Πολιτισμός

«Ο Αδελφός μου ο Αμαντέους», από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο «Αμαλία» Θεσσαλονίκης

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Βιρτουόζος, δεξιοτέχνης, ταλέντο, διάνοια. Με αυτές τις λέξεις περιέγραφαν στη δεκαετία του 1760 ένα μέλος της οικογένειας των Μότσαρτ. Όχι τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους, αλλά τη Νανέρλ Μότσαρτ! Πάνω στις δικές της παρτιτούρες έμαθε μουσική ένας από τους κορυφαίους μουσουργούς που πέρασαν ποτέ από τον κόσμο. Εκείνη όργωνε την Ευρώπη ως πιανίστρια και έκανε τους μουσικόφιλους του Μονάχου, της Βιέννης, των Παρισίων, του Λονδίνου, της Χάγης και όλης της Γερμανίας και της Ελβετίας να υποκλίνονται στη βιρτουοζιτέ της. «Το κοριτσάκι μου παίζει τα δυσκολότερα έργα που έχουμε με εξαιρετική ακρίβεια και τελειότητα», εξομολογούνταν με καμάρι ο πατέρας Λεοπόλδος σε επιστολή του το 1764, για να συνεχίσει: «το μικρό μου κορίτσι, παρά το γεγονός ότι είναι μόλις 12 ετών, είναι μια από τους καλύτερους πιανίστες της Ευρώπης». Η Άννα Μαρία, που οι δικοί της φώναζαν χαϊδευτικά Νανέρλ, έμελλε, ωστόσο, να επισκιαστεί σύντομα από τη μεγαλοφυΐα του κατά πέντε χρόνια μικρότερου αδελφού της, ο οποίος τη θαύμαζε απεριόριστα και θέλησε έτσι από νήπιο να τη μιμηθεί.

Η Υπόθεση

Η ιστορία της μουσικής την έχει πια ξεχάσει, κι όμως της χρωστά τόσα πολλά. Η ταλαντούχα Νανέρλ είχε βέβαια να τα βάλει με έναν μουσικό που θα επισκίαζε τους πάντες στην εποχή του και η σύγκριση δεν ήταν καθόλου ευνοϊκή για κείνη. Δεν ήταν εξάλλου παρά μια νεαρή γυναίκα στο συντηρητικό Σάλτσμπουργκ του 18ου αιώνα και δεν θα μπορούσε να πάει μακριά, καθώς ο γάμος και η αποκατάστασή της ήταν σαφώς σημαντικότερα από τη μουσική της διάνοια. Ο μπαμπάς Λεοπόλδος το ήξερε αυτό καλύτερα από τον καθένα.

Μεγάλος μουσικός παιδαγωγός ο ίδιος, αν και εντελώς μετριότητα στη σύνθεση, διαπίστωσε ότι η μικρή ξεχείλιζε από μουσικό ταλέντο και έπαιζε με την ίδια ευκολία τόσο το τσέμπαλο όσο και το πιανοφόρτε. Της έμαθε πιάνο στα οχτώ της και την έφερνε τώρα γύρες στα σαλόνια της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας. Ήταν το θαύμα του, το καμάρι του, ένα μικρό κορίτσι που έμαθε τις νότες πριν μάθει ακόμη να αρθρώνει προτάσεις. Ένα τρομερό παιδί που θα έκανε πλούσιο τον μπαμπά. Όταν μάλιστα θα ανακάλυπτε αργότερα πως το ίδιο ταλέντο κυλούσε και στις φλέβες του μικρού Βόλφγκανγκ, πλέον θα τριγύριζαν οι τρεις τους από πόλη σε πόλη προσπαθώντας να εξαργυρώσει ακριβά ο Λεοπόλδος τη μουσική δωματίου των παιδιών του.

Με τον καιρό, η Νανέρλ γινόταν ολοένα και καλύτερη στο πιάνο και ο μικρός Αμαντέους προσπαθούσε να τη μιμηθεί. Αυτός ήταν μόλις τριών χρονών, κι όμως καθόταν στο πιάνο μαζί της, θαυμάζοντας απεριόριστα την τεχνική της. Μόνο που αυτός μάθαινε ολόκληρες συνθέσεις σε μόλις μισή ώρα κι έτσι ήταν προορισμένος να την ξεπεράσει. Νανέρλ και Βόλφγκανγκ όργωσαν την Ευρώπη για τρία χρόνια, σταμάτησαν σε 88 πόλεις και θαυμάστηκαν από όλους. Και μετά την πάντρεψαν με έναν κατά πολύ μεγαλύτερό της, δικαστή, δυο φορές χήρο και με πέντε παιδιά και όλα πήραν τέλος!

Η παράσταση

Ο Μηνάς Βιντιάδης συγκέντρωσε όλες τις πληροφορίες για τη ζωή και το μουσικό έργο των αδερφών Μότσαρτ, τη διαδρομή τους στη μουσική, την κατάκτηση του κόσμου ως παιδιά- θαύματα, την πολυκύμαντη σχέση με τον πατέρα τους και έγραψε ένα θεατρικό έργο με φαντασία και οξυδέρκεια, εφόσον σε 75 λεπτά μια οικογενειακή συγκλονιστική υπόθεση, μια καριέρα με οικουμενικές διαστάσεις, ένας άκρως συντηρητικός αιώνας, ο 18ος, συμπυκνώθηκαν σε διαλόγους και εικόνες και έγιναν παράσταση – μάθημα ιστορίας, ανθρωπογεωγραφίας, σκηνοθετικής μαεστρίας και υποκριτικής δεινότητας.

Η σκηνοθέτρια Βάνα Πεφάνη δαμάζει τον χρόνο, πλέκει αριστοτεχνικά στη σκηνή τα χρονικά άλματα μπρος- πίσω, δένει τα υλικά της σε ποίημα με την όποια δομή επιθυμεί ο θεατής. Αναγνωρίσιμη ή όχι από το σύνολο της αίθουσας, την παρασύρει, ωστόσο, σε συναισθηματική φόρτιση και το επίτευγμα είναι ότι η ζωντανή μουσική από τον πιανίστα και οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι τόσο δυνατά όργανα, ώστε μπορούμε να μιλήσουμε, δίχως υπερβολή, για μέθεξη.

Άλλωστε, λίγο προτού ο Θέσπις αποσπαστεί από το σώμα του διθυραμβικού χορού και μέσα από την έκσταση της λατρείας φορέσει τη μάσκα του υποκριτή, λίγο πριν το Άσμα μετουσιωθεί τελετουργικά σε Δράμα, θέατρο και ποίηση ήταν ένα. Όταν οι ραψωδοί απήγγελλαν στο κοινό τους λυρική ή επική ποίηση, εμπλουτίζοντας τον λόγο τους με λεκτικά ή εκφραστικά στοιχεία αυτοσχεδιασμού, ουσιαστικά έκαναν θέατρο εν αγνοία τους, μετατρέποντας το σώμα και τη φωνή τους σε φορέα Λόγου, τίποτα λιγότερο, δηλαδή, από ηθοποιούς που επιδίδονται σε θεατρικό διάλογο.

Στην παράσταση , τα παιδικά καμώματα, η τρέλα της ανωριμότητας, το παιχνίδι του ισχυρού με τον υποδεέστερο, αυτά που ταυτίζονται με την προσχολική ηλικία, αποδίδονται με ρεαλισμό και συγκράτηση της υπερβολής. Τα σώματα ενώνονται, ιδρώνουν, μάχονται, χωρίζουν, τα βλέμματα άλλοτε χαϊδεύουν κι άλλοτε πονάνε κι η τρυφερότητα δίνει τη θέση της στην αγανάκτηση και τον θυμό. Φρενήρεις ρυθμοί, έξοχη στάση και των δυο ερμηνευτών στη σκηνή και πολλή ένταση – τη λέμε και ενέργεια – στη σωματική απαγγελία, στον λεκτικό διάλογο, στις φλύαρες σιωπές, στα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα.

Η σπουδαία Πέμη Ζούνη, ονειρική οπτασία αλλά και γήινη μορφή, απλώνει τα εκφραστικά της μέσα στη σκηνή, μας κοιτάζει και μας αιχμαλωτίζει. Δακρύζει εκείνη κι εμείς σκουπίζουμε τα μάτια, χαμογελάμε όταν εκείνη χαμογελά. Πλήρης παράδοση του κοινού σ’ αυτή τη μαγική κίνηση, στη σαγηνευτική φωνή, στην ηθοποιό που εμφανίζεται σαν αερικό, άδεια, αλλά σταδιακά γεμίζει, ξεχειλίζει, κι απλώνεται στην αίθουσα. Αντιλαμβάνεται άμεσα ο θεατής ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι προϊόν πολύχρονης δουλειάς. Εγώ πιστεύω ότι και οι έμπειροι υποκριτές, ασκούνται ξανά και ξανά πριν από κάθε παράσταση. Ακόμα και να ενσωματώσουν στον ρόλο την άσκηση. Το βλέπουμε μπροστά μας και το θαμάζουμε. Εξαιρετική απόδοση του ρόλου της αδικημένης και υπερταλαντούχας αδερφής του Μότσαρτ. Υποκλιθήκαμε στην αρτιότητα της ερμηνείας της.

Ο νεαρός Ελιο – Φοίβος Μπέικο, άξιος δίπλα στην πρωταγωνίστρια. Πληθωρικός σε όλες τις φάσεις τις βραχύβιας ζωής τού Αμαντέους, υπέροχη φωνή, εντυπωσιακή σκηνική παρουσία, καθοριστική χημεία με την Πέμη Ζούνη για την καθηλωτική παράσταση, έως το τέλος της.

Ο διακεκριμένος μουσικός Διονύσης Μαλλούχος, παίζει πιάνο, διεκπεραιώνει σωστά και τον ρόλο του πατέρα και του αφηγητή.

Το εντυπωσιακό γυναικείο φόρεμα του 18ου αιώνα, το φιλοτέχνησε ο Γιωργος Λυντζέρης, ενώ την πρωτότυπη μουσική έγραψε ο Orestis.

Πρόκειται, σαφώς, για μια παράσταση δωματίου, μια μορφή δραματουργίας που, ναι μεν περιορίζει τα σκηνικά μέσα, αναπτύσσει όμως την αμεσότητα. Η γραφή είναι εκλεπτυσμένη, συνοψίζεται στις κύριες συγκρούσεις και ενοποιείται χρησιμοποιώντας απλους κανόνες για να πέτυχει τον στόχο του. Δηλαδή, την ανάπτυξη πλήρους σημασίας του θέματος, χωρίς τεχνάσματα και εύκολους εντυπωσιασμούς.

Επίλογος

Πρέπει να σημειωθεί ότι, δυστυχώς, δε σώζεται κάποιά γνωστή σύνθεση της Μαρίας Άννας Μότσαρτ, αλλά διερευνάται αν κάποια από τα πρώτα άεργα του Amadeus είναι όντως δικά της και με κάποια – σκόπιμη ή όχι – σύγχυση στο πέρασμα του χρόνου, αποδόθηκαν στον διάσημο αδερφό της.

Παρά την αγάπη της για τη μουσική, η καριέρα της Maria Anna Mozart κόπηκε απότομα και ο κόσμος δεν μπόρεσε να απολαύσει το μεγάλο της ταλέντο, αλλά υπάρχει ένα αρχείο , ως κείμενο, για το τι μπόρεσε να κάνει στην εποχή της και ως εκ τούτου διέπρεψε. Σ’ αυτό το ιστορικό βασίστηκε και η συγκεκριμένη παράσταση.

Συντελεστές

ΚΕΙΜΕΝΟ
Μηνάς Βιντιάδης

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ-ΦΩΤΙΣΜΟΙ
Βάνα Πεφάνη

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ
Ντέπυ Πάγκα

ΣΚΗΝΙΚΑ-ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
Γιώργος Λυντζέρης

ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΗΧΟΙ
Orestis

ΚΙΝΗΣΙΟΛΟΓΙΑ
Κυριάκος Κοσμίδης

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
Νταίζη Λεμπέση

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Γιώτα Εφρεμίδου

HAIR DESIGN
Κωνσταντίνος Σαββάκης

Με την Πέμη Ζούνη και τον Έλιο-Φοίβο Μπέικο

Στο πιάνο ο Διονύσης Μαλλούχος

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Αρχέλαος Γράνας: Είχαμε ζητήσει στήριξη για το Φεστιβάλ Φιλίππων

«Μάλλον δεν είχε ενημέρωση ο κ. Μαρκόπουλος», τόνισε στην ΕΡΤ Καβάλας ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Αρχέλαος Γράνας, απαντώντας στον αντιπεριφερειάρχη Καβάλας, ότι δεν υπήρξε αίτημα οικονομικής στήριξης του ΔΗΠΕΘΕ για το Φεστιβάλ Φιλίππων.

«Εμείς είχαμε κάνει επαφές με διάφορους φορείς πριν δυο χρόνια. Πήγαμε με την καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ στους δήμους Δράμας, Παγγαίου και Ξάνθης για να χρηματοδοτήσουν το ΔΗΠΕΘΕ με τη δυνατότητα για παραστάσεις σε άλλους χώρους εκτός Καβάλας», ανέφερε αρχικά ο κ. Γρανάς.

Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση

«Πήγαμε και στον κ. Τοψίδη και συζητήσαμε για τη χρηματοδότηση, μετά από συνεννόηση με τον δήμαρχο Καβάλας. Προς τιμήν του ο κ. Τοψίδης ήταν ο μόνος που ανταποκρίθηκε με ένα μικρό ποσό και την ελπίδα ότι στο μέλλον θα μπορέσουμε να το αυξήσουμε και να είναι ουσιαστική η βοήθεια προς το ΔΗΠΕΘΕ και το Φεστιβάλ Φιλίππων. Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση. Δεν το αφήσαμε στην τύχη όλο αυτό, θέλοντας να θέσουμε τις βάσεις εκ νέου για μια σχέση συνεργασίας ώστε να μπορέσουμε να επιτελέσουμε αποτελεσματικά την αποστολή μας που είναι η παροχή πολιτιστικών δράσεων υψηλού επιπέδου συνολικά για την Περιφέρεια. Οι συμβάσεις που υπογράφουμε είναι με τον δήμο Καβάλας, την Π.Α.Μ.Θ. και το υπουργείο Πολιτισμού», σημείωσε στη συνέχεια ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«Ματωμένος γάμος» από το Θεσσαλικό Θέατρο στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Το Θεσσαλικό Θέατρο παρουσιάζει, το Σάββατο 18 Ιουλίου στις 21.30 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 69^ου Φεστιβάλ Φιλίππων, το αριστούργημα του Federico García Lorca «Ματωμένος Γάμος», σε μια χρονιά συμβολική, όπου τα 50 χρόνια του Θεάτρου συμπίπτουν με τα 90 χρόνια από τον θάνατο του δημιουργού. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Κώστας Τσιάνος, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Γιώργος Ζιάκας, και τη μουσική συνθέτει ο Διονύσης Τσακνής.

Μια παράσταση που συνδέει την ιστορική διαδρομή του Θεσσαλικού Θεάτρου με τη διαχρονική δύναμη της σύγχρονης τραγωδίας μέσα από την έρευνα και την σκηνοθετική ματιά του Κώστα Τσιάνου.

Το έργο:

Ο «Ματωμένος Γάμος» του Federico García Lorca, εμπνευσμένος από πραγματικό έγκλημα πάθους στην ισπανική ύπαιθρο, πραγματεύεται τον απαγορευμένο έρωτα, την τιμή των οικογενειών, τον γάμο, το χρήμα, την ιδιοκτησία που οδηγεί σε βεντέτα, τη μοίρα και την κοινωνική καταπίεση των γυναικών, σε έναν κόσμο αυστηρών κανόνων, όπου το πάθος συγκρούεται αμείλικτα με το καθήκον και την παράδοση.

Είναι μια σύγχρονη τραγωδία με έντονο λυρικό και συμβολικό χαρακτήρα. Στο έργο συνυπάρχουν διαλογικά και χορικά μέρη και αναδεικνύει το υπερφυσικό στοιχείο (Σελήνη, Θάνατος, Φύση) ως καταλύτης της τραγικής κορύφωσης. Οι λαϊκές παραδόσεις και ο μύθος συγκροτούν τον πυρήνα του δράματος, ο οποίος συνομιλεί άμεσα με την αρχαιοελληνική τραγωδία που ερευνά ο Κώστας Τσιάνος.

Η υπόθεση:

Σε μια κλειστή αγροτική κοινωνία, ένας γάμος ετοιμάζεται να ενώσει δύο οικογένειες. Η Νύφη υπακούει στις κοινωνικές επιταγές, ενώ μέσα της επιμένει ένας απαγορευμένος έρωτας. Η επιστροφή του Λεονάρντο, παντρεμένου και δεμένου με μια παλιά βεντέτα, οδηγεί στην ανατροπή. Την ημέρα του γάμου, το πάθος υπερισχύει του καθήκοντος και πυροδοτεί μια αλυσίδα εκδίκησης.

Η φυγή τους πυροδοτεί την καταδίωξη. Ο Γαμπρός, παγιδευμένος στον κώδικα τιμής και στις κοινωνικές επιταγές που τον περιβάλλουν, ακολουθεί τον δρόμο της εκδίκησης. Ο «Ματωμένος Γάμος» αφηγείται την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μοίρα του στο όνομα του έρωτα.

Ταυτότητα Παράστασης:

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές – Κώστας Τσιάνος

Σκηνοθεσία- στίχοι τραγουδιών: Κώστας Τσιάνος

Σκηνικά & κοστούμια: Γιώργος Ζιάκας

Μουσική: Διονύσης Τσακνής

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Βοηθός σκηνοθέτη: Ασημίνα Σοφία Χριστοπούλου

Μουσική Διδασκαλία: Μαργαρίτα Παπαδημητρίου

Διανομή με σειρά εμφάνισης:

Χάρος (σαν ζητιάνα) – γειτόνισσα – Πεθερά Λεονάρντο: Αγγελική Λεμονή

Μάνα: Ντίνα Αβαγιανού

Γαμπρός: Αστέρης Κρικώνης

Αναστασία Βαγενά, Στεφανία Καραγιάννη, Δήμητρα Καραγιώργου

Βάγια: Νίκη Παλληκαράκη

Πατέρας Νίκος Αρβανίτης

Νύφη: Τζένη Καζάκου

Νέοι: Γιώργος Βούντας, Δημήτρης Όντος, Παντελής Ψακίδης

Φεγγάρι: Δημήτρης Όντος

Οργάνωση παραγωγής: Ειρήνη Γκότση

Οργάνωση περιοδείας: Σάκης Μανάφης

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Ασπρούλης

Τεχνικός Προϊστάμενος: Νίκος Γεωργάκης

Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Ανδριανόπουλος, Παναγιώτης Καραχάλιος, Ανέστης Συμεωνίδης

Βαφή σκηνικού: Γιάννης Κατσαρίμπας

Ζωγραφική σκηνικού: Βασίλης Σακκής

Υπεύθυνη βεστιαρίου: Νικολέτα Καΐση

Ραφή κοστουμιών: Σόφη Μπάγκα Ατελιέ, Χαρούλα Μπορδόχα

Κατασκευή μάσκας: Τίνα Παραλή

Ηλεκτρολόγος – φωτιστής: Γιώργος Γκόλαντας, Νίκος Φονιαδάκης

Για τη μουσική του έργου στην πρώτη παράσταση του 2008 έπαιξαν οι μουσικοί: Γιάννης Σπάθας (κιθάρες), Θύμιος Παπαδόπουλος (κλαρίνο), Μιχάλης Τζουγανάκης (λαούτο), Ανδρέας Κατσιγιάννης (σαντούρι), Αντώνης Σταυρόπουλος (μπάσο), Γιώργος Σκορδαλός (λύρα), Ανδρέας Σίκης (νέι, ντουντούκ, γκάιντα, νταούλι)

Ηχογράφηση, Μίξη: Ηλίας Λάκκας, Studio Odeon,

Ηχητική επεξεργασία – μίξη 2ης παράστασης του 2026 : Δημήτρης Μπέλλος studio Decibel

Ηχογράφηση φωνών: Γιάννης Σκαρδάμης, Studio DNA LAB

Αφίσα παράστασης: Γιάννης Πέτρου

Σχεδιασμός Προγράμματος: Λίλα Παλαιολόγου – pelpal productions

Φωτογραφίες προώθησης: Αντώνης Γραβάνης

Μακιγιάζ φωτογράφισης προώθησης: Βιβή Νικολάου

Hairstyling Φωτογράφισης προώθησης: Sandrakis Κομμωτήριο

Βιντεοσκόπηση – Teaser: Σωτήρης Παππάς

Ματωμένος γάμος

Θεσσαλικό Θέατρο

Σάββατο 18 Ιουλίου / 21:30

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Τιμές εισιτηρίων: 18€ Γενική Είσοδος • 15€ προπώληση, 12€ ΑμεΑ, Ανέργων, Πολυτέκνων, Τριτέκνων, Άνω των 65 ετών, Μαθητικό, Φοιτητικό, Ομαδικό άνω των οκτώ ατόμων

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/matomenos-gamos-1/

και στο κατάστημα PUBLIC

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

https://drive.google.com/drive/folders/1or4f6pY8EXZihWyQcMSLyaRNWv67_V8v?usp=drive_link

Προπώληση

Καβάλα: Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από Δευτέρα έως Σάββατο (10:00 – 14:00 και 18:00 – 21:00)και Κυριακή (10.00 – 14.00), ενώ την ημέρα της παράστασης θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του χώρου της εκδήλωσης από τις 19:30 το απόγευμα.

Κρηνίδες: Café «Προσκήνιο», Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, τηλ. 2510516090

*Απαγορεύεται η είσοδος στο χώρο μετά την έναρξη της παράστασης.

**Για άλλη μία χρονιά, θα υπάρξει δυνατότητα μεταφοράς θεατών από λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας από και προς το αρχαίο θέατρο Φιλίππων με την επίδειξη εισιτηρίου της εκάστοτε θεατρικής παράστασης και ειδικό αντίτιμο 4.40€.

Αναχώρηση από το ΚΤΕΛ Καβάλας στις 19.15 και επιστροφή μετά το πέρας της παράστασης.

Σημ. Οι κάτοχοι ονομαστικών προσκλήσεων του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων καλούνται να δηλώσουν την πρόθεσή τους να τις χρησιμοποιήσουν έως την Πέμπτη 16/7, ενώ ο έλεγχος ταυτοπροσωπίας θα γίνεται στην είσοδο του θεάτρου τη μέρα της παράστασης.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 (10:00-14:00).

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ» της Γεωργίας Γεωργιάδου

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Πρόκειται, πράγματι, για μια πολύ πιο «σκοτεινή», οικολογική προφητεία και ένα βαθιά αλληγορικό κείμενο της Γεωργίας Γεωργιάδου. Θαρρώ, εμπνευσμένο από τον «Υδάτινο Κόσμο» του Κέβιν Κόστνερ.

Όταν γράφτηκε το σενάριο (1986-1989) της ταινίας του Κέβιν Κόστνερ, η έννοια της «υπερθέρμανσης του πλανήτη» δε βρισκόταν καν στην καθημερινή ατζέντα των ειδήσεων. Ο σεναριογράφος εμπνεύστηκε την ιδέα σκεπτόμενος τι θα συνέβαινε αν έλιωναν όλοι οι πάγοι της Γης. Σήμερα, το σενάριο αυτό δεν μοιάζει με μακρινή φαντασία, αλλά με μια ακραία επιστημονική προειδοποίηση για την άνοδο της στάθμης των θαλασσών λόγω της κλιματικής κρίσης.

Η νεαρή συγγραφέας Γεωργία Γεωργιάδου, τολμά και γράφει μια καταπληκτική νουβέλα επιστημονικής φαντασίας, με παρόμοιο θέμα, θέλοντας να αφυπνίσει κοιμισμένες συνειδήσεις για την μεγάλη απειλή της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη Γη.

Είναι ένα έξυπνο λογοτεχνικό αφήγημα, όπου η έμφαση δε δίνεται τόσο στις μάχες με τα σκάφη και τα θαλάσσια κήτη, όσο στην απελπιστική καθημερινότητα της επιβίωσης σε έναν κόσμο χωρίς πόρους.

Το θέμα: Σε έναν μελλοντικό κόσμο πνιγμένο στο νερό και ξεχασμένο από τους ίδιους τους θεούς που τον δημιούργησαν, πέντε ήρωες επιλέγονται από πέντε διαφορετικά κομμάτια της μίας Θρυλικής Πανοπλίας. Το Ξίφος της Αγάπης, η Ζώνη της Αλήθειας, η Ασπίδα της Πίστης, ο Θώρακας της Δικαιοσύνης, η Περικεφαλαία της Σοφίας.

Δεν έχουν καμία διάθεση να σώσουν έναν κόσμο που τους έχει γραμμένους, αλλά το κάθε κομμάτι της Πανοπλίας τους αναγκάζει να κάνουν αυτό που αναφέρει το όνομά του και αν δεν εκπληρώσουν την προφητεία, δε θα μπορέσουν ποτέ να την ξεφορτωθούν.

Θα αντιμετωπίσουν θηρία, καλά μόνο ένα, θα έρθουν αντιμέτωποι με μαγικά πλάσματα, γιατί τι πιο δίκαιο από το να βάλλεις ανθρώπους εναντίον πανίσχυρων πλασμάτων, και σαν μοναδική βοηθό έχουν την Τελευταία Ιέρεια που δε θυμάται καν καλά – καλά την προφητεία, ούτε πώς να τους βοηθήσει.

Νουβέλα, έμπλεη χιουμοριστικών διαλόγων, καταστάσεων και περίεργων συναλλαγών, ρέει με ευκολία, αφού το χιούμορ και η ευρηματική γλώσσα στην περιγραφή, με παραμυθένια ονόματα και δυστοπικούς μύθους, δημιουργούν εξαιρετικά ευχάριστη συντροφιά κι ο αναγνώστης μπορεί να ταξιδεύει σε άγνωστους κόσμους και να δημιουργεί κινηματογραφικές εικόνες, αυτές που ο ίδιος γεννά κι όχι η συγγραφέας. Είναι η γοητεία της ανάγνωσης ενός τέτοιου κειμένου.

Η πραγματική μαγεία ενός βιβλίου κρύβεται, άλλωστε, σε αυτό που δεν περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια. Όταν ένας συγγραφέας αφήνει χώρο στον αναγνώστη, το διάβασμα μετατρέπεται από μια παθητική δραστηριότητα σε μια βαθιά προσωπική, συν-δημιουργική εμπειρία.

Στον κινηματογράφο οι εικόνες είναι έτοιμες, σερβιρισμένες στην οθόνη. Βλέπεις το πρόσωπο των ηρώων , το χρώμα του ουρανού, την αρχιτεκτονική ενός χώρου. Στο βιβλίο, όμως, ο συγγραφέας δίνει το προσχέδιο και εσύ αναλαμβάνεις τη σκηνοθεσία.

Εσύ αποφασίζεις τον ακριβή τόνο της φωνής, «φωτίζεις» το σκηνικό, δίνεις μορφή στα συναισθήματα.

Όταν ένα βιβλίο σου επιτρέπει να δημιουργήσεις το δικό σου σύμπαν, νιώθεις ότι ο συγγραφέας σε σέβεται. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν έναν απλό θεατή, αλλά σαν έναν ισότιμο συνεργάτη. Αυτή η «συνενοχή» δημιουργεί έναν απίστευτα ισχυρό συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στον αναγνώστη και την ιστορία.

Η Γεωργία Γεωργιάδου πλέκει μια δυστοπική μεν ιστορία, με πρωταγωνιστή τον κυνισμό, αλλά με βαθύτερο στόχο τη συνειδητοποίηση του αναγνώστη ότι η πλάση μπορεί να σωθεί από την καταστροφή, αν συντονισμένες προσπάθειες παγκόσμιων φορέων προλάβουν να σταματήσουν το επερχόμενο κακό, με ρηξικέλευθες λύσεις. Η μόλυνση της ατμόσφαιρας με ρυθμούς ταχύτατους, μας οδηγεί όχι μόνο στην κυριαρχία της θάλασσας, αλλά στον αφανισμό των έμβιων όντων επί της γης.

Όλη η νουβέλα είναι μια καλοστημένη αλληγορία, η οποία δεν είναι απλώς ένα «στολίδι» ή ένα έξυπνο λογοτεχνικό τέχνασμα· είναι μια από τις υψηλότερες εκφράσεις τής λογοτεχνικής αξίας, καθώς μετατρέπει την ανάγνωση από μια παθητική εμπειρία σε μια ενεργή διαδικασία αποκωδικοποίησης κι επιτρέπει στο έργο να παραμένει διαχρονικό.

Οι εποχές αλλάζουν, αλλά οι ανθρώπινες αλήθειες που κρύβονται πίσω από τα σύμβολα παραμένουν ίδιες. Γι’ αυτό και έργα όπως η «Θεία Κωμωδία» του Δάντη ή «Ο Ξένος» του Καμύ, συνεχίζουν να αναλύονται και να ερμηνεύονται μέχρι σήμερα. Στη λίστα αυτή βάλτε και το «ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ».

Στο φινάλε της, η συγγραφέας βάζει ένα υπέροχο επιμύθιο: «Γεια σας αγάπες μου! Τα καταφέρατε τελικά…..Μπορεί οι ήρωες να ήταν η σπίθα, αλλά χρειάζεται πολύ περισσοτέρους ανθρώπους για φωτιά»

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews