Πολιτισμός

George Orwel – 1984 ο τελευταίος άνθρωπος- ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ -Θέατρο Αυλαία- Γιώργος Παπαγεωργίου

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Δεν πιστεύω ότι το είδος της κοινωνίας που περιγράφω θα προκύψει κατ’ ανάγκη, αλλά πιστεύω πως κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβεί. (Τζ. Όργουελ)

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου μετά την θρυλική παράσταση του «Αρίστου» του Θωμά Κοροβίνη, επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για την πολυαναμενόμενη πρεμιέρα του «1984». Έχοντας δίπλα του τον Αλέξανδρο-Δράκο Κτιστάκη («Η Άνοδος του Αρτούρο Ούι», «Όρνιθες», «Ιππόλυτος», «Οι Παίχτες») στη μουσική σύνθεση και την Έλενα Τριανταφυλλοπούλου («Όρνιθες», «Η άνοδος του Αρτούρο Ούι», «Η φάρμα των ζώων») στη διασκευή και στη μετάφραση του προφητικού έργου του Όργουελ. Η πρωτότυπη ζωντανή μουσική ερμηνεύεται από ένα κουαρτέτο εγχόρδων επί σκηνής.

Το δυστοπικό μυθιστόρημα που έγραψε ο συγγραφέας της «Φάρμας των ζώων», αμέσως μετά τον πόλεμο και εκδόθηκε το 1949, περιγράφει μια κοινωνία που προσομοίαζε τότε στη Σοβιετική Ένωση επί Στάλιν και στον Ναζισμό, ενώ τη χαρακτηρίζει ένα φουτουριστικό περιβάλλον, ιδιαίτερα φαντασιακό για την εποχή που γράφτηκε.

Η τεχνολογία υπηρετεί την εξουσία ενός απολυταρχικού καθεστώτος όπου ο Μεγάλος Αδελφός (Big Brother) παρακολουθεί και γνωρίζει τα πάντα για τους πολίτες μιας φανταστικής υπερδύναμης, όπου διαδραματίζεται η ιστορία, οι οποίοι -όλοι ανεξαιρέτως και απολύτως πειθήνια- υπηρετούν χωρίς καμία αντίσταση τις επιταγές του συστήματος. Εκτός κάποιου ονόματι Ουίνστον Σμιθ. Κι από εκεί ξεδιπλώνεται η ιστορία του «1984».

Ένας ηθοποιός- performer, ο πολυσχιδής, υπερταλαντούχος Γιώργος Παπαγεωργίου, παίζει όλους τους ρόλους της ιστορίας του Ουίνστον Σμιθ, μιλώντας συχνά εξ ονόματος του ιδίου ή των προσώπων που τον περιβάλλουν, έχοντας μαζί του στη σκηνή τέσσερις εξαιρετικούς μουσικούς.

Η πρωτότυπη μουσική και τα ηχητικά τοπία του Αλέξανδρου- Δράκου Κτιστάκη, αναδεικνύονται βασικά πεδία της παράστασης, όπου σκαριφήματα ρομαντικών τραγουδιών (τα θραύσματα μνήμης του Ουίνστον Σμιθ), μπλέκονται με τον υπόκωφο ρυθμικό θόρυβο των ήχων (ο κόσμος του Μεγάλου Αδερφού), για να μετουσιωθούν τελικά στις μελωδίες εκείνες που τραγουδούν ακατάπαυστα τις χαμένες λέξεις: ελευθερία, αυτοδιάθεση, ισότητα, δικαιοσύνη, σε μια εποχή όπου η ελευθερία εκχωρείται πλέον ελεύθερα.

Μέσα σ’ έναν τερατώδη κόσμο, πώς γίνεται να μην μετατραπείς σε τέρας;

Η σύγχρονη ανάγνωση του «1984» δεν είναι μονοσήμαντα προφητική. Είναι μια υπενθύμιση. Να προσπαθούμε να διακρίνουμε τον άνθρωπο μες στο σκοτάδι.

Συγκινεί και σήμερα το κείμενο, γιατί είναι αιωνίως προφητικό. Πάντα μπροστά από την εποχή του. Δεν μιλάω σε επίπεδο λογοτεχνικής αξίας, όσο σε επίπεδο πολιτικής σκέψης και κοινωνικής κατάστασης.

Η συγκεκριμένη διασκευή της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου, πιστοποιεί τον προφητικό χαρακτήρα του έργου, η δε συγκλονιστική ερμηνεία του ηθοποιού και ευρηματικού σκηνοθέτη Γιώργου Παπαγεωργίου, φέρνει το έργο στο σήμερα, περιστοιχίζει τον κεντρικό ήρωα με μηχανήματα και συσκευές, τον «δένει» κυριολεκτικά με μικρόφωνα, τον καθιστά ένα άθυρμα στην εξουσία της τεχνολογίας, στην οποία δηλώνουμε οι σύγχρονοι άνθρωποι τυφλή υποταγή.

Έτος 1984, τόπος, οπουδήποτε. Ο Μεγάλος Αδελφός σε παρακολουθεί. Το βλέπεις παντού. Κι αν δεν το βλέπεις, το ακούς. Πρέπει να υπακούς, πρέπει να μισείς. Ξέχνα τη φιλία, την αγάπη, τον έρωτα, την αλληλεγγύη. Το παρελθόν είναι νεκρό, δεν υπάρχει παρελθόν. Το μέλλον μη προβλέψιμο. Ελέγχουν τη σκέψη σου, ελέγχουν τα πάντα, μέχρι να σε στραγγίσουνε για να φτάσουν στην ψυχή σου, μέχρι να τη διαρρήξουν κι αυτήν, μέχρι να πάψεις να είσαι άνθρωπος.

Είναι πραγματικά συνταρακτικό έργο και διαχρονικό. Σήμερα η τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο Μεγάλος Αδερφός.

Σήμερα η ποικιλόμορφη αρχειοθέτηση των προσωπικών στοιχείων σου, των δεδομένων σου, είναι ο Μεγάλος Αδερφός.

Σήμερα η γλώσσα μας συρρικνώθηκα σε μερικές λέξεις, αρκετές για την καθημερινή μας συναλλαγή.

Κι από το προφητικό 1984 στο 2025 τα βήματα προόδου στην επικοινωνία μέσω τεχνολογίας –λέγε με AI- έγιναν βρόγχοι. Που συνθλίβουν αργά, αλλά σταθερά. Τις φιλοδοξίες σου και τα όνειρά σου, ίσως και την ελευθερία σου.

Η συναρπαστική και καλοδουλεμένη παράσταση εστιάζει στη διαχρονικότητα όλων των πολιτικών και κοινωνικών νοημάτων του συγγραφέα και στις σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε απολυταρχικά καθεστώτα μεταξύ των ατόμων. Εστιάζει στην ανθρώπινη ύπαρξη και στην αντίδρασή της κάτω από ακραίες συνθήκες, στη διάβρωση όλων των ανθρώπινων σχέσεων από τέτοια περιβάλλοντα.

Τα σκηνοθετικά ευρήματα ακατάπαυστα, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, με τους ελιγμούς του ηθοποιού που αλώνει τη σκηνή σ’ όλο το εύρος της, που αδειάζει τον εσωτερικό του κόσμο πάνω της και τον περνάει στην αίθουσα μαζί με τους αχνούς από την εξαΰλωση- τήξη του πάγου.

Ο Ουίνστον Σμιθ, ο ήρωας του 1984,ξεκινάει να κρατάει ημερολόγιο. Αυτό είναι το πρώτο του έγκλημα. Ένα έγκλημα αδιανόητο στην εποχή μας, αλλά αν σκεφτούμε τι σημαίνει «καταγράφω τις σκέψεις μου» κι ότι οι σκέψεις είναι κόντρα στην κοινή λογική ή κόντρα στον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα, μπορούμε ίσως να το καταλάβουμε. Γιατί τίποτα πια δεν είναι ιδιωτικό σήμερα. Αν, για παράδειγμα, βρεθείς σε ασυλόγιστη στιγμή και γράψεις κάτι ερωτικό ή πολιτικό, κάτι επιλήψιμο στον υπολογιστή σου, πιθανώς αυτό να διοχετευθεί στην οικουμένη, χωρίς να διαθέτεις καμία δύναμη να το εμποδίσεις.

Ο έρωτας εδώ προσπαθεί να γίνει μια επαναστατική πράξη. Φυσικά, δεν τα καταφέρνει. Δυστυχώς, τα πράγματα είναι πιο μαύρα για την ανθρώπινη φύση. Ο Όργουελ περιγράφει τη σχέση του Ούινστον και της Τζούλια ως μια σχέση απόλυτη, όπως συμβαίνει σε ακραίες συνθήκες. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, επειδή δεν είναι μια σχέση «νόμιμη», με τον τρόπο που το αντιλαμβάνεται το καθεστώς, και αυτοί οι άνθρωποι επιλέγουν να τη συνάψουν, ξέροντας ότι σε μια συνθήκη απολυταρχικού καθεστώτος που απαγορεύει τέτοιου είδους σχέσεις, κινδυνεύει η ζωή τους.

Ο Ο’Μπράιαν, ο βασανιστής του, ένας άλλος ακρογωνιαίος λίθος της σύλληψης του Όργουελ, του λέει ότι 2+2 δεν κάνει πάντοτε 4. Καμιά φορά κάνει 4, άλλες φορές κάνει 5, άλλες 8, κάνει όσο σου πούμε εμείς, το Κόμμα. Αυτό είναι ένα πράγμα που ο Ουίνστον, ακόμα κι όταν του κόβουν τα δάχτυλα, του βγάζουν τα νύχια και τα δόντια, δεν μπορεί να το συλλάβει μέχρι το μεδούλι του. Προδίδεται όταν υποκρίνεται και λέει «εντάξει, κάνει 5», αλλά προσπαθεί να μπει σε αυτό τον τρόπο σκέψης και δεν μπορεί. Αυτό είναι το έγκλημά του. Είναι ένας άνθρωπος που προσπάθησε να διατηρήσει τον ατομικό τρόπο σκέψης του. Και επίσης προσπάθησε να συνδεθεί με το παρελθόν.

Ο συγκλονιστικός Γιώργος Παπαγεωργίου- Ουίνστον Σμιθ, εστιάζει στο προαίσθημα που εγείρουν διάφορα σημεία του και άρχισε να αναρωτιέται μαζί με τον θεατή: είναι τελικά η αφήγηση γραμμική ή υπάρχει μια προμνησία, μια αίσθηση ότι βιώνει στο παρόν κάτι που έχει επαναληφθεί στο παρελθόν;

Μήπως, ό,τι περιγράφεται στο πρώτο και δεύτερο μέρος τελικά βιώνεται μετά το τρίτο μέρος; Μήπως το πρώτο και το δεύτερο μέρος είναι οι αναμνήσεις, άλλοτε θολές άλλοτε νηφάλιες μετά τη σύλληψη του ήρωα; Την απάντηση θα την πάρετε στη σκηνή του θεάτρου «Αυλαία», μέσα από το ρεσιτάλ που δίνει ο δυνατός ηθοποιός, ο οποίος ερμηνεύει όλους τους ρόλους μ΄ έναν έξυπνο τρόπο, εφόσον παίζει με το σώμα του, με τα ρούχα του (Σκηνικά/ Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου), με τη φωνή του, έχοντας αρωγούς τους μουσικούς επί σκηνής, τους έξοχους φωτισμούς και τα εφέ του Σάκη Μπιρμπίλη.

Ο κόσμος του «1984» είναι πιο σκοτεινός και άπελπις, απ’ οτιδήποτε υπήρξε ποτέ – ίσως κι απ’ οτιδήποτε μπορεί να υπάρξει. Είναι η απόλυτη δυστοπία, η χειρότερη δυνατή πραγματικότητα. Ένας κόσμος τόσο ζοφερός, που ακόμη κι αν ποτέ υπάρξει, δεν θα μπορεί να διαρκέσει. Αυτό κατόρθωσε η θαυμαστή ιδιοφυΐα του Όργουελ: Φαντάστηκε και περιέγραψε με λεπτομέρειες μια κοινωνία στην οποία οι συνέπειες του ολοκληρωτισμού, καθώς η τεχνολογία καλπάζει, φτάνουν στα έσχατα όριά τους. Πρόβαλε στο μέλλον την κτηνωδία της δικής του εποχής, μπολιασμένη με μια φαντασία κυριολεκτικά αποκαλυπτική. Οι επινοήσεις του, τόσο αναφορικά με το ίδιο το σύστημα και τον τρόπο λειτουργίας και αναπαραγωγής του, όσο και για τις συνέπειες ενός τέτοιου συστήματος στη μύχια ζωή των ανθρώπων, προκαλούν ακόμη και σήμερα ανατριχίλες.

Η παράσταση, με το διασκευασμένο κείμενο της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου, είναι διπλά διορατική. Από τη μία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το πού μπορεί να οδηγήσει η γοητεία των ολοκληρωτισμών, η ανάγκη για πεφωτισμένους ηγέτες, και από την άλλη, εντοπίζει με οξυδέρκεια την εγγενή αδυναμία αυτών των καθεστώτων στην έλλειψη ζωτικότητας, στην αποσύνδεσή τους από τα απλά ζητούμενα της ζωής.

Λίγο πριν από το τέλος, αφού ο κεντρικός χαρακτήρας έχει υποστεί τα πάνδεινα, ταπεινώσεις και εξευτελισμούς πέρα από κάθε ανθρώπινο όριο, ο ήρωας Ουίλιαμ ξαφνιάζει τον βασανιστή του, λέγοντας:

«Δεν θα τα καταφέρετε. Είναι αδύνατον να θεμελιώσεις ένα πολιτισμό πάνω στον φόβο, το μίσος και τη σκληρότητα. Δεν θα διαρκέσει. Η ζωή θα σας νικήσει». Και γελάει σαρκαστικά, δυνατά, μέχρι που ο πόνος να σβήσει εντελώς τον ήχο του.

Το «1984» δεν έχει ευχάριστο τέλος, αλλά με τον μαγικό τρόπο της τέχνης, η ζωή νικάει στις σελίδες του. Κάθε πράξη αντίστασης, ακόμη κι όταν συνθλιβεί, είναι ένα κληροδότημα για τους ανθρώπους του μέλλοντος.

Αυτό είναι το αισιόδοξο μήνυμα που αναδίνεται καθάριο μέσα από αυτό το σκοτεινό αριστούργημα, που παρίσταται δεξιοτεχνικά και φωτεινότατα από τον Γιώργο Παπαγεωργίου και τους συνεργάτες του, στο θέατρο «Αυλαία» Θεσσαλονίκης.

Δείτε αυτή τη σημαντική δουλειά. Έχει ανεβάσει τον πήχη πολύ ψηλά σ’ αυτό που διαβάζουμε στα έντυπα και στα βιβλία θεωρίας θεάτρου: «Μονόλογος».

Συντελεστές

Συγγραφέας: George Orwell

Απόδοση-θεατρική διασκευή: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παπαγεωργίου

Μουσική: Αλέξανδρος – Δράκος Κτιστάκης

Σκηνικά/ Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου

Βοηθός σκηνογράφου : Άρτεμις Αναστασάκη

Επιμέλεια κίνησης : Μαρίζα Τσίγκα

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης

Creative Agency: ΜΑΥΡΑ ΓΙΔΙΑ

Βοηθός Σκηνοθέτης: Γιώργος Ματζιάρης

Μουσικοί επί σκηνής: Τ.Β.Α.

Επικοινωνία: Ρεβέκκα Ρουμελιώτη

Παραγωγή: Γίνονται Έργα ΕΕ – GOOTHEATER COMPANY

Ερμηνεία: Γιώργος Παπαγεωργίου

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Το μουσείο του Θοδωρή Κοκκινίδη παρουσιάζει τη Φρίντα Κάλο

Στο Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θοδωρή Κοκκινίδη στα Κηπιά Καβάλας, παρουσιάζεται πλέον μία από τις πλέον εμβληματικές καλλιτεχνικές φιγούρες του 20ού αιώνα. Η Φρίντα Κάλο, με την έντονη προσωπικότητά της και τη συμβολική της δύναμη, γίνεται το 41ο ομοίωμα της συλλογής, εμπλουτίζοντας ακόμη περισσότερο έναν μοναδικό χώρο τέχνης που συνεχίζει να εξελίσσεται και να εκπλήσσει.
Ο Θοδωρής Κοκκινίδης, γνωστός για την επιμονή του στη λεπτομέρεια, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως η απόφαση να δημιουργήσει τη Φρίντα Κάλο δεν ήταν τυχαία. «Έμπνευση για να φιλοτεχνήσω το κέρινο της ομοίωμα», υπογραμμίζει, «αποτέλεσε η προσωπικότητά της, ως σύμβολο γυναικείας δύναμης, αλλά και το έργο της, το όποιο αντλείται μέσα από τον πόνο που βίωσε και την ταυτότητά της. Η βαρύτητα στη λεπτομέρεια πρωταγωνίστησε εξ αρχής ώστε να αποδώσω τα στοιχεία της προσωπικότητάς της αλλά και την όψη της, η οποία ταυτίζεται απόλυτα με την μεξικανική παράδοση και κουλτούρα. Το κέρινο ομοίωμα ξεκίνησε να φιλοτεχνείται τον Ιούλιο του 2025 και ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες».
Η Φρίντα Κάλο, μια γυναίκα που έζησε ανάμεσα στον σωματικό πόνο και την εκρηκτική δημιουργικότητα, αποτελεί για πολλούς μία από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές φωνές του 20ού αιώνα.
Οι αυτπροσωπογραφίες της, φορτωμένες σύμβολα, χρώματα και ιστορίες, μιλούν για τη γυναικεία εμπειρία, την πολιτισμική κληρονομιά και την υπέρβαση. Η ίδια, μετέτρεψε το σώμα της, που δοκιμάστηκε από ασθένεια και ατυχήματα, σε καμβά, καταφέρνοντας να αποδώσει την οδύνη, τον έρωτα, την πολιτική της συνείδηση και τη βαθιά της σχέση με τη μεξικανική παράδοση.
Αυτά ακριβώς τα στοιχεία προσπάθησε να ενσωματώσει ο Καβαλιώτης δημιουργός στο νέο του έργο. Το βλέμμα της αποπνέει την ένταση και τη στοχαστικότητα που χαρακτήριζε την ίδια τη Φρίντα. Τα μαλλιά και τα αξεσουάρ, πιστά στη μεξικανική παράδοση, δίνουν στο ομοίωμα την αυθεντικότητα που επιδιώκει πάντα ο Θοδωρής Κοκκινίδης στις δημιουργίες του (https://www.youtube.com/watch?v=am2bbBsUJLc&t=2s).
Η Φρίντα Κάλο, μέσα από το κερί και την επιμονή του δημιουργού της στη λεπτομέρεια, μοιάζει να επιστρέφει για να συστηθεί ξανά σε ένα νέο κοινό. Υπενθυμίζοντας πως η τέχνη, όπως και η ζωή, είναι φτιαγμένες από πόνο, χρώμα και αλήθεια.
Καθώς το μουσείο ετοιμάζεται να υποδεχθεί εκατοντάδες επισκέπτες μέσα στις γιορτές, το νέο κέρινο ομοίωμα αναμένεται να γίνει ένα από τα πιο φωτογραφημένα και συζητημένα εκθέματα. Το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θοδωρή Κοκκινίδη αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα σημεία τέχνης στην Ελλάδα, όχι μόνο για την πρωτοτυπία και την ποιότητα των εκθεμάτων του, αλλά και για την τοποθεσία του. Λειτουργεί μακριά από τα αστικά κέντρα, στα Κηπιά του δήμου Παγγαίου, στους πρόποδες του ομώνυμου βουνού, μέσα σε ένα περιβάλλον που αναδεικνύει ακόμη περισσότερο τον αυθεντικό χαρακτήρα του ανθρώπου που το δημιούργησε, τον Μάρτιο του 2010, οπότε και ξεκίνησε επίσημα η λειτουργία του.

πηγή: ΑΠΕ – Βασίλης Λωλίδης

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Η Ονειρούπολη 2025 ανοίγει τις πύλες της

Συνέντευξη Τύπου πραγματοποιήθηκε σήμερα στη Δράμα για την επίσημη παρουσίαση της Ονειρούπολης 2025, της μεγαλύτερης χριστουγεννιάτικης γιορτής της Ελλάδας, η οποία έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας.

Ο Δήμαρχος Δράμας, στην ομιλία του, τόνισε :«Σήμερα βρισκόμαστε εδώ
για να παρουσιάσουμε την Ονειρούπολη 2025

Η Ονειρούπολη Δράμας
Είναι η μεγαλύτερη χριστουγεννιάτικη γιορτή της Ελλάδας.
Δημιουργήθηκε εδώ, στη Δράμα, και πλέον έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας.
Και αυτό δεν έγινε τυχαία.
Έγινε γιατί η Ονειρούπολη γεννήθηκε από τη φαντασία ενός τόπου που ξέρει να μετατρέπει τα όνειρα σε πραγματικότητα.

Φέτος, ξανασχεδιάσαμε δράσεις, εμπλουτίσαμε θεματικούς χώρους, ανανεώσαμε τη σκηνογραφία, ενισχύσαμε τη μουσική και πολιτιστική διάσταση, οργανώσαμε καλύτερα τις ροές του επισκέπτη, δώσαμε προτεραιότητα στην ασφάλεια, στην καθαριότητα και στη λειτουργικότητα.
Φτιάξαμε μια διοργάνωση που δεν θέλει απλώς να εντυπωσιάσει — θέλει να αντέξει, να αναπτυχθεί και να δημιουργεί αξία για τη Δράμα κάθε χρόνο.

Και επιτρέψτε μου να πω κάτι:
Η Ονειρούπολη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι επένδυση.
Επένδυση στην οικονομία της πόλης.
Επένδυση στην εξωστρέφεια.
Επένδυση στην ψυχολογία μας — γιατί η Ονειρούπολη δίνει χαρά.
Και αυτή η χαρά είναι ανεκτίμητη, ειδικά για τα παιδιά μας.

Για έναν ολόκληρο μήνα η Δράμα ζωντανεύει.
Οι πλατείες γεμίζουν.
Οι δρόμοι κινούνται.
Τα καταστήματα δουλεύουν.
Η πόλη ακούγεται παντού: στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στο εξωτερικό.
Η Δράμα γίνεται σημείο αναφοράς.

Και όμως, όσο μεγάλη κι αν είναι η Ονειρούπολη, υπάρχει κάτι ακόμα μεγαλύτερο:
η δύναμη που έχουμε όταν λειτουργούμε ενωμένοι.

Γι’ αυτό βρίσκομαι σήμερα εδώ για να απευθύνω ένα κάλεσμα.
Ένα κάλεσμα όχι τυπικό —
αλλά ουσιαστικό, αληθινό, βαθιά αναγκαίο.

Η Ονειρούπολη χρειάζεται όλους μας.
Τους επαγγελματίες.
Τους καταστηματάρχες.
Τους συλλόγους.
Τους ανθρώπους της αγοράς, του πολιτισμού, της εκπαίδευσης.
Τους εθελοντές μας.
Και κάθε οικογένεια, κάθε νέο, κάθε παιδί.

Πρέπει να την αγκαλιάσουμε όλοι.
Γιατί η Ονειρούπολη δεν ανήκει στον Δήμο.
Ανήκει στη Δράμα.
Ανήκει σε όλους μας —
σε όσους μεγαλώσαμε με αυτήν,
σε όσους τη στηρίξαμε,
σε όσους την ονειρευτήκαμε
και σε όσους τώρα την αναλαμβάνουν για να τη μεταφέρουν στη νέα εποχή της.

Θέλω να είμαι πολύ καθαρός:
Μια μεγάλη διοργάνωση δεν γίνεται με φωνές, δεν γίνεται με μεμψιμοιρία, δεν γίνεται με μικροπολιτική.
Γίνεται με συμμετοχή.
Με συνεργασία.
Με διάθεση να βάλουμε όλοι πλάτη — όχι για τον Δήμαρχο, αλλά για την πόλη μας.

Και γι’ αυτό, φέτος, αποφασίσαμε να στείλουμε ένα διαφορετικό μήνυμα:
Ένα μήνυμα απλό, δυνατό και ριζοσπαστικό.

«Η Ονειρούπολη δεν είναι εκδήλωση. Είναι συλλογικό κατόρθωμα.»

Αυτό είναι το πνεύμα της φετινής διοργάνωσης.
Ένα πνεύμα που θέλουμε να το νιώσουν και οι επισκέπτες, αλλά κυρίως οι Δραμινοί.
Γιατί όταν η πόλη ενώνεται, τότε η Ονειρούπολη γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από γιορτή.
Γίνεται ταυτότητα.
Γίνεται υπερηφάνεια.
Γίνεται δύναμη.
Καλώ κάθε Δραμινή και κάθε Δραμινό να σταθεί δίπλα μας, με θετική ενέργεια, με χαμόγελο, με πίστη σε αυτό που μπορούμε να πετύχουμε.

Φέτος, ας κάνουμε την Ονειρούπολη όχι μόνο μεγαλύτερη —
αλλά καλύτερη, ουσιαστικότερη, πιο ανθρώπινη και πιο δική μας από ποτέ.
Καλή Ονειρούπολη σε όλους»

Στη συνέχεια ο Εντεταλμένος Σύμβουλος για την Ονειρούπολη, Χρήστος Μαυρίδης, υπεύθυνος για τη διοργάνωση, παρουσίασε όλες τις φετινές δράσεις και τις σημαντικότερες εκδηλώσεις, αναδεικνύοντας τη φρέσκια προσέγγιση και τη δημιουργικότητα της ομάδας του. Παράλληλα, παρουσίασε τη νέα ιστοσελίδα της Ονειρούπολης, που θα δίνει σε όλους εύκολη πρόσβαση σε πρόγραμμα, πληροφορίες και ειδικές δράσεις.

Παρούσα στη Συνέντευξη Τύπου ήταν η νέα μασκότ της Ονειρούπολης, την “Πηγή”, που υπόσχεται να γίνει το αγαπημένο πρόσωπο των παιδιών και να προσφέρει χαμόγελα σε όλους!

Από το Γραφείο Τύπου

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Στην Ιθάκη, αδέρφια μου, στην Ιθάκη…

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ι έραξ

Θ άλεα

Α κλεής

Κ ύκλος

Η μιδεής

«Προπωλείται» μέσω αποσπασμάτων και βίντεο η «Ιθάκη» του κ. Τσίπρα. Ό,τι βγάλουμε, κέρδος είναι. Θα σκέφτηκε ο εκδοτικός οίκος.

«Τρίβουν» τα χέρια τους οι μέτοχοι, επειδή θα κυκλοφορήσει – με ντουντούκες και ταμπούρλα – την ερχόμενη Δευτέρα σε όλα τα βιβλιοπωλεία και θα είναι διαθέσιμο και σε μορφή audiobook από την πλατφόρμα της Bookvoice, το πολυαναμενόμενο βιβλίο «Ιθάκη», καθώς οι προπαραγγελίες έχουν ήδη ξεπεράσει τα 5.000 αντίτυπα.

Το βιβλίο του κ. Αλέξη Τσίπρα και κυρίως η αναμενόμενη ίδρυση κόμματος από τον πρώην Πρωθυπουργό, πυροδοτούν έντονες πολιτικές διεργασίες.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η συζήτηση, για το αν και κατά πόσο θα συνεργαστούν μαζί του το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της Κεντροαριστεράς.

Ωστόσο, επιτυχημένο promotion όλος ο κύκλος πρώιμων αντιδράσεων από στελέχη που ήταν «δεμένα» με τον συγγραφέα πολιτικό.

Και μπορεί το ταξίδι για την «Ιθάκη» να φαντάζει λυτρωτικό για τον πρώην πρωθυπουργό, για το βιβλίο, όμως, ο δρόμος προς τα ράφια είναι ήδη «γεμάτος περιπέτειες» και φαίνεται πως περνά από τα σαράντα κύματα των δικαστηρίων.

Ο εκδοτικός οίκος προχώρησε -για πρώτη φορά στην ιστορία του- σε νομικές ενέργειες, καταθέτοντας ασφαλιστικά μέτρα κατά ενός μέσου ενημέρωσης, το οποίο κατηγορεί ότι δημοσίευσε αποσπάσματα από το βιβλίο «Ιθάκη», τα οποία «παρανόμως αποκτήθηκαν μέσω υποκλοπής ηλεκτρονικών αρχείων.

Ο οίκος Gutenberg, που φημίζεται για το κύρος και τη σοβαρότητά του, επισημαίνει σε ανακοίνωσή του ότι μόνο ο δημιουργός και ο εκδότης έχουν δικαίωμα να αποφασίσουν για τη δημοσίευση ή την αναπαραγωγή μέρους του έργου, προειδοποιώντας μάλιστα τυχόν νέους «Λαιστρυγόνες» πως θα ασκήσει κάθε ένδικο μέσο σε περίπτωση νέων παραβιάσεων.

Το μέσο ενημέρωσης που κατηγορείται για υποκλοπή, από τη μεριά του, απαντά με τη χαρακτηριστική του ορμή πως η δικαστική κίνηση του Gutenberg έγινε «για να μην κριθεί το βιβλίο».

«Το είδαμε κι αυτό», γράφει, σημειώνοντας πως στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ο εκδοτικός οίκος ζητά να «κατέβει» δημοσίευμα που περιλαμβάνει αποσπάσματα του βιβλίου – όπου ο Αλέξης κάνει αυτοκριτική για τη στάση του απέναντι στους καναλάρχες και τις τηλεοπτικές άδειες.

Ακόμη πιο δηκτικός, ο Κώστας Βαξεβάνης, σχολίασε ότι «άλλο Ιθάκη κι άλλο παραμ-Ιθάκι», αφήνοντας να εννοηθεί πως το βιβλίο αποσιωπά κρίσιμες πολιτικές πτυχές.

Και μέσα στα «κύματα», εμφανίστηκε και ο Κρητικός Παύλος Πολάκης, ως άλλος «θυμωμένος Ποσειδώνας», με ανάρτηση-κεραυνό στο Facebook:

«Αν ισχύουν αυτά που γράφει ο Βαξεβάνης, τότε… ΟΥΑΙ… Περιμένω το βιβλίο γιατί ακούω διάφορα… και βεβαίως την αξιοπρέπειά μου και την αλήθεια θα την υπερασπιστώ!».

Στο μεταξύ, πέρα από κάθε προσδοκία του εκδοτικού οίκου Gutenberg φαίνεται ότι κινείται το ενδιαφέρον των αναγνωστών για το βιβλίο «Ιθάκη».

«Το τιράζ αλλάζει κάθε 2-3 μέρες. Σκεφτείτε μόνο ότι ένα συνοικιακό βιβλιοπωλείο στην Αττική, που έχει λίγους αναγνώστες η περιοχή εκεί, μας είπε ότι τέτοιες ουρές προπαραγγελίας είχαν να δουν από τον Χάρι Πότερ» δήλωσε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του εκδοτικού οίκου Κωνσταντίνος Δαρδανός στον ραδιοφωνικό σταθμό «Παραπολιτικά 90,1».

Ο κ. Δαρδανός χαρακτηρίζει «εθιστικό» το βιβλίο, λέγοντας ότι «ειδικά τα γεγονότα του ’15 σε βάζει να ξαναζήσεις το θρίλερ. Αυτός είναι και ένας λόγος ίσως που καθυστέρησε τόσο γιατί αν το έγραφε το ’19 που πήγε στην αντιπολίτευση, τα πάθη ήταν ακόμα πάρα πολύ “ζεστά”. Ίσως τώρα αυτή η απόσταση των 10 ετών να είναι και πιο ψύχραιμη».

Λογικό είναι να υποστηρίζει το πόνημα ο εκδοτικός οίκος. Εδώ η Δήμητρα Λιάνη, το 1997, μοσχοπούλησε το βιβλίο της, για το οποίο είχε κυκλοφορήσει σε όλα τα μέσα ο προπομπός του ως εξής: «Το βιβλίο αποτελεί έναν πλήρη πολιτικό οδηγό κατανόησης όσων διαδραματίζονται σήμερα. Πρόκειται για την επικαιροποίηση της πολιτικής σκέψης του Ανδρέα μέσα από το έργο του» αναφέρεται χαρακτηριστικά στο δελτίο τύπου, ενώ τονίζεται ότι για πρώτη φορά θα παρουσιαστεί η «πλήρης πολιτική παρακαταθήκη του για όλα τα μεγάλα εθνικά θέματα». Τη δική της σε όλο αυτό είχε δώσει με ηχηρό τρόπο η μαντάμ Αναστασία Αθήνη- Τσούνη και έγινε τότε αντι-ηρωίδα, που έπαιξε μέχρι και σε επιθεωρήσεις τύπου Λάκη Λαζόπουλου. Τη συνέχεια την ξέρουμε.

Και βέβαια μελετημένα στη λεπτομέρειά τους όλα όσα προηγήθηκαν της απόφασης για το απολογιστικό βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού, που ήτανε εξαφανισμένος μετά τη διαίρεση του ΣΥΡΙΖΑ σε έξι κομματάκια εξ αιτίας του και ως πολιτικό αρπακτικό – γεράκι, έμπλεος από χαρούμενες σκέψεις πια, αλλά χωρίς δόξα, θέλησε ν’ ανοίξει έναν νέο κύκλο διεργασιών, όπου θα είναι πρωταγωνιστής, έστω ημιδεής. Τον τίτλο «Ιθάκη», υποθέτω, τον εμπνεύστηκε από τον Καβάφη. Εμένα μου ήρθε στο μυαλό ο Τσέχωφ, επειδή – πέρα από τα γνωστά του έργα, έγραψε και πλήθος διηγημάτων, κωμωδίες, ως επί το πλείστον.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews