Πολιτισμός

«Οι Δελφίνοι ή Καζιμίρ και Φιλιντόρ» από το ΚΘΒΕ

Σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Η πολιτική σκέψη έχει κάνει μεγάλα άλματα, έχει θέσει νέα ερωτήματα, ανοίγοντας το πεδίο των εναλλακτικών προτάσεων. Η τέχνη, και συγκεκριμένα η θεατρική τέχνη, δίνει τις δικές της απαντήσεις γύρω από πολιτικούς προβληματισμούς, ασκώντας κριτική που, άλλοτε αφομοιώνεται από τους ηγεμονικούς λόγους, ενώ άλλοτε καταφέρνει να αναδείξει διεξόδους και εναλλακτικές. Τα εργαλεία με τα οποία η τέχνη επιχειρεί να αποκαλύψει, όσα αποκρύπτονται από τον κυρίαρχο λόγο, είναι ένα από τα ζητήματα, τα οποία και η συγκεκριμένη παράσταση καλείται να αναδείξει.

Κείμενο – σκηνοθεσία Θωμάς Μοσχόπουλος

«Είναι ένα έργο που γράφτηκε την εποχή της πρώτης καραντίνας», λέει χαρακτηριστικά ο Θωμάς Μοσχόπουλος και υπογραμμίζει «Θα μπορούσε να είναι και μια απλή άσκηση ύφους, αλλά προτιμώ να χρησιμοποιήσω τον χαρακτηρισμό : «Κωμωδία απόγνωσης». Εύχομαι να απηχεί κάτι από το αίσθημα της συλλογικής κατάστασής μας, τον εγκλεισμό, την αναμονή και, κυρίως, την περίτρανη βλακεία της ανθρώπινης «ευφυΐας».

Δύο Δελφίνοι, ο Καζιμίρ και ο Φιλιντόρ, αναμένουν την απόφαση για το ποιος από τους δύο θα γίνει ο μελλοντικός βασιλιάς, υπό το άγρυπνο βλέμμα ενός υπηρέτη. Ανυπόμονος, ανασφαλής και αυταρχικός ο Καζιμίρ. Πράος, ευγενικός και καλοσυνάτος ο Φιλιντόρ.

Ο υπηρέτης δεν κάνει και πολλά πράγματα. Οι δυο τους όμως κάνουν τα πάντα (σε λογικό βεβαίως επίπεδο).Επιχειρηματολογούν, λογοφέρνουν, λογοδίνουν, λογοπαίζουν, εκλογικεύουν και παραλογίζονται, χρησιμοποιούν από σχήματα λόγου έως άλογα σχήματα, προκειμένου να αποδείξουν εκείνο που ο καθένας θεωρεί πως θα έπρεπε να είναι αυταπόδεικτο: «Εγώ και μόνον εγώ είμαι ο πιο κατάλληλος να γίνω ο επόμενος βασιλιάς».

Η αγωνία τους κορυφώνεται ακόμα περισσότερο, όταν διαπιστώνουν πως ο χρόνος αρχίζει να χάνεται ανεξήγητα, ακόμη κι όταν το περιεχόμενο ενός φακέλου θα τους βάλει σε μια πρωτόγνωρη δοκιμασία.

Μήπως ο υπηρέτης τελικά έχει το κλειδί της ιστορίας;

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος πραγματεύεται τα θέματα της εξουσίας και του ανταγωνισμού, σε ένα κείμενο που συνομιλεί ανοιχτά με τον Μπέκετ, τόσο σε επίπεδο γραφής όσο και περιεχομένου. Σε ένα δυστοπικό περιβάλλον όπου ενυπάρχει και το στοιχείο της απειλής, έστω εκκρεμές, περιμένουμε συνεχώς κάτι να συμβεί, ενώ οι χαρακτήρες συνομιλούν πασχίζοντας να επικοινωνήσουν. Μια επικοινωνία που σαμποτάρεται από λεκτικά παιχνίδια και κωμικές στιχομυθίες, μέσα σε έναν διαρκή αγώνα επιβολής και επιβίωσης. Η πάλη για εξουσία σταδιακά μετατρέπεται σε υπαρξιακή αγωνία, την ώρα που οι δύο Δελφίνοι διανύουν μια διαδρομή πτώσης και έκπτωσης.

Ο δημιουργός, ιχνηλατώντας με κατανόηση τον μπεκετικό κόσμο, αποτυπώνει με ακρίβεια το τραγικοκωμικό σύμπαν του δικού του έργου, όπου το γέλιο και η απόγνωση συνυπάρχουν αξεδιάλυτα.

«Μπροστά σου το χειρότερο ώσπου να αρχίσεις να γελάς». Απόφθεγμα του Μπέκετ, κατά δήλωση του σκηνοθέτη, ο οποίος συμπληρώνει: «αυτή ακριβώς είναι η αίσθηση της τραγικότητας που την έχει και η τραγωδία. Η επίγνωση ότι παίρνω πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μου, αυτό είναι για μένα το τραγικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αίσθηση ότι θα βρεις νόημα, ότι εσύ δε θα χαθείς, ότι εσύ είσαι διαφορετικός. Αυτό για μένα είναι μια τραγική συνείδηση που απλά αντέχεται μόνο μέσα από το χιούμορ.

Αυτό το έργο δεν μπορείς να το προσεγγίσεις μόνο συναισθηματικά κι αυτή είναι η μεγάλη του αλήθεια. Είναι ένας αδιάκοπος διάλογος ανάμεσα στο λογικό και το παράλογο, το κωμικό και το τραγικό, το μεγάλο και το μικρό».

Όταν ο αρχηγός, παράδειγμα, σε κάποιο βασίλειο ή και κόμμα εξουσίας , αμφισβητείται εξαιτίας ανικανότητάς του στη βασιλεία του ή αποτυχίας του σε εκλογές, τότε συνήθως μαθαίνουμε για τους επίδοξους «δελφίνους» που θέλουν να τον διαδεχθούν. Πρόκειται για όρο που, αρχικά, χρησιμοποιούσαν στη Γαλλία την περίοδο της Βασιλείας και έχει έμμεση σχέση με τα δελφίνια.

Τον 12ο αιώνα, ο Αλμπόν Γκι Δ’, Κόμης του Αλμπόν στη νότια Γαλλία, πρόσθεσε ένα δελφίνι στο οικόσημό του. Ο κόμης, που πρέπει να αγαπούσε πολύ τα δελφίνια, υιοθέτησε στους τίτλους του και τον όρο le Dauphin που σημαίνει δελφίνι.

Στη Γαλλία ο όρος δεν έχει καμία απολύτως σημασία σήμερα, αλλά στην παγκόσμια τέχνη έχει και, μάλιστα, συγκινεί συγγραφείς, όπως ο Θωμάς Μοσχόπουλος , ο οποίος αναπτύσσει τον πλούτο των ιδεών του στο έργο του που, ήδη, ανέβηκεστο Ε.Μ.Σ. από το ΚΘΒΕ.

Το kazimir είναι ανδρικό όνομα σλαβικής προέλευσης που ταιριάζει σε αυτούς που δε φοβούνται να πολεμήσουν μια καθεστηκυία τάξη πραγμάτων.

Το Philidor είναι επίσης ανδρικό όνομα γαλλικής προέλευσης, που σημαίνει «παιδί του Φαραώ» και κάποτε υπήρξε μια Φιλιντόρ οικογένεια σε βασιλική αυλή.

Όπως στο «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ, έτσι κι εδώ ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος αναδεικνύει βαθιά θέματα μέσα από τον φακό των πρωταγωνιστών του. Πρόσωπα εγκλωβισμένα σε μια κατάσταση ατέρμονης αναμονής για την εξουσία. Δύο καλοθρεμμένοι ανταγωνιστές, ο Καζιμίρ και ο Φιλιντόρ, εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλον, περιμένουν για κάτι που αργεί να συμβεί και μέσα από ανούσιες συνομιλίες, έρχονται αντιμέτωποι με φιλοσοφικά ερωτηματικά για τον Θεό, τη ζωή και το θάνατο και την ανάγκη για ανθρώπινη επαφή.

Στο δίδυμο των Δελφίνων προστίθεται κι ένας υπηρέτης, μεγαλύτερο δάνειο από τον Τζόν ΄Ορτον παρά από τον Μπέκετ κι έτσι το έργο ξεδιπλώνει σκέψεις και ερωτήματα με καυστικό χιούμορ και αστείρευτο αυτοσαρκασμό, σημαδεύει το θέατρο του παραλόγου του Ιονέσκο, ακόμη και τον Πιραντέλο.

Στην πράξη, η παράσταση του ΚΘΒΕ ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, καταστάσεις και ό,τι είναι συνδεδεμένο με θεατρικές συμβάσεις. Ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός, αστείος διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις. Παράδειγμα, οι μαύρες σιλουέτες που σε κάθε κτύπο του ρολογιού δραπετεύουν από τα γρανάζια του , στριφογυρίζουν μπρός και πίσω από το βασικό σκηνικό, ενίοτε με απώλειες.

Ο Βασίλης Παπατσατούχας φιλοτέχνησε ένα αφαιρετικό, αλλά φουτουριστικό σκηνικό, ένα επικλινές επίπεδο κι ένα κρεμασμένο κουκούλι, που κυοφορεί το μέλλον. Αυτό επιδέχεται πολλές ερμηνείες, όπως τεχνολογία, αρχιτεκτονική, τσαλακωμένη επικοινωνία ή απλώς μια ατμόσφαιρα, σαν εικόνα ενός μέλλοντος που είναι υπαινικτικό στην απροσδιόριστη εποχή της δράσης, μιας και οι αγώνες για την εξουσία όποιας μορφής, δε θα πάψουν να υφίστανται, όσο υπάρχουν άνθρωποι.

Ο ίδιος εικαστικός καλλιτέχνης υπογράφει και τα κοστούμια, σε χρώματα και σχέδια ασορτί με την ταπετσαρία του σκηνικού.

Η ειρωνεία και ο σαρκασμός διαπνέουν ολόκληρη την παράσταση, αλλά το μεγάλο όπλο στη σκευή της είναι οι ηθοποιοί. Έξοχοι και οι τρείς σε μια σκυταλοδρομία λεκτικού πολέμου ή , αν θέλετε, αγώνος τοξοβολίας, όπου οι σαΐτες είναι οι προσβλητικές φράσεις, ο σαρκασμός, η υποτίμηση του αντιπάλου, μα και η οπισθοχώρηση, ο φόβος του υποδεέστερου , ακόμα και η λιποταξία από τις ευθύνες της εξουσίας. Στόχος πάντα ο αντίπαλος και οι ριπές όχι πάντα εύστοχες.

Ένας εξαιρετικός Δημήτρης Ναζίρης και μια υπέροχη Έφη Σταμούλη ερμηνεύουν με σπάνια δεινότητα τους δυο Δελφίνους, κερδίζουν το κοινό από την πρώτη σκηνή, σαγηνεύουν με το χιούμορ, την ειρωνεία και τη διαρκή προσπάθειά τους να δείξει ο ένας ανώτερος του άλλου σε προσόντα για τον θρόνο, ωστόσο, άρρηκτα δεμένοι ως ζευγάρι με την αυτή υποδομή. Από κοντά και ο πολύ καλός νέος ηθοποιός Στέλιος Χρυσαφίδης, υποδύεται ένα απολαυστικό υπηρέτη, σημαντική παράμετρο στην επιτυχία της παράστασης.

Το άψογα συγχρονισμένο σμάρι των άηχων μονάδων, δίκην Χορού αρχαίας τραγωδιας, κτίζουν με χιούμορ και σαρκασμό το κομμάτι που αφήνει κενό η κωμωδία και συμπληρώνουν τη σκηνοθετική άποψη για τη σημασία του έργου.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ευφρόσυνη, έξυπνη κωμωδία με απρόσμενο φινάλε και πολλαπλά μηνύματα, με υψηλή ερμηνευτική απόδοση και, παραδόξως, εξαιρετικά σύγχρονη.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Βασίλης Παπατσαρούχας
Βοηθός σκηνοθέτη-Κίνηση: Σοφία Παπανικάνδρου
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Οργάνωση παραγωγής: Άννα Μαρία Γάτου

*Β βοηθός Σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Κωνσταντίνος – Νικηφόρος Κωστούλας
*Βοηθός Σκηνογράφου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Ιάσων- Αναστάσιος Δότσος

Παίζουν: Δημήτρης Ναζίρης (Φιλιντόρ), Έφη Σταμούλη (Καζιμίρ), Στέλιος Χρυσαφίδης (Υπηρέτης)

Φιγκυράν:
Δημήτρης Γαλανάκης, Νίκος Κουφόπουλος, Λευτέρης Κωνσταντίνου, Άγγελος Μανωλίδης-Τζημινόπουλος, Άγγελος Ξάνθης, Χρήστος Παναγιωτόπουλος, Κωνσταντίνος Στούμπης

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Το μουσείο του Θοδωρή Κοκκινίδη παρουσιάζει τη Φρίντα Κάλο

Στο Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θοδωρή Κοκκινίδη στα Κηπιά Καβάλας, παρουσιάζεται πλέον μία από τις πλέον εμβληματικές καλλιτεχνικές φιγούρες του 20ού αιώνα. Η Φρίντα Κάλο, με την έντονη προσωπικότητά της και τη συμβολική της δύναμη, γίνεται το 41ο ομοίωμα της συλλογής, εμπλουτίζοντας ακόμη περισσότερο έναν μοναδικό χώρο τέχνης που συνεχίζει να εξελίσσεται και να εκπλήσσει.
Ο Θοδωρής Κοκκινίδης, γνωστός για την επιμονή του στη λεπτομέρεια, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως η απόφαση να δημιουργήσει τη Φρίντα Κάλο δεν ήταν τυχαία. «Έμπνευση για να φιλοτεχνήσω το κέρινο της ομοίωμα», υπογραμμίζει, «αποτέλεσε η προσωπικότητά της, ως σύμβολο γυναικείας δύναμης, αλλά και το έργο της, το όποιο αντλείται μέσα από τον πόνο που βίωσε και την ταυτότητά της. Η βαρύτητα στη λεπτομέρεια πρωταγωνίστησε εξ αρχής ώστε να αποδώσω τα στοιχεία της προσωπικότητάς της αλλά και την όψη της, η οποία ταυτίζεται απόλυτα με την μεξικανική παράδοση και κουλτούρα. Το κέρινο ομοίωμα ξεκίνησε να φιλοτεχνείται τον Ιούλιο του 2025 και ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες».
Η Φρίντα Κάλο, μια γυναίκα που έζησε ανάμεσα στον σωματικό πόνο και την εκρηκτική δημιουργικότητα, αποτελεί για πολλούς μία από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές φωνές του 20ού αιώνα.
Οι αυτπροσωπογραφίες της, φορτωμένες σύμβολα, χρώματα και ιστορίες, μιλούν για τη γυναικεία εμπειρία, την πολιτισμική κληρονομιά και την υπέρβαση. Η ίδια, μετέτρεψε το σώμα της, που δοκιμάστηκε από ασθένεια και ατυχήματα, σε καμβά, καταφέρνοντας να αποδώσει την οδύνη, τον έρωτα, την πολιτική της συνείδηση και τη βαθιά της σχέση με τη μεξικανική παράδοση.
Αυτά ακριβώς τα στοιχεία προσπάθησε να ενσωματώσει ο Καβαλιώτης δημιουργός στο νέο του έργο. Το βλέμμα της αποπνέει την ένταση και τη στοχαστικότητα που χαρακτήριζε την ίδια τη Φρίντα. Τα μαλλιά και τα αξεσουάρ, πιστά στη μεξικανική παράδοση, δίνουν στο ομοίωμα την αυθεντικότητα που επιδιώκει πάντα ο Θοδωρής Κοκκινίδης στις δημιουργίες του (https://www.youtube.com/watch?v=am2bbBsUJLc&t=2s).
Η Φρίντα Κάλο, μέσα από το κερί και την επιμονή του δημιουργού της στη λεπτομέρεια, μοιάζει να επιστρέφει για να συστηθεί ξανά σε ένα νέο κοινό. Υπενθυμίζοντας πως η τέχνη, όπως και η ζωή, είναι φτιαγμένες από πόνο, χρώμα και αλήθεια.
Καθώς το μουσείο ετοιμάζεται να υποδεχθεί εκατοντάδες επισκέπτες μέσα στις γιορτές, το νέο κέρινο ομοίωμα αναμένεται να γίνει ένα από τα πιο φωτογραφημένα και συζητημένα εκθέματα. Το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θοδωρή Κοκκινίδη αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα σημεία τέχνης στην Ελλάδα, όχι μόνο για την πρωτοτυπία και την ποιότητα των εκθεμάτων του, αλλά και για την τοποθεσία του. Λειτουργεί μακριά από τα αστικά κέντρα, στα Κηπιά του δήμου Παγγαίου, στους πρόποδες του ομώνυμου βουνού, μέσα σε ένα περιβάλλον που αναδεικνύει ακόμη περισσότερο τον αυθεντικό χαρακτήρα του ανθρώπου που το δημιούργησε, τον Μάρτιο του 2010, οπότε και ξεκίνησε επίσημα η λειτουργία του.

πηγή: ΑΠΕ – Βασίλης Λωλίδης

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Η Ονειρούπολη 2025 ανοίγει τις πύλες της

Συνέντευξη Τύπου πραγματοποιήθηκε σήμερα στη Δράμα για την επίσημη παρουσίαση της Ονειρούπολης 2025, της μεγαλύτερης χριστουγεννιάτικης γιορτής της Ελλάδας, η οποία έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας.

Ο Δήμαρχος Δράμας, στην ομιλία του, τόνισε :«Σήμερα βρισκόμαστε εδώ
για να παρουσιάσουμε την Ονειρούπολη 2025

Η Ονειρούπολη Δράμας
Είναι η μεγαλύτερη χριστουγεννιάτικη γιορτή της Ελλάδας.
Δημιουργήθηκε εδώ, στη Δράμα, και πλέον έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας.
Και αυτό δεν έγινε τυχαία.
Έγινε γιατί η Ονειρούπολη γεννήθηκε από τη φαντασία ενός τόπου που ξέρει να μετατρέπει τα όνειρα σε πραγματικότητα.

Φέτος, ξανασχεδιάσαμε δράσεις, εμπλουτίσαμε θεματικούς χώρους, ανανεώσαμε τη σκηνογραφία, ενισχύσαμε τη μουσική και πολιτιστική διάσταση, οργανώσαμε καλύτερα τις ροές του επισκέπτη, δώσαμε προτεραιότητα στην ασφάλεια, στην καθαριότητα και στη λειτουργικότητα.
Φτιάξαμε μια διοργάνωση που δεν θέλει απλώς να εντυπωσιάσει — θέλει να αντέξει, να αναπτυχθεί και να δημιουργεί αξία για τη Δράμα κάθε χρόνο.

Και επιτρέψτε μου να πω κάτι:
Η Ονειρούπολη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι επένδυση.
Επένδυση στην οικονομία της πόλης.
Επένδυση στην εξωστρέφεια.
Επένδυση στην ψυχολογία μας — γιατί η Ονειρούπολη δίνει χαρά.
Και αυτή η χαρά είναι ανεκτίμητη, ειδικά για τα παιδιά μας.

Για έναν ολόκληρο μήνα η Δράμα ζωντανεύει.
Οι πλατείες γεμίζουν.
Οι δρόμοι κινούνται.
Τα καταστήματα δουλεύουν.
Η πόλη ακούγεται παντού: στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στο εξωτερικό.
Η Δράμα γίνεται σημείο αναφοράς.

Και όμως, όσο μεγάλη κι αν είναι η Ονειρούπολη, υπάρχει κάτι ακόμα μεγαλύτερο:
η δύναμη που έχουμε όταν λειτουργούμε ενωμένοι.

Γι’ αυτό βρίσκομαι σήμερα εδώ για να απευθύνω ένα κάλεσμα.
Ένα κάλεσμα όχι τυπικό —
αλλά ουσιαστικό, αληθινό, βαθιά αναγκαίο.

Η Ονειρούπολη χρειάζεται όλους μας.
Τους επαγγελματίες.
Τους καταστηματάρχες.
Τους συλλόγους.
Τους ανθρώπους της αγοράς, του πολιτισμού, της εκπαίδευσης.
Τους εθελοντές μας.
Και κάθε οικογένεια, κάθε νέο, κάθε παιδί.

Πρέπει να την αγκαλιάσουμε όλοι.
Γιατί η Ονειρούπολη δεν ανήκει στον Δήμο.
Ανήκει στη Δράμα.
Ανήκει σε όλους μας —
σε όσους μεγαλώσαμε με αυτήν,
σε όσους τη στηρίξαμε,
σε όσους την ονειρευτήκαμε
και σε όσους τώρα την αναλαμβάνουν για να τη μεταφέρουν στη νέα εποχή της.

Θέλω να είμαι πολύ καθαρός:
Μια μεγάλη διοργάνωση δεν γίνεται με φωνές, δεν γίνεται με μεμψιμοιρία, δεν γίνεται με μικροπολιτική.
Γίνεται με συμμετοχή.
Με συνεργασία.
Με διάθεση να βάλουμε όλοι πλάτη — όχι για τον Δήμαρχο, αλλά για την πόλη μας.

Και γι’ αυτό, φέτος, αποφασίσαμε να στείλουμε ένα διαφορετικό μήνυμα:
Ένα μήνυμα απλό, δυνατό και ριζοσπαστικό.

«Η Ονειρούπολη δεν είναι εκδήλωση. Είναι συλλογικό κατόρθωμα.»

Αυτό είναι το πνεύμα της φετινής διοργάνωσης.
Ένα πνεύμα που θέλουμε να το νιώσουν και οι επισκέπτες, αλλά κυρίως οι Δραμινοί.
Γιατί όταν η πόλη ενώνεται, τότε η Ονειρούπολη γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από γιορτή.
Γίνεται ταυτότητα.
Γίνεται υπερηφάνεια.
Γίνεται δύναμη.
Καλώ κάθε Δραμινή και κάθε Δραμινό να σταθεί δίπλα μας, με θετική ενέργεια, με χαμόγελο, με πίστη σε αυτό που μπορούμε να πετύχουμε.

Φέτος, ας κάνουμε την Ονειρούπολη όχι μόνο μεγαλύτερη —
αλλά καλύτερη, ουσιαστικότερη, πιο ανθρώπινη και πιο δική μας από ποτέ.
Καλή Ονειρούπολη σε όλους»

Στη συνέχεια ο Εντεταλμένος Σύμβουλος για την Ονειρούπολη, Χρήστος Μαυρίδης, υπεύθυνος για τη διοργάνωση, παρουσίασε όλες τις φετινές δράσεις και τις σημαντικότερες εκδηλώσεις, αναδεικνύοντας τη φρέσκια προσέγγιση και τη δημιουργικότητα της ομάδας του. Παράλληλα, παρουσίασε τη νέα ιστοσελίδα της Ονειρούπολης, που θα δίνει σε όλους εύκολη πρόσβαση σε πρόγραμμα, πληροφορίες και ειδικές δράσεις.

Παρούσα στη Συνέντευξη Τύπου ήταν η νέα μασκότ της Ονειρούπολης, την “Πηγή”, που υπόσχεται να γίνει το αγαπημένο πρόσωπο των παιδιών και να προσφέρει χαμόγελα σε όλους!

Από το Γραφείο Τύπου

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Στην Ιθάκη, αδέρφια μου, στην Ιθάκη…

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ι έραξ

Θ άλεα

Α κλεής

Κ ύκλος

Η μιδεής

«Προπωλείται» μέσω αποσπασμάτων και βίντεο η «Ιθάκη» του κ. Τσίπρα. Ό,τι βγάλουμε, κέρδος είναι. Θα σκέφτηκε ο εκδοτικός οίκος.

«Τρίβουν» τα χέρια τους οι μέτοχοι, επειδή θα κυκλοφορήσει – με ντουντούκες και ταμπούρλα – την ερχόμενη Δευτέρα σε όλα τα βιβλιοπωλεία και θα είναι διαθέσιμο και σε μορφή audiobook από την πλατφόρμα της Bookvoice, το πολυαναμενόμενο βιβλίο «Ιθάκη», καθώς οι προπαραγγελίες έχουν ήδη ξεπεράσει τα 5.000 αντίτυπα.

Το βιβλίο του κ. Αλέξη Τσίπρα και κυρίως η αναμενόμενη ίδρυση κόμματος από τον πρώην Πρωθυπουργό, πυροδοτούν έντονες πολιτικές διεργασίες.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η συζήτηση, για το αν και κατά πόσο θα συνεργαστούν μαζί του το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της Κεντροαριστεράς.

Ωστόσο, επιτυχημένο promotion όλος ο κύκλος πρώιμων αντιδράσεων από στελέχη που ήταν «δεμένα» με τον συγγραφέα πολιτικό.

Και μπορεί το ταξίδι για την «Ιθάκη» να φαντάζει λυτρωτικό για τον πρώην πρωθυπουργό, για το βιβλίο, όμως, ο δρόμος προς τα ράφια είναι ήδη «γεμάτος περιπέτειες» και φαίνεται πως περνά από τα σαράντα κύματα των δικαστηρίων.

Ο εκδοτικός οίκος προχώρησε -για πρώτη φορά στην ιστορία του- σε νομικές ενέργειες, καταθέτοντας ασφαλιστικά μέτρα κατά ενός μέσου ενημέρωσης, το οποίο κατηγορεί ότι δημοσίευσε αποσπάσματα από το βιβλίο «Ιθάκη», τα οποία «παρανόμως αποκτήθηκαν μέσω υποκλοπής ηλεκτρονικών αρχείων.

Ο οίκος Gutenberg, που φημίζεται για το κύρος και τη σοβαρότητά του, επισημαίνει σε ανακοίνωσή του ότι μόνο ο δημιουργός και ο εκδότης έχουν δικαίωμα να αποφασίσουν για τη δημοσίευση ή την αναπαραγωγή μέρους του έργου, προειδοποιώντας μάλιστα τυχόν νέους «Λαιστρυγόνες» πως θα ασκήσει κάθε ένδικο μέσο σε περίπτωση νέων παραβιάσεων.

Το μέσο ενημέρωσης που κατηγορείται για υποκλοπή, από τη μεριά του, απαντά με τη χαρακτηριστική του ορμή πως η δικαστική κίνηση του Gutenberg έγινε «για να μην κριθεί το βιβλίο».

«Το είδαμε κι αυτό», γράφει, σημειώνοντας πως στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ο εκδοτικός οίκος ζητά να «κατέβει» δημοσίευμα που περιλαμβάνει αποσπάσματα του βιβλίου – όπου ο Αλέξης κάνει αυτοκριτική για τη στάση του απέναντι στους καναλάρχες και τις τηλεοπτικές άδειες.

Ακόμη πιο δηκτικός, ο Κώστας Βαξεβάνης, σχολίασε ότι «άλλο Ιθάκη κι άλλο παραμ-Ιθάκι», αφήνοντας να εννοηθεί πως το βιβλίο αποσιωπά κρίσιμες πολιτικές πτυχές.

Και μέσα στα «κύματα», εμφανίστηκε και ο Κρητικός Παύλος Πολάκης, ως άλλος «θυμωμένος Ποσειδώνας», με ανάρτηση-κεραυνό στο Facebook:

«Αν ισχύουν αυτά που γράφει ο Βαξεβάνης, τότε… ΟΥΑΙ… Περιμένω το βιβλίο γιατί ακούω διάφορα… και βεβαίως την αξιοπρέπειά μου και την αλήθεια θα την υπερασπιστώ!».

Στο μεταξύ, πέρα από κάθε προσδοκία του εκδοτικού οίκου Gutenberg φαίνεται ότι κινείται το ενδιαφέρον των αναγνωστών για το βιβλίο «Ιθάκη».

«Το τιράζ αλλάζει κάθε 2-3 μέρες. Σκεφτείτε μόνο ότι ένα συνοικιακό βιβλιοπωλείο στην Αττική, που έχει λίγους αναγνώστες η περιοχή εκεί, μας είπε ότι τέτοιες ουρές προπαραγγελίας είχαν να δουν από τον Χάρι Πότερ» δήλωσε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του εκδοτικού οίκου Κωνσταντίνος Δαρδανός στον ραδιοφωνικό σταθμό «Παραπολιτικά 90,1».

Ο κ. Δαρδανός χαρακτηρίζει «εθιστικό» το βιβλίο, λέγοντας ότι «ειδικά τα γεγονότα του ’15 σε βάζει να ξαναζήσεις το θρίλερ. Αυτός είναι και ένας λόγος ίσως που καθυστέρησε τόσο γιατί αν το έγραφε το ’19 που πήγε στην αντιπολίτευση, τα πάθη ήταν ακόμα πάρα πολύ “ζεστά”. Ίσως τώρα αυτή η απόσταση των 10 ετών να είναι και πιο ψύχραιμη».

Λογικό είναι να υποστηρίζει το πόνημα ο εκδοτικός οίκος. Εδώ η Δήμητρα Λιάνη, το 1997, μοσχοπούλησε το βιβλίο της, για το οποίο είχε κυκλοφορήσει σε όλα τα μέσα ο προπομπός του ως εξής: «Το βιβλίο αποτελεί έναν πλήρη πολιτικό οδηγό κατανόησης όσων διαδραματίζονται σήμερα. Πρόκειται για την επικαιροποίηση της πολιτικής σκέψης του Ανδρέα μέσα από το έργο του» αναφέρεται χαρακτηριστικά στο δελτίο τύπου, ενώ τονίζεται ότι για πρώτη φορά θα παρουσιαστεί η «πλήρης πολιτική παρακαταθήκη του για όλα τα μεγάλα εθνικά θέματα». Τη δική της σε όλο αυτό είχε δώσει με ηχηρό τρόπο η μαντάμ Αναστασία Αθήνη- Τσούνη και έγινε τότε αντι-ηρωίδα, που έπαιξε μέχρι και σε επιθεωρήσεις τύπου Λάκη Λαζόπουλου. Τη συνέχεια την ξέρουμε.

Και βέβαια μελετημένα στη λεπτομέρειά τους όλα όσα προηγήθηκαν της απόφασης για το απολογιστικό βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού, που ήτανε εξαφανισμένος μετά τη διαίρεση του ΣΥΡΙΖΑ σε έξι κομματάκια εξ αιτίας του και ως πολιτικό αρπακτικό – γεράκι, έμπλεος από χαρούμενες σκέψεις πια, αλλά χωρίς δόξα, θέλησε ν’ ανοίξει έναν νέο κύκλο διεργασιών, όπου θα είναι πρωταγωνιστής, έστω ημιδεής. Τον τίτλο «Ιθάκη», υποθέτω, τον εμπνεύστηκε από τον Καβάφη. Εμένα μου ήρθε στο μυαλό ο Τσέχωφ, επειδή – πέρα από τα γνωστά του έργα, έγραψε και πλήθος διηγημάτων, κωμωδίες, ως επί το πλείστον.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews