικής μάσκας.

Είναι υποχρεωτική η τήρηση των αποστάσεων τόσο κατά την προσέλευση όσο και κατά την διάρκεια των παραστάσεων, σύμφωνα με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ.

Απαγορεύεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη των παραστάσεων.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 ώρες γραφείου.

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης

Πολιτισμός

«MUTE»: Ένας στοχαστικός μονόλογος στο «Αριστοτέλειον» Θεσσαλονίκης

«mute»:-Ένας-στοχαστικός-μονόλογος-στο-«Αριστοτέλειον»-Θεσσαλονίκης

Πρόλογος

Η παράσταση – performance – one man show «Mute» του Γιώργου Χρυσοστόμου, αφού έκανε πολλά απανωτά sold out στην Κεντρική Σκηνή του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» και στην ακόμα μεγαλύτερη σκηνή του Θεάτρου «Τζένη Καρέζη», επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για δύο μόνο παραστάσεις στο «Αριστοτέλειον» και, φυσικά, η πορεία της δε σταματά εδώ.

Το θέμα

Ένας ηθοποιός, μόνος του, χωρίς λόγια, με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, παρασταίνει χαρακτήρες της διπλανής πόρτας. Η σύλληψη της κεντρικής ιδέας για το υπαρξιακό έργο Mute, γεννήθηκε το 1998 στη Θεσσαλονίκη από τον ίδιο τον Γιώργο Χρυσοστόμου και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2019. Το έργο θίγει με μουσικό τρόπο τα βαθιά, ανθρωπιστικά προβλήματα των καιρών και αποτολμά, μέσα από τη σιωπή και την πολλή μουσική, να παρουσιάσει νέες εκφραστικές φόρμες στην «πολύβουη» εποχή τού σήμερα.

Ο ήρωας του έργου (Γιώργος Χρυσοστόμου) εμφανίζεται μπροστά στους θεατές με ένα παλιό ραδιοφωνάκι. Ο ίδιος, ακούει ήρεμος εκπομπές, γνωστές μουσικές και εκκλησιαστικές λειτουργίες, τις οποίες σχολιάζει αποκλειστικά με εκφράσεις του προσώπου. Στη συνέχεια το ραδιόφωνο χάνει τις συχνότητές του κι εκείνος κατευθυνόμενος προς το σκηνικό, προσπαθεί με την κεραία να ανακτήσει το χαμένο σήμα.

Καταθέτει ο Γιώργος Χρυσοστόμου σε δηλώσεις του: «το “Mute” μοιάζει να είναι το tribute μιας γενικής στάσης ζωής, που περιλαμβάνει όλα όσα μου αρέσει να ακούω. Η αφορμή για τις μουσικές ήμουν εγώ, αλλά τελικά τις μπλέξαμε με τη Φωτεινή Γαλάνη και το αποτέλεσμα με εκφράζει. Είμαι μόνος στη σκηνή και αναγκαστικά βουβός, ενώ υπάρχει ήχος και κίνηση. Φυσικά, δε χορεύω και η παράσταση έχει πολλά προσωπικά στοιχεία».

Ανάγνωση

«Mute» σημαίνει βουβαμάρα, σιωπή. Είναι φορές που η σιωπή φωνάζει! Πόσο αντιφατικό ακούγεται αυτό! Κι όμως, έρχεται η στιγμή που πνίγεσαι. Που υπάρχουν μέσα σου τόσοι διάλογοι, υπάρχουν τόσα λόγια, υπάρχουν σκέψεις, υπάρχουν συμπεριφορές δικές σου και των άλλων. Κάθεσαι με τις ώρες και σκέφτεσαι τι έκανες, πώς αντέδρασες, βάζεις τον εαυτό σου σε μια διαδικασία διαμάχης. Αρχίζεις να μιλάς, να κάνεις διάλογο με μοναδικό ακροατή εσένα. Χωρίς δικό σου ήχο, χωρίς φωνή. Ούτε η μουσική χρειάζεται, αλλά θεατρική αδεία, η μουσική στην παράσταση έχει ρόλο καταλύτη. Επειδή ανιχνεύει συντρόφους μέσα από ερτζιανά κύματα, αλλά και σχηματοποιεί με νότες τους χαρακτήρες που στοιχειώνουν στο μυαλό σου.

Ωστόσο, εσύ αυτοψυχαναλύεσαι. Ρωτάς, απαντάς, παίρνεις τη θέση τρίτου, ακόμα και περισσότερων ανθρώπων. Προσπαθείς να βρεις τις αιτίες, τις λύσεις, προσπαθείς να πάρεις απαντήσεις, να βγάλεις συμπεράσματα και πλάθεις τα δικά σου σενάρια.

Η αλήθεια είναι πικρή. Τη βιώνουμε, την παραδεχόμαστε μυστικά, κρυφά και απολύτως εγωιστικά. Επειδή ένας άνθρωπος γεννιέται μόνος και πεθαίνει μόνος, που σημαίνει ότι ο πόνος του συνιστά προσωπικό βίωμα.

Είναι, επίσης, απίθανο να συναντήσετε ένα άτομο ολότελα συμβατό μαζί σας, η δυσαρμονία θα είναι ο σύντροφος του ταξιδιού σας . Τι πιο πιθανό να ονειρεύεστε έναν ξάστερο ουρανό τη νύχτα και να λαχταράτε να ακούσετε τη μέρα ένα όμορφο σχόλιο, αλλά θα ακούτε τα ασήμαντα και ίσως ενοχλητικά και κάποιες παράταιρες λεπτομέρειες, οπότε η συνύπαρξη θα φαίνεται πολύ κωμική!

Επομένως, η μοναξιά γίνεται φόρος που πρέπει να πληρώσεις για να αναλύσεις μια δύσκολη, προσωπική και περίπλοκη λογική.

Σε μια στιγμή αγανάκτησης πριν από τον θάνατό του, ο Γερμανός συγγραφέας – ποιητής Γκαίτε, που είχε πολλούς φίλους, εξερράγη από θλίψη λέγοντας: «κανείς δε με κατάλαβε πραγματικά και δεν κατάλαβα κανέναν απόλυτα. Κανείς δεν καταλαβαίνει τον άλλον!»

Καφκική η ιδέα του Χρυσοστόμου, φροϋδική η εξέλιξή της στο σανίδι.

Η παράσταση

Ο στοχαστικός μονόλογος παραπέμπει σε μια κατάσταση, όπου το πρόσωπο στοχάζεται την ψυχολογική και ηθική του κατάσταση, αποκαλύπτοντας έτσι, χάρη σε μια θεατρική σύμβαση, αυτό που θα παρέμενε απλός εσωτερικός μονόλογος. Σύμφωνα με τον δραματικό κανόνα ο στοχαστικός μονόλογος δικαιολογείται και διεξάγεται σε ορισμένες συνθήκες, όπου μπορεί να «αρθρωθεί» με αληθοφάνεια η στιγμή εσωτερικής αναζήτησης του ήρωα. Η μόνη αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία του είναι να υπερβεί την υπόσταση του απλού μονολόγου ή ενός συνειδησιακού ξεσπάσματος που δεν «ακούγεται».

Κι εδώ είναι η καινοτομία. Η συγκεκριμένη παράσταση καθιερώνει μια θεατρική ανάγνωση με το σώμα, τη σιωπή και τη μουσική , που είναι τόσο φλύαρη, ώστε αποκαθιστά άμεσα την επικοινωνία με το κοινό.

Ένας άνθρωπος κι εννέα δωμάτια, σαν μια κυψελιδική εγκατάσταση, εννέα διαφορετικοί χαρακτήρες, εννέα διαφορετικές συνθήκες.

Το σκηνικό της Μαγδαληνής Αυγερινού, μια μεταλλική σκαλωσιά που παραπέμπει σε κτίριο με χώρους – συγκοινωνούντα δοχεία, για ανθρώπους με ιδιαίτερες συνήθειες, ποικίλες ανάγκες, ανόμοιες νοοτροπίες, ξεχωριστές προσωπικότητες.

Ένας μουσικός πολεμά εναντίον κουνουπιών, ένας άντρας αντιστέκεται στο κόκκινο σταθερό τηλέφωνο που όλο χτυπά Ένας άλλος γυμνάζεται και φωτογραφίζει συγκεκριμένο σημείο του σώματός του. Ένας φοβικός χαρακτήρας αντιμέτωπος με το ύψος, ένας μαέστρος, ένας άνθρωπος με ερωτική σύντροφο μια πλαστική κούκλα. Ένας αγανακτισμένος ηλικιωμένος φωνάζει στους δρόμους κι ένα παιδί που κλαίει. Όλοι, ένα σύνολο παράταιρων ενοίκων, που συνθέτουν μια σατιρική βιωματική παράσταση με κοινωνικό περιεχόμενο. Ένα έργο performance, χωρίς τέλος και αρχή, χωρίς εποχή, με συμβολικούς διάφανους τοίχους να περιορίζουν τα προβλήματα της ανθρώπινης ελευθερίας.

Τη σκηνοθεσία της παράστασης συνυπογράφουν ο ηθοποιός και η Σοφία Πάσχου, ενώ η δραματουργία της διαμορφώνεται επί σκηνής. Αν ακουγόταν λόγια καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, τότε θα είχαμε μια συρραφή σκηνών με πρόσωπα κάθε ηλικίας, όπως συμβαίνει στο Θέατρο του Παραλόγου. Ο Χρυσοστόμου, όμως, τολμά να κάνει έναν μονόλογο βωβού θεάτρου με έντονη σωματικότητα, μιμική, μια κούκλα sex – toy και διαρκή, επιβλητικά μουσικά περιβάλλοντα, που εναλλάσσονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Η ιδιότυπη ερμηνεία του Γιώργου Χρυσοστόμου αποκαλύπτει το μέγεθος του ταλέντου του, αλλά κι έναν θεμελιώδη θεατρικό κανόνα στην πλήρη εφαρμογή του. Το σώμα του ηθοποιού στη σκηνή και στην πληθώρα των υποκριτικών υφών, τοποθετείται ανάμεσα στον αυθορμητισμό και στον απόλυτο έλεγχο, ανάμεσα στο φυσικό σώμα και το κατευθυνόμενο- χειριζόμενο απολύτως από τον ίδιο τον ηθοποιό/σκηνοθέτη. Ο δυισμός της ιδέας και της έκφρασης αντικαθίσταται σε τούτη την υποστήριξη του θέματος από τον μονισμό της σωματικής δημιουργίας. Η επαγγελματική δεξιοτεχνία του Χρυσοστόμου και οι σωματικές του ασκήσεις επί σκηνής, δημιουργούν συγκινήσεις και δικαιώνουν τη γλώσσα του σώματος στο πειραματικό θέατρο. Άλλωστε, ο Αρτώ μιλά για μια παραστατική διάσταση, όπου η σωματική γλώσσα αντικαθιστά τις λέξεις. Του αξίζουν έπαινοι γι’ αυτό το κατόρθωμα.

Στο φινάλε της παράστασης, ο ηθοποιός μιλά για τρία λεπτά απνευστί, καταθέτει ό,τι ήθελε να πει, χωρίς να υπάρχει δομημένο, γραμμένο κείμενο. Σ’ αυτό το σημείο διαφαίνεται η αγωνία του να μοιραστεί με το κοινό ό,τι βίωσε κατά τη διάρκεια της παράστασης ή κατά τη δημιουργία της και η άρθρωση του λόγου μετά από σιωπή μιας ώρας είναι μια απογειωτική στιγμή. Αμέσως μετά, ο ηθοποιός αποθεώνεται από την κατάμεστη αίθουσα. Με την αξία του και το δίκιο του.

Συντελεστές

Ιδέα: Γιώργος Χρυσοστόμου
Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου, Γιώργος Χρυσοστόμου
Δραματουργία: Juan Ayala
Σκηνικά-κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Μουσική επιμέλεια: Φωτεινή Γαλάνη
Σχεδιασμός φωτισμών: Σοφία Αλεξιάδου
Βοηθός σκηνοθέτη – κίνηση: Ηλιάνα Γαϊτάνη

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης

Πολιτισμός

«Μπίλλυ ο ψεύτης» των Γ. Χωλ – Κ. Γουωτερχάους από το Κ.Θ.Β.Ε.

«Μπίλλυ-ο-ψεύτης»-των-Γ-Χωλ-–-Κ-Γουωτερχάους-από-το-ΚΘΒΕ.

Το μυθιστόρημα του Keith Waterhouse, γραμμένο το 1959, υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές στην εποχή του, ενώ η θεατρική του μεταφορά έγινε σε συνεργασία με τον Willis Hall το 1960. Έκτοτε, ακολούθησαν πολλαπλές διασκευές και η κινηματογραφική του εκδοχή το 1963 αποτελεί σταθμό στον Νέο Βρετανικό Σινεμά.

Υπόθεση

Ο Billy Fisher, δεκαεννέα χρόνων, ζει με τους γονείς του και τη γιαγιά του στη Βόρεια Αγγλία, δουλεύοντας ως υπάλληλος σε ένα γραφείο κηδειών. Οι έντονες φαντασιώσεις του, που συχνά περιλαμβάνουν βίαιες επιθέσεις σε διάφορα πρόσωπα της εξουσίας, αντιπαρατίθενται στις ανούσιες ρομαντικές εμπλοκές με διάφορες γυναίκες, όλες τους παιχνίδια στιγμιαίας αφύπνισης της βαρετής πλήξης του.

Τα ψέματα γίνονται το μέσο προσφυγής του στη φαντασία, γόνιμο έδαφος για να χτίσει τη δική του προσωπικότητα. Επομένως, δεν είναι περίεργο ότι ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας και, μάλιστα, δίνει στο εν δυνάμει «βιβλίο» του τον τίτλο «Restart, για μια νέα αρχή. Έτσι, αποφασίζει να γίνει σεναριογράφος και, διεκδικώντας με καυγάδες μια δουλειά που του έχουν προτείνει στο Λονδίνο, οι αλληλεπιδράσεις του με μια φλογερή κοπέλα της εποχής, τη Λιζ, τερματίζουν την αχαλίνωτη κοινωνική του αποξένωση, ώστε τολμά να ενεργήσει σύμφωνα με τις παρορμήσεις του.

Το μέλλον του Μπίλλυ, όμως, είναι αβέβαιο, καθώς το αφεντικό του ανακαλύπτει ότι έχει σπαταλήσει τα χρήματά του, ενώ το όνειρό του να γίνει διάσημος σεναριογράφος στο Λονδίνο είναι καταδικασμένο να μην πραγματοποιηθεί ποτέ.

Η παράσταση

Το ”Billy Liar” διασκευάστηκε από τους Willis Hall και Keith Waterhouse, βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Mr. Waterhouse και μοιάζει με σπαράγματα πληθωρικής σάτιρας μιας κοινωνίας παγιδευμένης ανάμεσα στους κανόνες καλής συμπεριφοράς και στη λαχτάρα για εκσυγχρονισμό. (Γύρω από τον Billy τα κτίρια κατεδαφίζονται και ξεπηδούν νέα σε αντικατάστασή τους.)

Παρά το κωμικό περιτύλιγμα, το έργο είναι μια συγκλονιστική μελέτη της αναποφασιστικότητας. Ο φανταστικός κόσμος στον οποίο κινείται ο Μπίλλυ φαίνεται να του προσφέρει τη δελεαστική δυνατότητα της ελευθερίας, την οποία βρίσκει στο πρόσωπο της Λιζ. Την περιγράφει , με εφηβικό αυθορμητισμό, με προτάσεις : «εκφράζεται όπως νιώθει – απολαμβάνει τον εαυτό της – είναι τρελή». Όμως, αυτό που εντυπωσιάζει στην πλοκή είναι ότι ο Μπίλλυ συναναστρέφεται πολύ περισσότερο με τις δυο εν δυνάμει αρραβωνιαστικιές του, τις οποίες συναντά στο πάρκο και υπόσχεται φρούδες ελπίδες και στις δυο..

Η σκληρή κι αιχμηρή άκρη του ρεαλισμού της Νανάς Νικολάου στη σκηνοθεσία της, δεν αφήνει περιθώρια να φωλιάσει η κατάθλιψη στην ψυχή του ήρωα. Μπολιάζει τραγούδι και χορό στη δράση, ώστε να κερδίσει εφηβικό και, ταυτόχρονα, κοινό ενηλίκων, φέρνει την ιστορία από τη δεκαετία του 1960 στο σήμερα, εμπλουτίζει τις σκηνές με κινητά, λαπ- τοπ, σκισμένα, μοντέρνα τζιν, κινήσεις ραπ και σύγχρονη κουλτούρα στις νεανικές συμπεριφορές.

Αν και κορεσμένη η εποχή μας από τις πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, αυτή η παράσταση είναι πολύ ζωντανή για να είναι μόνο ένα απλό κομμάτι εποχής είτε τωρινής είτε περασμένων δεκαετιών. Η επιρροή του έργου στον κόσμο έχει γίνει αισθητή για περισσότερο από έξι δεκαετίες δημιουργικής προσπάθειας στο θεατρικό δράμα, στη λογοτεχνία, στον κινηματογράφο, και, ίσως πιο έντονα, στη μουσική. Ο Colin Meloy, τραγουδιστής των Decemberists, είχε δηλώσει ότι «Ο Billy Liar ενσαρκώνει πλήρως το ροκ πνεύμα, αλλά είναι και ευλογημένος με τη σοβαρότητα του αντιπολιτιστικού κινήματος της δεκαετίας του ’60, το οποίο άνθησε κατά τη διάρκεια της εκτεταμένης στρατιωτικής επέμβασης των Η.Π.Α. στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Το 2004 ο Meloy έγραψε ένα τραγούδι που ονόμασε Billy Liar, για το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος του Όρεγκον.

Η ερμηνεία του Θανάση Ρέστα στον ρόλο του Μπίλλυ στην παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. εμπεριέχει όλο τo νεύρο, την ενέργεια και την απελπισμένη γοητεία της απρόσμενης έκρηξης, ώστε αδημονούμε οι θεατές για ένα φινάλε δικαίωσης γι’ αυτό το χαμένο αγόρι. Ο νεαρός ηθοποιός εξισορροπεί τον ζήλο και την απογοήτευση, τη λεβεντιά και την οργή, χωρίς να εγκαταλείπει τους ψυχαναγκασμούς ( τα ψέματα) του χαρακτήρα του. Σίγουρα, έχει λαμπρό μέλλον στο θέατρο. Διαθέτει σκηνική παρουσία, ωραίο μέταλλο φωνής, είναι ένα πολύπλευρο ταλέντο και το διοχετεύει στη σκηνή, χωρίς εκπτώσεις στην υποκριτική, στο τραγούδι, στον χορό. Εξαιρετική επιλογή.

Η Άννα Κυριακίδου ως μητέρα και ο Ιορδάνης Αϊβάζογλου ως πατέρας, στα όρια της υπερπροστατευτικής μάνας η πρώτη και της μιλιταριστικής αυστηρότητας ο δεύτερος. Πολύ καλοί και οι δύο.

Η Ελευθερία Αγγελίτσα και η Λίλα Βλαχοπούλου υποδύονται δύο κορίτσια, τη θορυβώδη Ρίτα και την αφελή Μπάρμπαρα, στα οποία έχει υποσχεθεί αρραβώνα ο Μπίλλυ. Και οι δυο ηθοποιοί, άξιες ερμηνεύτριες , με άνεση και πειθώ. Η πρώτη έχει την αύρα της δύσκολης κοπέλας που μεγαλώνει σύμφωνα με τους κώδικες της νεολαίας των καφέ – μπαρ, του ανέντακτου πνεύματος, της ροκ άποψης στην ένδυση και στο «φέρεσθαι». Η δε Λία Βλαχοπούλου, χαμαιλέων στο θέατρο, εγγύηση για ένα άρτιο αποτέλεσμα στον όποιο ρόλο, είναι εξαιρετική.

Η Χριστίνα Ζαχάρωφ από την πλευρά της, θα έπρεπε να είναι ένα διαυγές σύμβολο επαναστατικής αίγλης, μια αυτάρκης μονάδα, ένα χαριτωμένο, περιπλανώμενο, χαρούμενο αλητάκι, αλλά, ατυχώς, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια Λιζ άχρωμη και άοσμη. ΄Η δεν είχε την πρέπουσα καθοδήγηση ή της ήταν υπέρμετρα κόντρα – ρόλος, αυτός της Λιζ .

Η Πελαγία Αγγελίδου, μια απολαυστικότατη γιαγιά του Μπίλλυ. Έξοχη καρατερίστα, κάνει μια υπέροχα διαδραστική είσοδο, κερδίζει το κοινό και το κρατά επάνω της ως το τέλος.

Η παρακολούθηση της παράστασης είναι μια ευχάριστη εμπειρία για μικρούς και μεγάλους θεατές. Το πλαίσιο που προτιμά η σκηνοθέτις , με τη σκηνή να χωρά τρία επίπεδα ( σκηνικά και κοστούμια Λαμπρινής Καρδαρά), στα οποία εκτυλίσσονται μεμονωμένες ενέργειες, παρέχει τροφή στα μάτια με το σουρεαλιστικό θέαμα της ζωής του Μπίλλυ.

Η μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη, μια λειτουργική ενότητα της αφήγησης, δρα ως δυναμικό μοτίβο, ως δυναμικό ή στατικό ή χορευτικό, πάντως, ένα μελωδικό μοτίβο πλαισίωσης του έργου, ένα καθοδηγητικό σχέδιο, επιτρέποντας ηθοποιούς και κοινό να αισθανθούν τον σκηνικό χώρο με τον ίδιο τρόπο που τον αισθάνονται οι μουσικοί. Εξάλλου, η μουσική δημιουργεί δυνητικούς κόσμους, συγκινησιακά πλαίσια για την παράσταση και, συνεπικουρούμενη από τους φωτισμούς του έμπειρου Στέλιου Τζολόπουλου, ενώνει τη δύναμή της στο σύνολο, το οποίο προσφέρει στο κοινό διασκέδαση, κατήχηση, ψυχαγωγία.

Δείτε την παράσταση. Στα όνειρα οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, βρίσκουν διεξόδους σε πολλά αδιέξοδα.

Συντελεστές

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές

Διασκευή – Σκηνοθεσία – Στίχοι τραγουδιών: Νανά Νικολάου

Σκηνικά – Κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά

Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης

Χορογραφία – Κινησιολογία: Αρετή Μώκαλη

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

Μουσική Διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου

Επιμέλεια βίντεο: Άντα Λιάκου

Βοηθός σκηνοθέτη: Τατιάνα Νικολαϊδου

Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Μαρία Μυλωνά

Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου

Διανομή σε σειρά εμφάνισης:

Μπίλλυ Φίσερ: Θανάσης Ρέστας
Φλόρενς Μπούθροϋντ, Μητέρα της Άλις: Πελαγία Αγγελίδου
Άλις Φίσερ, Μητέρα του Μπίλλυ: Άννα Κυριακίδου
Τζόφφρεϋ Φίσερ, Πατέρας του Μπίλλυ: Ιορδάνης Αϊβάζογλου
Ρίτα, Φίλη του Μπίλλυ: Ελευθερία Αγγελίτσα
Μπάρμπαρα, Φίλη του Μπίλλυ: Λίλα Βλαχοπούλου
Λιζ, Φίλη του Μπίλλυ: Χριστίνα Ζαχάρωφ
Άστεγος: Ηλίας Τσάκωνας
Συμμετέχουν: Γλυκερία Ψαρρού, Ζωή Παπαευθυμίου

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης
Διαφήμιση1

Προτεινόμενα