Connect with us

Πολιτισμός

«ΠΡΟΣ ΜΕΝΟΙΚΕΑ» – μία παυσίλυπος κωμωδία  στον αγωγό τέχνης TRANSENDANCE

«ΠΡΟΣ-ΜΕΝΟΙΚΕΑ»-–-μία-παυσίλυπος-κωμωδία- στον-αγωγό-τέχνης-transendance

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Πρόκειται για τη νέα παραγωγή της Angelus Novus που τον Οκτώβριο του 2023 απέσπασε το Βραβείο Επιτελεστικού Έργου από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών για την παραγωγή της  «Λούνα- θέατρο στο λεωφορείο».

Υπάρχει άραγε ευτυχία; Παλιό όσο και ο άνθρωπος το ερώτημα. Το θέτει εκ νέου η παράσταση «Προς Μενοικέα» που σκηνοθέτησε  ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης. Αφορά  το διάσημο εγχειρίδιο ευδαιμονίας του Επίκουρου, το οποίο  θεωρεί την ψυχική υγεία και ηρεμία, βασική προϋπόθεση για μια ευτυχισμένη ζωή.

Στην επιστολή αυτή αντιπαραβάλλονται μαρτυρίες και συνεντεύξεις ανθρώπων που πέρασαν ψυχικές νόσους, καθώς και η προσωπική ματιά των ηθοποιών της παράστασης. Είναι η πρώτη φορά που το κείμενο ανεβαίνει στη σκηνή. 

«Η ιδέα να ανεβάσω τη συγκεκριμένη επιστολή στο θέατρο είναι παλιά και, μάλλον, περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να υλοποιηθεί. Διανύουμε μια περίοδο πολλαπλών κρίσεων, αστάθειας, σύγχυσης και ανασφάλειας, οι ψυχικές αντοχές μας δοκιμάζονται συνεχώς και ποικιλοτρόπως. Ανάλογη ήταν και η περίοδος που γράφτηκε αυτή η επιστολή και στα άγχη της εποχής της ερχόταν, κατά κάποιο τρόπο, να απαντήσει και να τα απαλύνει. Ο Επίκουρος προσπαθεί με απλά λόγια να δείξει τον δρόμο για έναν ευδαίμονα βίο, δηλαδή μια ζωή που να διέπεται από έναν καλό δαίμονα, μια καλή γνώση, ικανή να εξασφαλίζει χαρά και ψυχική υγεία», λέει στο makthes.gr ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης.

Η δράση τοποθετείται σε ένα θεραπευτήριο για ψυχικά νοσούντες. Τα πρόσωπα του έργου έρχονται σε επαφή με την οντολογική αγωνία, καταφέρνουν όμως να απαλλαγούν από το ψυχικό άλγος και να βρουν μια διέξοδο. Για το κείμενο της παράστασης, πέρα από τη γνωστή επιστολή, αξιοποιήθηκαν κείμενα ηθοποιών της παράστασης, αλλά και αποσπάσματα από μαρτυρίες και συνεντεύξεις ανθρώπων που ταλαιπωρήθηκαν  από ψυχικές νόσους.

Συγκεκριμένα: Έλενας Ακρίτα, Φώτη Θαλασσινού, Μαργαρίτας Καραπάνου και Φωτεινής Τσαλίκογλου, Νίκου Καρούζου, Λένας Κιτσοπούλου, Αύγουστου Κορτώ,  Βένης Παπαδημητρίου, Ντάντε Αλιγκέρι, Σάμουελ Μπέκετ, Στιγκ Ντάγκερμαν, Ντόροθι Πάρκερ, Σύλβια Πλαθ, Ουίλλιαμ Στάιρον, φύλλα οδηγιών χρήσης αντικαταθλιπτικών, αντιψυχωτικών, αγχολυτικών και συναφών φαρμάκων.

Πιστεύω πως ο δημιουργός αυτής της παράστασης, Δαμιανός Κωνσταντινίδης, εμπνεύστηκε μεν από τον Επίκουρο την κεντρική  ιδέα, αλλά σίγουρα μελέτησε και σύγχρονους εκφραστές τεκμηριωμένων  τρόπων ευδαιμονίας, όπως, για παράδειγμα, ο κουβανός ψυχίατρος και συγγραφέας Χοσέ Κάρλος Σομόθα, ο οποίος  στο βιβλίο του «Η γυναίκα με το νούμερο 13» κάνει λόγο για την μεταμορφωτική δύναμη στίχων, κειμένων  και φράσεων,  διατρέχοντας έργα από την παγκόσμια λογοτεχνία, μεταξύ αυτών και του Σαίξπηρ και των Ελλήνων τραγικών, αλλά κι  ο Γάλλος ψυχίατρος Μπόρις Σιρούλνικ, στον «Ευαίσθητο εαυτό» εξηγεί το γιατί κάποιοι επέζησαν από τις «υποθηκευμένες» και τραυματικές ζωές τους και κάποιοι, όχι. Οπότε, συγκέντρωσε αποσπάσματα από έργα όσων αναφέρονται παραπάνω και μπόλιασε σε αυτά  μαρτυρίες ηθοποιών και ανωνύμων, πρώην ψυχασθενών. 

Όλα αυτά τα κείμενα, εγώ  τα θεωρώ τεκμήρια ζωής. Ιδίως,  αυτά που έχουν αυτοβιογραφικό χαρακτήρα κι αυτά που  είναι λεκτικές συμπυκνώσεις ιστορικών εμπειριών. Η ανάλυσή τους µας επιτρέπει να προσεγγίσουμε τις πρακτικές, στις οποίες δεν έχουμε πρόσβαση µε άλλον  τρόπο. Βέβαια, η ανασυγκρότηση του παρελθόντος, του ατομικού και του συλλογικού, επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, περισσότερο σταθερούς αλλά και συγκυριακούς. Ιδιαίτερα ο αυτοβιογραφικός λόγος βρίσκεται πάντοτε στο μεταίχμιο του παρελθόντος και του μέλλοντος και επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις αναγκαιότητες του παρόντος.

Από αυτά τα τεκμήρια ζωής ανακύπτουν καίρια μεθοδολογικά ζητήματα, σχετικά µε την κοινωνική ταυτότητα και τη διαχείριση του πάσχοντος εαυτού, την περίοδο που το ασυλικό σύστημα στην Ελλάδα βρίσκεται σε διαδικασία αναδιάρθρωσης και κρίση νομιμοποίησης, ακόμα και τώρα που διάγουμε τον 21ο αιώνα.

Στην πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη παράσταση του Δαμιανού Κωνσταντινίδη, η διαδικασία ενηλικίωσης, αλλά και γήρανσης,  ερμηνεύεται αναδρομικά, ως η πλέον ελπιδοφόρα περίοδος του βίου, η οποία δίνει τη θέση της στην ταραχώδη ζωή µε την αρρώστια. Οι ψυχιατρικές διαγνώσεις και οι επαναλαμβανόμενές νοσηλείες, οδηγούν σε μια βιογραφική ρήξη, η οποία εμπεριέχει υποκειμενικά στοιχεία, την αίσθηση ασυνέχειας της πορείας του βίου, αλλά και διαστάσεις που υπερβαίνουν το άτομο και σχετίζονται µε την απόδοση μιας νέας κοινωνικής ταυτότητας.

Πέντε εξαιρετικοί ηθοποιοί, με προεξάρχουσα τη σπουδαία Ελένη Μακίσογλου,  ένα δεμένο σύνολο, μία συμπαγής ομάδα, μία σκυτάλη, αλλά πέντε ποτάμια συναισθημάτων ρέουν στη σκηνή και παρασύρουν θεατές σ’ ένα ταξίδι με βάρκα την ελπίδα. Μήπως στα συρτάρια μας δεν ταξινομούμε καθημερινά τις ελπίδες που μας προσφέρουν, κάθε που ξημερώνει,  τα λογής- λογής κουτάκια, τα φέροντα οδηγίες κατανάλωσης περιεχομένου τους, ώστε να έρθει ήσυχα  το βράδυ και να παραδοθούμε στην αγκαλιά του Μορφέα, πληρώνοντας εισιτήριο στο φαρμακείο της γειτονιάς;

Αυτή είναι η ζωή μας, έτσι λειτουργεί η καθημερινότητά μας, αλλά οι μέρες προχωράνε. Με δεκανίκια, όμως, συντελείται μια «συνεδρία» μέσα μας, όπως ακριβώς συμβαίνει στη σκηνή: της καρδιάς και του μυαλού, με ψυχικές καταθέσεις, με  λογικές αντιρρήσεις, με αντιφάσεις και  παραλογισμούς, αλλά με το ίδιο συμπέρασμα κάθε φορά.

Δισυπόστατη φύση ο άνθρωπος. Το φθαρτό με το άφθαρτο συγκατοικούν στο σκαρί του. Μέσα κι έξω του. Η φρονιμάδα- λέγεται και ανάγκη επιβίωσης-  ωθεί ην κίνηση να περιφρουρήσουμε και τα δυο. Ζήτημα προσωπικής επιλογής η προτεραιότητα.

Η  αφηγηματική, λοιπόν,  αποτύπωση του εαυτού συνδέεται ποικιλοτρόπως, αφενός µε το μετασχηματισμό του ψυχιατρικού θεσμού και, αφετέρου, µε τις κοινωνικές εξελίξεις που μορφοποιούν το σύγχρονο άτομο, ως μια εξατομικευμένη κοινωνική ύπαρξη.

 Με πυξίδα την επικούρειο ηθική, ο σκηνοθέτης ασπάζεται ως ύψιστο αγαθό την «ηδονή», με την έννοια της ευδαιμονίας που πηγάζει από την αταραξία της ψυχής,  και συνθέτει μαρτυρίες και συνεντεύξεις ανθρώπων που έδειξαν ότι «διάβηκαν τον Ρουβίκωνα» αλλά επέστρεψαν σε μια στοιχειώδη κανονικότητα, ώστε να κατανοήσουμε οι θεατές, με τον καλύτερο παραστατικό τρόπο, ότι  είναι ανάγκη να στοχαζόμαστε τα πράγματα που φέρνουν την ευτυχία, αφού όταν υπάρχει ευτυχία έχουμε «αγκαλιά» τον κόσμο όλον, ενώ όταν αυτή λείπει κάνουμε το οτιδήποτε  για να την γευτούμε, όντες νέοι αλλά και ώριμοι. Άρα, η υγεία της ψυχής είναι πρωταρχικός στόχος ανθρώπινου όντος.

Στην εξέλιξη του θέματος, συνάντησα εξαιρετικές σκηνές, ευρηματικά, έως συγκινητικά κομμάτια, ως διδακτικές σεκάνς στα κινηματογραφικής ροής μέρη. Για παράδειγμα, έξοχο το εύρημα της μοιρασιάς σε μια ομάδα κοινών στόχων, με το τσιγάρο από χέρι σε χέρι, από στόμα σε στόμα, ως μια υπογράμμιση της ανθρώπινης ανάγκης για μοίρασμα. Πόσο όμορφα ήρθε στο προσκήνιο το ρήμα «μοιράζομαι». Στις μέρες μας το θέσαμε στο περιθώριο, εξαιτίας συμφερόντων. Μοιράζομαι θα πει μετέχω στον πόνο, στην αγωνία, στη χαρά, στη λύπη του άλλου, αλλά και εξομολογούμαι τα εσώψυχά  μου σε κάποιον. Όπως συμβαίνει στις συνεδρίες των ηρώων στην αίθουσα ψυχοθεραπείας τους.

Παράλληλα, η παράσταση δίνει αφορμές για συλλογισμούς. Για παράδειγμα,  η επικούρειος  θεωρία είναι μια πολιτική θεωρία, έχει να κάνει με την αντίσταση στον κομφορμισμό, με το να βρίσκεις τρόπους να επιβιώσεις ενάντια στο κατεστημένο. Δεν είναι μόνο ένας επαγγελματικός ή  ένας  σεξουαλικός προσανατολισμός, αλλά και ένας μηχανισμός επιβίωσης, που πρέπει να βρεις μέσα στο σύστημα που δεν είναι φιλικό απέναντί σου.

Ο σκηνοθέτης, έχοντας ως συνοδοιπόρους  στην πορεία του την ομάδα ηθοποιών  που επέλεξε ή τον επέλεξαν, φέρνει στη σκηνή και αφήνει να ακουστούν ιστορίες ανθρώπων που  δεν έχουν ισορροπία μέσα τους, αλλά πάσης φύσεως στεγανά που τους  οδηγούν στη μερίδα των  ψυχασθενών.  Πρόκειται για μαρτυρίες ατόμων που υπέφεραν από την απαξιωτική συμπεριφορά  ενός κοινωνικού περιβάλλοντος , από περιστατικά  κάθε είδους βίας. Είτε λεκτικής είτε σωματικής.

Ο ένας κορμός της παράστασης αντλεί έμπνευση από την επιστολή «Προς Μενοικέα»  του Επίκουρου και ο έτερος από τα κείμενα των σημερινών ανθρώπων.  Είναι μια απόπειρα,  η πρώτη στο θέατρο για την ακρίβεια, να δημιουργηθεί μια αίσθηση (ψευδαίσθηση, έστω)  κοινότητας που δεν υπήρξε ποτέ. Εξαιρώ τη μυθοπλασία του Βασίλη Κατσικονούρη στο θεατρικό του έργο «Εντελώς αναξιοπρεπές», το οποίο είναι μεν εμπνευσμένο από  μια πραγματικότητα που υφίσταται σε όλον τον κόσμο, την ύπαρξη ψυχιατρείων, αλλά όχι από  βιωματικές ιστορίες. 

Πρόκειται για μια ηθικοπλαστική μεν παράσταση, με αιχμηρή  σάτιρα και χιούμορ, εξ ου και η αρχαιοελληνική λέξη «παυσίλυπος» στον τίτλο, αλλά και με  στημένο έναν «καθρέφτη» στη σκηνή, που τον σχηματοποιούν οι ηθοποιοί, τα λόγια, οι φωτισμοί του Σωτήρη Ρουμελιώτη, η μουσική του Γιώργου Χρυσικού, η κίνηση της Ιωάννας Μήτσικα, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Απόστολου Αποστολίδη και, φυσικά, ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός του Δαμιανού Κωνσταντινίδη, ώστε ο θεατής  να «βλέπει» το  «είδωλό»  του ως δυνάμει  ψυχασθενή, δεδομένου ότι στην εποχή μας  οι άνθρωποι νοσούν ψυχικά – κατά κάποιο τρόπο – είτε το γνωρίζουν είτε όχι.

Ταυτότητας παράστασης

Σύνθεση κειμένου παράστασης – Σκηνοθεσία Δαμιανός Κωνσταντινίδης

Σκηνικά – Κοστούμια Απόστολος Αποστολίδης

Μουσική Γιώργος Χρυσικός

Κίνηση Ιωάννα Μήτσικα

Φωτισμοί Σωτήρης Ρουμελιώτης

Ηθοποιοί

Θάνος Διμηνάς, Ελένη Μακίσογλου, Γιάννης Μονοκρούσος, Αντιγόνη Μπάρμπα, Δανάη Τσιοπλή

Φωτογραφίες Buba Soso Gabedava

Γραφιστικά Nastyl

Stagemanager Αντωνία Γεωργιάδου

Διεύθυνση παραγωγής & Επικοινωνίας Στέλλα Τενεκετζή

Παραγωγή Angelus Novus

Οργάνωση παραγωγής Electra Social Company

Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

ΠΑΥΛΟΣ  ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Πολιτισμός

Το μουσείο του Θοδωρή Κοκκινίδη παρουσιάζει τη Φρίντα Κάλο

Το-μουσείο-του-Θοδωρή-Κοκκινίδη-παρουσιάζει-τη-Φρίντα-Κάλο

Στο Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θοδωρή Κοκκινίδη στα Κηπιά Καβάλας, παρουσιάζεται πλέον μία από τις πλέον εμβληματικές καλλιτεχνικές φιγούρες του 20ού αιώνα. Η Φρίντα Κάλο, με την έντονη προσωπικότητά της και τη συμβολική της δύναμη, γίνεται το 41ο ομοίωμα της συλλογής, εμπλουτίζοντας ακόμη περισσότερο έναν μοναδικό χώρο τέχνης που συνεχίζει να εξελίσσεται και να εκπλήσσει.
Ο Θοδωρής Κοκκινίδης, γνωστός για την επιμονή του στη λεπτομέρεια, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως η απόφαση να δημιουργήσει τη Φρίντα Κάλο δεν ήταν τυχαία. «Έμπνευση για να φιλοτεχνήσω το κέρινο της ομοίωμα», υπογραμμίζει, «αποτέλεσε η προσωπικότητά της, ως σύμβολο γυναικείας δύναμης, αλλά και το έργο της, το όποιο αντλείται μέσα από τον πόνο που βίωσε και την ταυτότητά της. Η βαρύτητα στη λεπτομέρεια πρωταγωνίστησε εξ αρχής ώστε να αποδώσω τα στοιχεία της προσωπικότητάς της αλλά και την όψη της, η οποία ταυτίζεται απόλυτα με την μεξικανική παράδοση και κουλτούρα. Το κέρινο ομοίωμα ξεκίνησε να φιλοτεχνείται τον Ιούλιο του 2025 και ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες».
Η Φρίντα Κάλο, μια γυναίκα που έζησε ανάμεσα στον σωματικό πόνο και την εκρηκτική δημιουργικότητα, αποτελεί για πολλούς μία από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές φωνές του 20ού αιώνα.
Οι αυτπροσωπογραφίες της, φορτωμένες σύμβολα, χρώματα και ιστορίες, μιλούν για τη γυναικεία εμπειρία, την πολιτισμική κληρονομιά και την υπέρβαση. Η ίδια, μετέτρεψε το σώμα της, που δοκιμάστηκε από ασθένεια και ατυχήματα, σε καμβά, καταφέρνοντας να αποδώσει την οδύνη, τον έρωτα, την πολιτική της συνείδηση και τη βαθιά της σχέση με τη μεξικανική παράδοση.
Αυτά ακριβώς τα στοιχεία προσπάθησε να ενσωματώσει ο Καβαλιώτης δημιουργός στο νέο του έργο. Το βλέμμα της αποπνέει την ένταση και τη στοχαστικότητα που χαρακτήριζε την ίδια τη Φρίντα. Τα μαλλιά και τα αξεσουάρ, πιστά στη μεξικανική παράδοση, δίνουν στο ομοίωμα την αυθεντικότητα που επιδιώκει πάντα ο Θοδωρής Κοκκινίδης στις δημιουργίες του (https://www.youtube.com/watch?v=am2bbBsUJLc&t=2s).
Η Φρίντα Κάλο, μέσα από το κερί και την επιμονή του δημιουργού της στη λεπτομέρεια, μοιάζει να επιστρέφει για να συστηθεί ξανά σε ένα νέο κοινό. Υπενθυμίζοντας πως η τέχνη, όπως και η ζωή, είναι φτιαγμένες από πόνο, χρώμα και αλήθεια.
Καθώς το μουσείο ετοιμάζεται να υποδεχθεί εκατοντάδες επισκέπτες μέσα στις γιορτές, το νέο κέρινο ομοίωμα αναμένεται να γίνει ένα από τα πιο φωτογραφημένα και συζητημένα εκθέματα. Το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θοδωρή Κοκκινίδη αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα σημεία τέχνης στην Ελλάδα, όχι μόνο για την πρωτοτυπία και την ποιότητα των εκθεμάτων του, αλλά και για την τοποθεσία του. Λειτουργεί μακριά από τα αστικά κέντρα, στα Κηπιά του δήμου Παγγαίου, στους πρόποδες του ομώνυμου βουνού, μέσα σε ένα περιβάλλον που αναδεικνύει ακόμη περισσότερο τον αυθεντικό χαρακτήρα του ανθρώπου που το δημιούργησε, τον Μάρτιο του 2010, οπότε και ξεκίνησε επίσημα η λειτουργία του.

πηγή: ΑΠΕ – Βασίλης Λωλίδης

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Η Ονειρούπολη 2025 ανοίγει τις πύλες της

Η-Ονειρούπολη-2025-ανοίγει-τις-πύλες-της

Συνέντευξη Τύπου πραγματοποιήθηκε σήμερα στη Δράμα για την επίσημη παρουσίαση της Ονειρούπολης 2025, της μεγαλύτερης χριστουγεννιάτικης γιορτής της Ελλάδας, η οποία έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας.

Ο Δήμαρχος Δράμας, στην ομιλία του, τόνισε :«Σήμερα βρισκόμαστε εδώ
για να παρουσιάσουμε την Ονειρούπολη 2025

Η Ονειρούπολη Δράμας
Είναι η μεγαλύτερη χριστουγεννιάτικη γιορτή της Ελλάδας.
Δημιουργήθηκε εδώ, στη Δράμα, και πλέον έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας.
Και αυτό δεν έγινε τυχαία.
Έγινε γιατί η Ονειρούπολη γεννήθηκε από τη φαντασία ενός τόπου που ξέρει να μετατρέπει τα όνειρα σε πραγματικότητα.

Φέτος, ξανασχεδιάσαμε δράσεις, εμπλουτίσαμε θεματικούς χώρους, ανανεώσαμε τη σκηνογραφία, ενισχύσαμε τη μουσική και πολιτιστική διάσταση, οργανώσαμε καλύτερα τις ροές του επισκέπτη, δώσαμε προτεραιότητα στην ασφάλεια, στην καθαριότητα και στη λειτουργικότητα.
Φτιάξαμε μια διοργάνωση που δεν θέλει απλώς να εντυπωσιάσει — θέλει να αντέξει, να αναπτυχθεί και να δημιουργεί αξία για τη Δράμα κάθε χρόνο.

Και επιτρέψτε μου να πω κάτι:
Η Ονειρούπολη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι επένδυση.
Επένδυση στην οικονομία της πόλης.
Επένδυση στην εξωστρέφεια.
Επένδυση στην ψυχολογία μας — γιατί η Ονειρούπολη δίνει χαρά.
Και αυτή η χαρά είναι ανεκτίμητη, ειδικά για τα παιδιά μας.

Για έναν ολόκληρο μήνα η Δράμα ζωντανεύει.
Οι πλατείες γεμίζουν.
Οι δρόμοι κινούνται.
Τα καταστήματα δουλεύουν.
Η πόλη ακούγεται παντού: στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στο εξωτερικό.
Η Δράμα γίνεται σημείο αναφοράς.

Και όμως, όσο μεγάλη κι αν είναι η Ονειρούπολη, υπάρχει κάτι ακόμα μεγαλύτερο:
η δύναμη που έχουμε όταν λειτουργούμε ενωμένοι.

Γι’ αυτό βρίσκομαι σήμερα εδώ για να απευθύνω ένα κάλεσμα.
Ένα κάλεσμα όχι τυπικό —
αλλά ουσιαστικό, αληθινό, βαθιά αναγκαίο.

Η Ονειρούπολη χρειάζεται όλους μας.
Τους επαγγελματίες.
Τους καταστηματάρχες.
Τους συλλόγους.
Τους ανθρώπους της αγοράς, του πολιτισμού, της εκπαίδευσης.
Τους εθελοντές μας.
Και κάθε οικογένεια, κάθε νέο, κάθε παιδί.

Πρέπει να την αγκαλιάσουμε όλοι.
Γιατί η Ονειρούπολη δεν ανήκει στον Δήμο.
Ανήκει στη Δράμα.
Ανήκει σε όλους μας —
σε όσους μεγαλώσαμε με αυτήν,
σε όσους τη στηρίξαμε,
σε όσους την ονειρευτήκαμε
και σε όσους τώρα την αναλαμβάνουν για να τη μεταφέρουν στη νέα εποχή της.

Θέλω να είμαι πολύ καθαρός:
Μια μεγάλη διοργάνωση δεν γίνεται με φωνές, δεν γίνεται με μεμψιμοιρία, δεν γίνεται με μικροπολιτική.
Γίνεται με συμμετοχή.
Με συνεργασία.
Με διάθεση να βάλουμε όλοι πλάτη — όχι για τον Δήμαρχο, αλλά για την πόλη μας.

Και γι’ αυτό, φέτος, αποφασίσαμε να στείλουμε ένα διαφορετικό μήνυμα:
Ένα μήνυμα απλό, δυνατό και ριζοσπαστικό.

«Η Ονειρούπολη δεν είναι εκδήλωση. Είναι συλλογικό κατόρθωμα.»

Αυτό είναι το πνεύμα της φετινής διοργάνωσης.
Ένα πνεύμα που θέλουμε να το νιώσουν και οι επισκέπτες, αλλά κυρίως οι Δραμινοί.
Γιατί όταν η πόλη ενώνεται, τότε η Ονειρούπολη γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από γιορτή.
Γίνεται ταυτότητα.
Γίνεται υπερηφάνεια.
Γίνεται δύναμη.
Καλώ  κάθε Δραμινή και κάθε Δραμινό να σταθεί δίπλα μας, με θετική ενέργεια, με χαμόγελο, με πίστη σε αυτό που μπορούμε να πετύχουμε.

Φέτος, ας κάνουμε την Ονειρούπολη όχι μόνο μεγαλύτερη —
αλλά καλύτερη, ουσιαστικότερη, πιο ανθρώπινη και πιο δική μας από ποτέ.
Καλή Ονειρούπολη σε όλους»

Στη συνέχεια ο Εντεταλμένος Σύμβουλος για την Ονειρούπολη,  Χρήστος Μαυρίδης, υπεύθυνος για τη διοργάνωση, παρουσίασε όλες τις φετινές δράσεις και τις σημαντικότερες εκδηλώσεις, αναδεικνύοντας τη φρέσκια προσέγγιση και τη δημιουργικότητα της ομάδας του. Παράλληλα, παρουσίασε τη νέα ιστοσελίδα της Ονειρούπολης, που θα δίνει σε όλους εύκολη πρόσβαση σε πρόγραμμα, πληροφορίες και ειδικές δράσεις.

Παρούσα στη Συνέντευξη Τύπου ήταν η νέα μασκότ της Ονειρούπολης, την “Πηγή”, που υπόσχεται να γίνει το αγαπημένο πρόσωπο των παιδιών και να προσφέρει χαμόγελα σε όλους!

Από το Γραφείο Τύπου

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Στην Ιθάκη, αδέρφια μου, στην Ιθάκη…

Στην-Ιθάκη,-αδέρφια-μου,-στην-Ιθάκη…

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ι έραξ

Θ άλεα

Α κλεής

Κ ύκλος

Η μιδεής

«Προπωλείται» μέσω αποσπασμάτων και βίντεο η «Ιθάκη» του κ. Τσίπρα. Ό,τι βγάλουμε, κέρδος είναι. Θα σκέφτηκε ο εκδοτικός οίκος.

 «Τρίβουν» τα χέρια τους οι μέτοχοι, επειδή θα κυκλοφορήσει – με ντουντούκες και ταμπούρλα – την ερχόμενη Δευτέρα σε όλα τα βιβλιοπωλεία και θα είναι διαθέσιμο και σε μορφή audiobook από την πλατφόρμα της Bookvoice, το πολυαναμενόμενο βιβλίο «Ιθάκη», καθώς οι προπαραγγελίες έχουν ήδη ξεπεράσει τα 5.000 αντίτυπα.

Το βιβλίο του κ. Αλέξη Τσίπρα και κυρίως η αναμενόμενη ίδρυση κόμματος από τον πρώην Πρωθυπουργό, πυροδοτούν έντονες πολιτικές διεργασίες.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η συζήτηση, για το αν και κατά πόσο θα συνεργαστούν μαζί του το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της Κεντροαριστεράς.

Ωστόσο, επιτυχημένο promotion όλος ο κύκλος πρώιμων αντιδράσεων από στελέχη που ήταν «δεμένα» με τον συγγραφέα πολιτικό.

Και μπορεί το ταξίδι για την «Ιθάκη» να φαντάζει λυτρωτικό για τον πρώην πρωθυπουργό, για το βιβλίο, όμως, ο δρόμος προς τα ράφια είναι ήδη «γεμάτος περιπέτειες» και φαίνεται πως περνά από τα σαράντα κύματα των δικαστηρίων. 

Ο εκδοτικός οίκος προχώρησε -για πρώτη φορά στην ιστορία του- σε νομικές ενέργειες, καταθέτοντας ασφαλιστικά μέτρα κατά ενός μέσου ενημέρωσης, το οποίο κατηγορεί ότι δημοσίευσε αποσπάσματα από το βιβλίο «Ιθάκη», τα οποία «παρανόμως αποκτήθηκαν μέσω υποκλοπής ηλεκτρονικών αρχείων.

Ο οίκος Gutenberg, που φημίζεται για το κύρος και τη σοβαρότητά του, επισημαίνει σε ανακοίνωσή του ότι μόνο ο δημιουργός και ο εκδότης έχουν δικαίωμα να αποφασίσουν για τη δημοσίευση ή την αναπαραγωγή μέρους του έργου, προειδοποιώντας μάλιστα τυχόν νέους «Λαιστρυγόνες» πως θα ασκήσει κάθε ένδικο μέσο σε περίπτωση νέων παραβιάσεων.

Το μέσο ενημέρωσης που κατηγορείται για υποκλοπή, από τη μεριά του, απαντά με τη χαρακτηριστική του ορμή πως η δικαστική κίνηση του Gutenberg έγινε «για να μην κριθεί το βιβλίο».

 «Το είδαμε κι αυτό», γράφει, σημειώνοντας πως στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ο εκδοτικός οίκος ζητά να «κατέβει» δημοσίευμα που περιλαμβάνει αποσπάσματα του βιβλίου – όπου ο Αλέξης κάνει αυτοκριτική για τη στάση του απέναντι στους καναλάρχες και τις τηλεοπτικές άδειες.

Ακόμη πιο δηκτικός, ο Κώστας Βαξεβάνης, σχολίασε ότι «άλλο Ιθάκη κι άλλο παραμ-Ιθάκι», αφήνοντας να εννοηθεί πως το βιβλίο αποσιωπά κρίσιμες πολιτικές πτυχές.

Και μέσα στα «κύματα», εμφανίστηκε και ο Κρητικός Παύλος Πολάκης, ως άλλος «θυμωμένος Ποσειδώνας», με ανάρτηση-κεραυνό στο Facebook:

«Αν ισχύουν αυτά που γράφει ο Βαξεβάνης, τότε… ΟΥΑΙ… Περιμένω το βιβλίο γιατί ακούω διάφορα… και βεβαίως την αξιοπρέπειά μου και την αλήθεια θα την υπερασπιστώ!».

Στο μεταξύ, πέρα από κάθε προσδοκία του εκδοτικού οίκου Gutenberg φαίνεται ότι κινείται το ενδιαφέρον των αναγνωστών για το βιβλίο «Ιθάκη».

«Το τιράζ αλλάζει κάθε 2-3 μέρες. Σκεφτείτε μόνο ότι ένα συνοικιακό βιβλιοπωλείο στην Αττική, που έχει λίγους αναγνώστες η περιοχή εκεί, μας είπε ότι τέτοιες ουρές προπαραγγελίας είχαν να δουν από τον Χάρι Πότερ» δήλωσε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του εκδοτικού οίκου Κωνσταντίνος Δαρδανός στον ραδιοφωνικό σταθμό «Παραπολιτικά 90,1».

Ο κ. Δαρδανός χαρακτηρίζει «εθιστικό» το βιβλίο, λέγοντας ότι «ειδικά τα γεγονότα του ’15 σε βάζει να ξαναζήσεις το θρίλερ. Αυτός είναι και ένας λόγος ίσως που καθυστέρησε τόσο γιατί αν το έγραφε το ’19 που πήγε στην αντιπολίτευση, τα πάθη ήταν ακόμα πάρα πολύ “ζεστά”. Ίσως τώρα αυτή η απόσταση των 10 ετών να είναι και πιο ψύχραιμη».

Λογικό είναι να υποστηρίζει το πόνημα ο εκδοτικός οίκος. Εδώ η Δήμητρα Λιάνη, το 1997, μοσχοπούλησε το βιβλίο της, για το οποίο είχε κυκλοφορήσει σε όλα τα μέσα ο προπομπός του ως εξής: «Το βιβλίο αποτελεί έναν πλήρη πολιτικό οδηγό κατανόησης όσων διαδραματίζονται σήμερα. Πρόκειται για την επικαιροποίηση της πολιτικής σκέψης του Ανδρέα μέσα από το έργο του» αναφέρεται χαρακτηριστικά στο δελτίο τύπου, ενώ τονίζεται ότι για πρώτη φορά θα παρουσιαστεί η «πλήρης πολιτική παρακαταθήκη του για όλα τα μεγάλα εθνικά θέματα». Τη δική της σε όλο αυτό είχε δώσει με ηχηρό τρόπο η μαντάμ Αναστασία Αθήνη- Τσούνη και έγινε τότε αντι-ηρωίδα, που έπαιξε μέχρι και σε επιθεωρήσεις τύπου Λάκη Λαζόπουλου. Τη συνέχεια την ξέρουμε.

Και βέβαια μελετημένα στη λεπτομέρειά τους όλα όσα προηγήθηκαν της απόφασης για το απολογιστικό βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού, που ήτανε εξαφανισμένος μετά τη διαίρεση του ΣΥΡΙΖΑ σε έξι κομματάκια εξ αιτίας του και ως πολιτικό αρπακτικό – γεράκι, έμπλεος από χαρούμενες σκέψεις πια, αλλά χωρίς δόξα, θέλησε ν’ ανοίξει έναν νέο κύκλο διεργασιών, όπου θα είναι πρωταγωνιστής, έστω ημιδεής. Τον τίτλο «Ιθάκη», υποθέτω, τον εμπνεύστηκε από τον Καβάφη. Εμένα μου ήρθε στο μυαλό ο Τσέχωφ, επειδή – πέρα από τα γνωστά του έργα, έγραψε και πλήθος διηγημάτων, κωμωδίες, ως επί το πλείστον.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement

Προτεινόμενα