Πολιτισμός

Πήτερ Σάφερ «Ο Ντέντεκτιβ» από το Κ.Θ.Β.Ε. στο «Βασιλικό Θέατρο»

Πρόλογος

Η ζήλεια είναι ένα από τα πιο έντονα συναισθήματα που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος. Διαχρονική ψυχοπαθητική αδυναμία, δεν περιορίζεται από τον χρόνο μήτε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιας συγκεκριμένης εποχής. Ταλανίζει τον άνθρωπο από την ύπαρξη του. Σταδιακά μεταβάλλεται σε ψυχαναγκασμό με βλαβερές συνέπιες, μεγάλες ανατροπές, άλλοτε κωμικές κι άλλοτε τραγικές, συνήθως δε, τραγελαφικές. Μέσα σε μια ερωτική σχέση η ένταση αυτού του συναισθήματος και ο τρόπος εκδήλωσής του παίζει σημαντικό ρόλο, τόσο για την πορεία όσο και για την ποιότητα της σχέσης.

Τα κύρια συναισθήματα κάτω από τη ζήλεια είναι ο φόβος κι ο θυμός. Ο σύντροφος που ζηλεύει τον άλλον έχει την τάση να αισθάνεται μειονεκτικά για τον εαυτό του, δε νιώθει ασφάλεια, συνδέεται άμεσα με την έλλειψη αυτοεκτίμησης, βιώνει έντονο άγχος και αναλώνεται σε καταστροφολογικές σκέψεις και σενάρια. Βρίσκεται σε συνεχή αμφισβήτηση και προσπαθεί να ελέγχει συνεχώς τον σύντροφό του. Αυτός είναι ο καμβάς όπου ο Πήτερ Σάφερ κέντησε την ιστορία του.

Η υπόθεση

Ο Τσαρλς Σίντλεϊ, ένας μεσήλικας λογιστής, γίνεται καχύποπτος για τις ακαταλόγιστες κινήσεις της νεαρής συζύγου του Μπελίντα, και προσλαμβάνει έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ να την ακολουθήσει.

Η Μπελίντα διασχίζει τους δρόμους της πόλης και ξοδεύει τον χρόνο της σε άσκοπους περιπάτους. Ένας εκκεντρικός τύπος, ο ντεντέκτιβ Χριστοφόρου, την ακολουθεί σε όλες τις διαδρομές της ή μήπως τον ακολουθεί εκείνη; Οι δυο τους, αναπτύσσουν μια παράδοξη, σιωπηλή σχέση.

Μέσα από μια απλή κωμική ιστορία έρωτα και απιστίας, ο Πήτερ Σάφερ, χρησιμοποιώντας στοιχεία αστυνομικού μυθιστορήματος και φάρσας, δημιουργεί ένα έργο που υπονομεύοντας τις κοινωνικές συμβάσεις, ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και την κοινωνική σάτιρα.

Ο συγγραφέας

Ο Πίτερ Σάφερ (15 Μαΐου 1926 – 6 Ιουνίου 2016) γεννήθηκε στο Λίβερπουλ. Γιος ενός υπαλλήλου μεσιτικού γραφείου, έκανε καριέρα στη συγγραφή θεατρικών έργων. Ο Πίτερ Σάφερ ήταν δίδυμος αδελφός του Άντονι Σάφερ, του σεναριογράφου και θεατρικού σκηνοθέτη που πέθανε το 2001.

Πριν ανακαλύψει το ταλέντο του στη δραματουργία, ο Πίτερ Σάφερ εργάστηκε ως υπάλληλος βιβλιοπωλείου και βοηθός βιβλιοθηκάριου στην Νέα Υόρκη.

Πολλά από τα θεατρικά του έργα μεταφέρθηκαν και στη μεγάλη οθόνη, με τεράστια επιτυχία. «Ο Πίτερ Σάφερ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της γενιάς του και το Εθνικό Θέατρο ήταν εξαιρετικά τυχερό που είχε μια τόσο καρποφόρα και δημιουργική σχέση μαζί του» ανέφερε χαρακτηριστικά ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Βρετανίας Ρούφους Νόρις.

Ο Πίτερ Σάφερ

Ο Σάφερ βραβεύτηκε με Όσκαρ καλύτερου σεναρίου για την ταινία «Αμαντέους» ενώ είχε κερδίσει και βραβείο Τόνι για το «Εκβους», καθώς και το βραβείο Circle Critics ‘New York.

Μετά την επιτυχία του Amadeus, ο Shaffer έγραψε το έργο Lettice and Lovage ειδικά για την Dame Maggie Smith το 1986, για το οποίο η Maggie Smith κέρδισε το βραβείο Tony για την καλύτερη ηθοποιό το 1990.

Ο Πήτερ Σάφερ με την εξαιρετική ικανότητα που διέθετε να προσαρμόζει τη γραφή του σε διαφορετικά θεατρικά είδη, μεταπηδούσε με ευκολία από τα φιλοσοφικά δράματα στις ελαφριές κωμωδίες. Η σφικτή δομή και η σταδιακή ανάπτυξη της πλοκής των έργων του, καθώς και ο εξαιρετικός έλεγχος πάνω στο υλικό του (στις καταστάσεις και στους χαρακτήρες που έπλαθε), έφερναν τα κείμενά του πολύ κοντά στα πρότυπα του καλοφτιαγμένου έργου. Η μαεστρία με την οποία χειριζόταν τη γλώσσα, οι κομψοί διάλογοι και η ικανότητα που τον διέκρινε στην ανάπτυξη μιας ιστορίας, είναι ορισμένα από τα στοιχεία εκείνα που χαρακτηρίζουν τη δουλειά του. Γράφοντας σε μια εποχή που στο βρετανικό θέατρο η κυρίαρχη τάση ήταν η ενασχόληση με πολιτικά ζητήματα (και μάλιστα υπό το πρίσμα της αριστερής ματιάς), ο Σάφερ κατάφερε να καταξιωθεί επιμένοντας στο δικό του προσωπικό στυλ.

Η παράσταση

Διάβασα το δελτίο τύπου και υπέθεσα ότι αυτό το έργο είναι, βασικά, μια κωμωδία ντεμοντέ σαλονιού, αλλά στη θέαση της παράστασης διαπίστωσα ότι οι χαρακτήρες είναι κάπως πιο περίπλοκοι από ό,τι φαίνονταν στην αρχή.

Η γλυκόπικρη μονόπρακτη κωμωδία παίζεται, συνήθως, δεμένη με ένα ακόμη μονόπρακτο του Σάφερ, το «δημόσιο αυτί», αλλά και από μόνη της μας ανοίγει ένα συναρπαστικό παράθυρο στην ταραχώδη αλλαγή της κοινωνικής στάσης απέναντι στον έρωτα στη δεκαετία του ’60, μέσα από έναν παιγνιώδη συνδυασμό πάθους, κωμωδίας και δράματος.

Ο «Ντέντεκτιβ» διαδραματίζεται σε ένα κομψό Λονδρέζικο λογιστικό γραφείο (σκηνογραφική επιμέλεια Δανάη Πανά) και, παρότι παλιομοδίτικη ατμόσφαιρα, μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι το θέμα της φθίνουσας σχέσης μεταξύ συζύγων αντηχεί ίδια και απαράλλακτα και στον σύγχρονο κόσμο.

Το έργο έχει μια ιδιόμορφη πλοκή, αλλά κατά τόπους ο συγγραφέας προσπαθεί σκληρά να δημιουργήσει έναν πολυσήμαντο χαρακτήρα γυναίκας και σωρεύει ιδιαιτερότητες σ’ αυτόν, ώστε η Μπελίντα να καταστεί από «κυνηγημένη», «κυνηγός». Η κορύφωση έρχεται λίγο – πολύ, νωρίς. Η αποκάλυψη συμβαίνει περίπου στη μέση της δράσης κι ένας τεράστιος διάλογος στη συνέχεια, κάνει το έργο να χάσει την ελκυστικότητά του. Μέχρι εκείνο το σημείο, λοιπόν, είναι ενδιαφέρον και κάπως συναρπαστικό, αλλά μετά την αποκάλυψη της ανατροπής της πλοκής, η γοητεία ξεθωριάζει.

Η σκηνοθεσία της Έφης Δρόσου εστιάζει στην εποχή, όπου πράγματι αυτές οι κωμωδίες με κοινωνικό υπόβαθρο μπορούσαν να επιφέρουν μια αλλαγή στο status, ως ένα βήμα μπροστά, ως μια πόρτα ανοικτή σε σύγχρονες θέσεις και στάσεις ζευγαριών, μέσα σε μια ταλανιζόμενη από τη συνήθεια του χρόνου σχέση. Σήμερα, είναι μεν διασκεδαστική σατιρική κωμωδία, αλλά εισπράττεται ως νότα νοσταλγίας μιας ένδοξης εποχής αναγέννησης, παρά ως μάθημα- κατήχηση στις διαπροσωπικές σχέσεις. Επομένως, δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε το έργο μια επιβαλλόμενη γραμμή, μέσω τέχνης, μεταβολής προσώπου της κοινωνίας, όπως τότε επιχείρησε να κάνει ο Πήτερ Σάφερ στη Βρετανία. Και το είχε καταφέρει.

Ωστόσο, η παράσταση κυλά σα μια ανάλαφρη κωμωδία που χαρίζει γέλιο στο κοινό και ευκαιρίες σε τρεις ηθοποιούς του Κ.Θ.Β.Ε. να δείξουν την υποκριτική τους δεινότητα. Επιπλέον, μπορούμε να κρατήσουμε κι ένα «διά ταύτα», ότι «η καχυποψία και η ζήλια μπορεί να αποβούν μοιραίες για ένα ζευγάρι, ιδιαίτερα όταν όλα δεν είναι όπως φαίνονται».

Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Χρήστος Μπρούφας) στα ζωηρά χρώματα της δεκαετίας του ’60, η μουσική μια αντίστοιχη ηχόχρωμη ομπρέλα στη βροχή των διενέξεων, παρεξηγήσεων, ανατροπών και χορευτικών κινήσεων. Οι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου, στο πνεύμα στης εποχής.

Θα θέλαμε ένα μπόλιασμα μεσογειακού ταπεραμέντου με τη μουντή αγγλική εσωτερικότητα χαρακτήρων, μιας και ο ντεντέκτιβ Χριστοφόρου εμφορείται –σύμφωνα με το κείμενο- από ελληνική ιδιοσυγκρασία, γεγονός που θα μπορούσε να διαταράξει ισορροπίες και να δημιουργήσει μια περισσότερο ιλαρή ατμόσφαιρα.

Όμως, δεν το θέλησε η σκηνοθεσία κι ο Έλληνας ντεντέκτιβ δεν έχει ούτε μια ικμάδα νησιωτικής νοοτροπίας, κάτι που, σίγουρα, κυριαρχεί στο DNA του. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να μασουλά κάτι original ελληνικό, αντί των αμυγδαλωτών, έστω ένα βαλσαμόχορτο Ρόδου ή να υιοθετήσει μια φράση από την ντοπιολαλιά της γενέτειράς του.

Ο χαρακτήρας που ερμηνεύει απολαυστικά ο Δημήτρης Διακοσάββας , όπως και οι συνοδοιπόροι του στην παράσταση Θοδωρής Πολυζώνης και Νατάσσα Δαλιάκα, έχουν έντονη την επιτηδευμένη εκφορά του λόγου, σαν ένα στίγμα αγγλικού φλέγματος. Το εισπράττω ως σκηνοθετικό εύρημα.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια παράσταση που αν δεν κομίζει νεωτερισμούς και φρέσκα μηνύματα στις διαπροσωπικές σχέσεις, διασκεδάζει το κοινό και το δραπετεύει, έστω πρόσκαιρα, από τη σκληρή πραγματικότητα.

Συντελεστές

Μετάφραση / Σκηνοθεσία: Έφη Δρόσου

Σκηνογραφική Επιμέλεια: Δανάη Πανά

Κοστούμια: Χρήστος Μπρούφας

Μουσική: Στέλιος Ντάρας

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

VideoArt: Βαλλεντίνα Κόπτη

Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη

Διανομή

Τζούλιαν: Δημήτρης Διακοσάββας

Τσαρλς: Θοδωρής Πολυζώνης

Μπελίντα: Νατάσσα Δαλιάκα

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Έναρξη του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων με συναυλία του Simon Zhu και της Camerata Junior

Με μία σημαντική μουσική συνάντηση άνοιξε το βράδυ της Τετάρτης 8 Ιουλίου 2026 η αυλαία του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων, παρουσία του Δημάρχου Καβάλας, Θόδωρου Μουριάδη και του Προέδρου του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, Αρχέλαου Γρανά.

Ο λόγος για τη σύμπραξη του χαρισματικού βιολονίστα Simon Zhu, νικητή του Διεθνούς Διαγωνισμού Βιολιού «Παγκανίνι» το 2023, και της Camerata Junior, της Ορχήστρας Νέων των Φίλων της Μουσικής, που κέρδισε το ζεστό χειροκρότημα των θεατών στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων!

Επρόκειτο για την πρώτη συνεργασία του Σύλλογου “Οι Φίλοι της Μουσικής / Friends of Music Society, με έδρα το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας, κατά τη διάρκεια της οποίας παρουσιάστηκε το Πρώτο Κοντσέρτο για βιολί του Νικολό Παγκανίνι, καθώς και η εκρηκτική Έβδομη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, ένα από τα πιο απαιτητικά έργα του συμφωνικού ρεπερτορίου.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Camerata Junior – Ορχήστρα Νέων των Φίλων της Μουσικής

Βιολί: Simon Zhu

Διδασκαλία, μουσική διεύθυνση: Νίκος Χαλιάσας

Βοηθός μαέστρου: Αριστέα Τσιχλή

Βοηθός διδασκαλίας: Χριστίνα Καμινάρη

Διδασκαλία πνευστών: Σπύρος Μουρίκης

Αποκλειστικός χορηγός ορχήστρας: Φωτεινή Γ. Λιβανού

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«Οικογένεια Τσεκμέ» του Τόλη Παπαδημητρίου στο Φρούριο Καβάλας!

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Κωμωδία παρεξηγήσεων, ίσως, πάντως σύγχρονη, με ύφος ποικιλόμορφων καταστάσεων της μόδας και στιλ πάνω – κάτω, των κωμωδιών ταχείας κατανάλωσης των Ρέπα- Παπαθανασίου ή των Ρήγα – Αποστόλου, με τη διαφορά ότι εδώ πρωτοστατεί η άκρατη βωμολοχία.

Η υπόθεση της κωμωδίας «Οικογένεια Τσεκμέ» είναι ένα σουρεαλιστικό κομφούζιο, που έχει την πρόσθεση να σατιρίσει την ελληνική πραγματικότητα, την οικογενειακή τρέλα και τα στερεότυπα. Οι θεατές εισπράττουν γρήγορα το ιλαρό της προσπάθειας, άρα, ο Παπαδημητρίου ξέρει τον δρόμο που οδηγεί στην επιτυχία. Είναι ο γρήγορος ρυθμός και το ατέλειωτο βρισίδι.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η οικογένεια Τσεκμέ (τα ξαδέρφια του διαβόητου Τάκη Τσεκμέ, που γνώρισαν οι φαν του είδους στην προηγούμενη επιτυχία του δημιουργού, τη «Μαύρη Σαμπούκα»).

Τα μέλη αυτής της οικογένειας είναι το ένα πιο δυσλειτουργικό και αλλοπρόσαλλο από το άλλο: ένας αποτυχημένος κλαριντζής, μια θεοσεβούμενη φιλόλογος, ένας τράπερ/στρίπερ, μια influencer, μια κοπελιά που κάνει γιόγκα, ένας μυστήριος γείτονας με πιτζάμες και ένας… παπαγάλος.

Όλα ξεκινούν όταν στο σπίτι της οικογένειας καταφτάνει ένας ανυποψίαστος Ισπανός τουρίστας (ο Μπενίσιο Πίπα Ροντρίγκο Καλιέντε), ο οποίος ψάχνει ένα μέρος για να μείνει, μέσω πλατφόρμας τύπου Airbnb.

Αντί για ένα ήρεμο δωμάτιο, ο ξένος πέφτει πάνω στο απόλυτο χάος.

Η οικογένεια Τσεκμέ αποφασίζει να του προσφέρει μια «αξέχαστη» εμπειρία ελληνικής φιλοξενίας, η οποία όμως εξελίσσεται σε κανονική ομηρία – παγίδα.

Η οικογένεια κρύβει μυστικά, οικονομικές κομπίνες και μια περίεργη καθημερινότητα.

Για να συνεννοούνται μεταξύ τους μπροστά στα μάτια του Ισπανού (αλλά και για να μην τους καταλαβαίνουν οι έξω), χρησιμοποιούν τη δική τους, κωδικοποιημένη διάλεκτο, μια δική τους αργκό.

Ο Ισπανός προσπαθεί απεγνωσμένα να καταλάβει πού έχει μπλέξει και να επιβιώσει, οι παρεξηγήσεις διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικό ρυθμό, οι χαρακτήρες συγκρούονται για τα λεφτά, την καριέρα και τις ιδιοτροπίες τους, ενώ το κοινό παρακολουθεί μια ακραία σάτιρα για το τι σημαίνει «σύγχρονη ελληνική οικογένεια».

Πιο αναλυτικά, οι χαρακτήρες είναι:

Σάκης: Ταλαντούχος στρίπερ και ανερχόμενος τράπερ.

Στέλιος: Έχει μεγάλο πάθος για το κλαρίνο, αλλά δυστυχώς… μηδενικό ταλέντο.

Ρόζα: Φιλόλογος που έχασε για ένα μόριο τη Νομική και το έχει ρίξει στον δρόμο του Θεού.

Κική: Η πολιτικά ορθή σύντροφος του Στέλιου που λατρεύει τη γιόγκα.

Νάνσυ: Η εντυπωσιακή και ενίοτε πονηρή κοπέλα του Σάκη.

Παρασκευάς: Ο αθώος, συνεσταλμένος γείτονας που κλέβει την παράσταση με τις πιτζάμες του.

Bonus character: Ένας παπαγάλος που μιλάει πάντα την πιο ακατάλληλη στιγμή.

Η παράσταση μοιάζει με live-action καρτούν ή με μια καλά δομημένη σύγχρονη ελληνική ανατρεπτική κωμωδία, με έντονους ρυθμούς.

Αν ξύσουμε την επιφάνεια του δελτίου τύπου, αυτό που πραγματικά βλέπει ο θεατής είναι

το «Χάος», ως κινητήριο μοχλό.

Η πλοκή δεν ακολουθεί μια κλασική γραμμική δομή. Ξεκινάει από μια απλή παρανόηση και μετατρέπεται σ’ ένα non-stop ντόμινο ανατροπών.

Τα σκηνικά της Λίας Ασβεστά είναι μοντέρνα, ευφάνταστα, σε έντονα χρώματα, αποτυπώνοντας με ακρίβεια τον κόσμο της παράστασης.

Ο χώρος δράσης περιορίζεται σε ένα σαλόνι, το οποίο, όμως, αξιοποιείται πλήρως σκηνοθετικά, λειτουργώντας άλλοτε ως πεδίο οικογενειακών συγκρούσεων και άλλοτε ως σκηνή καθαρής φάρσας.

Ο φωτισμός του Περικλή Μαθιέλλη είναι ιδανικός και παίζει καθοριστικό ρόλο στην καθοδήγηση των σκηνών, ενισχύοντας την ένταση ή την κωμική κορύφωση, όπου χρειάζεται.

Αντίστοιχα, τα κοστούμια της Ελένης Σκιρτοπούλου είναι όμορφα, συχνά προκλητικά, και συμβάλλουν στη γελοιογραφική αλλά αναγνωρίσιμη απεικόνιση των χαρακτήρων.

Οι ερμηνείες είναι αληθοφανείς, μέσα στο πλαίσιο της υπερβολής που απαιτεί το είδος. Ο Τόλης Παπαδημητρίου, ο οποίος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί, δίνει τον τόνο με άνεση και αυτοσαρκασμό, ενώ το σύνολο του θιάσου λειτουργεί δεμένο και με σαφή αίσθηση του πρέποντος ρυθμού. Ξεχωρίζουν ιδιαίτερα οι σκηνές χορού, όπου η ενέργεια κορυφώνεται, αλλά και η αισθησιακή σκηνή του Παπαδημητρίου με την Πηνελόπη Πλάκα υπό το μουσικό background του «Down in Mexico», η οποία συνδυάζει χιούμορ και πρόκληση με απόλυτη σκηνική ακρίβεια.

Αλλά και όλοι οι χαρακτήρες είναι «στα όρια» νευρικής κρίσης με το μεγαλύτερο highlight, που συζητιέται έντονα, είναι η Μαρία Κίτσου.

Έχοντας ταυτιστεί στο μυαλό του κοινού με δραματικούς ρόλους, εδώ «τσαλακώνεται» πλήρως, παίζει με απίστευτη σωματικότητα και αποδεικνύει ότι διαθέτει και εξαιρετική κωμική φλέβα.

Ο Τόλης Παπαδημητρίου γράφει μ’ έναν τρόπο που υπαινίσσεται βιωματικές καταστάσεις και των θεατών. Υπάρχουν στιγμές που η ενέργεια σπάει τον τέταρτο τοίχο, κάνοντας το κοινό να νιώθει μέρος της τρέλας.

Πρόκειται για μια παράσταση καθαρά ψυχαγωγική, φτιαγμένη για να κάνει το κοινό να γελάσει χωρίς να προβληματιστεί, αλλά με πολύ υψηλή τεχνική στο πώς στήνονται τα αστεία.

Οι απολαυστικοί Άννη Θεοχάρη και Κωνσταντίνος Γαβαλάς, ένα ζευγάρι που μαζί δεν κάνει και χώρια δεν μπορεί, θα φύγουν διακοπές αφήνοντας τον αδελφό τού ενός, τον οποίο υποδύεται ο Τόλης Παπαδημητρίου, να φροντίσει τα διαδικαστικά για τον τουρίστα που θα νοικιάσει το σπίτι τους, όσο αυτοί θα λείπουν.

Κι εκεί τα πράγματα ξεκινούν να πηγαίνουν λάθος! Και θα γίνουν ακόμα χειρότερα όταν η κοπέλα του, την οποία υποδύεται η Πηνελόπη Πλάκα, αλλά και η αδερφή του, θα προσπαθήσουν να τον βοηθήσουν να τα διορθώσει, χωρίς να τους πάρει είδηση ο αδιάκριτος γείτονας.

Η Μαρία Κίτσου είναι αποκάλυψη στον ρόλο της αδερφής Ρόζας Τσεκμέ και, μαζί με τον φύσει κομεντιέν Αντώνη Καλομοιράκη στον ρόλο του γείτονα, αποτελούν σπαρταριστό δίδυμο για το κοινό. Η εξαιρετική ηθοποιός έρχεται να αποδείξει με τον πιο απολαυστικό τρόπο, πως ένας πραγματικά σπουδαίος ερμηνευτής δεν περιορίζεται σε μία μόνο υποκριτική ταυτότητα. Η παρουσία της όχι μόνο ενσωματώνεται οργανικά στην παράσταση, αλλά γίνεται και αφορμή για μία από τις πιο ευρηματικές στιγμές του έργου.

Το ίδιο το κείμενο αξιοποιεί έξυπνα τη δραματική εικόνα που έχει χτίσει η ίδια όλα αυτά τα χρόνια, δημιουργώντας ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Όπως μια ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας, η Ρόζα χάνεται στιγμιαία μέσα στις δραματικές της αναφορές, προσφέροντας πολυπρισματική διάσταση στην παράσταση.

Τέλος, ο Αντώνης Στάμος, καταφέρνει μια εντυπωσιακή ερμηνεία στον ρόλο του ανυποψίαστου Ισπανού τουρίστα.

Όλοι μαζί είναι η οικογένεια Τσεκμέ, σε μια από αυτές τις κωμωδίες που προσφέρουν απροβλημάτιστο γέλιο και είναι ιδανική επιλογή για ένα ευχάριστο καλοκαιρινό βράδυ. Βέβαια, στον ανοικτό χώρο η παράσταση χάνει ένα σοβαρό ποσοστό επιτυχίας, ιδίως στο θέατρο Φρουρίου Καβάλας, όπου ο χώρος είναι αχανής και η απόσταση Σκηνής και Πλατείας, τεράστια.

Επειδή ο Τόλης Παπαδημητρίου υπογράφει κείμενο και σκηνοθεσία, ξέρει ακριβώς πώς να ζωντανέψει τις λέξεις του στο σανίδι.

Όταν έχεις μια κωμωδία παρεξηγήσεων με κρυμμένα μυστικά, παράνομα χόρτα και έναν παπαγάλο, η δράση πρέπει να εξελίσσεται με μαθηματική ακρίβεια.

Οι είσοδοι και οι έξοδοι των ηρώων είναι τόσο γρήγορες, ώστε θυμίζουν κλασική γαλλική φάρσα, αλλά μεταφερμένη στο σήμερα.

Οι καλοί ηθοποιοί ερμηνεύουν τους ρόλους με τον λόγο, το σώμα, την έκφραση. Σε γρήγορο τέμπο κινούνται στη σκηνή, κρύβονται, αντιδρούν στα αιφνιδιαστικά συμβάντα ταχύτατα και απολαυστικά.

Ο Παπαδημητρίου έχει θητεύσει στην τηλεόραση (γράφοντας για πετυχημένα στο ευρύ κοινό show και σειρές), και αυτό φαίνεται στη δομή της παράστασης.

Η σκηνοθεσία επιβάλλει έναν ρυθμό που μοιάζει με γρήγορο κινηματογραφικό μοντάζ.

Οι σκηνές εναλλάσσονται πριν προλάβει ο θεατής να κουραστεί, κρατώντας την προσοχή του τεντωμένη.

Ας πούμε ότι το πασπαλισμένο κείμενο με υπερβολικό βρίσιμο, δε γίνεται για να σοκάρει, αλλά για να δείξει την απόλυτη παρακμή της οικογένειας.

Οι χαρακτήρες είναι στα όρια νευρικής κρίσης, οπότε κάθε δεύτερη λέξη τους είναι «μπινελίκια», κατά τη γλώσσα του έργου. Όταν μάλιστα αρχίζει να μιλάει και ο παπαγάλος του σπιτιού (ο οποίος έχει μάθει μόνο τις βρισιές που ακούει όλη μέρα), το σπίτι γίνεται κανονικό «χαμαιτυπείο».

Αν λοιπόν σας ελκύει η σκηνοθεσία που έχει νεύρο, καθαρή γεωμετρία στον χώρο και δεν αφήνει «νεκρούς χρόνους», αν σας αρέσει το σημερινό αστείο με την αγοραία γλώσσα που επικρατεί στην καθημερινότητα των νεοελλήνων, η συγκεκριμένη παράσταση έχει μεγάλο ενδιαφέρον να την παρατηρήσει κανείς από αυτήν και μόνο τη σκοπιά. Ασφαλώς, υπάρχει και το δέλεαρ: Μαρία Κίτσου.

Συντελεστές

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Τόλης Παπαδημητρίου

Σκηνικά: Λία Ασβεστά

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης

Κοστούμια: Ελένη Σκιρτοπούλου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Σίλια Κόη

Φωτογραφίες: Γκέλυ Καλαμπάκα

Trailer: Γιώργος Χαρίσης

Social Media: Renegade Media

Δημόσιες Σχέσεις: Ρίτα Σίσιου, Μαρκέλλα Καζαμία

Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Οργάνωση Παραγωγής: Eβελίνα Αλεξανδροπούλου

Πρωταγωνιστούν:

Tόλης Παπαδημητρίου

Πηνελόπη Πλάκα

Κωνσταντίνος Γαβαλάς

Αντώνης Στάμος

Αντώνης Καλομοιράκης

Άννη Θεοχάρη

Στο ρόλο της Ρόζας Τσεκμέ η Μαρία Κίτσου

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Καλοκαιρινες σαπουνόφουσκες στο Κτήμα «Δροσιά»

Ένα ξεχωριστό καλοκαιρινό ραντεβού για μικρούς και μεγάλους έχει καθιερωθεί στον πολυχώρο Κτήμα Δροσιά, στην Ελευθερούπολη Καβάλας.

Κάθε Τετάρτη, από τις 19:00 έως τις 21:00, καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο χώρος μεταμορφώνεται σε έναν πολύχρωμο κόσμο γεμάτο παιχνίδι, φαντασία και αμέτρητες σαπουνόφουσκες.

Πρωταγωνίστρια των εκδηλώσεων είναι η κυρία Μπουλμπουλήθρα από τη «Μπουλμπουλήθρα Καβάλας», η οποία υπόσχεται να χαρίσει μοναδικές στιγμές διασκέδασης σε παιδιά και γονείς μέσα από ένα πλούσιο πρόγραμμα ψυχαγωγικών δράσεων. Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν εντυπωσιακό Bubble Show, δημιουργικό face painting, καθώς και διαδραστικά παιχνίδια με σαπουνόφουσκες, που προσκαλούν τα παιδιά να συμμετέχουν ενεργά και να ζήσουν μια αξέχαστη εμπειρία.

Το Κτήμα Δροσιά προσφέρει το ιδανικό περιβάλλον για οικογενειακές εξορμήσεις, συνδυάζοντας τη δροσιά του καλοκαιριού με τη χαρά του παιχνιδιού και της δημιουργικής απασχόλησης.

Η δράση πραγματοποιείται κάθε Τετάρτη και αποτελεί μια όμορφη πρόταση ψυχαγωγίας για όσους επιθυμούν να περάσουν ένα ευχάριστο απόγευμα με όλη την οικογένεια.

Πηγή: KavalaWebNews