Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν αρκετά παιδιά στο ελληνικό ποδόσφαιρο που ανοίγουν τα φτερά τους για το εξωτερικό. Όχι μόνο ποδοσφαιριστές, που πλέον παίζουν αρκετοί σε ακαδημίες και τμήματα υποδομής ομάδων της Ευρώπης, αλλά και σε άλλα πόστα. Επιστήμονες του αθλητισμού, αναλυτές, φυσικοθεραπευτές βγαίνουν για σπουδές και αναζητούν το μέλλον τους μακριά από το ελληνικό ποδόσφαιρο, σε ένα περιβάλλον που αντιλαμβάνονται από την πρώτη στιγμή ότι είναι πολύ πιο υγιές και κοντά σε αυτό που ονειρεύτηκαν. Ο Παναγιώτης Τσίκνας είναι ένας από αυτούς, μόνο που το ταξίδι τον έφερε από νωρίς σε ένα ποδοσφαιρικό περιβάλλον που οι περισσότεροι δεν τολμούν καν να ονειρευτούν.

Σπουδές ή μπάλα;

Ο Πάνος μεγάλωσε στη Θάσο, όμως έφυγε στην εύπλαστη ηλικία των 13 ετών για την Ξάνθη. Εντάχθηκε στις Ακαδημίες της ομώνυμης ομάδας και έπαιξε σε όλες τις «μικρές» ομάδες της, φτάνοντας στο κατώφλι της αντρικής. Όταν ήρθε η στιγμή των κρίσιμων αποφάσεων όμως, λειτούργησε διαφορετικά. Έβαλε τις σπουδές σε πρώτο πλάνο και έφυγε για την Κομοτηνή, προκειμένου να σπουδάσει στα ΤΕΦΑΑ.

Παράλληλα, συνέχιζε να παίζει μπάλα, αλλά πλέον σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Το έκανε για να διατηρήσει την επαφή του, χωρίς όμως να δοθεί ολοκληρωτικά στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, που απαιτεί πλήρη αφοσίωση. Μετρώντας τα δεδομένα, ήθελε να συνεχίσει να βρίσκεται σε αυτό, αλλά από άλλο πόστο. Τελείωσε τις σπουδές του και έκανε ένα ταξίδι που είχε ωριμάσει στο μυαλό του αρκετά χρόνια πριν το πτυχίο.

Ισπανικά και δύο Πανεπιστήμια!

Ο Παναγιώτης πήγε στο Μπιλμπάο, στη Χώρα των Βάσκων. Χωρίς να έχει βρει κάποια δουλειά, αλλά επειδή είχε δει το μέλλον του εντός του ποδοσφαίρου και μακριά από την Ελλάδα. Έβγαλε δελτίο στην ομάδα του Γκέτσο, που αποτελεί προάστιο του ευρύτερου Μπιλμπάο και για έναν χρόνο αφοσιώθηκε στο να παίξει μπάλα σε μια χώρα με άλλη εντελώς νοοτροπία, να εντρυφήσει στη διαφορετικότητά της και παράλληλα να μάθει τη γλώσσα. Γνώρισε διαφορετικά αποδυτήρια, τακτικές, αγωνιστικές συμπεριφορές, στάσεις προπονητών και οπαδών. Έχοντας συλλέξει πολύτιμες εμπειρίες, πλέον ήταν έτοιμος να συνεχίσει το ακαδημαϊκό του δρομολόγιο. «Κατέβηκε» στη Μαδρίτη και γράφτηκε σε δύο διαφορετικά Πανεπιστήμια. Το ένα είχε να κάνει με την μεθοδολογία του ποδοσφαίρου και τα τακτικοτεχνικά του ζητήματα και το άλλο με την ανάλυση, έναν τομέα ο οποίος διαρκώς κερδίζει έδαφος και «ανοίγει» θέσεις.

Στόχος του ήταν να γίνει προπονητής και να σπάσει το κατεστημένο που θέλει την συντριπτική πλειοψηφία των τεχνικών στο υψηλό επίπεδο να προέρχεται από πρώην επαγγελματίες παίκτες. Φρόντισε έτσι να εξοπλιστεί με γνώση και εμπειρίες. Γνώρισε μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα ως προς την προσέγγιση των παιδιών. Είδε ομάδες και προπονητές να μην ενδιαφέρονται για το αποτέλεσμα στις αναπτυξιακές ηλικίες, αλλά να επικεντρώνονται στο πώς το παιδί θα μάθει και μέσω της προπόνησης και της παιδαγωγικής διαδικασίας που κινείται παράλληλα στις ακαδημίες να εξελιχθεί, να μάθει ποδόσφαιρο και να ωφεληθεί ως άνθρωπος από τις αξίες του. Κανείς γονιός, κανείς παράγοντας δεν μπορούσε να το αμφισβητήσει αυτό. Είναι χαρακτηριστικό, αυτό που έλεγε στους δικούς του ανθρώπους: Ότι από τη στιγμή που πάτησε στο πόδι του στην Ισπανία και είδε την ποδοσφαιρική τους κουλτούρα, αισθάνθηκε σαν να μην ξέρει τίποτα. Ότι πρέπει να μάθει τα πάντα ξανά από την αρχή.