Connect with us

Πολιτισμός

Παρουσιάστηκε το πρόγραμμα του 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων (23/6 – 10/9/2023)

Παρουσιάστηκε-το-πρόγραμμα-του-66ου-Φεστιβάλ-Φιλίππων-(23/6-–-10/9/2023)

Με σκηνικό το εμβληματικό κτήριο του δημαρχείου, το βράδυ της Πέμπτης 8 Ιουνίου 2023, παρουσιάστηκε, σε συνέντευξη Τύπου, το Πρόγραμμα του 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων από τον Δήμαρχο Καβάλας, Θόδωρο Μουριάδη, τον Πρόεδρο του ΔΗΠΕΘΕ, Σωκράτη Μποζούδη, και την Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ και ψυχή της διοργάνωσης του Φεστιβάλ, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά.

Το φετινό Φεστιβάλ θα είναι αφιερωμένο στους ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ, θα διαρκέσει από τις 23 Ιουνίου μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου και σε 34 ημέρες του καλοκαιριού θα παρουσιαστούν 18 έργα του αρχαίου, κλασικού και νεότερου θεατρικού ρεπερτορίου.

Εκτός από το αρχαίο θέατρο των Φιλίππων, θα χρησιμοποιηθούν και χώροι μέσα στην πόλη της Καβάλας, μερικοί για πρώτη φορά.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ο Δήμαρχος Καβάλας, Θόδωρος Μουριάδης, εξέφρασε την πεποίθηση ότι «και φέτος η Καβάλα θα γίνει καλλιτεχνικός πόλος έλξης τόσο των δημοτών μας όσο και επισκεπτών και τουριστών, που θα γεμίσουν το κοίλο του αρχαίου θεάτρου των Φιλίππων, αλλά και γωνιές της πόλης, ακόμη και θέσεις σε λεωφορεία». Τόνισε ότι στη φετινή διοργάνωση είναι “καλεσμένοι” με τα έργα τους, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής, ο Αριστοφάνης, ο Ντάριο Φο, η Πηνελόπη Δέλτα, η Κική Κέρζελη, ο Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος, ο Χαρούκι Μουρακάμι, κι άλλοι «που θα μας συντροφεύσουν τα βράδια του καλοκαιριού, από την ορχήστρα και τη σκηνή του αρχαίου θεάτρου, αλλά και στην αυλή του 10ου Δημοτικού Σχολείου, στο δασάκι της Παναγούδας, στη υπόγεια στοά της Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην Παλιά Μουσική, στο ανοιχτό κολυμβητήριο, στο πάρκο Φαλήρου, ακόμη και μέσα στα λεωφορεία. Θα είναι μεγάλη η διαδρομή και με πολλή καλή παρέα, που θα ξεκινήσει με ένα έργο, το οποίο, μέσα σε λίγες ημέρες, θα διδαχθούν και θα μας παρουσιάσουν νέοι ηθοποιοί ξεσκεπάζοντας τους «Αφανείς Ήρωες», στους οποίους είναι αφιερωμένο το φετινό Φεστιβάλ». Αναφερόμενος στους ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ, είπε πως το Φεστιβάλ «θα φέρει επί σκηνής τους ανθρώπους που ζουν στη σκιά των πρωταγωνιστών, τους νοσηλευτές που παλεύουν στο πλάι των γιατρών, τους εθελοντές που βρίσκονται πάντα πίσω από τα φώτα, κι έχουν να μάς διηγηθούν μία ιστορία από αυτές που ζουν, βλέποντας τα γεγονότα από τη δική τους γωνιά, μια γωνιά που βλέπει όσα δεν φαίνονται στο πρώτο πλάνο κι έτσι αυτές οι πτυχές μένουν άγνωστες για τους πολλούς. Θα είναι μια άκρως πολιτική παρέμβαση και φαντάζομαι ότι θα μας θυμίσει πως πολλές φορές χειροκροτούμε αυτούς τους ανθρώπους από τα μπαλκόνια για μια στιγμή κι ύστερα τους κλείνουμε έξω από τη μνήμη μας. Κι αυτό είναι άδικο και γ’ αυτούς και για την κοινωνία. Θα γίνουν πρωταγωνιστές οι άνθρωποι που δρουν στο περιθώριο και θ’ αποκτήσει μέγεθος η συνεισφορά τους στην εσωτερική και εξωτερική καθημερινότητά μας».

Τέλος, μιλώντας για τη νέα Καλλιτεχνική Διευθύντρια, υπογράμμισε ότι «τα χνάρια που αφήνει η παρουσία της είναι ήδη ευδιάκριτα στο θεατρικό μονοπάτι του ΔΗΠΕΘΕ μας και τώρα, στο 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων και το 7ο Διεθνές Εργαστήρι Αρχαίου Δράματος περιμένουμε να αισθανθούμε εντονότερα την αύρα της τόσο μέσα από τις επιλογές της, όσο και από αυτά που θα δημιουργήσει η ίδια».

Ο Πρόεδρος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΚΑΒΑΛΑΣ, Σωκράτης Μποζούδης, σημείωσε πως “φέτος ξεκινάμε με μια άλλη ματιά, με μια καινούρια Καλλιτεχνική Διευθύντρια, την Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, η οποία έχει δώσει ήδη τα πρώτα δείγματα γραφής της, με τις εξαιρετικές παραστάσεις του περασμένου χειμώνα και τα θεατρικά σεμινάρια προς τους εφήβους της πόλης μας” και πρόσθεσε “το 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς και έχει ως στόχο την προβολή των ηθοποιών της Καβάλας και των αφανών ηρώων του προηγούμενου διαστήματος. Των ανθρώπων που προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για την πατρίδα μας. Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω το Δήμο Καβάλας για τη στήριξη του, την Περιφέρεια, η οποία μας ενισχύει οικονομικά, το Υπουργείο Πολιτισμού και τους χορηγούς μας, την Energean και την εταιρία ΒΕΗ”.

Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΒΑΛΑΣ, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, υπογράμμισε ότι “είναι πάρα πολύ μεγάλη η χαρά και η ευθύνη που νιώθω γι’ αυτό το νέο ξεκίνημα, αλλά αισθάνομαι ευλογημένη και ευτυχισμένη γιατί έχω πάρα πολύ καλούς συνοδοιπόρους. Το Φεστιβάλ Φιλίππων είναι αφιερωμένο στους Αφανείς Ήρωες, γιατί αυτό που δεν ξέρουμε βλέποντας μία παράσταση είναι πόσοι χρειάζονται να δουλέψουνε γι’ αυτή. Αυτό συμβαίνει σε μία εγχείρηση, σε ένα σπίτι που φτιάχνεται, σε πολλές και διάφορες περιπτώσεις. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που ζούνε στη σκιά και αυτό το Φεστιβάλ θα προσπαθήσει να τους δώσει λίγο φως για να πούνε τις ιστορίες τους”. Η κ. Βαμβακά ανέφερε επίσης πως “το Φεστιβάλ θα ξεκινήσει με ένα πολύ μεγάλο στοίχημα για μας που είναι το εθνικό εργαστήριο. Είναι μία πολύ σημαντική προσπάθεια που έγινε την προηγούμενη χρονιά με τη Μαρία Τζελεπή και τη συμμετοχή μιας ομάδας 14 παιδιών. Αυτά τα παιδιά είναι το μέλλον” και συμπλήρωσε “το φετινό Φεστιβάλ θα ξεκινήσει με το έργο του Ντάριο Φο “Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού”. Θα ακολουθήσουν οι υπόλοιπες παραστάσεις του αρχαίου δράματος, οι δικές μας παραγωγές σε διάφορα σημεία της πόλης, όπως το παλιό κολυμβητήριο, και θα κλείσουμε τον κύκλο του φετινού Φεστιβάλ στο “Αντιγόνη Βαλάκου”, με μία παράσταση για τις μητέρες των δολοφονημένων γυναικών”.

Στον επίλογο της συνέντευξης τύπου πήραν το λόγο οι μαθητές του εθνικού εργαστηρίου, Στέλλα Δημητριάδου, Ανδρονίκη Πολυχρονίδου και Μάριος Μακρής, περιγράφοντας με τα καλύτερα λόγια την εμπειρία τους από τα θεατρικά σεμινάρια, καθώς και ο ηθοποιός – τραγουδιστής, Αργύρης Μπακιρτζής, ο οποίος, αφού ευχαρίστησε την κ. Βαμβακά για την πρόταση της να συμμετάσχει σε μια από τις παραστάσεις του φετινού Φεστιβάλ, αναφέρθηκε στις ωραίες στιγμές που έζησε στο παρελθόν τόσο στην Καβάλα, όσο και στη Θάσο, κατά τη διάρκεια των προηγούμενων Φεστιβάλ.

ΧΟΡΗΓΟΙ

Energean

Βιομηχανία ΒΕΗ

Πρόγραμμα εκδηλώσεων 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων

Παρασκευή 23 Ιουνίου 2023

Παρουσιάσεις του 7ου Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος

Χώρος: Ευρύτερη Περιοχή του Αρχαίου Θεάτρου Φιλίππων

Φέτος, για έβδομη συνεχόμενη χρονιά στην ευρύτερη περιοχή του αρχαίου θεάτρου Φιλίππων, θα διεξαχθεί το εργαστήριο αρχαίου δράματος. Ξαναγυρνώντας εκεί από όπου ξεκίνησε θα τοποθετήσει και πάλι στο κέντρο του την εκπαιδευτική διαδικασία, τις δοκιμές και θα στοχεύσει όχι τόσο σε μια ολοκληρωμένη παρουσίαση/παράσταση όσο σε μια διαδικασία επιτόπιας δημιουργίας, σε μια σύνθεση. Έχοντας ως εισηγητές τέσσερις νέους αλλά ήδη καταξιωμενους καλλιτέχνες θα καλέσει με μια ανοιχτή διαδικασία επαγγελματίες του θεάτρου να συμμετέχουν στις δράσεις του και όλοι μαζί, ξεκινόντας από το μηδέν αλλά έχοντας στις αποσκευές τους τα μεγάλα κείμενα της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας θα χαράξουν μια νέα τροχιά.

Αντλώντας κυρίως εργαλεία από τις αρχές του θεάτρου documentο και αξιοποιώντας σύγχρονα αφηγηματικά υλικά θα δουλέψουν συλλογικά για δώδεκα μέρες με στόχο να συν-δημιουργήσουν νέες εκδοχές των γνωστών ιστοριών τοποθετώντας αυτή τη φορά στον πυρήνα της έρευνάς τους όχι τους πρωταγωνιστές αλλά όσους τους περιβάλλουν, τους αφανείς ήρωες της αρχαιότητας. Με αυτό τον τρόπο η ομάδα ευελπιστεί να δημιουργήσει νέους τρόπους επαφής των έργων με το σήμερα φωτίζοντας την διαχρονικότητα των ιστοριών που μας περιβάλλουν.

Εισηγητές (αλφαβητικά): Δανάη Λιοδάκη, Μάρθα Μπουζιούρη, Κώστας Παπακωνσταντίνου, Χάρης Πεχλιβανίδης

Η ομάδα των συμμετεχόντων θα προκύψει από ανοιχτό κάλεσμα.

*Το εργαστήριο αποτελεί μέλος του Δικτύου Αρχαίου Δράματος και πραγματοποιείται με την αιγίδα και την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού

Πέμπτη 6 – Παρασκευή 7 Ιουλίου 2023

ANGERLAND ή τελευταίοι κάτοικοι ενός παλιού κόσμου

Παρουσίαση/παράσταση του εφηβικού εργαστηρίου του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας

Χώρος: 10ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Ιούλιος 2023. Παραμονή της ημέρας που θα αλλάξει τον κόσμο. Ένας μεγάλος μετεωρίτης πλησιάζει τη γη και όταν τη συναντήσει τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Οι άνθρωποι βρίσκονται σε αναβρασμό: κρίσεις πανικού, ψυχοσωματικά, βίαια ξεσπάσματα, θυμός. Μια παρέα εφήβων αποφασίζει να περάσει την τελευταία μέρα της γης μαζί και να ξορκίσει ό,τι την φοβίζει. Αόρατοι για τους περισσότερους που έχουν – εδώ και χρόνια- μεγαλύτερα προβλήματα να λύσουν, δίνουν το συνηθισμένο τους ραντεβού στην αυλή- σε μια μέρα που δεν μοιάζει με καμία άλλη- για να αντιμετωπίσουν όλοι μαζί το τέλος. Η παράσταση- παρουσίαση του εφηβικού εργαστηρίου του ΔΗΠΕΘΕ μας συστήνει αυτούς τους αόρατους ήρωες που έχουν συνηθίσει να ζουν στο μεταίχμιο και που για πρώτη φορά αποφασίζουν να γίνουν λίγο περισσότερο ορατοί, αφήνοντας οριστικά πίσω τους όλα όσα τους πληγώνουν.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο και Σκηνοθεσία: Εύα οικονόμου Βαμβακά- Μαρίνα Τσελεπή

Φωτισμοί και σκηνικό περιβάλλον: Βασίλης Αποστολάτος

Κινησιολογική Επιμέλεια: Φωτεινή Μελετιάδου

Παίζουν οι έφηβοι που συμμετείχαν στο Εφηβικό Εργαστήριο του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

Σάββατο 8 – Κυριακή 9 Ιουλίου 2023

Ο Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού του Ντάριο Φο

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ  Ε.Ε

Λέει ο Ντάριο Φο: «Το έργο παίζεται από τον καιρό που γράφηκε με αμείωτη επιτυχία. Ίσως γιατί στη ζωή πληθαίνουν κάθε τόσο η αιματοχυσία, οι βόμβες τα μεγάλα λόγια και τα μεγάλα σκάνδαλα… Πάντα από τα ίδια συστήματα που οργανώνουν τη βία και που δεν μπορούν να χωνέψουν αυτούς που δεν σκύβουν το κεφάλι.»

Μετά από αλλεπάλληλα sold out δύο χρόνων, μια από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις των τελευταίων ετών ταξιδεύει στην Ελλάδα για να συμπαρασύρει με το νεύρο και το ρυθμό της κάθε θεατή.

Μέσα από μια έξυπνη και επίκαιρη κωμωδία, η εξουσία ξεγυμνώνεται και παρουσιάζονται τα «αδιάσειστα» στοιχεία που χρησιμοποιούνται για την ενοχοποίηση κάποιου. Ένα ανοιχτό παράθυρο στον έκτο όροφο μπορεί να αποτελέσει λύση όταν η ψυχραιμία χάνεται και ο θάνατος θα αρχειοθετηθεί απλώς ως «τυχαίος»!

Ο Ντάριο Φο καταφέρνει να ξεσκεπάσει μέσα από το έργο του, τη δολοφονία του «αναρχικού σιδηροδρομικού» Τζουζέπε Πινέλι, που διαπράχθηκε από την ιταλική αστυνομία. Με σατιρικό και ειρωνικό τρόπο καταγγέλλει το τραγικό συμβάν, καυτηριάζει την κατάχρηση της εξουσίας και αν και γράφτηκε πριν από χρόνια για να ασκήσει κριτική στην ασύδοτη εξουσία του συστήματος δικαιοσύνης της Ιταλίας και της κυβερνητικής διαφθοράς, παρουσιάζει πολλές  ομοιότητες με την Ελλάδα του σήμερα.

Με αφορμή το έργο του Ντάριο Φο η παράσταση ακολουθεί τα χνάρια ενός αρχετυπικού Γελωτοποιού. Μία διαχρονική δαιμονική, αστεία και επικίνδυνη φιγούρα για κάθε εξουσία και κάθε στερεότυπο. Αρχίζουμε από τη γέννησή του, τα ταξίδια του στον χώρο και στον χρόνο και καταλήγουμε στο εδώ και τώρα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία/Δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Κακλέας

Σκηνικά: Ηλένια Δουλαδίρη/Γιάννης Κακλέας

Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη

Μουσική σύνθεση: Βάϊος Πράπας

Στίχοι τραγουδιών: Πάνος Βλάχος

Χορογραφίες: Αγγελική Τρομπούκη

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Λητώ Τριανταφυλλίδου, Ρέα Σαμαροπούλου

Βοηθός ενδυματολόγου: Ιωάννα Καλαβρού

Βοηθός φωτίστριας: Στέβη Κουτσοθανάση

Γραφείο Τύπου – Επικοινωνία: Μαρία Τσολάκη

Διαφήμιση – Social Media: Renegade Media / Βασίλης Ζαρκαδούλας

Παίζουν: Πάνος Βλάχος, Φοίβος  Ριμένας, Ιφιγένεια Αστεριάδη, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Στέλιος Πέτσος, Παναγιώτης Κατσώλης.

Μουσικός επί σκηνής: Βάιος Πράπας

Σάββατο 15 – Κυριακή 16 Ιουλίου 2023

Εκάβη του Ευριπίδη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: KMTD PRODUCTIONS MΟΝ.IKE

(ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ)

Καθημερινά φτάνουν στις οθόνες μας εικόνες από πολέμους, εικόνες αφόρητης βίας και σπαραγμού από κάθε σημείο του κόσμου. Το παράλογο του πολέμου  μοιάζει να αφορά μόνο αυτούς που το ζουν, για όλους τους άλλους περιορίζεται σε μια στεγνή, εικονική και ακίνδυνη πληροφορία. Θάβεται ανάμεσα σε πλήθος ειδήσεων, αποκόβεται από το βίωμα του πένθους. Εξοικειωνόμαστε έτσι με την εικόνα και την πληροφορία της βίας, εκπαιδευόμαστε στον θάνατο αλλά ξεμάθαμε να πενθούμε.

Η Εκάβη στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη ξεκινά ως πρόσωπο από αυτό το σημείο,  από αυτό που έχουμε ξεχάσει, τον δρόμο του θρήνου. Στο πρώτο μέρος, το πένθος, προσωπικό αλλά και συλλογικό, μοιάζει να γεννά τη μεταφυσική του: ζωντανοί και νεκροί βρίσκονται σε διαρκή συνομιλία. Στην Εκάβη τα πάντα συμβαίνουν σε έναν μεταιχμιακό χρόνο, μετά το τέλος του πολέμου. Η βία όμως δεν έχει τελειώσει. Και εκεί ακριβώς, στον χρόνο της μετάβασης, η Εκάβη του πένθους γίνεται η Εκάβη της εκδίκησης, ανοίγοντας μια τολμηρή διαλεκτική με το σήμερα.

Ένας πολυμελής θίασος εξαιρετικών ηθοποιών και μουσικών και η νέα μετάφραση της Ελένης Βαροπούλου, που πραγματοποιήθηκε ειδικά για την παράσταση, είναι οι πυλώνες του εγχειρήματος.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη

Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου

Σκηνικά/Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού

Μουσική: Νίκος Γαλενιανός

Κίνηση: Χαρά Κότσαλη

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Βοηθός σκηνοθέτιδας: Μάγια Κυριαζή

Βοηθός σκηνογράφου/ενδυματολόγου: Δημοσθένης Κλιμενώφ

Εκτέλεση/Διεύθυνση Παραγωγής: Κώστας Μπάλλας

Επικοινωνία- Οργάνωση περιοδείας: Theater Art Company- Μανάφης Σάκης

ΔΙΑΝΟΜΗ (με αλφαβητική σειρά):

Ταλθύβιος: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Πολυξένη: Μαρίνα Καλογήρου, Εκάβη: Ελένη Κοκκίδου, Οδυσσέας: Θανάσης Κουρλαμπάς, Πολύδωρος: Ερρίκος Μηλιάρης, Θεράπαινα: Ηλεάνα Μπάλλα, Πολυμήστορας: Άκης Σακελλαρίου, Αγαμέμνονας: Αλέκος Συσσοβίτης

ΧΟΡΟΣ (με αλφαβητική σειρά)!Ασημίνα Αναστασοπούλου, Άρτεμις Βαβάτσικα (μουσικός επί σκηνής), Ελισσάβετ Γιαννοπούλου, Μαρία Κωνσταντά, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Λυγερή Μητροπούλου, Ειρήνη Μπούνταλη, Αμαλία Τσεκούρα, Χρύσα Τουμανίδου

Τετάρτη 19 – Πέμπτη 20 Ιουλίου 2023

Έρημοι της Κικής Κέρζελη

Χώρος: Δασάκι Παναγούδας

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

«Τη φτιάξαμε την έρημό μας και σωριαστήκαμε πάνω της για να κοιτάζουμε τα αστέρια. Τη φτιάξαμε στο λιμάνι, στο φάρο εκεί ψηλά, στα βράχια στο κατηφόρισμα της Παναγίας, εκεί στην άκρη, στο κουφάρι του Σανατορίου, εδώ στο δάσος, πάνω και κάτω από τις πευκοβελόνες. Κι όταν ορμητικά μας σκέπασε, και τόσα πολλά μας πήρε μακριά, αυτή, η φτιαγμένη από όνειρα, θειάφι, νερό θαλασσινό και δάκρυα, μας έπλασε ξανά, καθ’ ομοίωση δική της.»

Σπαράγματα μνήμης ξεθαμμένα από ένα άνυδρο, πετρώδες έδαφος, υφαίνουν το νήμα της ιστορίας, συνδέοντας τους ήρωες σε έναν κύκλο καρτερικότητας για κάτι που χάθηκε, που δεν ήρθε ποτέ, ή που θα έρθει. Έρημοι, έρημοι μέσα και έξω, έρημοι αναστρέψιμοι και μη, έρημοι ευλαβικά φτιαγμένοι ή από λάθος, περιμένουν, με βλέμμα πάντα στραμμένο προς τον ουρανό, πάντα προς την ελπίδα πως όλα όσα χάθηκαν, κάποια στιγμή θα γυρίσουν πίσω στην αγκαλιά τους. Μια παράσταση αφιερωμένη στους αφανείς ήρωες αυτής της πόλης, ή και κάποιας άλλης μακριά, κι ακόμη πιο μακριά, σε αυτούς που η υπομονή, η επιμονή και η πίστη στο αδύνατο γίνεται μαξιλάρι για να ξαποσταίνουν τα βράδια.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο παράστασης: Κική Κέρζελη

Σκηνοθεσία: Κική Κέρζελη, Δημήτρης Μανδρινός, Γιώργος Ανδριώτης, Ζωή Αρβανίτη

Πρωτότυπη μουσική – σχεδιασμός ηχητικού περιβάλλοντος: Γιώργος Ανδριώτης

Σκηνικά – κοστούμια: Ζωή Αρβανίτη

Παίζουν: Δημήτρης Μανδρινός, Ανδρονίκη Πολυχρονίδου

Special Guest: Αργύρης Μπακιρτζής

Σάββατο 22 Ιουλίου 2023

Σφήκες του Αριστοφάνη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: Εθνικό Θέατρο

Σε συμπαραγωγή με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας

Η αιρετική Λένα Κιτσοπούλου σκηνοθετεί μια διασκευή της δηκτικής κωμωδίας του Αριστοφάνη. Στους Σφήκες ο ποιητής σατιρίζει με ευφάνταστο τρόπο τη μανία των Αθηναίων να λύνουν δικαστικά τις διαφορές τους, αλλά και τις ρωγμές του δικαστικού συστήματος που επέτρεπε σε επιτήδειους να χειραγωγούν τη δικαιοσύνη προς όφελός τους.

Εξήντα χρόνια μετά την παράσταση του Αλέξη Σολομού, το Εθνικό Θέατρο καλεί την ανατρεπτική δημιουργό να στρέψει τη ματιά της στα κρίσιμα ερωτήματα που θέτει το αριστοφανικό έργο, σαρκάζοντας τις σύγχρονες παθογένειες με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο.

Ταυτότητα παράστασης

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Στέλιος Χρονόπουλος

Διασκευή/Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου

Σκηνικά-Kοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού

Μουσική: Νίκος Κυπουργός

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Χορογραφία: Αμάλια Μπένετ

Δραματολόγος παράστασης: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνοθέτιδας: Μαριλένα Μόσχου

Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Τζίνα Ηλιοπούλου

Β’ βοηθός σκηνοθέτιδας: Σαββίνα Τσάφα

Βοηθός Μουσικοσυνθέτη: Αλέξης Κωτσόπουλος

Σχεδιασμός κομμώσεων: Κωνσταντίνος Κολιούσης

Διανομή (αλφαβητικά):

Δάφνη Δαυίδ, Αλέξανδρος Ζουριδάκης, Κωνσταντίνος Καπελλίδης, Νίκος Καραθάνος, Λένα Κιτσοπούλου, Γιάννης Κότσιφας, Νίκος Κουσούλης, Αλέξης Κωτσόπουλος, Νεφέλη Μαϊστράλη, Σωτήρης Μανίκας, Νικόλας Μαραγκόπουλος, Ιωάννα Μαυρέα, Θάνος Μπίρκος, Δημήτρης Ναζίρης, Πάνος Παπαδόπουλος, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Πλεμμένος, Μαριάννα Πουρέγκα, Θοδωρής Σκυφτούλης

Μουσικοί επί σκηνής (αλφαβητικά):

Δημήτρης Βαρελόπουλος, Μαρίνος Γαλατσινός, Σοφία Ευκλείδου, Βαγγέλης Καρίπης, Εύη Κανέλλου.

Τετάρτη 26 – Πέμπτη 27 Ιουλίου 2023

Μήδεια του Ευριπίδη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΑΦΟΙ ΤΑΓΑΡΗ Ο.Ε.

Η ΜΗΔΕΙΑ αναδείχτηκε από τον Ευριπίδη σε διαχρονικό σύμβολο της αιώνιας μάχης ανάμεσα στα δύο φύλα. Μια τραγωδία πάθους, ένα εναλλασσόμενο παιχνίδι ισορροπίας μεταξύ ζωής και θανάτου, με άξονα και επίκεντρο τον έρωτα.

Ο  Ιάσονας αποφασίζει να εγκαταλείψει τη Μήδεια, προδίδοντας τους όρκους τους, για να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά Κρέοντα, διεκδικώντας μερίδιο στην εξουσία. Ο Κρέοντας αποφασίζει να εξορίσει τη Μήδεια και τα παιδιά από την πόλη, καταδικάζοντάς τα σε αργό θάνατο, με τη συναίνεση του πατέρα τους.

Μετά την προδοσία του Ιάσονα και την καταπάτηση των όρκων, η Μήδεια, επιθυμεί να εκδικηθεί τον Ιάσονα. Με την παιδοκτονία που διαπράττει, του στερεί το δικαίωμα να έχει απογόνους, αφού σκοτώνει τους γιους που του έχει χαρίσει, αλλά και τη μητέρα των μελλοντικών παιδιών του.

Γνωρίζει πως χωρίς σύζυγο και πατέρα δεν υπάρχει πια μέλλον γι’ αυτήν και τα παιδιά της, και πως οι γιοι της είναι καταδικασμένοι σ’ έναν αργό θάνατο.

Έχοντας συμπεριλάβει τα παιδιά στα σχέδιά της για εκδίκηση, αφού αυτά πρόσφεραν τα θανάσιμα δώρα στη νέα βασιλική σύζυγο του πατέρα τους, γνωρίζει πως με τον θάνατο του βασιλιά και της κόρης του οι γιοι της κινδυνεύουν από την εκδικητική οργή των Κορινθίων.

Το αίμα πρέπει να πληρωθεί με αίμα.

Η Μήδεια, για να εξιλεωθεί για τους φόνους που έχει διαπράξει για χάρη του Ιάσονα, γνωρίζει πως θα πρέπει να κάνει κι αυτή μια επώδυνη θυσία, προκειμένου να επανέλθει η αρμονία στο σύμπαν. Με απόλυτη επίγνωση…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης

Σκηνοθεσία: Λέα Μαλένη

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς

Κοστούμια: Kλερ Μπρέισγουελ

Κίνηση: Φρόσω Κορρού

Σχεδιασμός Φωτισμού: Νίκος Σωτηρόπουλος

Μουσική Διδασκαλία: Χρήστος Θεοδώρου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Σταυριάνα Καδή

Διαφήμιση – Social Media: Renegade Media/Βασίλης Ζαρκαδούλας

Οργάνωση Παραγωγής: Ντόρα Βαλσαμάκη

Επικοινωνία-Προβολή: Μαρκέλλα Καζαμία

ΔΙΑΝΟΜΗ

ΜΗΔΕΙΑ: Μαρία Κίτσου

ΙΑΣΟΝΑΣ: Φάνης Μουρατίδης

ΤΡΟΦΟΣ: Ελένη Καστάνη

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ: Θοδωρής Κατσαφάδος

ΑΙΓΕΑΣ: Βαγγέλης Αλεξανδρής

ΚΡΕΟΝΤΑΣ: Λαέρτης Μαλκότσης

ΑΓΓΕΛΟΣ: Αλμπέρτο Φάις

ΧΟΡΟΣ

Αλίκη Αβδελοπούλου

Στέλλα Ράπτη

Έλενα Χατζηαυξέντη

Μυρτώ Παππά Αργυροπούλου

Γωγώ Παπαϊωάννου

Μυρτώ Καστρινάκη Μεϊτάνη

Σάββατο 29 Ιουλίου 2023

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Τρωάδες του Ευριπίδη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Σε αναμονή της αναχώρησής τους για την Ελλάδα, οι αιχμάλωτες γυναίκες της Τροίας θρηνούν για την άλωση της πόλης. Μαζί τους η Εκάβη, που περιμένει την ανακοίνωση για τη δική της μοίρα αλλά έρχεται αντιμέτωπη με απανωτές συμφορές: η Πολυξένη σκοτώνεται στον τάφο του Αχιλλέα και η Ανδρομάχη μαθαίνει την απόφαση των Αχαιών να θανατώσουν τον μικρό της γιο, τον Αστυάνακτα. Την ίδια ώρα, η Κασσάνδρα προμηνύει τις καταστροφές που θα βρουν τους Έλληνες στον δρόμο της επιστροφής.

Οι Τρωάδες, η μόνη σωζόμενη τραγωδία της ευριπίδειας τριλογίας για τον Τρωικό Πόλεμο, διδάχτηκε το 415 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια. Το έργο γράφτηκε λίγο μετά την καταστροφή της Μήλου το 416 π.Χ., όταν οι Αθηναίοι, με απάνθρωπη βιαιότητα, σκότωσαν όλους τους ενήλικες άντρες της Μήλου και πούλησαν για δούλους τις γυναίκες και τα παιδιά.

Ο Ευριπίδης επιχειρεί να προειδοποιήσει για τις συνέπειες της ασυδοσίας των νικητών και να υπενθυμίσει τη σημασία του να παραμένει κανείς άνθρωπος, μακριά από την ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που προκαλούν οι εφήμερες νίκες. Στις Τρωάδες ο ποιητής αναδεικνύει την ανθρώπινη διάσταση του εχθρού και, εστιάζοντας στο μεγαλείο των γυναικών της Τροίας, προβάλλει τη δύναμη εκείνη που κάνει τον άνθρωπο να επιμένει ακόμα και μετά την καταστροφή.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Θόδωρος Στεφανόπουλος

Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Στέφανος Κορκολής

Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας

Οργάνωση παραγωγής: Marleen Verschuuren

Υπεύθυνος Περιοδείας: Ηλίας Κοτόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστόφορος Μαριάδης

Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Δανάη Πανά

*Βοηθός σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος

ΔΙΑΝΟΜΗ (αλφαβητικά):

Μελίνα Αποστολίδου (Αθηνά), Λουκία Βασιλείου (Αθηνά, Ελένη), Μομώ Βλάχου (Αθηνά), Χαρά Γιώτα (Αθηνά), Ηλέκτρα Γωνιάδου (Αθηνά), Μαρία Διακοπαναγιώτου (Κασσάνδρα), Αντώνης Καφετζόπουλος (Ποσειδώνας), Χριστίνα Μπακαστάθη (Αθηνά), Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Μενέλαος), Μπέττυ Νικολέση (Αθηνά), Ρούλα Πατεράκη (Εκάβη), Κλειώ Δανάη Οθωναίου (Αθηνά, Ελένη), Δημήτρης Πιατάς (Ταλθύβιος), Πολυξένη Σπυροπούλου (Αθηνά), Βιργινία Ταμπαροπούλου (Αθηνά), Θεοφανώ Τζαλαβρά (Αθηνά), Μαρίζα Τσάρη (Ανδρομάχη), Μάρα Τσικάρα (Αθηνά)

* Έκτακτη αντικατάσταση: Γιάννης Χαρίσης

Γυναίκες: Μαριάννα Αβραμάκη, Μελίνα Αποστολίδου, Λουκία Βασιλείου, Μομώ Βλάχου, Χαρά Γιώτα, Ηλέκτρα Γωνιάδου, Ζωή Ευθυμίου, Ηλέκτρα Καρτάνου, Εύη Κουταλιανού, Λωξάνδρα Λούκας, Ελένη Μισχοπούλου, Χριστίνα Μπακαστάθη, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Μπέτυ Νικολέση, Κλειώ Δανάη Οθωναίου, Πολυξένη Σπυροπούλου, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Θεοφανώ Τζαλαβρά,  Φωτεινή Τιμοθέου, Μάρα Τσικάρα

Τετάρτη 2 – Πέμπτη 3 Αυγούστου 2023

Ηλέκτρα του Σοφοκλή

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΑΜΚΕ Τέχνης Ars Aeterna

Στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, Ηλέκτρα και Ορέστης εκδικούνται για το φόνο του Αγαμέμνονα από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο, πληρώνοντας το αίμα με αίμα. Βαθιά επηρεασμένος από την εποχή του (τέλη του 5ου αιώνα), που διακατέχεται από πνεύμα αμφισβήτησης, διερεύνησης και αποδόμησης, ο Σοφοκλής επιλέγει να αφηγηθεί τον μύθο των Ατρειδών μέσα από το υποκειμενικό βλέμμα της Ηλέκτρας. Ένα βλέμμα θρυμματισμένο από τον πόνο και το πένθος, που αντανακλά, μεγεθύνει και ενίοτε παραμορφώνει την πραγματικότητα που την  περιβάλλει.

Πρόκειται για μία πραγματικότητα όντως ζοφερή. Ένα σύμπαν που βουλιάζει στην διαφθορά και την αδικία. Ένας κόσμος εντελώς αντιηρωικός όπου τα πάντα έχουν ανατραπεί και η τάξη των πραγμάτων έχει διασαλευτεί επικίνδυνα. Σε αυτόν τον κόσμο, η Ηλέκτρα επιλέγει να αποτελέσει το μοναδικό κύτταρο ζωντανής συνείδησης που δεν θα πάψει να καταγγέλλει στο διηνεκές την ανηθικότητα και την υποκρισία. Αρνείται να αποδεχθεί και να νομιμοποιήσει το φαύλο καθεστώς των σφετεριστών, και η φωνή της αποτελεί μια γενναία και δυναμική πράξη ενεργητικής αντίστασης.

Αυτή η εμμονική προσκόλληση στις αρχές και τα ιδανικά της, θα φθείρει αναμφισβήτητα και την ίδια. Ακινητοποιημένη, παλινδρομεί ανάμεσα στο παρελθόν και το αβέβαιο μέλλον. Διαδηλώνει τον πόνο της στα πρόθυρα του παλατιού, μεταμορφώνεται σε ζωντανή Ερινύα και προσδοκεί ανυπόμονα την έλευση του σωτήρα αδερφού. Ο πόνος, το πένθος και η ακόρεστη δίψα της για εκδίκηση μοιάζουν να δημιουργούν ένα τοπίο κινούμενης άμμου που σιγά-σιγά την καταπίνει, όμως εκείνη αδυνατεί να πράξει διαφορετικά. Απομονωμένη και αμετακίνητη, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μια ζωντανή νεκρή, αρνείται να συμβιβαστεί και να υποκύψει.

Το αινιγματικό και απροσδόκητο τέλος της τραγωδίας δεν προμηνύει κανένα ευτυχές τέλος. Ο Σοφοκλής δεν παίρνει θέση για το θέμα της μητροκτονίας που απασχόλησε τόσο τον Αισχύλο, όσο και τον Ευριπίδη. Ως κινηματογραφιστής, εστιάζει τον φακό του στο πρόσωπο της Ηλέκτρας, που μετά τους άγριους πανηγυρισμούς για την ευόδωση του σχεδίου της εκδίκησης, παραμένει παράξενα σιωπηλή, μια κούφια μάσκα, που νιώθει κανείς πως δεν θα ξαναμιλήσει ποτέ πια.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Λιλλύ Μελεμέ

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Σκηνικό: Μικαέλα Λιάκατα

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Κίνηση: Κική Μπάκα

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Βοηθός σκηνοθέτη: Πάρης Λεόντιος

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Επικοινωνία: Ειρήνη Λαγουρού

Δ/νση – Οργάνωση Παραγωγής: Σταμάτης Μουμουλίδης

Οργάνωση περιοδείας: Χριστίνα Μπάλλα

ΔΙΑΝΟΜΗ

Ηλέκτρα: Λένα Παπαληγούρα

Ορέστης: Στρατής Χατζησταματίου

Κλυταιμνήστρα: Ελισάβετ Μουτάφη

Παιδαγωγός: Ιωάννης Παπαζήσης

Χρυσόθεμις: Εριέττα Μανούρη

Αίγισθος: Δαυίδ Μαλτέζε

Πυλάδης: Πάρης Λεόντριος

ΧΟΡΟΣ

Φιόνα Γεωργιάδη, Ήβη Νικολαΐδου, Κωνσταντίνα Νταντάμη, Δανάη Πολίτη, Μελισσάνθη Ρεγκούκου, Αρετή Τίλη

Κυριακή 6 Αυγούστου 2023

Συζητώντας πληγές

Χώρος: Υπόγεια Στοά Μ. Αλεξάνδρου

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Μια performance αφιερωμένη στους επαγγελματίες της δημόσιας υγείας και πρόνοιας. Μήπως η αναγνώριση του ρόλου τους είναι εφήμερη; Μήπως ξεχνάμε την αυτοθυσία τους; O Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος συζητά με αφανείς ήρωες της υγείας και της πρόνοιας, στο πλαίσιο ειδικής επιτόπιας έρευνας (residency) με έμφαση στην περιοχή της Καβάλας, καταγράφει τις συνθήκες της εργασίας τους μέσα στο σύστημα υγείας, ρωτά για τους κινδύνους, τα προβλήματα, τις αγωνίες και τα όνειρά τους και μεταφέρει τις ιστορίες τους στη σκηνή. Οι εμπειρίες των αφανών ηρώων της υγείας και της πρόνοιας ακούγονται και σωματοποιούνται στην performance και έρχονται σε διάλογο με κείμενα του Κωνσταντίνου Παπαχαράλαμπου. Ο καθημερινός αγώνας των αφανών ηρώων της υγείας και της πρόνοιας απέναντι στη φθορά, σε μια performance για όσα μας διδάσκει η αυταπάρνηση.

Επιμέλεια, έρευνα/κείμενα, ερμηνεία: Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος

Τετάρτη 9 Αυγούστου 2023

Βάκχες του Ευριπίδη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ Ο.Ε.

Η παράσταση προσεγγίζει ερμηνευτικά το έργο και διερευνά την διονυσιακή μανία ή «βακχεία».

Συνδυάζοντας live τον φυσικό ήχο της λύρας και του νταουλιού με το ηχοτοπίο και το sound design της σύγχρονης μουσικής τεχνολογίας, οδηγούμαστε σταδιακά στην βακχεία του έργου του Ευριπίδη. Καθώς εκτυλίσσεται η τραγωδία, τα σώματα των ηθοποιών ελευθερώνονται σε έναν οργιαστικό χορό, καταργώντας τα θεατρικά όρια.

Ο Διόνυσος, καρπός της ένωσης του Δία με τη Σεμέλη, κόρη του βασιλιά της Θήβας Κάδμου, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ως θεός και δεν τιμήθηκε ποτέ στην πατρίδα της μητέρας του.

Έχοντας ήδη κατακτήσει την Ασία, ο Διόνυσος καταφθάνει στη Θήβα, συνοδευόμενος από έναν όμιλο γυναικών από την Λυδία -των Βακχών- που τον ακολουθούν πιστά. Σκοπός του να διαδώσει τη λατρεία του στη Θήβα και σε όλη την Ελλάδα, αλλά και να δώσει ένα μάθημα στους ασεβείς που τον αρνούνται. Πιο άσπονδος, ανάμεσά τους, ο Πενθέας, εγγονός του Κάδμου και βασιλιάς της Θήβας.

Ενώ η βακχική μανία εξαπλώνεται στην πόλη, πείθοντας ακόμη και τον Κάδμο και τον γέρο μάντη Τειρεσία για την αναγκαιότητα της αποδοχής του νέου θεού, ο Πενθέας, επιμένει να αμφισβητεί τη θεϊκή υπόσταση του Διονύσου και αποφασίζει να καταστείλει με τη βία τις εκδηλώσεις αυτής της παράξενης ανατολίτικης λατρείας.  Αυτάρεσκος και συγχρόνως αστόχαστος, απορρίπτει τα «διπλωματικά ανοίγματα» του Διονύσου και αντιδρά με πανικό και υπεροψία μπροστά στην πολιτισμική διαφορά. Όμως η λογική, αντιστρέφεται σε τρέλα, κατοπτρικό είδωλο της «τρέλας» που ήθελε να καταπνίξει. Ο Πενθέας γλιστρά στην παγερή νομιμότητα, και πέφτει στην απαγορευμένη επιθυμία. Από τιμωρός της βακχείας γίνεται ο ίδιος αβοήθητο άθυρμά της. Στο τέλος, θα οδηγηθεί στη μοίρα του ντυμένος γυναίκα, συμπαρασύροντας στον όλεθρο ολόκληρο τον βασιλικό οίκο των Θηβών.

Παρότι ξένος στην πόλη, ο Διόνυσος φώλιαζε ήδη κρυφά στην καρδιά της, όπως και κάπου βαθιά μέσα στον αλαζονικό μονάρχη της.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Θεόδωρος Στεφανόπουλος

Σκηνοθεσία: Έλενα Μαυρίδου

Μουσική: Γιώργος Μαυρίδης

Σκηνικό – Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης

Δραματουργός: Κατερίνα Διακουμοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Πέτρος Αλαφούζος

Βοηθός σκηνογράφου και ενδυματολόγου: Ευγενία Μπούρντα

Video: Θωμάς Παλυβός

Φωτογραφίες: Ηλίας Ντζόιδος – Ελίνα Γιουνανλή

Διεύθυνση παραγωγής: Μαρίνα Γαβριηλίδου

Επικοινωνία: Ειρήνη Λαγουρού

ΔΙΑΝΟΜΗ

Διόνυσος: Δημήτρης Λάλος

Κάδμος: Θανάσης Δόβρης

Πενθέας: Γιώργος Χριστοδούλου

Τειρεσίας: Βίκυ Βολιώτη

Δούλος: Στέργιος Κοντακιώτης

Άγγελος α’: Γιώργος Τριανταφυλλίδης

Άγγελος β’: Δήμητρα Κούζα

Αγαύη: Έλενα Μαυρίδου

ΧΟΡΟΣ

Κική Καραΐσκου, Δήμητρα Κούζα, Σοφία Κουλέρα, Χριστίνα Μαριανού, Μαριάμ Ρουχάτζε

Μουσικοί επί Σκηνής

Γιώργος Μαυρίδης, Βασίλης Κόκλας

Παρασκευή 11 – Σάββατο 12 Αυγούστου 2023

Οιδίπους Τύραννοςτου Σοφοκλή

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΙΑΣΜΟΣ

Ο Οιδίπους βρίσκεται αντιμέτωπος με το πεπρωμένο του, από το οποίο προσπαθεί να ξεφύγει από τότε ου γεννήθηκε. Ο χρησμός που έλαβε ο πατέρας του, βασιλιάς της Θήβας, Λάιος, επιβεβαιώνεται με τον χειρότερο τρόπο. Ο Οιδίπους γίνεται εν αγνοία του πατροκτόνος, παντρεύεται τη μητέρα του Ιοκάστη και ανεβαίνει ο ίδιος στον θρόνο της Θήβας. Η τραγική αλήθεια δεν αργεί να αποκαλυφθεί, επιβεβαιώνοντας ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μοίρα του.

Ο «Οιδίπους Τύραννος» θεωρείται ένα από τα πιο αγαπημένα και πολυπαιγμένα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως,  ταξιδεύοντας το ελληνικό πνεύμα και τα διαχρονικά του μηνύματα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας

Δραματουργική επεξεργασία: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνικά-Κοστούμια: Γιάννης Κατρανίτσας

Μουσική: Φώτης Σιώτας

Κίνηση: Σοφία Πάσχου

Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος

Μάσκες: Μάρθα Φωκά

Βοηθός σκηνοθέτη:  Γιώργος Παύλου

Βοηθός σκηνογράφου: Σοφία Θεοδωράκη

Μακιγιάζ: Σίσσυ Πετροπούλου

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Social media: Ιdeation

Γραφίστας: Γιάννης Σταματόπουλος

Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Υπεύθυνη περιοδείας: Ελένη Σπετσιώτη

Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Καβαλλάρη

Εκτέλεση παραγωγής: Kart Productions – Μαρία Ξανθοπουλίδου

ΔΙΑΝΟΜΗ

Οιδίπους: Γιάννης Στάνκογλου

Ιοκάστη: Μαριλίτα Λαμπροπούλου

Κρέων: Γιάννης Νταλιάνης

Τειρεσίας: Χρήστος Μαλάκης

Αγγελιοφόρος: Γιώργος Αμούτζας

Εξάγγελος: Κωνσταντίνος Μωραΐτης

Υπηρέτης: Πανάγος Ιωακείμ

ΧΟΡΟΣ (αλφαβητικά): Γιώργος Αμούτζας, Μάρκος Γέττος, Πανάγος Ιωακείμ, Σίμος Κακάλας, Απόστολος Καμιτσάκης, Αυγουστίνος Κούμουλος, Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Γιώργος Λόξας, Χρήστος Μαλάκης, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Γιάννης Νταλιάνης, Παύλος Παυλίδης, Γιάννης Στάνκογλου

Μουσικός επί σκηνής: Φώτης Σιώτας

Κυριακή 20 Αυγούστου 2023

Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα

Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΒΙΚΤΩΡ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΕ

Παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα. Ένα έντεχνο, διαχρονικό παραμύθι, όπου η πατρίδα και τα δεινά της, μεταφέρονται με έναν εύληπτο και μαγικό τρόπο.

Στο βασίλειο των Μοιρολάτρων ο Αστόχαστος γιος του βασιλιά Συνετού, διαδέχεται τον πατέρα του στον θρόνο. Ο νέος βασιλιάς ενδιαφέρεται μόνο για διασκέδαση και καλοπέραση. Όπως είναι φυσικό σε λίγο καιρό το βασίλειο καταρρέει. Το θησαυροφυλάκιο αδειάζει! Η χώρα δανείζεται συνέχεια και ο τόπος ερημώνει. Μην αντέχοντας αυτή την κατάσταση ο γιος του βασιλιά αποφασίζει να δράσει. Με βοηθό την μικρή του αδερφή και μετά από πολλές περιπέτειες θα κατορθώσει να εμπνεύσει πίστη και εμπιστοσύνη στον λαό του ώστε όλοι μαζί να βοηθήσουν να ανορθωθεί η χώρα.

Το βασιλόπουλο, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, θα μπορούσε να είναι ο νέος Έλληνας που βρίσκει τη δύναμη και τον τρόπο ώστε να ξαναγεννηθεί η πατρίδα του. Είναι ένα έργο με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πλοκή, που σίγουρα θα διασκεδάσει τα παιδιά, αλλά συγχρόνως θα τα διδάξει με έμμεσο τρόπο, μια που μιλάει για τις αξίες της εργασίας, της δικαιοσύνης, της προσπάθειας, της ανδρείας, της συλλογικότητας σε αντίθεση με την τεμπελιά, την αδικία, την παραίτηση, τη δειλία και τον ατομισμό.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο-Αφήγηση: Κάρμεν Ρουγγέρη

Σκηνοθεσία: Χριστίνα Κουλουμπή, Κάρμεν Ρουγγέρη

Σκηνικά-κοστούμια: Χριστίνα Κουλουμπή

Κίνηση-χορογραφίες-φωτισμοί: Πέτρος Γάλλιας

Μουσική σύνθεση-ενορχήστρωση, Video Art: Αντώνης Δελαπόρτας

Στίχοι & επιλογή τραγουδιών: Ανδρέας Κουλουμπής

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιάννης Τσουρουνάκης

Υπεύθυνη περιοδείας: Ελένη Καρτάση

Παίζουν οι ηθοποιοί: Χριστίνα Κουλουμπή, Ελένη Ζιώγα, Γιάννης Νικολάου, Μελίνα Σπετσιέρη, Νεκτάριος Φαρμάκης, Κατερίνα Γεωργάκη, κ.α.

Δευτέρα 21 – Τρίτη 22 Αυγούστου 2023

Διαδρομή 404

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Μια διαφορετική γραμμή λεωφορείου περνά από μπροστά σου και σε καλεί σε ένα αλλόκοτο ταξίδι με συνεπιβάτες ανθρώπους της διπλανής πόρτας που έχουν μια ξεχωριστή ιστορία να σου διηγηθούν. Μια ιστορία που ποτέ δεν είχες φανταστεί ότι κουβαλάνε. Και που σε κάνει να αναρωτηθείς πόσα ακόμα πράγματα περνάνε από δίπλα σου αόρατα, χωρίς καν να τα υποπτευθείς. Μια λάθος διαδρομή που περνάει από σημεία-σταθμούς της πόλης που κρύβουν τις δικές τους μνήμες. Και άθελά της μπορεί να σε οδηγήσει στο σωστό μέρος. Μια ξεχωριστή performance που φωτίζει διαφορετικά τις γωνιές της πόλης.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη – Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Άρης Νινίκας- Εύα Οικονόμου Βαμβακά

Φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος

Σύμβουλος Δραματουργίας & εικαστική επιμέλεια: Μιχαήλα Πλιαπλία

Συμμετέχουν: οι εθελοντές του 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων

Παρασκευή 25 – Σάββατο 26 Αυγούστου 2023

Βατράχια του Αριστοφάνη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ Ε.Ε.

Σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών

Μια κωμωδία με DNA τραγωδίας.

Η Αθήνα διανύει μια βαθιά πολιτική και πνευματική κρίση, κρίση θεσμών και αξιών. Στην άνυδρη και δυσοίωνη πραγματικότητα της πόλης, ο Διόνυσος, πατέρας κι εμπνευστής του θεάτρου, ξεκινά το ταξίδι στον Κάτω Κόσμο για να φέρει πίσω τον σπόρο της αναγέννησης, την ποίηση, ώστε να σώσει τον κόσμο που καταρρέει. Με συνοδοιπόρους τον Ξανθία και τον θόρυβο των βατράχων, μέσα από αλλεπάλληλες κωμικές και παράδοξες συναντήσεις φτάνει στον Άδη για να αναστήσει τον Ποιητή. Εκείνον που μπορεί ν’ αναμετρηθεί με την επερχόμενη καταστροφή.

Από τις ρωγμές της ατόφιας κωμικότητας του έργου εκφύονται αδυναμίες ζώντων και τεθνεώτων και ανακινούνται τα δύσοσμα νερά της πραγματικότητας. Με όραμα την μεγάλη ιδέα της σωτηρίας της κόσμου, η κάθοδος του Διονύσου στον Άδη γίνεται ταυτόχρονα κατάβαση στον ίδιο τον μηχανισμό του θεάτρου. Στα ίχνη του Διονύσου, η παράσταση ζητά να φτάσει με τη σειρά της στον πυρήνα της θεατρικής δημιουργίας με οδοδείκτη τον υπέροχο αριστοφανικό εξπρεσιονισμό.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Σκηνοθεσία – Σκηνογραφία: Έφη Μπίρμπα

Διασκευή: Έφη Μπίρμπα, Άρης Σερβετάλης, Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Μουσική: Constantine Skourlis

Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Καρβέλας

Κοστούμια: Έφη Μπίρμπα, Βασιλεία Ροζάνα

Επιμέλεια κίνησης: Μιχάλης Θεοφάνους

Βοηθός σκηνοθέτιδας-καλλιτεχνική συνεργάτις: Δάφνη Αντωνιάδου

Βοηθός σκηνογράφου-καλλιτεχνική συνεργάτις: ΒάσιαΛύρη

Βοηθός ενδυματολόγων-καλλιτεχνικός συνεργάτης: Αλέξανδρος Γαρνάβος

Σύμβουλος ήχου: Νικόλας Καζάζης

Παίζουν: Άρης Σερβετάλης, Μιχάλης Σαράντης, Αργύρης Ξάφης, Ηλέκτρα Νικολούζου, Μαίρη Μηνά, Έκτορας Λιάτσος, Μιχάλης Θεοφάνους, Αλεξάνδρα Καζάζου, Νάνσυ Μπούκλη, Κυριάκος Σαλής •

Κυριακή 27 Αυγούστου 2023

Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: Γ. ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ & ΣΙΑ ΕΕ

«…Ἀγγελικὸ καὶ μαῦρο, φῶς, γέλιο τῶν κυμάτων στὶς δημοσιὲς τοῦ πόντου, δακρυσμένο γέλιο, σὲ βλέπει ὁ γέροντας ἱκέτης πηγαίνοντας νὰ δρασκελίσει τὶς ἀόρατες πλάκες

καθρεφτισμένο στὸ αἷμα του ποὺ γέννησε τὸν Ἐτεοκλῆ καὶ τὸν Πολυνείκη.»

Το αγγελικό και μαύρο φως, όπως γράφει στο τελευταίο μέρος της «Κίχλης» ο Σεφέρης, είναι αυτό που «βλέπει» ο τυφλός Οιδίποδας, ο γέροντας ικέτης. Είναι η συντριβή και η δικαίωσή του μαζί, το μετέωρο πέρασμά του στον άλλο τόπο, τις αόρατες πλάκες του άλσους των Ευμενίδων, που θα τον υποδεχτούν και θα τον καταπιούν. Η παράσταση φέρνει στο προσκήνιο τη διφορούμενη εκκρεμότητα του τέλους ενός ήρωα σημαδεμένου από τη μοίρα. Πώς μπορεί να μεταφραστεί σκηνικά αυτός ο μετεωρισμός ανάμεσα στο δίκαιο και στο άδικο, ανάμεσα στην αποδοχή της μοίρας και στην άρνησή της; Ο λόγος του Σοφοκλή, δεν επιδέχεται κανέναν οριστικό διαχωρισμό του καλού απ’ το κακό, του ιερού απ’ το βλάσφημο. Αυτός ο λόγος, μέσα από τη μουσική των σωμάτων, γίνεται ένας τόπος αιώνιος, ο αιώνιος χρησμός. Αυτόν τον λόγο και τη βαθιά ποιητική, χρησμική του δύναμη, ζητά να απελευθερώσει αυτή η παράσταση.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη – Θάνος Τσακνάκης

Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Σκεύας – Χρύσα Προκοπάκη

Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας

Σκηνικά: Λίλη Πεζανού.

Μουσική: Σήμη Τσιλαλή

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Καταλειφός, Αγγελική Παπαθεμελή, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Μάξιμος Μουμούρης, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Χρήστος Σαπουντζής.

Τρίτη 29 – Τετάρτη 30 Αυγούστου 2023

Συνελήφθη μαϊμού που δεν χωρούσε πουθενά

Performance βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι

Χώρος: Παλιά Μουσική

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

«…Σοκαρισμένη η τοπική κοινότητα της Σιναγκάουα μετά την ομολογία αυτόχθονος μαϊμούς στο τοπικό τμήμα. Η δράστης αποκάλυψε πως εδώ και χρόνια έκλεβε συστηματικά ταυτότητες άλλων, με την μέθοδο του διαλογισμού…»

Η παράσταση αυτή εμπνευσμένη από το διήγημα «confessions of a Shinagawa monkey» εξετάζει το ζήτημα της μνήμης και της λήθης τοποθετώντας στο κέντρο της την ιδέα ενός ανθρώπου μετέωρου που έχοντας χάσει τη δική του, υιοθετεί διαρκώς νέες ταυτότητες και προσωπεία. Και προσβάλλεται έτσι από μια νέα μορφή άνοιας.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο-υλικό: Η ομάδα

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου

Σχεδιασμός φωτισμών και σκηνικός χώρος: Βασίλης Αποστολάτος

Παίζουν: Υψιπύλη Σοφιά, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου

Δευτέρα 4 – Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2023

Μέχρι το καλοκαίρι των Χριστίνα Κυπραίου – Μιχάλη Πητίδη

Χώρος: Παλιό Κολυμβητήριο

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Καλοκαίρι. Ζέστη, θάλασσα, διακοπές, παιδικές αναμνήσεις, ανεμελιά, ραστώνη και γλυκά φρούτα. Το όνειρο του καλοκαιριού. Το προϊόν της “μεγαλύτερης βιομηχανίας της χώρας”. Τα παιδιά που ζούσαν το όνειρο σκάβοντας τρύπες στις παραλίες, ή κάνοντας βουτιές στις πισίνες τώρα κρατάνε τον δίσκο, γεμίζουν τα ψυγεία και στρώνουν κρεβάτια για τους εποχικούς επισκέπτες.

Με την αλλαγή της εποχής πραγματοποιείται μια γιγαντιαία μετακίνηση πληθυσμού. Παραθαλάσσια μέρη 10πλασιάζουν, ίσως και 20πλασιάζουν, τον πληθυσμό τους. Δρόμοι φωτίζονται, κτίρια κατοικούνται, πισίνες πλημμυρίζουν, δημόσιοι χώροι καταλαμβάνονται από έπιπλα και ανθρώπους. Μία μετακίνηση που μοιάζει με φυσικό φαινόμενο. Χωριά, παραλίες, πόλεις μεταμορφώνονται για να υποδεχτούν τους εφήμερους επισκέπτες. Η μεταμόρφωση αυτή απαιτεί, μεθοδικότητα, οργάνωση, χρήμα και πολύ μόχθο: η εργασία της καλοκαιρινής σεζόν. Ο τόπος και η επιχείρηση σταθερά, τα πρόσωπα αλλάζουν. Εργαζόμενοι και πελάτες εναλλάσσονται.

Η παραβολή του μυρμηγκιού και του τζιτζικιού έχει πολύ καθαρό μήνυμα. Αν δεν δουλέψεις το καλοκαίρι πάει να πει πεθαίνεις το χειμώνα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Πητίδης

Κείμενο/Δραματουργία: Χριστίνα Κυπραίου, Μιχάλης Πητίδης

Σκηνογραφική επιμέλεια και φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος

Κίνηση: Ναταλία Καλογεροπούλου

Παίζουν: Μελίνα Κοτσέλου, Χριστίνα Κυπραίου, Γιώργος Μπουφίδης, Μιχάλης Πητίδης, Δέσποινα Σταυρίδη, Ζωή Σιγαλού

Σάββατο 9 – Κυριακή 10

«Pieta» της Μάρθας Μπουζιούρη

Χώρος: Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου

Συμπαραγωγή: ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας,

PLAYS2PLACE, Θέατρο του Νέου Κόσμου

Μια παράσταση θεάτρου ντοκιμαντέρ της Μάρθας Μπουζιούρη

Η παράσταση Pietà ψηλαφεί το προσωπικό και συλλογικό τραύμα της γυναικοκτονίας – της ύστατης πράξης στην πυραμίδα κλιμάκωσης της έμφυλης βίας.

Έμπνευση και οδηγός της στάθηκαν οι γυναίκες-μητέρες που βίωσαν την υπέρτατη απώλεια: τη δολοφονία του παιδιού τους. Γυναίκες-μητέρες που αναζήτησαν η μία την άλλη. Που αφουγκράστηκαν, αγκάλιασαν και υπερασπίστηκαν η μία την άλλη. Που όλες μαζί, μια γροθιά, ενώθηκαν και αφοσιώθηκαν σε ένα κοινό, δίκαιο αγώνα: αυτόν της εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών. Έναν αγώνα – φόρο τιμής στα δικά τους παιδιά και σε όλες τις γυναίκες εκεί έξω.

Μέσα από την αιχμηρή και ταυτόχρονα παρηγορητική γλώσσα του θεάτρου, η παράσταση πραγματοποιεί ένα δύσκολο ταξίδι στα μονοπάτια της απώλειας, του πένθους και της αναγέννησης, επιδιώκοντας να μετατρέψει τη σκηνή σε ένα τόπο αλληλοφροντίδας, διεκδίκησης και δημόσιας μνήμης. Πρόκειται για μια βαθιά βιωματική θεατρική παράσταση που συνδυάζει τεχνικές θεάτρου ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, ισορροπώντας με γενναιότητα και ευαισθησία ανάμεσα στο πολιτικό και το ανθρώπινο.

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στις γυναίκες που δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας αλλά ζουν μέσα από εμάς. Γινόμαστε η φωνή τους. Η ομορφιά και η μνήμη τους φωτίζει τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς βία, χωρίς διακρίσεις, χωρίς φόβο.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη – Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Μάρθα Μπουζιούρη

Κείμενο: Μάρθα Μπουζιούρη, με την πολύτιμη συνδρομή των: Αλεξάνδρα Μάκου (μητέρα Γαρυφαλλιάς Ψαρράκου), Ελένη Κρεμαστιώτη (μητέρα Ερατούς Μανωλακέλλη), Κατερίνα Κώτη (μητέρα Ντόρας Ζαχαριά) και Ρόζα Φωτιάδου (μητέρα Σοφίας Σαββίδου)

Σκηνικά-Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα

Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου

Παίζουν: Νικολίτσα Αγγελακοπούλου, Μαρία Μοσχούρη, Μάρθα Μπουζιούρη, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Ελίνα Ρίζου.

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Παράλληλες Δράσεις

Δευτέρες 10 – 17 – 24 Ιουλίου

«Παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού για παιδιά»

Τι ακριβώς ήταν οι σφήκες; Έντομα ή άνθρωποι;

Πόσα παιδιά είχε η Εκάβη;

Και γιατί οι Οιδίποδες είναι δύο;

Φέτος για πρώτη φορά, το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας διοργανώνει ένα πρωτότυπο παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού για παιδία. Μέσα από ένα ιδιαίτερο application που θα  δημιουργηθεί αποκλειστικά για το 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων τα παιδιά θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν, να ψάξουν και να γνωρίσουν τους ήρωες και τις ηρωίδες των παραστάσεων που θα φιλοξενηθούν φέτος στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων. Κι έτσι, με μια μεγάλη διαφορετική διαδρομή στο γνώριμο πάρκο του Φαλήρου, θα μπορούν κάθε Δευτέρα του Ιουλίου να μάθουν τι-είναι-αυτό-που-πηγαίνουν-να-δουν-οι-γονείς-τους-τα βράδια. Και να αποκτήσουν έναν δικό τους κώδικα. Που αν και αρχαίος μοιάζει εντελώς σύγχρονος.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων (συνοπτικό)

 Ιούνιος 2023

 Παρασκευή 23

«Παρουσιάσεις του 7ου Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος»

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Ιούλιος 2023

 Πέμπτη 6 – Παρασκευή 7

«ANGERLAND ή τελευταίοι κάτοικοι ενός παλιού κόσμου»

Σκηνοθεσία: Εύα Οικονόμου Βαμβακά – Μαρίνα Τσελεπή

Χώρος: 10ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας

 Σάββατο 8 – Κυριακή 9

«Ο Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» του Ντάριο Φο

Σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Σάββατο 15 – Κυριακή 16

«Εκάβη» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Τετάρτη 19 – Πέμπτη 20

«Έρημοι» της Κικής Κέρζελη

Σκηνοθεσία: Κική Κέρζελη, Δημήτρης Μανδρινός, Γιώργος Ανδριώτης, Ζωή Αρβανίτη

Χώρος: Δασάκι Παναγούδας

 Σάββατο 22

«Σφήκες» του Αριστοφάνη

Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Τετάρτη 26 – Πέμπτη 27

«Μήδεια» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Λέα Μαλένη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Σάββατο 29

«Τρωάδες» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Αύγουστος 2023

 Τετάρτη 2 – Πέμπτη 3

«Ηλέκτρα» του Σοφοκλή

Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Κυριακή 6

«Συζητώντας πληγές»

Έρευνα – σκηνοθεσία – ερμηνεία: Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος

Χώρος: Υπόγεια Στοά Μ. Αλεξάνδρου

Τετάρτη 9

«Βάκχες» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Έλενα Μαυρίδου

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παρασκευή 11 – Σάββατο 12

«Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή

Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Κυριακή 20

«Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα

Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Δευτέρα 21 – Τρίτη 22

Διαδρομή 404

Σκηνοθεσία: Άρης Νινίκας – Εύα Οικονόμου Βαμβακά

Χώρος: Διαδρομή με λεωφορείο

Παρασκευή 25 – Σάββατο 26

«Βατράχια» του Αριστοφάνη

Σκηνοθεσία: Έφη Μπίρμπα

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Κυριακή 27

Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Τρίτη 29 – Τετάρτη 30

«Συνελήφθη μαϊμού που δεν χωρούσε πουθενά» βασισμένο στο διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου

Χώρος: Παλιά Μουσική

Σεπτέμβριος 2023

 Δευτέρα 4 – Τρίτη 5

«Μέχρι το καλοκαίρι» των Χριστίνα Κυπραίου – Μιχάλη Πητίδη

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Πητίδης

Χώρος: Παλιό Κολυμβητήριο

 Σάββατο 9 – Κυριακή 10

«Pieta» της Μάρθας Μπουζιούρη

Σκηνοθεσία: Μάρθα Μπουζιούρη

Χώρος: Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου

Παράλληλες Δράσεις

 Δευτέρα 10 – 17 – 24 Ιουλίου

«Παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού για παιδιά»

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Πολιτισμός

«Black Birthday» του Κώστα Σταύρου στο Φουαγιέ Θεάτρου Ε.Μ.Σ. σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολάου

«black-birthday»-του-Κώστα-Σταύρου-στο-Φουαγιέ-Θεάτρου-ΕΜΣ.-σε-σκηνοθεσία-Νίκου-Νικολάου

Κριτική από τον Παύλο Λεμοντζή

Η παράσταση του ΚΘΒΕ, γεμάτη ανατροπές, ευφυές χιούμορ, έξυπνους και γρήγορους διαλόγους και στιγμές αυτοσαρκασμού, αναδεικνύει τις σχέσεις των δυο φύλων και αποδεικνύει ότι τελικά τα φαινόμενα απατούν.

Τα εξηκοστά γενέθλια του Κώστα δεν προμηνύονται γιορτινά. Το αντίθετο. Αρρωστοφοβικός και αγχώδης θεωρεί ότι θα πεθάνει μόλις μπει η μέρα των γενεθλίων του, πεπεισμένος ότι θα έχει την ίδια τύχη με τον θείο του, που πέθανε στην ίδια ηλικία. Και καθώς η γυναίκα του βρίσκεται στο μαιευτήριο, περιμένοντας την κόρη τους να γεννήσει, εκείνος καλεί τον κολλητό και κουμπάρο του, για να μην περάσει μόνος την… τελευταία νύχτα της ζωής του. Από την άλλη ο Στάθης, έρχεται στο σπίτι, χωρίς καμία διάθεση να συμμεριστεί τον πανικό του. Άνθρωπος της δράσης, της απόλαυσης και της αισιοδοξίας, προσπαθεί να τον προσγειώσει στην πραγματικότητα. Όμως, όσο περνά η ώρα, οι δύο φίλοι παρασύρονται σε ένα αλλόκοτο παιχνίδι υποθέσεων, αναμνήσεων και εξομολογήσεων. Θα κάνουν έναν απρόσμενο απολογισμό ζωής, οργανώνοντας την κηδεία του Κώστα. Ποιος θα έρθει; Ποιος θα λείψει; Και σε ποιους θα λείψει ο ίδιος;

Το έργο του Κώστα Σταύρου «Black Birthday» είναι μια μαύρη κωμωδία με γρήγορο ρυθμό, αιχμηρό χιούμορ και πολλές ανατροπές, που μετατρέπει μια νύχτα πανικού σε μια αναμέτρηση με τις μικρές εμμονές, τις μεγάλες φιλίες, τις ματαιώσεις και όλα εκείνα που συνθέτουν μια ζωή.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Το ανέβασμα του έργου «Black Birthtay» του Κώστα Σταύρου, αποτελεί ένα γοητευτικό στοίχημα. Πίσω απ’ την επιφάνεια αυτής της εξαιρετικής κωμωδίας, που ξετυλίγει το νήμα μιας μακροχρόνιας φιλίας και κουμπαριάς, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος μιας επιδερμικής ανάγνωσης. Οι ήρωες του Κώστα Σταύρου οχυρώνονται πίσω από προσωπεία-μάσκες κοινωνικής επιβίωσης, που κρύβουν επιμελώς την αληθινή τους γύμνια. Ο ένας, ένας σύγχρονος «κατά φαντασίαν ασθενής» παγιδευμένος στον λαβύρινθο των εμμονών της υποχονδρίας και των ακραίων του φόβων. Ο άλλος, ορθολογιστής, κυνικός και οπλισμένος με ένα αιχμηρό χιούμορ. Όμως αυτές οι στερεοτυπικές ταυτότητες δεν είναι παρά η προθήκη. Σκοπός της παράστασής μας είναι να γκρεμίσει αυτά τα προσωπεία, να σπάσει τους καθρέπτες της ψευδαίσθησης και να φέρει στο φως τους ήρωες στην πιο καθαρή, ανθρώπινη και ανυπεράσπιστη αλήθεια τους.

Νίκος Νικολάου

Το κείμενο του Κώστα Σταύρου αντλεί έμπνευση και από τον Μολιέρο και από τον Παύλο Μάτεσι. Από τον «Κατά φαντασίαν ασθενή» και από την «Τελετή».

Ο Μάτεσις παραδίδει ένα αριστουργηματικό δείγμα μαύρου χιούμορ, όπου ο θάνατος υποβιβάζεται σε ένα κοσμικό γεγονός, ξεσκεπάζοντας τον απόλυτο μικροαστισμό και ο Μολιέρος «κοροϊδεύει» με σαρκασμό τις αρρωστημένες εμμονές του ανθρώπου.

 Ο Κώστας Σταύρου έρχεται με το αυτό μοτίβο να αποδείξει ότι η κωμωδία και, μάλιστα, η σκοτεινή κωμωδία με μακάβριο χιούμορ, μπορεί να διασκεδάσει την κατήφεια, τη μαύρη στεναχώρια, τη θλίψη, επειδή έχει η ζωή γυρίσματα.

 Η σκηνοθεσία του Νίκου Νικολάου έχει τοποθετήσεις τους ήρωες σε μια συνθήκη, όπου τα «δύσκολα» θέματα μπορούν να αποδοθούν θαυμάσια με γέλιο. Ο κατακερματισμός κάθε δύσκολου, βαρύ θέματος, από τον θάνατο μέχρι τον φόβο και από την πολιτική έως τη θρησκεία, περνάνε ανώδυνα, κάνοντας απλά χιούμορ. Τα αστεία στοιχεία προβάλλονται μέσα από την θλιβερότητα της κατάστασης και η σοβαρότητα του θέματος μέσα από το πρίσμα μιας άλλης γεμάτης χιούμορ πραγματικότητας. Ταυτόχρονα, αποτίνει φόρο τιμής στη μακροχρόνια φιλία.

Στην παράσταση του ΚΘΒΕ , δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί, ο Νίκος Νικολάου και ο Δημήτρης Σιακάρας, υποδύονται τον Στάθη και τον Κώστα, εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες, που, ωστόσο, στην πολύχρονη φιλία τους ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο, μέχρι να ξεχυθούν στη σκήνη εσώψυχα, αποκυήματα της αρρωστοφοβικής ψύχωσης του ενός και σπαράγματα ορθολογιστικά της μποέμικης αντίληψης περί ζωής, του άλλου.

Ο Κώστας, αρρωστομανής, εξηνταρίζει και είναι πεπεισμένος ότι δε θα τα προλάβει να γιορτάσει τα εξηκοστά γενέθλιά του. Ο φόβος πως θα έχει την ίδια τύχη με τον θείο του, που πέθανε στην ίδια ηλικία, τον οδηγεί να καλέσει τον κολλητό και κουμπάρο του, για να μη μείνει μόνος στην – κατ’ αυτόν – τελευταία νύχτα της ζωής του.

Ο Στάθης, αλέγκρος τύπος, βλέπει τη ζωή με θετική ματιά, με όρεξη για δράση, με αισιοδοξία και διάθεση για νέες περιπέτειες. Καθώς οι ώρες κυλούν, οι δύο άντρες μπλέκουν σε ένα παράξενο παιχνίδι υποθέσεων, αναμνήσεων και εξομολογήσεων, μέχρι να φτάσουν στο σημείο να οργανώσουν την κηδεία του φαντασιόπληκτου «συγχωρεμένου».

Οι δύο κόσμοι συγκρούονται με φόντο την υποτιθέμενη κηδεία του Κώστα, οι ανατροπές χαρίζουν εκρήξεις γέλιου, οι καταιγιστικοί ρυθμοί δεν επιτρέπουν τον αποπροσανατολισμό των θεατών από το θέμα που γέννησε η φαντασία του συγγραφέα, ο οποίος καταφεύγει στις λέξεις, άλλες μικρές και γλυκές, άλλες βαθιές και σκοτεινές, όλες, όμως, με μια κοινή ρίζα: την ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει, να τολμήσει, να λυτρωθεί, να παραβεί τους κανόνες, να τιμωρήσει, να ξορκίσει.

 Οι φράσεις δημιουργούν εικόνες που, σε μια σειρά σχηματίζουνε ιστορίες, όπως αυτή των ταραγμένων γενεθλίων ενός μεσήλικα. Παραδόξως, τα κεριά της τούρτας μετατρέπονται στη φαντασία του σε εκείνα που φιλοξενεί το μανουάλι εκκλησιάς, σε μια μακάβρια τελετή.

 Το οξύμωρο στο έργο και, ταυτόχρονα ελπιδοφόρο, είναι το γεγονός ότι ενώ μονοπωλεί τη συζήτηση ο χάρος, η κόρη του «ετοιμοθάνατου» ετοιμάζεται στο μαιευτήριο να φέρει στη ζωή ένα νέο πλάσμα. Το τέλος γεννά μια αρχή, κατά τα ειωθότα, άσχετα εάν συμβαίνει στην πραγματικότητα ή στα παραμύθια. Επί της ουσίας, το «φύγε εσύ ο παλιός, έλα εσύ ο καινούργιος», είναι ένα αέναο γεγονός στο γένος των έμβιων όντων.

Αν αφουγκραστούμε την «πλατεία» στη διάρκεια της δράσης , ίσως να αντιληφθούμε από τις εκφράσεις και τις αυθόρμητες εκρήξεις γέλιου στο κοινό, ότι ο θάνατος παραμένει θέμα ταμπού σε πολλές σύγχρονες κοινωνίες και ότι η επιθυμία να μάθουμε ποιοι θα μας αποχαιρετήσουν πηγάζει από πολύ συγκεκριμένες ανάγκες, όπως η απάντηση στα ερωτήματα : τι αποτύπωμα αφήνουμε στις ζωές των άλλων; Είναι ένας τρόπος να μετρήσουμε την αγάπη, τη φιλία και τη σημασία που είχαμε για τον περίγυρό μας;

Ακόμα, το να επιθυμούμε μια γεμάτη αίθουσα ή έναν γεμάτο περίβολο, μας προσφέρει, ίσως, μια αίσθηση παρηγοριάς ότι δεν θα ξεχαστούμε αμέσως.

Πολλοί άνθρωποι, ειδικά όσο μεγαλώνουν, θέλουν να έχουν τον έλεγχο της τελευταίας τους «δημόσιας εμφάνισης». Η συζήτηση για την κηδεία (από τη λίστα των καλεσμένων μέχρι τη μουσική ή τα λουλούδια) είναι ένας τρόπος να συμφιλιωθεί κανείς με το αναπόφευκτο.

Στην τέχνη του θεάτρου και στη λογοτεχνία, το μοτίβο αυτό εμφανίζεται συχνά (από τον Τομ Σόγιερ που κρύβεται για να δει την ίδια του την κηδεία, μέχρι σύγχρονες ταινίες και σειρές και, βέβαια, σε θεατρικά έργα).

 Θα τολμήσω να πω, πως όλη αυτή η ανησυχία ή ο πανικός ή οι ενδόμυχες επιθυμίες, είναι απλώς ένας έμμεσος τρόπος να πούνε οι άνθρωποι : «Θέλω να ξέρω ότι η ζωή μου είχε σημασία για κάποιους ανθρώπους».

Ακόμα, η παράσταση είναι μια απόδειξη ότι στη μέση ηλικία, ας πούμε στη μεταβατική περίοδο της ζωής, η οποία συχνά χαρακτηρίζεται από έντονες αλλαγές και κρίσεις, οι φίλοι λειτουργούν ως το απόλυτο σύστημα υποστήριξης.

 Επίσης, ανεξάρτητα από εμμονές που πιθανώς να έχει ο μεσήλικας, η συνειδητοποίηση του χρόνου που περνά και χάνεται, οδηγεί συχνά στην κλασική «κρίση της μέσης ηλικίας». Οπότε, κρατάμε από την παράσταση κι ένα ακόμη μήνυμα: η φιλία δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη επιβίωσης και ευημερίας. Οι ποιοτικές σχέσεις σε αυτή τη φάση λειτουργούν ως προστατευτικό δίχτυ για το πέρασμα στην επόμενη χρονική περίοδο, με αισιοδοξία.

Απολαυστικές οι ερμηνείες των δύο καλών ηθοποιών, με την εξαιρετική τους χημεία στη σκηνή, την οποία «στολίζει» με τα απαραίτητα σκηνικά ενός κλασικού σαλονιού και με σημερινά κοστούμια η Χρύσα Δαπόντε, ενώ ο Στέλιος Τζολόπουλος τη φωτίζει όπως πρεπει, ενώ ο Μάριος Στρόφαλης με τη μουσική του ντύνει το έργο.

 Οι ρυθμοί γρήγοροι, οι ατάκες απολαυστικές, «δολοφονικό» το χιούμορ, ενώ η σκηνοθετική άποψη μεγεθύνει αυτή του συγγραφέα, αντιμετωπίζοντας αυτόν τον ίδιο τον θάνατο με ειρωνεία, διδακτικό σαρκασμό και, οπωσδήποτε, εξορκισμό.

Δωρίζει δε ένα «δια ταύτα» πολύχρωμο, εφόσον όσο δυσάρεστος κι αν είναι ο τελευταίος μας προορισμός, η ζωή, μέσα από τις πράξεις μας, τις μικρές χαρές, τις όχι πάντα ευχάριστες συγκινήσεις της, μπορεί να τον ακυρώσει με τον πιο θετικό τρόπο.

Όλοι οι συντελεστές δίνουν την ιλαρή ατμόσφαιρα που γεύεται το κοινό, το οποίο τους αποδίδει τα εύσημα με το θερμό τους χειροκρότημα.

Συντελεστές      

Συγγραφέας: Κώστας Σταύρου

Σκηνοθεσία – Επιμέλεια κειμένου: Νίκος Νικολάου

Σκηνικά – Κοστούμια: Χρύσα Δαπόντε

Μουσική: Μάριος Στρόφαλης

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Λίλη Αδρασκέλα

Οργάνωση παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης

Φωτογραφίες: Mike Rafail

Διανομή

Νίκος Νικολάου (Στάθης)

Δημήτρης Σιακάρας (Κώστας)

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Μηνάς Βιντιάδης «ΤΟ ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝ» στο «Μικρό» της Μονής Λαζαριστών σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιουρτσίδη

Μηνάς-Βιντιάδης-«ΤΟ-ΜΙΣΟ-ΤΟΥ-ΜΗΔΕΝ»-στο-«Μικρό»-της-Μονής-Λαζαριστών-σε-σκηνοθεσία-Γιώργου-Κιουρτσίδη

Κριτική από τον Παύλο Λεμοντζή

Πώς τα παιχνίδια του μυαλού μπορούν να ξεχωρίσουν τη φαντασία από την πραγματικότητα; Σε αυτό το ερώτημα καλούνται να απαντήσουν οι θεατές που παρακολουθούν το νέο θεατρικό έργο του Μηνά Βιντιάδη «Το μισό του μηδέν» που παρουσιάζεται, σε πρώτη πανελλήνια, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Στην πιο γενικευμένη έννοια της η λέξη «παράσταση» αναφέρεται στην ενέργεια, τη δράση ή τη συμπεριφορά. Ειδικότερα, η ψυχολογία της «παράστασης» αναφέρεται στη συνθήκη κατά την οποία το άτομο σκέφτεται, αισθάνεται και συμπεριφέρεται, όπως συμβαίνει στο έργο που σκηνοθετεί έξυπνα ο Γιώργος Κιουρτζίδης.

Όπως σε έναν λαβύρινθο υπάρχουν αμέτρητα αδιέξοδα και δρόμοι που μπερδεύουν, έτσι και το μυαλό μπορεί να χαθεί σε αναμνήσεις, υπερανάλυση, εσωτερικές συγκρούσεις ή ανασφάλειες. Στον συμβολισμό του λαβύρινθου, η πορεία προς το κέντρο είναι ένα ταξίδι προς την αυτογνωσία, την επαφή με το ασυνείδητο και τις βαθύτερες υπαρξιακές αγωνίες.

Στο αλληγορικό σκηνικό της Άννας- Μαρίας Αγγελίδου, κυριαρχεί ο «Λαβύρινθος» των σχέσεών μας, του νου μας, των αληθειών μας, των κινήτρων μας, των συναισθημάτων μας, της ταυτότητάς μας και ως σκηνοθετικό μοτίβο αλληλεπίδρασης κυριαρχεί η εναλλαγή, η περιστροφή και η αποδόμηση του «οικείου», η σχεδόν παντελής κι απόκοσμη απουσία οπτικής επαφής κι επικοινωνίας, συμπληρωμένη από μια εικονική διάσταση της φαντασίας και ένα είδος λόγου, που καθιστά τον θεατή προβληματισμένο, έστω κι αν είναι πραγματικός διάλογος ή φανταστικός μονόλογος!

Σε όλο το έργο κυλάει ένας κομψός κι απέριττος συγγραφικός λόγος, μελετημένος, ρεαλιστικός και συγκινητικός.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Ένα σύγχρονο νεοελληνικό έργο, που κινείται στον χώρο του κοινωνικού-ψυχολογικού θεάτρου.

«Το μισό του μηδέν», πέρα από ευφάνταστος τίτλος έργου, λειτουργεί ως σύμβολο απουσίας, κενού, έλλειψης και μοναξιάς. Πάνω σε έναν πολυμορφικό και πολυεπίπεδο καμβά εξυφαίνονται οι διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, αποκαλύπτοντας ανάγκες, εξαρτήσεις, μυστικά και απογοητεύσεις.

Εδώ όμως υπεισέρχεται και η ιδιαιτερότητα του έργου, καθώς όλα τα ανωτέρω καλύπτονται κάτω από την ομπρέλα της ασθένειας του ήρωα. Μια ασθένεια, η οποία προσβάλλει τους μετωπιαίους λοβούς, οδηγώντας αργά αλλά σταθερά στην έλλειψη της συνείδησης, στη λήθη στην απουσία και τέλος στο θάνατο.

Ό,τι διαδραματίζεται στο έργο, συμβαίνει μέσα στο μυαλό του ήρωα σε παγωμένο χρόνο. Σε μια ρωγμή αυτού του σταματημένου χρόνου προβάλλονται όλες οι σκέψεις του, ως διάλογοι, εικόνες, επαναλήψεις, σε έναν λαβύρινθο από: κενό, απουσία, έκλαμψη, βύθιση και συνειδητότητα.

«Το μισό του μηδέν» παραπέμπει στο ανύπαρκτο. Ωστόσο, αποκτά ένα ιδιαίτερο δραματικό βάρος, όταν συνδέεται με την ανθρώπινη εμπειρία και υπόσταση.

Ένα έργο -εργαλείο, καθώς επιτρέπει δραματουργικά μέσα από σουρεαλιστικές φόρμες, να προσπαθήσει κανείς να προσεγγίσει και να ανιχνεύσει τη χαοτική διαδικασία σκέψης του μυαλού. Κάτω από το βάρος της ασθένειας, ο χαρακτήρας δίνει μια σκληρή και εναγώνια νοητική μάχη, καθώς προσπαθεί να επεξεργαστεί και να κατανοήσει την ίδια του τη ζωή.

 Υπάρχουν πολλές ψυχολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, δίνοντας έτσι στον θεατή τροφή για σκέψη και αναζήτηση.

Γιώργος Κιουρτσίδης

Ένα ξαφνικό γεγονός έρχεται να ανατρέψει τη ζωή ενός τραπεζικού υπαλλήλου, ο οποίος ζει με την οικογένειά του μια φαινομενικά συμβατική ζωή. Μια αναπάντεχη είδηση θα τον οδηγήσει στον απολογισμό των επιλογών του, των σχέσεών του και της ίδιας του της ύπαρξης. Θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους μεγαλύτερους φόβους του, αλλά και με τις πιο τολμηρές του φαντασιώσεις. Θα αναμετρηθεί με τον εαυτό του, με πολλά και με τίποτα, αναζητώντας μέχρι το τέλος ένα ουσιαστικό νόημα.

Στο «Μισό του μηδέν», ο Μηνάς Βιντιάδης ξεκινά από μια σχεδόν κινηματογραφική συνθήκη: ένας άντρας ονειρεύεται ότι κερδίζει δέκα εκατομμύρια ευρώ σε τυχερό παιχνίδι. Το όνειρο μοιάζει τόσο αληθινό, ώστε αποφασίζει να το διηγηθεί στη γυναίκα του, στην κόρη του και στον καλύτερό του φίλο. Εκείνοι τον ακούν και, με έναν παράξενο τρόπο, συμπεριφέρονται σαν τα χρήματα να έχουν πράγματι κερδηθεί.

 Και τότε το όνειρο γίνεται πραγματικότητα.

Ή τουλάχιστον έτσι μοιάζει.

Λίγες μέρες αργότερα ο άντρας εξαφανίζεται, έχοντας μαζί του το αμύθητο ποσό. Όταν επιστρέφει, η ζωή των ανθρώπων γύρω του έχει ήδη αλλάξει. Παρεμπιπτόντως, έχει αλλάξει και η δική του ζωή. Ωστόσο, τα χρήματα, όσο μεγάλη δύναμη κι αν έχουν, δεν είναι τελικά το πιο επικίνδυνο πράγμα στην ιστορία.

Το πιο επικίνδυνο είναι η μνήμη.

Ο σκηνοθέτης, ακολουθώντας τη δομή του έργου στήνει ένα παιχνίδι, όπου η πραγματικότητα διαρκώς γλιστρά κάτω από τα πόδια των ηρώων. Οι αναμνήσεις δε λειτουργούν ως ασφαλές καταφύγιο. Δεν είναι ένα αρχείο στο οποίο επιστρέφουμε για να ανασύρουμε με ακρίβεια όσα συνέβησαν. Είναι υλικό εύπλαστο, ευάλωτο στην επιθυμία, στον φόβο, στην ενοχή και στην ανάγκη μας να αφηγηθούμε διαφορετικά τη ζωή μας.

Ο κεντρικός ήρωας (πολύ καλός ο Θοδωρής Πολυζώης) βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτήν ακριβώς τη ρωγμή. Θεωρεί πως όσα θυμάται αποτελούν πιστά αντίγραφα του παρελθόντος. Σταδιακά όμως, ανακαλύπτει ότι κάθε ανάκληση μπορεί να είναι και μια καινούργια εκδοχή της ίδιας ιστορίας. Και κάπου εκεί το ερώτημα παύει να αφορά μόνο εκείνον.

 Αξιοσημείωτες οι ερμηνείες των συμπρωταγωνιστών του στους ρόλους του φίλου, της συζύγου και της κόρης , αυτών των ξυπόλυτων οικείων αερικών, που κυριολεκτικά στριφογυρίζουν στον λαβύρινθο του νου του.

Ο Αλέξανδρος Ζαφειριάδης, η Ελένη Τέτουλα κι η Ρέα Καραδέδου – Ισουά, μας ταξιδεύουν στην υπόθεση σουρεαλιστικά μεν, υπαρξιακά δε!

Ο στόχος της παράστασης είναι να γεννήσει ερωτήσεις, τις απαντήσεις των οποίων καλούνται να δώσουν οι θεατές. Πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε; Και πόσο καλά γνωρίζουμε τον εαυτό μας;

Οι ήρωες τοποθετούνται σε ένα περίπλοκο τοπίο, όπου η αλήθεια δεν είναι ποτέ απολύτως ασφαλής. Η οικογένεια, η φιλία, οι παλιές σχέσεις, οι κοινές αναμνήσεις, όλα όσα θεωρούμε δεδομένα, μπορούν ξαφνικά να αποκτήσουν μια δεύτερη ανάγνωση. Μια ανάγνωση που αλλάζει το παρελθόν, αλλά και το παρόν.

Και, ίσως, αυτό να είναι το διακύβευμα. Ότι πίσω από την ιστορία ενός ανθρώπου που κερδίζει ένα τεράστιο ποσό, κρύβεται μια ψυχανάλυση για την ανθρώπινη ανάγκη να επινοεί τη δική της αλήθεια.

Ο ίδιος ο Μηνάς Βιντιάδης περιγράφει τον ήρωά του, ως έναν άντρα που γίνεται έρμαιο του μυαλού του, που τον οδηγεί να πιστεύει πως οι αναμνήσεις του είναι πιστά αντίγραφα στιγμών του παρελθόντος, ενώ στην πραγματικότητα μεταμορφώνονται κάθε φορά που επιστρέφει σε αυτές.

Κι έτσι, πίσω από τα εκατομμύρια, το ψέμα και την εξαφάνιση, το κείμενο ανοίγει μια πολύ πιο προσωπική συζήτηση: τι κρατάμε από τη ζωή μας και τι ξαναγράφουμε χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε;

Πιθανώς, η μνήμη να μην είναι ο μηχανισμός που διασώζει το παρελθόν, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το παρελθόν συνεχίζει να μας διαμορφώνει.

Και μέσα σε αυτή τη συνθήκη η απόδοση στη σκηνή αφήνει χώρο και για κάτι ακόμη: το συναίσθημα. Για όσα δεν καταγράφονται εύκολα, για όσα το μυαλό παραμορφώνει ή κρύβει, αλλά επιστρέφουν από έναν διαφορετικό δρόμο.

«Το μισό του μηδέν» είναι ένα ψυχογράφημα της φύσης μας, γραμμένο με τρυφερότητα και ευαισθησία. Τα πρόσωπα του έργου καλούνται να αντιμετωπίσουν τις απρόβλεπτες εκδοχές της ζωής είτε αυτές προκύπτουν από την τύχη είτε από την ατυχία, αποκαλύπτοντας τις πολλαπλές όψεις της ανθρώπινης υπόστασης.

Ακροβατώντας ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη, τη φαντασία και την πραγματικότητα, ο σκηνοθέτης χειρίζεται με δεξιοτεχνία τα διαφορετικά επίπεδα τόπου και χρόνου, μέσα σε ένα σκηνικό σύμπαν, όπου η φαντασία και η πραγματικότητα διαπλέκονται, όπως η περιπλάνηση μέσα σ’ έναν λαβύρινθο, όπου η έξοδος είναι το κερδισμένο στοίχημα, εφόσον υπάρξει έξοδος.

Χρησιμοποιώντας το εύρημα του αναπάντεχου γεγονότος δοκιμάζει τα όρια των ανθρώπινων σχέσεων και διερευνά την ειλικρίνεια, την αγάπη και τη σταθερότητά τους, διεισδύοντας κάτω από την επιφάνεια των κοινωνικών συμβάσεων.

 Οι ερμηνείες των τεσσάρων ηθοποιών πειθαρχημένες στη σκηνοθετική γραμμή, η μουσική του Γιώργου Μάρκου και οι φωτισμοί του Γιάννη Τούμπα συνεπικουρούν στη μυστηριώδη, σουρεαλιστική ατμόσφαιρα, ενώ το λευκό των κοστουμιών και του σκηνικού θυμίζει κενά μνήμης, όμως στιγματίζεται από το μαύρο κοστούμι του κεντρικού ήρωα, σαν ένα παράθυρο στην άνοια, σαν ένα βιολογικό ρολόι που οδεύει στο μηδέν και του απέμεινε το μισό του, μπορεί και το αντίστροφο, όσον αφορά στα χρώματα.

Διάρκεια παράστασης: 75′

*Κατάλληλο για θεατές άνω των 12 ετών

Συντελεστές

Συγγραφέας: Μηνάς Βιντιάδης

Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιουρτσίδης

Σκηνικά – Κοστούμια: Άννα-Μαρία Αγγελίδου

Μουσική: Γεώργιος Μάρκος

Φωτισμοί: Γιάννης Τούμπας

Video Art: Άντα Λιάκου

Βοηθός φωτιστή: Τουλίν Οσμάν

Οργάνωση παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης

Φωτογραφίες: Mike Rafail

*Βοηθός σκηνοθέτη στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης: Μαρία ΑλεξούδΗ

Διανομή

Αλέξανδρος Ζαφειριάδης – Βήτα

Ρέα Καραδέδου Ισουά – Κόρη

Θοδωρής Πολυζώνης – Άλφα

Ελευθερία Τέτουλα – Γυναίκα

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

«Ο Γλάρος» του Τσέχοφ ή «Η ικανότητα να αντέχεις» στο «Αριστοτέλειον» Θεσσαλονίκης

«Ο-Γλάρος»-του-Τσέχοφ-ή-«Η-ικανότητα-να-αντέχεις»-στο-«Αριστοτέλειον»-Θεσσαλονίκης

Τελευταία Θέματα

ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

«Ο Γλάρος» του Τσέχοφ ή «Η ικανότητα να αντέχεις» στο «Αριστοτέλειον» Θεσσαλονίκης

  • ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ
  • «Είμαι ένας γλάρος… Όχι, δεν είναι αυτό. Είμαι μια ηθοποιός. Λοιπόν, ναι! Κι εκείνος είναι εκεί… Δεν πειράζει. Ναι, δεν πίστευε στο θέατρο, γελούσε με τα όνειρά μου, κι έτσι σιγά σιγά σταμάτησα να πιστεύω κι εγώ, έχασα το κουράγιο μου… Κι ύστερα ήρθαν τα βάσανα του έρωτα, η ζήλια, ο διαρκής φόβος για το παιδί… Έγινα μικροπρεπής, ασήμαντη, έπαιζα χωρίς ψυχή. Δεν ήξερα τι να κάνω τα χέρια μου στη σκηνή, δεν ήλεγχα τη φωνή μου. Δεν μπορείς να φανταστείς πώς είναι να νιώθεις ότι παίζεις φρικτά.Είμαι ένας γλάρος… Όχι, δεν είναι αυτό. Θυμάσαι που σκότωσες έναν γλάρο; Ένας άνθρωπος περνούσε τυχαία, τον είδε και, έτσι, επειδή δεν είχε τι άλλο να κάνει, τον κατέστρεψε… Μια ιδέα για μικρό διήγημα…» ΝΙΝΑ, από τη μετάφραση του Αντώνη Γαλέου.
    Πρόκειται για μια τολμηρή και παρακινδυνευμένη σύγχρονη ανάγνωση του εμβληματικού έργου του Άντον Τσέχοφ, «Ο Γλάρος», όπως γράφει ο σκηνοθέτης Γιώργος Βάλαρης, που γεφυρώνει τον κλασικό λόγο με τη σημερινή καλλιτεχνική αναζήτηση.H παράσταση φωτίζει εκ νέου τα υπαρξιακά αδιέξοδα, τις συγκρούσεις ανάμεσα στον έρωτα και τη ματαίωση, τη σύγχρονη κοινωνική αδράνεια και την αγωνία της δημιουργίας σε έναν κόσμο που φθείρει τα όνειρα.
  • Ένα έργο μικρών καθημερινών πόνων, ανθρώπινης περηφάνιας, ματαιοδοξίας και χαμένης αξιοπρέπειας. Τα πρόσωπα του είναι απλοί άνθρωποι του καθημερινού βίου, που ζουν μίζερα στη μουντή και μελαγχολική πραγματικότητα της ρωσικής επαρχίας στα τέλη του 19ου αιώνα και αγωνίζονται να επανακτήσουν τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Ο βασικός καμβάς του έργου περιγράφει τον έρωτα δύο ευαίσθητων νέων και τον τρόπο που οι συνθήκες του περιβάλλοντος συντρίβουν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους.Ο Τσέχοφ εμπλουτίζει τον απλό αυτό μύθο με παράλληλες συμπεριφορές, εσωτερικές συγκρούσεις και ερωτικά τρίγωνα.
    Η Αρκάντινα, διάσημη ηθοποιός, της οποίας η έντονη παρουσία κυριαρχεί τόσο στη σκηνή όσο και στις προσωπικές της σχέσεις, φτάνοντας στο εξοχικό του αδελφού της Σόριν, για το Σαββατοκύριακο, βρίσκεται μπλεγμένη σε μια καταιγίδα αντικρουόμενων επιθυμιών.Ο γιος της Κονσταντίν, αγωνίζεται να βγει από τη σκιά της, καθώς κυνηγά τις δικές του καλλιτεχνικές φιλοδοξίες.Ο εραστής της, ο διάσημος συγγραφέας Τριγκόριν, γίνεται αντικείμενο θαυμασμού και έρωτα για την επίδοξη νεαρή ηθοποιό Νίνα.Οι ζωές τους μπλέκονται σε ένα τοπίο έρωτα, φιλοδοξίας και απογοήτευσης, όπου όλοι επιθυμούν κάτι που δεν μπορούν να αποκτήσουν.
    Γραμμένος το 1895 ο «Γλάρος» εγκαινίασε μια νέα θεατρική γλώσσα, όπου το κέντρο βάρους μετατοπίζεται από τα γεγονότα στις συνέπειές τους.Στον κόσμο του Τσέχοφ, οι πιο κρίσιμες πράξεις συμβαίνουν εκτός σκηνής και αυτό που παρακολουθούμε είναι το αποτύπωμά τους στις ζωές των ανθρώπων.Όλοι ονειρεύονται μια ζωή διαφορετική από αυτή που ζουν. Και όλοι αποτυγχάνουν, όχι θεαματικά, αλλά υπαρξιακά.
  • Στην παράσταση, βλέπουμε κι ακούμε μια περίπλοκη ιστορία, όπως περίπλοκη είναι και η πορεία των ανθρώπων στη ζωή.Στη σκηνή τα πρόσωπα του έργου περνούν τον χρόνο τους λέγοντας ιστορίες και σκέψεις. Μιλούν για τις ζωές τους και τα όνειρά τους.Είναι αδύναμοι άνθρωποι που οικτίρουν τις ζωές τους και ψάχνουν από κάπου να πιαστούν. Ματαιόδοξοι άνθρωποι που επιζητούν απεγνωσμένα την αναγνώριση.Άνθρωποι που βαριούνται, άνθρωποι που εξασκούνται στην αυτολύπηση, άνθρωποι που πενθούν τη ζωή τους, άνθρωποι που πασχίζουν να ερωτευθούν, να βιώσουν την ευτυχία.
    Αυτοί είναι οι ήρωες στον Γλάρο (1895), το έργο του Τσέχοφ που εγκαινίασε ένα νέο είδος δραματουργίας, όπου αντί για έναν κεντρικό ήρωα, πρωταγωνιστούν πολλοί, μια μικρή κοινωνία. 
  • Ο Τσέχοφ χαρακτήρισε το έργο του ως «κωμωδία σε τέσσερις πράξεις». Μια κωμωδία, όπου δε συμβαίνει σχεδόν τίποτα, και όμως, οι ήρωες είναι σπουδαίοι, αν και βουλιάζουν μέσα στην ανούσια καθημερινότητά τους.
    Πέρα από το θέατρο, πέρα από τη λογοτεχνία, πέρα από τον έρωτα, η παράσταση αυτή μιλάει για την κοινωνία και, ταυτόχρονα, για τη θεοδικία και για τον υπαρξισμό (από φιλοσοφική σκοπιά) ή τον μυστικισμό (από καθαρά θρησκευτική σκοπιά) : ο Θεός  και η απουσία του. Η πίστη  και η δοκιμασία της. Η εξέγερση  και η προετοιμασία της. Η ευτυχία και η ανάμνησή της. Η ποίηση και η επιβίωσή της.
  • Πώς παλεύουμε με τα κύματα του ανεξάντλητου Κόσμου; Τί αφήνει πίσω του το πέρασμά μας από τη ζωή; Υπάρχει ελπίδα για τους δυστυχισμένους;
    Όλοι οι ήρωες ερωτεύονται κι απογοητεύονται. Εκρήγνυνται, φωνάζουν και κλαίνε κι έπειτα χορεύουν όλοι μαζί, αγαπημένοι πάλι. Αστειεύονται με θάρρος κοιτάζοντας την καταστροφή και τον θάνατο. Αυτοί οι ήρωες δεν είναι ούτε θεοί, ούτε βασιλιάδες, ούτε πολεμιστές.Είναι όπως ένα μερμήγκι που κατεβαίνει τον τοίχο, χωρίς καμιά αλαζονεία πως τάχα επιτελούν έναν άθλο. Οι ήρωες αυτοί δημιουργήθηκαν από τον Τσέχοφ, 21 χρόνια πριν από μια μεγάλη Επανάσταση. Άραγε σήμερα, που ξαναεμφανίζονται, τί προμηνύουν;
  • Είτε νέοι είτε ώριμοι και έμπειροι, οι ήρωες του Γλάρου ονειρεύονται τον έρωτα: τον κυνηγούν, τον εξυμνούν, τον αποθεώνουν, ακόμα και τη ζωή τους θυσιάζουν για χάρη του. Ο Μεντβεντένκο, ο δάσκαλος, ( Πάνος Κλάδης) αγαπά τη Μάσα (Νάνσυ Μπούκλη), εκείνη όμως θέλει διακαώς τον Κονσταντίν (Δημήτρης Τσίκλης), ο οποίος λιώνει για τη Νίνα (Αναστασία Γαλερού Βλάσση) , που με τη σειρά της λαχταρά τον Τριγκόριν (Παναγιώτη Μπουγιούρη) , που είναι υποταγμένος στην Αρκάντινα (Κατερίνα Διδασκάλου), και δεν έχει τέλος αυτός ο χορός κεραυνοβολημένων εξομολογήσεων, πονεμένων αναστεναγμών και μαζοχιστικών προσκολλήσεων.
    Εν μέρει, όλη αυτή η ρομαντική υπερβολή οφείλεται στην καλλιτεχνική φύση των περισσοτέρων: ο Κονσταντίν αναζητεί τη φωνή του γράφοντας θεατρικά έργα, ενώ η Νίνα
  • αποτολμά την πρώτη της εμφάνιση ως ηθοποιού. Στον αντίποδα, ο Τριγκόριν θεωρείται καταξιωμένος συγγραφέας και η Αρκάντινα μια διάσημη κυρία του ρωσικού θεάτρου.
    Η ευερέθιστη φαντασία πολλαπλασιάζει τις ταραχές της καρδιάς. Απομονωμένοι στην εξοχή, μακριά από τους αντιπερισπασμούς της μεγαλούπολης, οι ήρωες του Γλάρου διαθέτουν αναπόφευκτα περισσότερο χρόνο για παιχνίδια, ερωτικά ή άλλα, στα οποία επιδίδονται προκειμένου να νικήσουν την πλήξη. Ελεύθεροι να αυτοσχεδιάζουν εκεί όπου τίποτα δε συμβαίνει, οι τσεχοφικοί ήρωες φιλοσοφούν, ερωτοτροπούν, με λίγα λόγια κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν με τα γυμνά χέρια και τις μελαγχολικές διαθέσεις τους, ενώ στη σκηνή βρίσκονται όλοι σε όλη της διάρκεια του έργου, έτσι όπως το εμπνεύστηκε ο σκηνοθέτης και διασκευαστής του κειμένου Γιώργος Βάλαρης.
     Η σκηνή στην παράσταση είναι σχεδόν γυμνή. Ο σκηνοθέτης υπογράφει και τη σκηνογραφία που είναι ένα χαλί, ένα τραπέζι και γύρω του καρέκλες. Ο Τσέχοφ δε χρειάζεται «σαμοβάρια» και «βαριά επίπλωση» για να λάμψει, όπως φαίνεται να «φωνάζει» το σκηνικό. Τα σύγχρονα κοστούμια πάντως, τα σχεδίασε η Ιωάννα Κουρμπέλα.
  • Ο υπότιτλος «η ικανότητα να αντέχεις» προστέθηκε από τον Γιώργο Βάλαρη που υπογράφει διασκευή και σκηνοθεσία και ο οποίος δηλώνει: «αυτό είναι το διακύβευμα για μένα στο έργο. Ποιος αντέχει την απόρριψη; Ποιος αντέχει την επιτυχία ή την αποτυχία σε κάθε τομέα, κοινωνικό ή προσωπικό; Ποιος αντέχει να δει τον εαυτό του χωρίς αυταπάτες; “Ο γλάρος” δεν είναι μόνο μια ιστορία απελπισμένου έρωτα ή καλλιτεχνικής φιλοδοξίας. Είναι μια μελέτη προσωπικής και κοινωνικής αντοχής. Και νομίζω ότι σήμερα, σε μια εποχή διαρκούς έκθεσης, εύκολης κρίσης και διαρκώς αυξανόμενης πίεσης, η αντοχή είναι ίσως η πιο σπάνια αρετή».
  • Δυστυχώς, μια παράσταση δωματίου, όπως αυτή, παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη στο αχανές «Αριστοτέλειον» και απώλεσε ένα τεράστιο ποσοστό επιτυχίας της.Θα έπρεπε, κανονικά, ο θεατής να αισθάνεται ότι βρίσκεται μέσα στον ίδιο τον μηχανισμό της σκηνής, επειδή από τα πρώτα λεπτά εγκαθιδρύεται μια συνεχής κινητικότητα: οι ηθοποιοί δεν εμφανίζονται μόνο όταν έρχεται η σειρά τους να μιλήσουν, αλλά παραμένουν παρόντες, κινούνται, στέκονται, παρατηρούν, διασχίζουν τον χώρο, σαν να μην εγκαταλείπουν ποτέ τον κόσμο του έργου.
    Αυτή η διαρκής παρουσία θα έπρεπε να δημιουργεί σταδιακά την αίσθηση ότι η σκηνή δεν ορίζεται αυστηρά, ότι η δράση δεν ξεκινά και δεν τελειώνει με σαφή όρια, αλλά αναπνέει συνεχώς μπροστά στα μάτια του κοινού, πράγμα που δεν συμβαίνει, λόγω της αρχιτεκτονικής κατασκευής της. Τι κρίμα!
  • Η χρήση της κάμερας προσπαθεί να καταργήσει την απόσταση πλατείας- παλκοσένικου, αλλά, φευ, δεν τα καταφέρνει. Λειτουργεί ως απλό τεχνικό εύρημα. Αλλά επειδή υπάρχει μια φράση στη δράση από τον Κονσταντίν: «τη ζωή δεν τη γράφεις όπως είναι ούτε όπως θα έπρεπε να είναι. Τη ζωή τη γράφεις, όπως τη φαντάζεσαι», υποθέτω ότι λειτούργησε το ένστικτο των προσεχτικών θεατών και η εσωτερική ανάγκη ταύτισης με τους ήρωες, ώστε κερδίζει το όλο εγχείρημα μία αναγνώριση, αυτή που εκδηλώνεται στο χειροκρότημα της υπόκλισης από τους πολύ καλούς ηθοποιούς με μπροστάρισα την εμβληματική Αρκάντινα της έξοχης Κατερίνας Διδασκάλου.
  •  Ο ανερχόμενος συγγραφέας (τον υποδύεται μ ε πειθώ ο Παναγιώτης Μπουγιούρης), η νεαρή ηθοποιός Αναστασία Γαλερού Βάσση- ως Νίνα, που ονειρεύεται καριέρα, η διάσημη μητέρα, οι υπόλοιποι άνθρωποι της καθημερινότητας, όλοι κινούνται γύρω από την ίδια βαθιά ανικανοποίητη επιθυμία: να είναι αλλιώς η ζωή τους.
  • Η ευπάθεια, η ανασφάλεια, η αίσθηση ότι διαρκώς βρίσκεται απέναντι σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο – κυρίως απέναντι στη μητέρα του και στην αποδοχή της – στον έρωτα της Νίνα, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό — αποδίδονται με αμεσότητα και εσωτερική ένταση από τον έξοχο Κονσταντίν -Δημήτρη Τσίκλη.
  • Η Νάνσυ Μπούκλη ως Μάσα, αποδίδει πειστικά τη μόνιμη πληγή του ανεκπλήρωτου έρωτα, μια μορφή που κουβαλά διαρκώς απογοήτευση χωρίς να την εξωτερικεύει υπερβολικά.
  • Ο Τάκης Σακελλαρίου  είναι ο Σόριν, ο οποίος λειτουργεί σαν ήρεμη παρουσία μέσα στην ένταση των υπολοίπων, σχεδόν σαν η φωνή μιας εμπειρίας που έχει ήδη αποστασιοποιηθεί από τα μεγάλα πάθη.
  • Ο Βασίλης Αφεντούλης και ο Πάνος Κλάδης συμπληρώνουν ουσιαστικά το σύνολο, κρατώντας τις απαραίτητες ισορροπίες μέσα στον κόσμο του έργου.
  • Η μουσική-ηχητική επένδυση από τον Τζεφ Βάγγερ υπογραμμίζει τον σύγχρονο χαρακτήρα της παράστασης.
  • Ο σχεδιασμός φωτισμών από τους Αλέκο Αναστασίου και Χάρη Δάλλα, ατμοσφαιρικοί και δυναμικοί, δημιουργούν σκηνές εντυπωσιακής αισθητικής. 
  • Στην εύληπτη μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, ο γλάρος συμβολίζει την αθωότητα, την ελευθερία, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και την καταστροφή που επιφέρει ο ανθρώπινος εγωισμός.
  • Ταυτότητα παράστασης
  • Μετάφραση: Αντώνης ΓαλέοςΔραματουργική επεξεργασία-Διασκευή -σκηνοθεσία -σχεδιασμός σκηνικού: Γιώργος Βάλαρης Μουσική σύνθεση: Τζεφ ΒάγγερΚοστούμια: Ιωάννα ΚουρμπέλαΚίνηση – χορογραφία: Αλέξανδρος ΣταυρόπουλοςΣχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου – Χάρης ΔάλλαςΒοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Φρίγγας Φωτογραφίες: Διόνυσος ΣούληςPromo artwork video: Φαίη ΣούκουSocial media-Διαφήμιση: Βασίλης ΛιάκοςΟργάνωση παραγωγής: Χρυσαντίνα Κούλουμπου
  • Εκτέλεση παραγωγής: Ιουλιέτα ΚαραχάλιουΟργάνωση γραφείου Παραγωγής: Βικτώρια Λώλη, Χαρούλα ΛώληΓραφιστική επιμέλεια: Αργυρώ ΤσοτσώνηΠαραγωγή: Αrtinfo + Αττικές παραγωγές (Γιώργος Βάλαρης)
  • Διανομή Αρκάντινα: Κατερίνα Διδασκάλου Τριγκόριν: Παναγιώτης Μπουγιούρης Σόριν: Τάκης Σακελλαρίου Κονσταντίν: Δημήτρης Τσίκλης Μάσα: Νάνσυ Μπούκλη Νίνα: Αναστασία Γαλερού Βλάσση Γιατρός: Βασίλης Αφεντούλης Δάσκαλος: Πάνος
  • Διάρκεια: 90 λεπτά
  • ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement

Προτεινόμενα