Connect with us

Πολιτισμός

«Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν πιστό» του Λούις Σεπούλβεδα στο «Metropolitan» Θεσσαλονίκης

«Ιστορία-ενός-σκύλου-που-τον-έλεγαν-πιστό»-του-Λούις-Σεπούλβεδα-στο-«metropolitan»-Θεσσαλονίκης

Πρόλογος

Για να συνεχίσουμε να ισχυριζόμαστε και σήμερα ότι σαν άνθρωποι έχουμε τον απαραίτητο και αναγκαίο σεβασμό απέναντι στη ζωή και στον εαυτό μας, για να δικαιούμαστε να επιμένουμε πως είμαστε πνευματικώς ανεπτυγμένα όντα, με λογική και εξελιγμένη νόηση, πρέπει να έχουμε συνειδητοποιήσει πως ο κόσμος γύρω μας και ό,τι αυτός περιέχει, δε μας ανήκει. Είμαστε φιλοξενούμενοι σ’ αυτόν τον πλανήτη μαζί με εκατομμύρια άλλες μορφές ζωής, τις οποίες οφείλουμε να σεβόμαστε και να προστατεύουμε.

Μπορεί ο άνθρωπος να είναι περισσότερο εξελιγμένος σε σχέση με τις υπόλοιπες μορφές ζωής στη φιλόξενη Γη, αλλά αυτό δεν του δίνει το δικαίωμα να υποτιμά τα έμβια όντα και το περιβάλλον γύρω του. Αντίθετα, τον καθιστά υπόχρεο να μεριμνά εις το διηνεκές για τη προστασία των ζώων και του περιβάλλοντος.

Το χρήμα, πιθανώς, να είναι η κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης μηχανής, αλλά οφείλουμε να δούμε ξεκάθαρα τη μεγάλη παγκόσμια εξαπάτηση της «οικονομικής μαφίας» κι ότι χωρίς φαγητό και νερό είναι άχρηστο το νόμισμα. Δεν μπορεί να μας χορτάσει, να μας ξεδιψάσει, να μας ξεβρομίσει. Άρα, η μάνα – Φύση είναι η πρώτη και η τελευταία που έχει το λόγο για τη ζωή του κάθε όντος.

Ανάγνωση

Η «Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν πιστό» είναι ένα έργο – φόρος τιμής στον αδικοχαμένο στη μάχη με τον κορωνοϊό αγωνιστή συγγραφέα Λούις Σεπούλβεδα και σε κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο. Ένα έργο τραγικά επίκαιρο μετά τις πρόσφατες τεράστιες φωτιές στον Αμαζόνιο, αλλά και με τον τρόπο που η κυβέρνηση της Βραζιλίας μεταχειρίζεται τους αυτόχθονες του Αμαζονίου.

Είναι όμως “ελπιδοφόρα επίκαιρο”, αφού η Χιλή βρίσκεται σε τροχιά ξεριζώματος του συντάγματος του δικτάτορα Πινοσέτ και μετάβασης σε μια πραγματική δημοκρατία. Με την Ελίζα Λονκόν, μια γυναίκα ιθαγενή Mapuche ως πρόεδρο, η νεοσυσταθείσα σε Σώμα Συντακτική Συνέλευση της Χιλής έδωσε σαφές στίγμα δικαίωσης των ιθαγενών πληθυσμών από το νέο Σύνταγμα της χώρας.

Ο συγγραφέας

Ο Λουίς Σεπούλβεδα γεννήθηκε το 1949 στη βόρεια Χιλή.

Συμμετείχε σε φοιτητικές και συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στο στρατοκρατικό καθεστώς της χώρας του, κατηγορήθηκε για προδοσία και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 28 ετών. Μετά από δυόμισι χρόνια εγκλεισμού στη φυλακή, και με παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας, αποφυλακίστηκε, αλλά υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τον τόπο του.

Έγραψε ποιήματα, θεατρικά έργα, διηγήματα, δημιούργησε θεατρικές ομάδες στο Περού, στο Εκουαδόρ και στην Κολομβία και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Έζησε έξι μήνες στον Αμαζόνιο με τους ινδιάνους Σουάρ και αποκόμισε εμπειρίες. οι οποίες του πρόσφεραν το υλικό για το πρώτο του μυθιστόρημα: «Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης» (opera, 1993).

Στρατεύτηκε στο διεθνές τάγμα «Σιμόν Μπολίβαρ» και συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα της Νικαράγουας. Το 1980 εγκαταστάθηκε στην Ευρώπη (Γερμανία) και συνδέθηκε με την οικολογική οργάνωση Green peace. Ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο. Του απονεμήθηκαν τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά βραβεία.

Έφυγε από την ζωή, στην Ισπανία τον Απρίλιο του 2020, χάνοντας τη μάχη με τον κορωνοϊό, σε ηλικία 70 ετών.

Αντικαπιταλιστής, αγωνιστής της ελευθερίας και οικολογικός ακτιβιστής, ο Σεπούλβεδα συνδέθηκε με τη δημοκρατική επανάσταση του Αλιέντε και σε όλη του τη ζωή παρέμεινε πνεύμα ανυπακοής.

Ο Σεπούλβεδα συχνά αναφερόταν στην αγάπη του για τον Νίκο Καζαντζάκη και στο πρώτο του μυθιστόρημα, τον “Βίο και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”. Όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή του, κατά τα χρόνια της εξορίας του στο Αμβούργο όπου έκανε και τρία από τα έξι παιδιά του, είχε δύο γάτες που τις αποκαλούσε Ζορμπά και Μπουμπουλίνα. “Πολλές φορές πριν κοιμηθούν τα παιδιά μου, μου ζητούσαν να τους διαβάσω την ιστορία του Ζορμά. Αυτό το βιβλίο ήταν ο δικός μου τρόπος για να ευχαριστήσω το Αμβούργο για τα υπέροχα δέκα χρόνια που πέρασε εκεί και για την αλληλεγγύη που βίωσα”, είχε δηλώσει ο Χιλιανός συγγραφέας.

Η Παράσταση

Ο πολυτάλαντος και κάτοχος του βραβείου «Δημήτρης Χορν» Κώστας Γάκης, σκηνοθέτης, μουσικός, ηθοποιός, πολυσχιδής προσωπικότητα και αντικομφορμιστής, ακτιβιστής με όραμα, ακολούθησε τα χνάρια του Χιλιανού συγγραφέα και μετέτρεψε τη λογοτεχνία σε θέατρο διαμαρτυρίας , με τον ξεχωριστό και καταγγελτικό του τρόπο. Συνεπικουρούμενος δε από μια ομάδα δικής του έμπνευσης, συνομιλεί, μέσα από γεγονότα του βιβλίου «ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν πιστό», με το πνεύμα της εποχής δίνοντας σάρκα και ψυχή σε χαρακτήρες, ενώ δανείζεται τη φωνή ενός ξεχωριστού πρωταγωνιστή, του γερμανικού ποιμενικού που ακούει στο όνομα Πιστός, « Afmau», στη γλώσσα των «Μαπούτσε», μιας φυλής Ινδιάνων καταδιωκόμενης από όλες τις κυβερνήσεις της Χιλής.

«Είναι τόσο δυνατή η οσμή του φόβου στους ανθρώπους, ώστε χαλάει την ευωδιά της νοτισμένης γης, των φυτών και των δέντρων, των βρύων, των μούρων και των μανιταριών που ο άνεμος μου φέρνει απ’ το πυκνό δάσος.

Μια άλλη μυρωδιά που μου φέρνει ο αέρας είναι η μυρωδιά του φυγάδα, αλλά αυτή είναι πιο ελαφριά και διαφορετική: μυρίζει στεγνό ξύλο, αλεύρι και μήλο. Μυρίζει όλα αυτά που έχω χάσει.»

Ο Κώστας Γάκης, ιδιοφυής σκηνοθέτης, γνωρίζει ότι το δραματικό κείμενο είναι ένα ατελές σενάριο εν αναμονή σκηνής. Ξέρει ότι μόνο στην αναπαράσταση παίρνει τη σημασία του και κατανοείται πλήρως από το κοινό, όταν εκφωνείται, ερμηνεύεται στη σκηνή από τους ηθοποιούς με τον λόγο και τους ήχους των σωμάτων, στο πλαίσιο εκφοράς που επιλέγει ως σκηνοθέτης. Εδώ επέλεξε μια συνθήκη άχρονη και άτοπη, επειδή η ανάγκη σωτηρίας του πλανήτη Γη είναι κοινός τόπος και ευθύνη πανανθρώπινη, επειδή η ασέλγεια , η καταστροφή του είναι ανθρώπων έργα και δεν έχουν χρώμα, επειδή δεν υπάρχουν σύνορα στα συμφέροντα κι επειδή ο ουμανισμός γεννήθηκε από την ευαισθησία ολίγων , ακυρώνεται, όμως, από τους πολλούς και μια παράσταση- κοινωνικό λειτούργημα, όπως αυτή, έχει στόχο την αφύπνιση κοιμισμένων συνειδήσεων. Και όντως! Το κοινό κυριολεκτικά ταυτίζεται με την αφήγηση του κυνηγημένου σκύλου, ο οποίος παλεύει να κρατήσει αναμμένη τη φωτιά της μνήμης και της ανθρωπιάς.

Ρεαλισμός και ποίηση, υποκριτική και κίνηση, μουσικές από ήχους της εξαιρετικής ομάδας (Γιάννης Βασιλώττος, Ελευθερία Μάζαρη , Ιωάννα Παπακωνσταντίνου), σ’ ένα σκηνικό λιτό αποτελούμενο από μια πλατφόρμα και περιμετρικά της τρία υπερυψωμένα επίπεδα, που λειτουργούν ως τόπος δράσης- διαμαρτυρίας- καταγγελίας κι ένα όμορφο τραγούδι στο φινάλε, αλλά και η προσωποποίηση του σκύλου από έναν έξοχο Κώστα Γάκη, οδηγούν το κοινό στην πληγή που ζέει στον Αμαζόνιο ή οπουδήποτε αλλού δοκιμάζεται το οικοσύστημα, ενώ εθελοτυφλούν οι ισχυροί του κόσμους μας.

Ταυτόχρονα, η δράση, τα φώτα (Παναγιώτης Πλασκασοβίτης), ο εντυπωσιακός συγχρονισμός, τα σωματικά κρουστά, δημιουργούν διαδραστική ατμόσφαιρα, εφόσον θέλεις, σαν θεατής, να ενώσεις τη φωνή σου στη φράση “θα βγούμε αδερφέ μου νικητές”. Το σπουδαίο είναι ότι η παράσταση δίνει την ελπίδα να πιστέψεις στο όραμα.

Επίλογος

Ο σκύλος-άνθρωπος, στο βιβλίο του Λούις Σεπούλβεδα, μας καλεί να ξανασκεφτούμε τα όρια ανάμεσα στον άνθρωπο και στο ζώο. Μας κτυπάει καμπάνα κίνδυνου για τη «βιασμένη» φύση. Όρια, που έχουν διερευνηθεί πολύ στη νεανική αλλά και ενήλικη λογοτεχνία. Και που, όπως φαίνεται, δε θα σταματήσουν ποτέ να εμπνέουν συγγραφείς και αναγνώστες.

Συντελεστές

Κείμενο: Λούις Σεπούλβεδα

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

Σκηνοθεσία – Μουσική σύνθεση: Κώστας Γάκης

Διασκευή: Κώστας Γάκης, Νατάσα – Φαίη Κοσμίδου

Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: η ομάδα

Φωτισμοί: Παναγιώτης Πλασκασοβίτης

Ερμηνεύουν: Γιάννης Βασιλώττος, Ελευθερία Μάζαρη , Ιωάννα Παπακωνσταντίνου

Σύνθεση Body Percussion – Tap : Τζωρτζίνα Βαρδουλακη

Στο ρόλο του Σκύλου ο Κώστας Γάκης

Διάρκεια 80΄

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Πολιτισμός

Έναρξη του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων με συναυλία του Simon Zhu και της Camerata Junior

Έναρξη-του-69ου-Φεστιβάλ-Φιλίππων-με-συναυλία-του-simon-zhu-και-της-camerata-junior

Με μία σημαντική μουσική συνάντηση άνοιξε το βράδυ της Τετάρτης 8 Ιουλίου 2026 η αυλαία του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων, παρουσία του Δημάρχου Καβάλας, Θόδωρου Μουριάδη και του Προέδρου του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, Αρχέλαου Γρανά.

Ο λόγος για τη σύμπραξη του χαρισματικού βιολονίστα Simon Zhu, νικητή του Διεθνούς Διαγωνισμού Βιολιού «Παγκανίνι» το 2023, και της Camerata Junior, της Ορχήστρας Νέων των Φίλων της Μουσικής, που κέρδισε το ζεστό χειροκρότημα των θεατών στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων!

Επρόκειτο για την πρώτη συνεργασία του Σύλλογου “Οι Φίλοι της Μουσικής / Friends of Music Society, με έδρα το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας, κατά τη διάρκεια της οποίας παρουσιάστηκε το Πρώτο Κοντσέρτο για βιολί του Νικολό Παγκανίνι, καθώς και η εκρηκτική Έβδομη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, ένα από τα πιο απαιτητικά έργα του συμφωνικού ρεπερτορίου.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Camerata Junior – Ορχήστρα Νέων των Φίλων της Μουσικής

Βιολί: Simon Zhu

Διδασκαλία, μουσική διεύθυνση: Νίκος Χαλιάσας

Βοηθός μαέστρου: Αριστέα Τσιχλή

Βοηθός διδασκαλίας: Χριστίνα Καμινάρη

Διδασκαλία πνευστών: Σπύρος Μουρίκης

Αποκλειστικός χορηγός ορχήστρας: Φωτεινή Γ. Λιβανού

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

«Οικογένεια Τσεκμέ» του Τόλη Παπαδημητρίου στο Φρούριο Καβάλας!

«Οικογένεια-Τσεκμέ»-του-Τόλη-Παπαδημητρίου-στο-Φρούριο-Καβάλας!

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Κωμωδία παρεξηγήσεων, ίσως, πάντως σύγχρονη, με ύφος ποικιλόμορφων καταστάσεων της μόδας και στιλ πάνω – κάτω, των κωμωδιών ταχείας κατανάλωσης των Ρέπα- Παπαθανασίου ή των Ρήγα – Αποστόλου, με τη διαφορά ότι εδώ πρωτοστατεί η άκρατη βωμολοχία.

Η υπόθεση της κωμωδίας «Οικογένεια Τσεκμέ» είναι ένα σουρεαλιστικό κομφούζιο, που έχει την πρόσθεση να σατιρίσει την ελληνική πραγματικότητα, την οικογενειακή τρέλα και τα στερεότυπα. Οι θεατές εισπράττουν γρήγορα το ιλαρό της προσπάθειας, άρα, ο Παπαδημητρίου ξέρει τον δρόμο που οδηγεί στην επιτυχία. Είναι ο γρήγορος ρυθμός και το ατέλειωτο βρισίδι.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η οικογένεια Τσεκμέ (τα ξαδέρφια του διαβόητου Τάκη Τσεκμέ, που γνώρισαν οι φαν του είδους στην προηγούμενη επιτυχία του δημιουργού, τη «Μαύρη Σαμπούκα»).

Τα μέλη αυτής της οικογένειας είναι το ένα πιο δυσλειτουργικό και αλλοπρόσαλλο από το άλλο: ένας αποτυχημένος κλαριντζής, μια θεοσεβούμενη φιλόλογος, ένας τράπερ/στρίπερ, μια influencer, μια κοπελιά που κάνει γιόγκα, ένας μυστήριος γείτονας με πιτζάμες και ένας… παπαγάλος.

Όλα ξεκινούν όταν στο σπίτι της οικογένειας καταφτάνει ένας ανυποψίαστος Ισπανός τουρίστας (ο Μπενίσιο Πίπα Ροντρίγκο Καλιέντε), ο οποίος ψάχνει ένα μέρος για να μείνει, μέσω πλατφόρμας τύπου Airbnb.

Αντί για ένα ήρεμο δωμάτιο, ο ξένος πέφτει πάνω στο απόλυτο χάος.

Η οικογένεια Τσεκμέ αποφασίζει να του προσφέρει μια «αξέχαστη» εμπειρία ελληνικής φιλοξενίας, η οποία όμως εξελίσσεται σε κανονική ομηρία – παγίδα.

Η οικογένεια κρύβει μυστικά, οικονομικές κομπίνες και μια περίεργη καθημερινότητα.

Για να συνεννοούνται μεταξύ τους μπροστά στα μάτια του Ισπανού (αλλά και για να μην τους καταλαβαίνουν οι έξω), χρησιμοποιούν τη δική τους, κωδικοποιημένη διάλεκτο, μια δική τους αργκό.

Ο Ισπανός προσπαθεί απεγνωσμένα να καταλάβει πού έχει μπλέξει και να επιβιώσει, οι παρεξηγήσεις διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικό ρυθμό, οι χαρακτήρες συγκρούονται για τα λεφτά, την καριέρα και τις ιδιοτροπίες τους, ενώ το κοινό παρακολουθεί μια ακραία σάτιρα για το τι σημαίνει «σύγχρονη ελληνική οικογένεια».

Πιο αναλυτικά, οι χαρακτήρες είναι:

Σάκης: Ταλαντούχος στρίπερ και ανερχόμενος τράπερ.

Στέλιος: Έχει μεγάλο πάθος για το κλαρίνο, αλλά δυστυχώς… μηδενικό ταλέντο.

Ρόζα: Φιλόλογος που έχασε για ένα μόριο τη Νομική και το έχει ρίξει στον δρόμο του Θεού.

Κική: Η πολιτικά ορθή σύντροφος του Στέλιου που λατρεύει τη γιόγκα.

Νάνσυ: Η εντυπωσιακή και ενίοτε πονηρή κοπέλα του Σάκη.

Παρασκευάς: Ο αθώος, συνεσταλμένος γείτονας που κλέβει την παράσταση με τις πιτζάμες του.

Bonus character: Ένας παπαγάλος που μιλάει πάντα την πιο ακατάλληλη στιγμή.

Η παράσταση μοιάζει με live-action καρτούν ή με μια καλά δομημένη σύγχρονη ελληνική ανατρεπτική κωμωδία, με έντονους ρυθμούς.

Αν ξύσουμε την επιφάνεια του δελτίου τύπου, αυτό που πραγματικά βλέπει ο θεατής είναι

το «Χάος», ως κινητήριο μοχλό.

Η πλοκή δεν ακολουθεί μια κλασική γραμμική δομή. Ξεκινάει από μια απλή παρανόηση και μετατρέπεται σ’ ένα non-stop ντόμινο ανατροπών.

Τα σκηνικά της Λίας Ασβεστά είναι μοντέρνα, ευφάνταστα, σε έντονα χρώματα, αποτυπώνοντας με ακρίβεια τον κόσμο της παράστασης.

Ο χώρος δράσης περιορίζεται σε ένα σαλόνι, το οποίο, όμως, αξιοποιείται πλήρως σκηνοθετικά, λειτουργώντας άλλοτε ως πεδίο οικογενειακών συγκρούσεων και άλλοτε ως σκηνή καθαρής φάρσας.

Ο φωτισμός του Περικλή Μαθιέλλη είναι ιδανικός και παίζει καθοριστικό ρόλο στην καθοδήγηση των σκηνών, ενισχύοντας την ένταση ή την κωμική κορύφωση, όπου χρειάζεται.

Αντίστοιχα, τα κοστούμια της Ελένης Σκιρτοπούλου είναι όμορφα, συχνά προκλητικά, και συμβάλλουν στη γελοιογραφική αλλά αναγνωρίσιμη απεικόνιση των χαρακτήρων.

Οι ερμηνείες είναι αληθοφανείς, μέσα στο πλαίσιο της υπερβολής που απαιτεί το είδος. Ο Τόλης Παπαδημητρίου, ο οποίος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί, δίνει τον τόνο με άνεση και αυτοσαρκασμό, ενώ το σύνολο του θιάσου λειτουργεί δεμένο και με σαφή αίσθηση του πρέποντος ρυθμού. Ξεχωρίζουν ιδιαίτερα οι σκηνές χορού, όπου η ενέργεια κορυφώνεται, αλλά και η αισθησιακή σκηνή του Παπαδημητρίου με την Πηνελόπη Πλάκα υπό το μουσικό background του «Down in Mexico», η οποία συνδυάζει χιούμορ και πρόκληση με απόλυτη σκηνική ακρίβεια.

Αλλά και όλοι οι χαρακτήρες είναι «στα όρια» νευρικής κρίσης με το μεγαλύτερο highlight, που συζητιέται έντονα, είναι η Μαρία Κίτσου.

 Έχοντας ταυτιστεί στο μυαλό του κοινού με δραματικούς ρόλους, εδώ «τσαλακώνεται» πλήρως, παίζει με απίστευτη σωματικότητα και αποδεικνύει ότι διαθέτει και εξαιρετική κωμική φλέβα.

Ο Τόλης Παπαδημητρίου γράφει μ’ έναν τρόπο που υπαινίσσεται βιωματικές καταστάσεις και των θεατών. Υπάρχουν στιγμές που η ενέργεια σπάει τον τέταρτο τοίχο, κάνοντας το κοινό να νιώθει μέρος της τρέλας.

Πρόκειται για μια παράσταση καθαρά ψυχαγωγική, φτιαγμένη για να κάνει το κοινό να γελάσει χωρίς να προβληματιστεί, αλλά με πολύ υψηλή τεχνική στο πώς στήνονται τα αστεία.

Οι απολαυστικοί Άννη Θεοχάρη και Κωνσταντίνος Γαβαλάς, ένα ζευγάρι που μαζί δεν κάνει και χώρια δεν μπορεί, θα φύγουν διακοπές αφήνοντας τον αδελφό τού ενός, τον οποίο υποδύεται ο Τόλης Παπαδημητρίου, να φροντίσει τα διαδικαστικά για τον τουρίστα που θα νοικιάσει το σπίτι τους, όσο αυτοί θα λείπουν.

Κι εκεί τα πράγματα ξεκινούν να πηγαίνουν λάθος! Και θα γίνουν ακόμα χειρότερα όταν η κοπέλα του, την οποία υποδύεται η Πηνελόπη Πλάκα, αλλά και η αδερφή του, θα προσπαθήσουν να τον βοηθήσουν να τα διορθώσει, χωρίς να τους πάρει είδηση ο αδιάκριτος γείτονας.

Η Μαρία Κίτσου είναι αποκάλυψη στον ρόλο της αδερφής Ρόζας Τσεκμέ και, μαζί με τον φύσει κομεντιέν Αντώνη Καλομοιράκη στον ρόλο του γείτονα, αποτελούν σπαρταριστό δίδυμο για το κοινό. Η εξαιρετική ηθοποιός έρχεται να αποδείξει με τον πιο απολαυστικό τρόπο, πως ένας πραγματικά σπουδαίος ερμηνευτής δεν περιορίζεται σε μία μόνο υποκριτική ταυτότητα. Η παρουσία της όχι μόνο ενσωματώνεται οργανικά στην παράσταση, αλλά γίνεται και αφορμή για μία από τις πιο ευρηματικές στιγμές του έργου.

Το ίδιο το κείμενο αξιοποιεί έξυπνα τη δραματική εικόνα που έχει χτίσει η ίδια όλα αυτά τα χρόνια, δημιουργώντας ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Όπως μια ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας, η Ρόζα χάνεται στιγμιαία μέσα στις δραματικές της αναφορές, προσφέροντας πολυπρισματική διάσταση στην παράσταση.

Τέλος, ο Αντώνης Στάμος, καταφέρνει μια εντυπωσιακή ερμηνεία στον ρόλο του ανυποψίαστου Ισπανού τουρίστα.

Όλοι μαζί είναι η οικογένεια Τσεκμέ, σε μια από αυτές τις κωμωδίες που προσφέρουν απροβλημάτιστο γέλιο και είναι ιδανική επιλογή για ένα ευχάριστο καλοκαιρινό βράδυ. Βέβαια, στον ανοικτό χώρο η παράσταση χάνει ένα σοβαρό ποσοστό επιτυχίας, ιδίως στο θέατρο Φρουρίου Καβάλας, όπου ο χώρος είναι αχανής και η απόσταση Σκηνής και Πλατείας, τεράστια.

Επειδή ο Τόλης Παπαδημητρίου υπογράφει κείμενο και σκηνοθεσία, ξέρει ακριβώς πώς να ζωντανέψει τις λέξεις του στο σανίδι.

Όταν έχεις μια κωμωδία παρεξηγήσεων με κρυμμένα μυστικά, παράνομα χόρτα και έναν παπαγάλο, η δράση πρέπει να εξελίσσεται με μαθηματική ακρίβεια.

Οι είσοδοι και οι έξοδοι των ηρώων είναι τόσο γρήγορες, ώστε θυμίζουν κλασική γαλλική φάρσα, αλλά μεταφερμένη στο σήμερα.

Οι καλοί ηθοποιοί ερμηνεύουν τους ρόλους με τον λόγο, το σώμα, την έκφραση. Σε γρήγορο τέμπο κινούνται στη σκηνή, κρύβονται, αντιδρούν στα αιφνιδιαστικά συμβάντα ταχύτατα και απολαυστικά.

Ο Παπαδημητρίου έχει θητεύσει στην τηλεόραση (γράφοντας για πετυχημένα στο ευρύ κοινό show και σειρές), και αυτό φαίνεται στη δομή της παράστασης.

Η σκηνοθεσία επιβάλλει έναν ρυθμό που μοιάζει με γρήγορο κινηματογραφικό μοντάζ.

 Οι σκηνές εναλλάσσονται πριν προλάβει ο θεατής να κουραστεί, κρατώντας την προσοχή του τεντωμένη.

Ας πούμε ότι το πασπαλισμένο κείμενο με υπερβολικό βρίσιμο, δε γίνεται για να σοκάρει, αλλά για να δείξει την απόλυτη παρακμή της οικογένειας.

Οι χαρακτήρες είναι στα όρια νευρικής κρίσης, οπότε κάθε δεύτερη λέξη τους είναι «μπινελίκια», κατά τη γλώσσα του έργου. Όταν μάλιστα αρχίζει να μιλάει και ο παπαγάλος του σπιτιού (ο οποίος έχει μάθει μόνο τις βρισιές που ακούει όλη μέρα), το σπίτι γίνεται κανονικό «χαμαιτυπείο».

Αν λοιπόν σας ελκύει η σκηνοθεσία που έχει νεύρο, καθαρή γεωμετρία στον χώρο και δεν αφήνει «νεκρούς χρόνους», αν σας αρέσει το σημερινό αστείο με την αγοραία γλώσσα που επικρατεί στην καθημερινότητα των νεοελλήνων, η συγκεκριμένη παράσταση έχει μεγάλο ενδιαφέρον να την παρατηρήσει κανείς από αυτήν και μόνο τη σκοπιά. Ασφαλώς, υπάρχει και το δέλεαρ: Μαρία Κίτσου.

Συντελεστές

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Τόλης Παπαδημητρίου

Σκηνικά: Λία Ασβεστά

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης

Κοστούμια: Ελένη Σκιρτοπούλου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Σίλια Κόη

Φωτογραφίες: Γκέλυ Καλαμπάκα

Trailer: Γιώργος Χαρίσης

Social Media: Renegade Media

Δημόσιες Σχέσεις: Ρίτα Σίσιου, Μαρκέλλα Καζαμία

Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Οργάνωση Παραγωγής: Eβελίνα Αλεξανδροπούλου

Πρωταγωνιστούν:

Tόλης Παπαδημητρίου

Πηνελόπη Πλάκα

Κωνσταντίνος Γαβαλάς

Αντώνης Στάμος

Αντώνης Καλομοιράκης

Άννη Θεοχάρη

Στο ρόλο της Ρόζας Τσεκμέ η Μαρία Κίτσου

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Καλοκαιρινες σαπουνόφουσκες στο Κτήμα «Δροσιά»

Καλοκαιρινες-σαπουνόφουσκες-στο-Κτήμα-«Δροσιά»

Ένα ξεχωριστό καλοκαιρινό ραντεβού για μικρούς και μεγάλους έχει καθιερωθεί στον πολυχώρο Κτήμα Δροσιά, στην Ελευθερούπολη Καβάλας.

Κάθε Τετάρτη, από τις 19:00 έως τις 21:00, καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο χώρος μεταμορφώνεται σε έναν πολύχρωμο κόσμο γεμάτο παιχνίδι, φαντασία και αμέτρητες σαπουνόφουσκες.

Πρωταγωνίστρια των εκδηλώσεων είναι η κυρία Μπουλμπουλήθρα από τη «Μπουλμπουλήθρα Καβάλας», η οποία υπόσχεται να χαρίσει μοναδικές στιγμές διασκέδασης σε παιδιά και γονείς μέσα από ένα πλούσιο πρόγραμμα ψυχαγωγικών δράσεων. Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν εντυπωσιακό Bubble Show, δημιουργικό face painting, καθώς και διαδραστικά παιχνίδια με σαπουνόφουσκες, που προσκαλούν τα παιδιά να συμμετέχουν ενεργά και να ζήσουν μια αξέχαστη εμπειρία.

Το Κτήμα Δροσιά προσφέρει το ιδανικό περιβάλλον για οικογενειακές εξορμήσεις, συνδυάζοντας τη δροσιά του καλοκαιριού με τη χαρά του παιχνιδιού και της δημιουργικής απασχόλησης.

Η δράση πραγματοποιείται κάθε Τετάρτη και αποτελεί μια όμορφη πρόταση ψυχαγωγίας για όσους επιθυμούν να περάσουν ένα ευχάριστο απόγευμα με όλη την οικογένεια.

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement

Προτεινόμενα