Πολιτισμός

«Κάλαμος και Κυπαρίσι» σε σκηνοθεσία Σοφίας Καρακάντζα στο «Μετροπόλιταν» Θεσσαλονίκης

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Το «Χορόδεντρο», εργαστήρι χορού και μουσικής, τραγουδιού και παιχνιδιού, παρουσιάζει και πάλι την παράσταση χοροδράματος «Κάλαμος και Κυπαρίσσι», που βασίζεται στη γνωστή παραλογή του διηγηματικού κοινωνικού τραγουδιού «Ο Γιάννος και η Μαριγώ».

Μετά από τρία συνεχόμενα sold out τον Μάιο του 2023 η παράσταση επιστρέφει στο «Μετροπόλιταν», ελαφρώς ανανεωμένη.

Τριάντα ένας χορευτές, δέκα τραγουδιστές και πέντε μουσικοί επί σκηνής, μας μεταφέρουν την ηπειρώτικη παραλογή της ιστορίας του Γιάννου και της Μαριγώς, μιας ιστορίας για τη σύνδεση του ανθρώπου με τη φύση, αλλά και για τους περιορισμούς που θέτει η κοινωνία στον έρωτα δύο νέων. Βασισμένη στο ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι, τον χορό και το θέατρο, η παράσταση διαγράφει μία μουσική διαδρομή που περνά από αρκετές περιοχές της Ελλάδας.

Υπόθεση

Γιάννος και Μαριγώ. Ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι που μιλά για ανεκπλήρωτο έρωτα, για τραγικό αφανισμό και για τη μεταμόρφωση του τραγικού ζευγαριού σε δένδρα που γέρνουν από τους αγέρηδες και φιλιούνται.

Ξαφνικά μια φωνή ξεπηδά, σχεδόν κραυγή θρηνητική, λίγες λέξεις, οι πρώτοι στίχοι ενός τραγουδιού της Ξενιτιάς: «Αλησμονώ και χαίρομαι, θυμούμαι και λυπιούμαι…». Μια δεύτερη φωνή -ένας παιδικός φίλος ίσως ή κάποιος παλιός γείτονας στο χωριό- έρχεται ν’ απαντήσει στην πρώτη, κεντάει, αυτοσχεδιάζει, παρασέρνει τους άλλους συμποσιαστές. Το τραγούδι γίνεται περίτεχνο, οι μελωδικές φράσεις πλέκονται μεταξύ τους αλλά δεν μπερδεύονται ποτέ. Κι ενώ οι λιγότερο έμπειροι της παρέας κρατούν το ίσο, η φωνή του πρώτου τραγουδιστή δημιουργεί νέα ποικίλματα, οδηγώντας τους υπόλοιπους προς την απόληξη του τραγουδιού σαν σε ένα κοινό λυγμό.

Η παραλογή του Γιάννου και της Μαριγώς είναι ένα από τα εξαίρετα παραδείγματα ηπειρώτικης λαϊκής ποίησης. Μια από τις πολλές παραλλαγές του τραγουδιού αφηγείται:

«Ο Γιάννος και η Μαριγώ σ’ ένα σχολειό πηγαίναν
ο Γιάννος ξέρει γράμματα κι η Μαριγώ τραγούδια.
Τα δυο τους αγαπήθκανε κανένας δεν το ξέρει.
Ο Γιάννος τ’ αποφάσισε της μάνας του το λέει.
– Μάνα μ’ τη Μάρω αγαπώ και θέλω να την πάρω.
– Τι λες μωρέ παλιόπαιδο και φιδοφαγωμένο
η Μάρω είν’ αξαδέλφη σου πρώτη αξαδέρφισσα σου
κάλλιο να κόψω σάβανο για να σε σαβανώσω
παρά ν’ακούσω στέφανα για να’σε στεφανώσω.
Η Μάρω αρραβωνίζεται κι ο Γιάννος ξεψυχάει.
Συμπεθεριό και λείψανο στο δρόμο γίναν ένα.
Κανένας δεν ερώτησε από τους συμπεθέρους,
η Μάρω ξαντροπιάστηκε, στέκει και τους ρωτάει.
– Τίνος είναι το λείψανο με τη χρυσή την κάσα.
– Του Γιάννου είναι το λείψανο με τη χρυσή την κάσα.
Λιγοθυμάει η λυγερή και του θανάτου πέφτει.
Τα πήραν και τα θάψανε σε ένα σταυροδρόμι
Γιάννος φυτρώνει κάλαμος κι η κόρη κυπαρίσσι,
στριφογυρίζ’ ο κάλαμος φιλάει το κυπαρίσσι.
– Για ‘δέστε τούτ ‘αντρόγενο, το πολυαγαπημένο,
που δεν φιλήθικε ζωντανό, φιλιέτ’ απεθαμένο».

Η παράσταση

Το διηγηματικό κοινωνικό τραγούδι «Ο Γιάννος και η Μαριγώ» απαντάται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Η παράσταση «Κάλαμος και Κυπαρίσσι» βασίζεται στην ηπειρώτικη παραλογή που αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά πολυφωνικά τραγούδια. Η συγκεκριμένη παραλογή πραγματεύεται το μοτίβο των ερωτευμένων ξαδέλφων (αιμομικτικός έρωτας) που το συναντάμε σε όλη την Ελλάδα.

Αρκετά δημοτικά τραγούδια εξιστορούν τις τραγικές ερωτικές περιπέτειες των νέων, μια θεματική που συχνά ενέχει τη δυσμενή παρέμβαση των οικογενειακών δεσμών και την ασκούμενη βία εντός της οικογένειας. Τα τραγούδια αυτά προβληματίζουν σχετικά με τις κοινωνικές δομές και την ουσία του ανθρώπινου χαρακτήρα, παρουσιάζοντας μια πολυδιάστατη προσέγγιση και συχνά ανάγουν στις ηθικές αξίες, με μια δυναμική αμφισβήτηση των εννοιών του σωστού και του λανθασμένου. Τα εν λόγω έργα, που μεταφέρουν με σχεδόν τελετουργικό τρόπο τις ανείπωτες κοινωνικές προσδοκίες, αναζητούν την προσοχή του ακροατηρίου, με τον τραγουδιστή να συνδέεται συμπαθητικά με το πρόσωπο του θύματος.

Η δραματοποιημένη αφήγηση μιας κρυφής ερωτικής ιστορίας μεταξύ δύο νέων, η απαγορευμένη αγάπη λόγω συγγενικών δεσμών και το τραγικό τέλος που τους ενώνει μέσω του θανάτου, συνιστούν κι εδώ ένα αιώνιο μοτίβο που βρίσκουμε στην ελληνική παράδοση. Μουσικά, το τραγούδι φέρει τη μελαγχολική αίσθηση που συχνά συναντάται στα δημοτικά τραγούδια, καθώς εξιστορεί ιστορίες που αντλούν από βαθιές ανθρώπινες συγκινήσεις. Οι στίχοι είναι απλοί, αλλά γεμάτοι συναίσθημα, ενώ η επανάληψη στο τέλος του τραγουδιού υπογραμμίζει την αιωνιότητα της αγάπης που δεν υποτάσσεται πουθενά ούτε και στο θάνατο. Ο αντίκτυπος της αγάπης διαπερνά τα όρια της ζωής και του θανάτου, αποτυπώνοντας την έννοια της μοίρας και του απαγορευμένου έρωτα ενάντια στο πλαίσιο των κοινωνικών κανόνων εκείνης της εποχής.

Και στην παρούσα παράσταση, το δημοτικό τραγούδι τολμά και δίνει φωνή σε ανίερες πράξεις, κατά τα κοινωνικά στερεότυπα, που δεν θα επιχειρούσε να θίξει η σεμνοτυφία των αστών του 20ου αιώνα. Χωρίς να ηθικολογεί περνά τον κώδικα του «ηθικού άβατου», αφού βάσει των κατεξοχήν πατριαρχικών κανόνων της λαϊκής κοινότητας δίνει λύση-τιμωρία σε όσους έχουν υποπέσει σε μιαρά «αμαρτήματα», όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπου η αιμομιξία τιμωρείται με τον θάνατο των δύο ερωτευμένων νέων.

Η λύτρωση έρχεται μέσα από την «νεκρανάστασή» τους, με τη βοήθεια της φύσης. «Ο γιος φυτρώνει κάλαμο κι η κόρη κυπαρίσσι, στριφογυρίζει ο κάλαμος φιλάει το κυπαρίσσι, για δες τε τουτ’ το αντρόγυνο το πολυαγαπημένο, που δεν φιλήθηκε ζωντανό, φιλιέται αποθαμένο».

Ο ανώνυμος ποιητής μάς διηγείται την τραγική ιστορία λακωνικά και ψύχραιμα, χωρίς να βάζει στο προσκήνιο τα δικά του συναισθήματα. Η Μαριγώ ακολουθεί τον αγαπημένο της στον θάνατο. Στους γειτονικούς τάφους των νέων κάλαμος και κυπαρίσσι γιγαντώνονται, που όταν φυσά ο άνεμος, αγκαλιάζονται τρυφερά ξεπερνώντας τον θάνατο. Η σκηνοθεσία δραματοποιεί την ιστορία και χτίζει μια μουσικο – χορευτική, θεατρική παράσταση.

Η σκηνοθέτις Σοφία Καρακάντζα συντόνισε ένα πολυπληθές σχήμα με προσοχή και σημασία στη λεπτομέρεια, σίγουρα με επίπονη δουλειά στις πρόβες, στον συγχρονισμό δεκάδων ανθρώπων στη σκηνή, στον συγχρωτισμό των δυνάμεων επ’ αυτής και, ασφαλώς, με τη συνεπικουρία των συνεργατών της: Μέλπως Βασιλικού, Άννας Σίσκου και Κύρινα Στέργιου στην κινησιολογία και στη διδασκαλία χορών, Κατερίνας Δούκα και Γιώτας Κολιούση στη διδασκαλία τραγουδιών και του Σταμάτη Πασόπουλου στη μουσική σύνθεση, μας έδωσε ένα άρτιο αποτέλεσμα.

Συγκίνηση και ψυχική ευφορία οδήγησαν τους θεατές σε επιβράβευση της όλης προσπάθειας, με θερμότατο χειροκρότημα στο φινάλε.

Επίλογος

Μεταφέρθηκε κινηματογραφικά σε ταινία μικρού μήκους από την Lea Binzer. Το τραγούδι προέρχεται από ευρύτατα διαδεδομένη παραλογή και απαντά σε παραλλαγές και σε άλλες περιοχές, όπως σε Θράκη και Κάρπαθο. Συχνά το γυναικείο όνομα αλλάζει σε Βαγγελιώ, Μαρουδιώ κά.

Τα πολυφωνικά της Ηπείρου καταχωρήθηκαν το 2005 στον κατάλογο της UNESCO, ως προφορικά αριστουργήματα της προφορικής και άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας, και το 2008 στον Αντιπροσωπευτικό κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας.

Τα μουσικά σχήματα που τα αποδίδουν αποτελούνται από τουλάχιστον τέσσερα άτομα, άνδρες και γυναίκες. Στα πολυφωνικά έχουμε δύο, τρεις, τέσσερις ή πέντε φωνές. Ο ρόλος και η τεχνική του κάθε τραγουδιστή στο πλαίσιο της ομάδας είναι επακριβώς καθορισμένος.

Συντελεστές της παράστασης

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Στέργιος Κύρινας, Άννα Σίσκου

Σκηνοθεσία: Σοφία Καρακάντζα

Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Ελίζα Μοσχοπούλου

Κινησιολογία: Μέλπω Βασιλικού, Κύρινας Στέργιος

Μουσική επιμέλεια- Σύνθεση: Σταμάτης Πασόπουλος

Διαδασκαλία Χορών: Στέργιος Κύρινας, Άννα Σίσκου

Διαδασκαλία Τραγουδιών: Κατερίνα Δούκα, Γιώτα Κολιούση

Παραγωγή : «Χορόδεντρο» Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρία

Συνολικός αριθμός χορευτών/μουσικών επί σκηνής: 46

Μουσικοί:

Αλέξανδρος Παπαγεωργόπουλος (κλαρίνο), Παντελής Αγκιστριώτης (βιολί, λύρα , τραγούδι), Ιάκωβος Μωυσιάδης (λαούτο) , Στάθης Παρασκευόπουλος (κρουστά), Σταμάτης Πασόπουλος (live electronics)

Χορευτές:
Άννα Αϊβαζέλη, Μελίνα Αναγνωστοπούλου, Λάμπρος Αραβανής, Βασίλης Αχτσής, Χρήστος Αχτσής, Στέλλα Αχτσή, Μπέτη Βρουβλιάνη, Μαρία Ζερβού, Σούλα Καρπενήση, Βάσω Κυράνου, Ανδριάνα Κύρινα, Στέργιος Κύρινας, Αναστασία Λαχωρά, Μαρίλια Λυκοκώστα, Στέφανος Μανουσαρίδης, Ελένη Νικοπούλου, Χρύσα Νικοπούλου, Πηνελόπη Οικονομέα, Γιάννης Παπαδόπουλος, Σωτηρία Παπαδοπούλου, Ίλια Παπαφιλίππου, Τόμης Παπαχρήστος, Στέλιος Σαμαράς, Άννα Σίσκου, Κατερίνα Στυλιαρά, Θεοδοσία Τζαμπάζη, Θάνος Τόλας, Σοφία Τόλα, Βασίλης Τραγουλιάς, Αλίκη Τσινώνη, Verena Fink

Πολυφωνικό σχήμα:
Γιώτα Κολιούση, Φοίβη Λογοθετίδη, Φωτεινή Μποροδήμου, Ζωή Παπαστεργίου, Αναστασία Ττινιόζου

Τραγουδιστές:
Κατερίνα Δούκα, Μελίνα Αρβανίτη, Χαρά Ζαμπράκα, Ολίνα Μπατσούλα, Θάνος Χατζής, Στέλλα Χριστοφορίδου

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Αρχέλαος Γράνας: Είχαμε ζητήσει στήριξη για το Φεστιβάλ Φιλίππων

«Μάλλον δεν είχε ενημέρωση ο κ. Μαρκόπουλος», τόνισε στην ΕΡΤ Καβάλας ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Αρχέλαος Γράνας, απαντώντας στον αντιπεριφερειάρχη Καβάλας, ότι δεν υπήρξε αίτημα οικονομικής στήριξης του ΔΗΠΕΘΕ για το Φεστιβάλ Φιλίππων.

«Εμείς είχαμε κάνει επαφές με διάφορους φορείς πριν δυο χρόνια. Πήγαμε με την καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ στους δήμους Δράμας, Παγγαίου και Ξάνθης για να χρηματοδοτήσουν το ΔΗΠΕΘΕ με τη δυνατότητα για παραστάσεις σε άλλους χώρους εκτός Καβάλας», ανέφερε αρχικά ο κ. Γρανάς.

Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση

«Πήγαμε και στον κ. Τοψίδη και συζητήσαμε για τη χρηματοδότηση, μετά από συνεννόηση με τον δήμαρχο Καβάλας. Προς τιμήν του ο κ. Τοψίδης ήταν ο μόνος που ανταποκρίθηκε με ένα μικρό ποσό και την ελπίδα ότι στο μέλλον θα μπορέσουμε να το αυξήσουμε και να είναι ουσιαστική η βοήθεια προς το ΔΗΠΕΘΕ και το Φεστιβάλ Φιλίππων. Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση. Δεν το αφήσαμε στην τύχη όλο αυτό, θέλοντας να θέσουμε τις βάσεις εκ νέου για μια σχέση συνεργασίας ώστε να μπορέσουμε να επιτελέσουμε αποτελεσματικά την αποστολή μας που είναι η παροχή πολιτιστικών δράσεων υψηλού επιπέδου συνολικά για την Περιφέρεια. Οι συμβάσεις που υπογράφουμε είναι με τον δήμο Καβάλας, την Π.Α.Μ.Θ. και το υπουργείο Πολιτισμού», σημείωσε στη συνέχεια ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«Ματωμένος γάμος» από το Θεσσαλικό Θέατρο στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Το Θεσσαλικό Θέατρο παρουσιάζει, το Σάββατο 18 Ιουλίου στις 21.30 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 69^ου Φεστιβάλ Φιλίππων, το αριστούργημα του Federico García Lorca «Ματωμένος Γάμος», σε μια χρονιά συμβολική, όπου τα 50 χρόνια του Θεάτρου συμπίπτουν με τα 90 χρόνια από τον θάνατο του δημιουργού. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Κώστας Τσιάνος, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Γιώργος Ζιάκας, και τη μουσική συνθέτει ο Διονύσης Τσακνής.

Μια παράσταση που συνδέει την ιστορική διαδρομή του Θεσσαλικού Θεάτρου με τη διαχρονική δύναμη της σύγχρονης τραγωδίας μέσα από την έρευνα και την σκηνοθετική ματιά του Κώστα Τσιάνου.

Το έργο:

Ο «Ματωμένος Γάμος» του Federico García Lorca, εμπνευσμένος από πραγματικό έγκλημα πάθους στην ισπανική ύπαιθρο, πραγματεύεται τον απαγορευμένο έρωτα, την τιμή των οικογενειών, τον γάμο, το χρήμα, την ιδιοκτησία που οδηγεί σε βεντέτα, τη μοίρα και την κοινωνική καταπίεση των γυναικών, σε έναν κόσμο αυστηρών κανόνων, όπου το πάθος συγκρούεται αμείλικτα με το καθήκον και την παράδοση.

Είναι μια σύγχρονη τραγωδία με έντονο λυρικό και συμβολικό χαρακτήρα. Στο έργο συνυπάρχουν διαλογικά και χορικά μέρη και αναδεικνύει το υπερφυσικό στοιχείο (Σελήνη, Θάνατος, Φύση) ως καταλύτης της τραγικής κορύφωσης. Οι λαϊκές παραδόσεις και ο μύθος συγκροτούν τον πυρήνα του δράματος, ο οποίος συνομιλεί άμεσα με την αρχαιοελληνική τραγωδία που ερευνά ο Κώστας Τσιάνος.

Η υπόθεση:

Σε μια κλειστή αγροτική κοινωνία, ένας γάμος ετοιμάζεται να ενώσει δύο οικογένειες. Η Νύφη υπακούει στις κοινωνικές επιταγές, ενώ μέσα της επιμένει ένας απαγορευμένος έρωτας. Η επιστροφή του Λεονάρντο, παντρεμένου και δεμένου με μια παλιά βεντέτα, οδηγεί στην ανατροπή. Την ημέρα του γάμου, το πάθος υπερισχύει του καθήκοντος και πυροδοτεί μια αλυσίδα εκδίκησης.

Η φυγή τους πυροδοτεί την καταδίωξη. Ο Γαμπρός, παγιδευμένος στον κώδικα τιμής και στις κοινωνικές επιταγές που τον περιβάλλουν, ακολουθεί τον δρόμο της εκδίκησης. Ο «Ματωμένος Γάμος» αφηγείται την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μοίρα του στο όνομα του έρωτα.

Ταυτότητα Παράστασης:

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές – Κώστας Τσιάνος

Σκηνοθεσία- στίχοι τραγουδιών: Κώστας Τσιάνος

Σκηνικά & κοστούμια: Γιώργος Ζιάκας

Μουσική: Διονύσης Τσακνής

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Βοηθός σκηνοθέτη: Ασημίνα Σοφία Χριστοπούλου

Μουσική Διδασκαλία: Μαργαρίτα Παπαδημητρίου

Διανομή με σειρά εμφάνισης:

Χάρος (σαν ζητιάνα) – γειτόνισσα – Πεθερά Λεονάρντο: Αγγελική Λεμονή

Μάνα: Ντίνα Αβαγιανού

Γαμπρός: Αστέρης Κρικώνης

Αναστασία Βαγενά, Στεφανία Καραγιάννη, Δήμητρα Καραγιώργου

Βάγια: Νίκη Παλληκαράκη

Πατέρας Νίκος Αρβανίτης

Νύφη: Τζένη Καζάκου

Νέοι: Γιώργος Βούντας, Δημήτρης Όντος, Παντελής Ψακίδης

Φεγγάρι: Δημήτρης Όντος

Οργάνωση παραγωγής: Ειρήνη Γκότση

Οργάνωση περιοδείας: Σάκης Μανάφης

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Ασπρούλης

Τεχνικός Προϊστάμενος: Νίκος Γεωργάκης

Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Ανδριανόπουλος, Παναγιώτης Καραχάλιος, Ανέστης Συμεωνίδης

Βαφή σκηνικού: Γιάννης Κατσαρίμπας

Ζωγραφική σκηνικού: Βασίλης Σακκής

Υπεύθυνη βεστιαρίου: Νικολέτα Καΐση

Ραφή κοστουμιών: Σόφη Μπάγκα Ατελιέ, Χαρούλα Μπορδόχα

Κατασκευή μάσκας: Τίνα Παραλή

Ηλεκτρολόγος – φωτιστής: Γιώργος Γκόλαντας, Νίκος Φονιαδάκης

Για τη μουσική του έργου στην πρώτη παράσταση του 2008 έπαιξαν οι μουσικοί: Γιάννης Σπάθας (κιθάρες), Θύμιος Παπαδόπουλος (κλαρίνο), Μιχάλης Τζουγανάκης (λαούτο), Ανδρέας Κατσιγιάννης (σαντούρι), Αντώνης Σταυρόπουλος (μπάσο), Γιώργος Σκορδαλός (λύρα), Ανδρέας Σίκης (νέι, ντουντούκ, γκάιντα, νταούλι)

Ηχογράφηση, Μίξη: Ηλίας Λάκκας, Studio Odeon,

Ηχητική επεξεργασία – μίξη 2ης παράστασης του 2026 : Δημήτρης Μπέλλος studio Decibel

Ηχογράφηση φωνών: Γιάννης Σκαρδάμης, Studio DNA LAB

Αφίσα παράστασης: Γιάννης Πέτρου

Σχεδιασμός Προγράμματος: Λίλα Παλαιολόγου – pelpal productions

Φωτογραφίες προώθησης: Αντώνης Γραβάνης

Μακιγιάζ φωτογράφισης προώθησης: Βιβή Νικολάου

Hairstyling Φωτογράφισης προώθησης: Sandrakis Κομμωτήριο

Βιντεοσκόπηση – Teaser: Σωτήρης Παππάς

Ματωμένος γάμος

Θεσσαλικό Θέατρο

Σάββατο 18 Ιουλίου / 21:30

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Τιμές εισιτηρίων: 18€ Γενική Είσοδος • 15€ προπώληση, 12€ ΑμεΑ, Ανέργων, Πολυτέκνων, Τριτέκνων, Άνω των 65 ετών, Μαθητικό, Φοιτητικό, Ομαδικό άνω των οκτώ ατόμων

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/matomenos-gamos-1/

και στο κατάστημα PUBLIC

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

https://drive.google.com/drive/folders/1or4f6pY8EXZihWyQcMSLyaRNWv67_V8v?usp=drive_link

Προπώληση

Καβάλα: Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από Δευτέρα έως Σάββατο (10:00 – 14:00 και 18:00 – 21:00)και Κυριακή (10.00 – 14.00), ενώ την ημέρα της παράστασης θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του χώρου της εκδήλωσης από τις 19:30 το απόγευμα.

Κρηνίδες: Café «Προσκήνιο», Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, τηλ. 2510516090

*Απαγορεύεται η είσοδος στο χώρο μετά την έναρξη της παράστασης.

**Για άλλη μία χρονιά, θα υπάρξει δυνατότητα μεταφοράς θεατών από λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας από και προς το αρχαίο θέατρο Φιλίππων με την επίδειξη εισιτηρίου της εκάστοτε θεατρικής παράστασης και ειδικό αντίτιμο 4.40€.

Αναχώρηση από το ΚΤΕΛ Καβάλας στις 19.15 και επιστροφή μετά το πέρας της παράστασης.

Σημ. Οι κάτοχοι ονομαστικών προσκλήσεων του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων καλούνται να δηλώσουν την πρόθεσή τους να τις χρησιμοποιήσουν έως την Πέμπτη 16/7, ενώ ο έλεγχος ταυτοπροσωπίας θα γίνεται στην είσοδο του θεάτρου τη μέρα της παράστασης.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 (10:00-14:00).

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ» της Γεωργίας Γεωργιάδου

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Πρόκειται, πράγματι, για μια πολύ πιο «σκοτεινή», οικολογική προφητεία και ένα βαθιά αλληγορικό κείμενο της Γεωργίας Γεωργιάδου. Θαρρώ, εμπνευσμένο από τον «Υδάτινο Κόσμο» του Κέβιν Κόστνερ.

Όταν γράφτηκε το σενάριο (1986-1989) της ταινίας του Κέβιν Κόστνερ, η έννοια της «υπερθέρμανσης του πλανήτη» δε βρισκόταν καν στην καθημερινή ατζέντα των ειδήσεων. Ο σεναριογράφος εμπνεύστηκε την ιδέα σκεπτόμενος τι θα συνέβαινε αν έλιωναν όλοι οι πάγοι της Γης. Σήμερα, το σενάριο αυτό δεν μοιάζει με μακρινή φαντασία, αλλά με μια ακραία επιστημονική προειδοποίηση για την άνοδο της στάθμης των θαλασσών λόγω της κλιματικής κρίσης.

Η νεαρή συγγραφέας Γεωργία Γεωργιάδου, τολμά και γράφει μια καταπληκτική νουβέλα επιστημονικής φαντασίας, με παρόμοιο θέμα, θέλοντας να αφυπνίσει κοιμισμένες συνειδήσεις για την μεγάλη απειλή της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη Γη.

Είναι ένα έξυπνο λογοτεχνικό αφήγημα, όπου η έμφαση δε δίνεται τόσο στις μάχες με τα σκάφη και τα θαλάσσια κήτη, όσο στην απελπιστική καθημερινότητα της επιβίωσης σε έναν κόσμο χωρίς πόρους.

Το θέμα: Σε έναν μελλοντικό κόσμο πνιγμένο στο νερό και ξεχασμένο από τους ίδιους τους θεούς που τον δημιούργησαν, πέντε ήρωες επιλέγονται από πέντε διαφορετικά κομμάτια της μίας Θρυλικής Πανοπλίας. Το Ξίφος της Αγάπης, η Ζώνη της Αλήθειας, η Ασπίδα της Πίστης, ο Θώρακας της Δικαιοσύνης, η Περικεφαλαία της Σοφίας.

Δεν έχουν καμία διάθεση να σώσουν έναν κόσμο που τους έχει γραμμένους, αλλά το κάθε κομμάτι της Πανοπλίας τους αναγκάζει να κάνουν αυτό που αναφέρει το όνομά του και αν δεν εκπληρώσουν την προφητεία, δε θα μπορέσουν ποτέ να την ξεφορτωθούν.

Θα αντιμετωπίσουν θηρία, καλά μόνο ένα, θα έρθουν αντιμέτωποι με μαγικά πλάσματα, γιατί τι πιο δίκαιο από το να βάλλεις ανθρώπους εναντίον πανίσχυρων πλασμάτων, και σαν μοναδική βοηθό έχουν την Τελευταία Ιέρεια που δε θυμάται καν καλά – καλά την προφητεία, ούτε πώς να τους βοηθήσει.

Νουβέλα, έμπλεη χιουμοριστικών διαλόγων, καταστάσεων και περίεργων συναλλαγών, ρέει με ευκολία, αφού το χιούμορ και η ευρηματική γλώσσα στην περιγραφή, με παραμυθένια ονόματα και δυστοπικούς μύθους, δημιουργούν εξαιρετικά ευχάριστη συντροφιά κι ο αναγνώστης μπορεί να ταξιδεύει σε άγνωστους κόσμους και να δημιουργεί κινηματογραφικές εικόνες, αυτές που ο ίδιος γεννά κι όχι η συγγραφέας. Είναι η γοητεία της ανάγνωσης ενός τέτοιου κειμένου.

Η πραγματική μαγεία ενός βιβλίου κρύβεται, άλλωστε, σε αυτό που δεν περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια. Όταν ένας συγγραφέας αφήνει χώρο στον αναγνώστη, το διάβασμα μετατρέπεται από μια παθητική δραστηριότητα σε μια βαθιά προσωπική, συν-δημιουργική εμπειρία.

Στον κινηματογράφο οι εικόνες είναι έτοιμες, σερβιρισμένες στην οθόνη. Βλέπεις το πρόσωπο των ηρώων , το χρώμα του ουρανού, την αρχιτεκτονική ενός χώρου. Στο βιβλίο, όμως, ο συγγραφέας δίνει το προσχέδιο και εσύ αναλαμβάνεις τη σκηνοθεσία.

Εσύ αποφασίζεις τον ακριβή τόνο της φωνής, «φωτίζεις» το σκηνικό, δίνεις μορφή στα συναισθήματα.

Όταν ένα βιβλίο σου επιτρέπει να δημιουργήσεις το δικό σου σύμπαν, νιώθεις ότι ο συγγραφέας σε σέβεται. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν έναν απλό θεατή, αλλά σαν έναν ισότιμο συνεργάτη. Αυτή η «συνενοχή» δημιουργεί έναν απίστευτα ισχυρό συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στον αναγνώστη και την ιστορία.

Η Γεωργία Γεωργιάδου πλέκει μια δυστοπική μεν ιστορία, με πρωταγωνιστή τον κυνισμό, αλλά με βαθύτερο στόχο τη συνειδητοποίηση του αναγνώστη ότι η πλάση μπορεί να σωθεί από την καταστροφή, αν συντονισμένες προσπάθειες παγκόσμιων φορέων προλάβουν να σταματήσουν το επερχόμενο κακό, με ρηξικέλευθες λύσεις. Η μόλυνση της ατμόσφαιρας με ρυθμούς ταχύτατους, μας οδηγεί όχι μόνο στην κυριαρχία της θάλασσας, αλλά στον αφανισμό των έμβιων όντων επί της γης.

Όλη η νουβέλα είναι μια καλοστημένη αλληγορία, η οποία δεν είναι απλώς ένα «στολίδι» ή ένα έξυπνο λογοτεχνικό τέχνασμα· είναι μια από τις υψηλότερες εκφράσεις τής λογοτεχνικής αξίας, καθώς μετατρέπει την ανάγνωση από μια παθητική εμπειρία σε μια ενεργή διαδικασία αποκωδικοποίησης κι επιτρέπει στο έργο να παραμένει διαχρονικό.

Οι εποχές αλλάζουν, αλλά οι ανθρώπινες αλήθειες που κρύβονται πίσω από τα σύμβολα παραμένουν ίδιες. Γι’ αυτό και έργα όπως η «Θεία Κωμωδία» του Δάντη ή «Ο Ξένος» του Καμύ, συνεχίζουν να αναλύονται και να ερμηνεύονται μέχρι σήμερα. Στη λίστα αυτή βάλτε και το «ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ».

Στο φινάλε της, η συγγραφέας βάζει ένα υπέροχο επιμύθιο: «Γεια σας αγάπες μου! Τα καταφέρατε τελικά…..Μπορεί οι ήρωες να ήταν η σπίθα, αλλά χρειάζεται πολύ περισσοτέρους ανθρώπους για φωτιά»

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews