Πολιτισμός

67ο Φεστιβάλ Φιλίππων: «Υστερόγραφα Όνειρα» της Βαρβάρας Νταλιάνη

Κριτική από τον Παύλο Λεμοντζή

«Υστερόγραφα όνειρα υπάρχουν, προειδοποιητικά, που ανθίζουν στα απόκρημνα του Ολύμπου, ονειροβάτες-σχοινοβάτες μοχθούν να τα φτάσουν, χωρίς πάντα να ’ναι γι’ αυτούς μπορετό και ξυπνούν κάθιδροι στον ύπνο τους κραυγάζοντας, ενώ πέφτουν στο κενό του φαραγγιού που το φωτίζει ένα φεγγάρι όνειρο, που κατακτήθηκε μα δεν καταργήθηκε, γιατί δεν μπόρεσαν ακόμα να του βρουν τα βιοσυστατικά του»

Βασισμένο στο «Όναρ Ημερόφαντον» του Βασίλη Βασιλικού, το «Yστερόγραφα Όνειρα» αναδεύει ανεκπλήρωτα όνειρα και ελπίδες, βασανιστικές αγάπες και διστακτικούς προορισμούς μιας χώρας και των ανθρώπων της, μέσα από μικρές ιστορίες ονειρικής καθημερινότητας και κέντρο της, ένα τυπογραφείο εφημερίδας ονείρων.

Ημερόφαντον όναρ, κατά τον Αισχύλο, είναι το όνειρο που βλέπουν πολλοί μαζί μέρα μεσημέρι, δηλαδή η πραγματικότητα που καλούμαστε να ψηλαφίσουμε. Προκαλεί την εθνική μας μνήμη με γενοκτονίες και ολοκαυτώματα ο σπουδαίος Βασίλης Βασιλικός, αλλά η δραματουργός Βαρβάρα Νταλιάνη μπολιάζεις το πρωτότυπο με δηκτικές φρέσκες ιστορίες, με σατιρικές προεκτάσεις αριστοφανικού τύπου, εφόσον παρελαύνουν μπαγαπόντηδές, απατεώνες και συμφεροντολόγοι πολίτες πλάι σε ευθυνόφοβους ή έχοντες την εξουσία κορώνα τους δημόσιους λειτουργούς, αλλά πληγωμένους έρωτες.

“Υπάρχουν όνειρα που πουλιούνται στην αγορά, συσκευασμένα νωπά, σε τιμή ευκαιρίας, όνειρα εισαγωγής ή και ντόπια, αφορολόγητα, εγχώριας κατασκευής, όνειρα που βγαίνουν ανάλογα με τις εποχές, όπως τα φρούτα, κι άλλα στην ψυχραποθήκη, που τα βρίσκεις όλη τη χρονιά, όνειρα σε λαϊκές αγορές και πολυκαταστήματα, άλλα μεγαλωμένα με χημικά λιπάσματα κι άλλα με κοπριά ζώων, δηλαδή αγνά, όνειρα θερμοκηπίων κι όνειρα ελευθέρας βοσκής, όνειρα με δόσεις και μισοτιμής”.

Η πρωτοποριακή εφημερίδα «Επετηρίδα των Ονείρων» είναι η πρωταγωνίστρια.
Ταξιτζήδες αφηγούνται στους πελάτες τους ιστορίες σουρεαλιστικές.
Η ακτινογραφία της ερωτικής σχέσης του Δον Πατσίφικο και της Δόνας Ροζίτας.
Το πνευματώδες ερωτικό παιχνίδι ενός άντρα και μιας γυναίκας στην αίθουσα τράνζιτο διεθνούς αεροδρομίου.
Πανταχού παρόντα τα όνειρα. Ατομικά και συλλογικά.
Και όλα αυτά λίγο πριν το ξαφνικό πέρασμα του κομήτη του Χάλλεϋ από την ατμόσφαιρα της Γης.

Όλες αυτές οι υποθέσεις είναι μια συλλογή, που αφορούν ζωές ανθρώπων είτε ως πρωταγωνιστές είτε όχι. Πρόκειται για ετερόκλητες ιστορίες που, όμως, απαρτίζουν ένα έργο σπονδυλωτό που αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Υπάρχουν όνειρα που αντιπαλεύουν τη λογική, τις κοινωνικές αναπαραστάσεις, τις ασυμμετρίες και τις σχέσεις εξουσίας και τεκμηριώνονται από το ανάβλυσμα των συναισθημάτων μας, και όνειρα που πωλούνται στην αγορά, δεύτερο χέρι, συσκευασμένα σε τιμή ευκαιρίας, όνειρα ανταλλάξιμα.

Ο Βασιλικός καταθέτει με αφοπλιστική φρεσκάδα μια σύντομη πραγματεία βγαλμένη από τη ζωή, για το όνειρο. Εκείνο που βρίσκει χίλιους τρόπους για να τρυπώσει μες στην ψυχή μας, θέτοντας το μέτρο της προσωπικής μας φιλοδοξίας, της επιθυμίας που κορυφώνεται μες στο υποσυνείδητό μας κόσμο. Όταν εμείς λείπουμε, τα όνειρα κάνουν την εμφάνισή τους, μας αφήνουν αμήχανους με σπασμωδικές αναμνήσεις όταν όλα έχουν τελειώσει το πρωί. Άραγε, πόσοι από εκείνο το ατέλειωτο πλήθος που κατακλύζει διασταυρώσεις, αποβάθρες και πεζοδρόμους δεν συλλογίζονται τα βραδινά τους όνειρα, κάτι θεσπέσιες σκηνές πραγμάτων αδύνατων.

Ο Βασιλικός κατορθώνει ακόμη και τον Φρόιντ να βάλει τη θέση του, αναγνωρίζοντας ως ολότελα περιττή και άχρηστη την ερμηνεία που έδωσε. Η αιτία ενδεικτική του πνεύματος του Βασιλικού που ευρύτατο και στοχαστικό αναγνωρίζει στον σπουδαίο επιστήμονα ένα είδος οικιακής υποβάθμισης του ονείρου. Εκείνου του οράματος που περιέχει όλο μας τον εαυτό, που αποσύρεται σαν τη θολή σκηνή μιας όπερας, για να παραχωρήσει τη θέση του σε ασύνδετες αφορμές ή πάλι στην σκληρή πραγματικότητα. Φυσικά, δεν είναι όλα τα όνειρα ασφαλή για τους ανθρώπους και ίσως ορισμένα να αποδεικνύονται εξόχως επικίνδυνα.

Για παράδειγμα, τα όνειρα πια λογαριάζονται φθηνότερα, καθένας μπορεί να τα πραγματοποιήσει και έπειτα να μην δώσει λογαριασμό σε κανέναν. Τα όνειρα, δεν κατέχουν καμιά αξία προσωπική και λίγο πολύ όλα μοιάζουν μεταξύ τους, συνοψίζοντας το ζητούμενο της εποχής μας. Λίγη αναγνώριση, πολύ χρήμα, αρκετή δόξα διαμορφώνουν το μείγμα των ονείρων που έτσι ρηχά και επιφανειακά μας δυναστεύουν και αφαιρούν κάτι από την ίδια την σημασία τους. Καμία σχέση με ήρωες μυθολογικούς που τα όνειρά τους παρέμεναν υψηλά, σκέτα ιδεώδη δηλαδή. Στις μέρες μας ο Ίκαρος θα φάνταζε κάπως αφελής και καθόλου σοφός, αν επέμενε στα κέρινα φτερά και όλα τα υπόλοιπα τα γνωστά και άκρως τραγικά.

Σήμερα, κανείς δεν ονειρεύεται πως πετά κοντά στον ήλιο, σήμερα τα όνειρα διαθέτουν πρακτικό χαρακτήρα. Μιλώ για τα όνειρα τα καθημερινά και όχι για τα άλλα, αυτά που μας γυροφέρνουν νύχτες ολόκληρες, υπενθυμίσεις των σκοτεινών τροπών που παίρνει η ζωή μας.

Ο Βασιλικός προβαίνει και σε άλλες ευφάνταστες αναγωγές. Έτσι τα καινούρια όνειρα θα μπορούσαν να είναι απλές γυψοσανίδες , σκέτο χαρτόνι και γυαλί, σε μια μοντέρνα κατασκευή, κατάλληλη σε μέγεθος για τα μικρά μας, τ ’ αστικά παλατάκια που κάθε τέτοια ώρα σφύζουν από ζωή, τη δική μας ζωή, απαράλλαχτα φωτισμένα. Ή πάλι, μερικές κατακόκκινες ντομάτες στο περιβόλι που με χίλια βάσανα κρατήσαμε όρθιο στο πίσω μέρος της αυλής, καλά κρυμμένο από τα αυθαίρετα που σηκώνονται μες στη νύχτα, αλλάζοντας για πάντα το σκηνικό ενός δρόμου. Ή θα μπορούσαμε να αρεσκόμαστε σε όνειρα με ανθρώπινη μορφή, όπως ο Δόνα Ροζίτα, «μια γυναίκα πλατιά, γιατί εμπεριέχει το όνειρο, δηλαδή εκτάσεις υγρές, δεντροφυτεμένες, κήπους όπου μπορούνε και ζούνε τα πουλιά». Όνειρα καμωμένα από ιστορία, από ζωή και παραμύθι, όνειρα της διπλανής πόρτας και ωραίες, ιδανικές στιγμές, μονάχα δικές μας, νησιά για να επιστρέφουμε όταν ο κόσμος εκεί έξω τρέμει.

Πέρα από αυτήν τη λογοτεχνική αναπαράσταση του μηχανισμού της μνήμης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποτελεί η οπτική γωνία μέσα από την οποία προσφέρεται η αφήγηση.

Σ’ ένα λιτό σκηνικό ( ένα παλκοσένικο μπροστά από ένα γραφείο εφημερίδας), που διαμόρφωσε και φώτισε ο Βασίλης Αποστολάτος, τρεις νέοι ηθοποιοί: Αναστάσης Γεωργούλας, Πάνος Κούγιας και Δανάη -Αρσενία Φιλίδου, ερμηνεύουν με πάθος, με δύναμη, με όρεξη και με συνέπεια στις απαιτήσεις των ρόλων, μικρές ανθρώπινες ιστορίες σε διαφορετικά χρονικά επίπεδα αφήγησης.

Η δραματουργία της Βαρβάρας Νταλιάνη και των συνεργατών της, σχημάτισαν δράσεις μη γραμμικές με κινήσεις πίσω – μπρος, αλλά η εξέλιξη προχωρά με συνοχή, κατανοητά, ώστε οι θεατές να είναι μέσα στα θέματα.

Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας επέλεξε, στο πλαίσιο του αφιερώματος στον Βασίλη Βασιλικό, ένα σπονδυλωτό έργο που μιλά για ανθρώπινα όνειρα, για εσωτερικές παρορμήσεις, για ορέξεις ανομολόγητες, για μικρά και μεγάλα κομμάτια επιθυμίας ανεκπλήρωτης, μέσα σ’ ένα καυτό καλοκαίρι, όπως το φετινό. Ο χώρος που φιλοξενεί την παράσταση, μια αποθήκη της LORD ως σκηνικό και μια κατηφόρα περίκλειστη από τείχη, ως πλατεία κάτω από τον έναστρο ουρανό.

Αγγίγματα, ήλιος, βροχή, διαδηλώσεις, αρνήσεις, αποτυχίες, ερωτικά παιχνίδια. Ζωντανεύει πρόσκαιρα η μηχανή που μετουσιώνει τις σκέψεις μας. Ξυπνά, προσώρας, η εισροή ερεθισμάτων από τη σκηνή. Αυτή η υλική μας υπόσταση, κάποια συστατικά χημικών ενώσεων που μαγικά μάς δίνουν τη μορφή μας. Την αποδεχόμαστε, την καμαρώνουμε, τη συγκρίνουμε.

Είναι η ορατή η διάσταση του χρόνου πάνω μας. Η ανάπτυξη, η δύναμη, η γονιμότητα, η ωρίμανση, ή η φθορά;

Κι επειδή η γλυκιά και πολύτιμη εξέλιξη του εγκεφάλου μας δεν είναι αντιληπτή διά γυμνού οφθαλμού, η παρακολούθηση των ιστοριών απαιτεί εμβάθυνση, άρα η παράσταση μάς δίνει τροφή για σχόλια. Κατά το δοκούν, φυσικά.

Πρόκειται, σαφώς, για ένα ψυχογράφημα της ελληνικής νοοτροπίας, εφόσον τα όνειρα ποικίλουν από το ντόπιο ατομικό έως το ντόπιο συλλογικό. Βεβαίως είναι πολιτικό μανιφέστο, αποκλειστικά αριστερής απόκλισης, εφόσον ο Βασίλης Βασιλικός είναι ο πυλώνας του έργου.

Στην παράσταση, λοιπόν, της Βαρβάρας Νταλιάνη, επτά διαχρονικές ιστορίες ακουμπούν και ερμηνεύουν το σήμερα, οι οποίες όμως αρδεύονται από παραποτάμια όνειρα, έτσι όπως αυτά εικονοποιούνται στην καθοριστική πρώτη. Ιστορίες ατμοσφαιρικές, αιρετικές, προκλητικές, που συμμαχούν με τον έρωτα, προσπερνούν τους δοτούς προορισμούς, συνδιαλέγονται με την αυτογνωσία, αναζητούν τη νοητή ευθεία που μας ενώνει με τον ποθητό σταθμό και συνομιλούν με τον σημαντικό άλλο που κουβαλάμε μέσα μας. Αυτόν που μας συντροφεύει στην τράνζιτο ζωή που, ακουσίως ή εκουσίως, βιώνουμε.

Μπορεί να έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας σε χρονικές συνέχειες, όπου το ένα γεγονός ακολουθεί το επόμενο, όμως η μνήμη μας ποτέ δεν είναι γραμμική. Η μνήμη κάνει αναδρομές συνδυάζοντας μεταξύ τους ετερόκλητες εποχές και συμβάντα, θα λέγαμε ότι διαθλάται τόσο διαχρονικά όσο και σύγχρονα, συνδυάζοντας γεγονότα και καταστάσεις παράλληλα. Αυτήν ακριβώς την πορεία της μνημονικής διάθλασης σκιαγραφεί και το σπονδυλωτό έργο που βασίζεται στο γνωστό βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού «Όναρ Ημερόφαντον».

Το υστερόγραφο γράφεται στο τέλος της επιστολής. Είναι το κομμάτι που δεν συμπεριλαμβάνεται στο κυρίως σώμα της, αλλά θεωρείται απαραίτητο για να ολοκληρώσει το πνεύμα της. Να είναι, ίσως, το κομμάτι που ο αποστολέας θυμήθηκε την τελευταία στιγμή ή εκείνο που ο αποστολέας θέλει να προσέξουν περισσότερο;

Ας πούμε, ότι είναι επιστολές γραμμένες με αόρατα υλικά, με συναισθήματα, αναμνήσεις και περαστικές σκέψεις και αισθήσεις. Επιστολές που συνοδεύουν πάντα ένα «ΑΝΤΊΟ», έστω και αν τις γράφουμε νοερά περπατώντας στο δρόμο, κάνοντας μπάνιο, ηλιοθεραπεία ή οδηγώντας ή κοιτάζοντας τον ουρανό.

Υστερόγραφο μιας σχέσης που τονίζει όσα θα μπορούσαν να γίνουν αλλά δεν έγιναν ποτέ…

Μια παράξενη πανίδα ανθρώπων και καταστάσεων, αδόκιμων για τ’ όνειρο που, όμως, δικαιώνονται από τη γραφή του Βασιλικού και με κάθε επιχείρημα φιλοξενούνται σε αυτή την ξεχωριστή παράσταση, στο πλαίσιο του 67^ου Φεστιβάλ Φιλίππων!

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία: Νταλιάνη Βαρβάρα

Δραματουργία: Νταλιάνη Βαρβάρα και η ομάδα

Σκηνικός χώρος και Φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος

Ηχητική Επιμέλεια: Βαρβάρα Νταλιάνη

Επιμέλεια κοστουμιών: H_Theia_Soula

ΔΙΑΝΟΜΗ:

Αναστάσης Γεωργούλας, Πάνος Κούγιας, Δανάη – Αρσενία Φιλίδου

Οι φωτογραφίες είναι του Λάσκαρη Τσούτσα

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Αρχέλαος Γράνας: Είχαμε ζητήσει στήριξη για το Φεστιβάλ Φιλίππων

«Μάλλον δεν είχε ενημέρωση ο κ. Μαρκόπουλος», τόνισε στην ΕΡΤ Καβάλας ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Αρχέλαος Γράνας, απαντώντας στον αντιπεριφερειάρχη Καβάλας, ότι δεν υπήρξε αίτημα οικονομικής στήριξης του ΔΗΠΕΘΕ για το Φεστιβάλ Φιλίππων.

«Εμείς είχαμε κάνει επαφές με διάφορους φορείς πριν δυο χρόνια. Πήγαμε με την καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ στους δήμους Δράμας, Παγγαίου και Ξάνθης για να χρηματοδοτήσουν το ΔΗΠΕΘΕ με τη δυνατότητα για παραστάσεις σε άλλους χώρους εκτός Καβάλας», ανέφερε αρχικά ο κ. Γρανάς.

Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση

«Πήγαμε και στον κ. Τοψίδη και συζητήσαμε για τη χρηματοδότηση, μετά από συνεννόηση με τον δήμαρχο Καβάλας. Προς τιμήν του ο κ. Τοψίδης ήταν ο μόνος που ανταποκρίθηκε με ένα μικρό ποσό και την ελπίδα ότι στο μέλλον θα μπορέσουμε να το αυξήσουμε και να είναι ουσιαστική η βοήθεια προς το ΔΗΠΕΘΕ και το Φεστιβάλ Φιλίππων. Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση. Δεν το αφήσαμε στην τύχη όλο αυτό, θέλοντας να θέσουμε τις βάσεις εκ νέου για μια σχέση συνεργασίας ώστε να μπορέσουμε να επιτελέσουμε αποτελεσματικά την αποστολή μας που είναι η παροχή πολιτιστικών δράσεων υψηλού επιπέδου συνολικά για την Περιφέρεια. Οι συμβάσεις που υπογράφουμε είναι με τον δήμο Καβάλας, την Π.Α.Μ.Θ. και το υπουργείο Πολιτισμού», σημείωσε στη συνέχεια ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«Ματωμένος γάμος» από το Θεσσαλικό Θέατρο στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Το Θεσσαλικό Θέατρο παρουσιάζει, το Σάββατο 18 Ιουλίου στις 21.30 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 69^ου Φεστιβάλ Φιλίππων, το αριστούργημα του Federico García Lorca «Ματωμένος Γάμος», σε μια χρονιά συμβολική, όπου τα 50 χρόνια του Θεάτρου συμπίπτουν με τα 90 χρόνια από τον θάνατο του δημιουργού. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Κώστας Τσιάνος, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Γιώργος Ζιάκας, και τη μουσική συνθέτει ο Διονύσης Τσακνής.

Μια παράσταση που συνδέει την ιστορική διαδρομή του Θεσσαλικού Θεάτρου με τη διαχρονική δύναμη της σύγχρονης τραγωδίας μέσα από την έρευνα και την σκηνοθετική ματιά του Κώστα Τσιάνου.

Το έργο:

Ο «Ματωμένος Γάμος» του Federico García Lorca, εμπνευσμένος από πραγματικό έγκλημα πάθους στην ισπανική ύπαιθρο, πραγματεύεται τον απαγορευμένο έρωτα, την τιμή των οικογενειών, τον γάμο, το χρήμα, την ιδιοκτησία που οδηγεί σε βεντέτα, τη μοίρα και την κοινωνική καταπίεση των γυναικών, σε έναν κόσμο αυστηρών κανόνων, όπου το πάθος συγκρούεται αμείλικτα με το καθήκον και την παράδοση.

Είναι μια σύγχρονη τραγωδία με έντονο λυρικό και συμβολικό χαρακτήρα. Στο έργο συνυπάρχουν διαλογικά και χορικά μέρη και αναδεικνύει το υπερφυσικό στοιχείο (Σελήνη, Θάνατος, Φύση) ως καταλύτης της τραγικής κορύφωσης. Οι λαϊκές παραδόσεις και ο μύθος συγκροτούν τον πυρήνα του δράματος, ο οποίος συνομιλεί άμεσα με την αρχαιοελληνική τραγωδία που ερευνά ο Κώστας Τσιάνος.

Η υπόθεση:

Σε μια κλειστή αγροτική κοινωνία, ένας γάμος ετοιμάζεται να ενώσει δύο οικογένειες. Η Νύφη υπακούει στις κοινωνικές επιταγές, ενώ μέσα της επιμένει ένας απαγορευμένος έρωτας. Η επιστροφή του Λεονάρντο, παντρεμένου και δεμένου με μια παλιά βεντέτα, οδηγεί στην ανατροπή. Την ημέρα του γάμου, το πάθος υπερισχύει του καθήκοντος και πυροδοτεί μια αλυσίδα εκδίκησης.

Η φυγή τους πυροδοτεί την καταδίωξη. Ο Γαμπρός, παγιδευμένος στον κώδικα τιμής και στις κοινωνικές επιταγές που τον περιβάλλουν, ακολουθεί τον δρόμο της εκδίκησης. Ο «Ματωμένος Γάμος» αφηγείται την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μοίρα του στο όνομα του έρωτα.

Ταυτότητα Παράστασης:

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές – Κώστας Τσιάνος

Σκηνοθεσία- στίχοι τραγουδιών: Κώστας Τσιάνος

Σκηνικά & κοστούμια: Γιώργος Ζιάκας

Μουσική: Διονύσης Τσακνής

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Βοηθός σκηνοθέτη: Ασημίνα Σοφία Χριστοπούλου

Μουσική Διδασκαλία: Μαργαρίτα Παπαδημητρίου

Διανομή με σειρά εμφάνισης:

Χάρος (σαν ζητιάνα) – γειτόνισσα – Πεθερά Λεονάρντο: Αγγελική Λεμονή

Μάνα: Ντίνα Αβαγιανού

Γαμπρός: Αστέρης Κρικώνης

Αναστασία Βαγενά, Στεφανία Καραγιάννη, Δήμητρα Καραγιώργου

Βάγια: Νίκη Παλληκαράκη

Πατέρας Νίκος Αρβανίτης

Νύφη: Τζένη Καζάκου

Νέοι: Γιώργος Βούντας, Δημήτρης Όντος, Παντελής Ψακίδης

Φεγγάρι: Δημήτρης Όντος

Οργάνωση παραγωγής: Ειρήνη Γκότση

Οργάνωση περιοδείας: Σάκης Μανάφης

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Ασπρούλης

Τεχνικός Προϊστάμενος: Νίκος Γεωργάκης

Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Ανδριανόπουλος, Παναγιώτης Καραχάλιος, Ανέστης Συμεωνίδης

Βαφή σκηνικού: Γιάννης Κατσαρίμπας

Ζωγραφική σκηνικού: Βασίλης Σακκής

Υπεύθυνη βεστιαρίου: Νικολέτα Καΐση

Ραφή κοστουμιών: Σόφη Μπάγκα Ατελιέ, Χαρούλα Μπορδόχα

Κατασκευή μάσκας: Τίνα Παραλή

Ηλεκτρολόγος – φωτιστής: Γιώργος Γκόλαντας, Νίκος Φονιαδάκης

Για τη μουσική του έργου στην πρώτη παράσταση του 2008 έπαιξαν οι μουσικοί: Γιάννης Σπάθας (κιθάρες), Θύμιος Παπαδόπουλος (κλαρίνο), Μιχάλης Τζουγανάκης (λαούτο), Ανδρέας Κατσιγιάννης (σαντούρι), Αντώνης Σταυρόπουλος (μπάσο), Γιώργος Σκορδαλός (λύρα), Ανδρέας Σίκης (νέι, ντουντούκ, γκάιντα, νταούλι)

Ηχογράφηση, Μίξη: Ηλίας Λάκκας, Studio Odeon,

Ηχητική επεξεργασία – μίξη 2ης παράστασης του 2026 : Δημήτρης Μπέλλος studio Decibel

Ηχογράφηση φωνών: Γιάννης Σκαρδάμης, Studio DNA LAB

Αφίσα παράστασης: Γιάννης Πέτρου

Σχεδιασμός Προγράμματος: Λίλα Παλαιολόγου – pelpal productions

Φωτογραφίες προώθησης: Αντώνης Γραβάνης

Μακιγιάζ φωτογράφισης προώθησης: Βιβή Νικολάου

Hairstyling Φωτογράφισης προώθησης: Sandrakis Κομμωτήριο

Βιντεοσκόπηση – Teaser: Σωτήρης Παππάς

Ματωμένος γάμος

Θεσσαλικό Θέατρο

Σάββατο 18 Ιουλίου / 21:30

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Τιμές εισιτηρίων: 18€ Γενική Είσοδος • 15€ προπώληση, 12€ ΑμεΑ, Ανέργων, Πολυτέκνων, Τριτέκνων, Άνω των 65 ετών, Μαθητικό, Φοιτητικό, Ομαδικό άνω των οκτώ ατόμων

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/matomenos-gamos-1/

και στο κατάστημα PUBLIC

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

https://drive.google.com/drive/folders/1or4f6pY8EXZihWyQcMSLyaRNWv67_V8v?usp=drive_link

Προπώληση

Καβάλα: Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από Δευτέρα έως Σάββατο (10:00 – 14:00 και 18:00 – 21:00)και Κυριακή (10.00 – 14.00), ενώ την ημέρα της παράστασης θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του χώρου της εκδήλωσης από τις 19:30 το απόγευμα.

Κρηνίδες: Café «Προσκήνιο», Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, τηλ. 2510516090

*Απαγορεύεται η είσοδος στο χώρο μετά την έναρξη της παράστασης.

**Για άλλη μία χρονιά, θα υπάρξει δυνατότητα μεταφοράς θεατών από λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας από και προς το αρχαίο θέατρο Φιλίππων με την επίδειξη εισιτηρίου της εκάστοτε θεατρικής παράστασης και ειδικό αντίτιμο 4.40€.

Αναχώρηση από το ΚΤΕΛ Καβάλας στις 19.15 και επιστροφή μετά το πέρας της παράστασης.

Σημ. Οι κάτοχοι ονομαστικών προσκλήσεων του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων καλούνται να δηλώσουν την πρόθεσή τους να τις χρησιμοποιήσουν έως την Πέμπτη 16/7, ενώ ο έλεγχος ταυτοπροσωπίας θα γίνεται στην είσοδο του θεάτρου τη μέρα της παράστασης.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 (10:00-14:00).

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ» της Γεωργίας Γεωργιάδου

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Πρόκειται, πράγματι, για μια πολύ πιο «σκοτεινή», οικολογική προφητεία και ένα βαθιά αλληγορικό κείμενο της Γεωργίας Γεωργιάδου. Θαρρώ, εμπνευσμένο από τον «Υδάτινο Κόσμο» του Κέβιν Κόστνερ.

Όταν γράφτηκε το σενάριο (1986-1989) της ταινίας του Κέβιν Κόστνερ, η έννοια της «υπερθέρμανσης του πλανήτη» δε βρισκόταν καν στην καθημερινή ατζέντα των ειδήσεων. Ο σεναριογράφος εμπνεύστηκε την ιδέα σκεπτόμενος τι θα συνέβαινε αν έλιωναν όλοι οι πάγοι της Γης. Σήμερα, το σενάριο αυτό δεν μοιάζει με μακρινή φαντασία, αλλά με μια ακραία επιστημονική προειδοποίηση για την άνοδο της στάθμης των θαλασσών λόγω της κλιματικής κρίσης.

Η νεαρή συγγραφέας Γεωργία Γεωργιάδου, τολμά και γράφει μια καταπληκτική νουβέλα επιστημονικής φαντασίας, με παρόμοιο θέμα, θέλοντας να αφυπνίσει κοιμισμένες συνειδήσεις για την μεγάλη απειλή της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη Γη.

Είναι ένα έξυπνο λογοτεχνικό αφήγημα, όπου η έμφαση δε δίνεται τόσο στις μάχες με τα σκάφη και τα θαλάσσια κήτη, όσο στην απελπιστική καθημερινότητα της επιβίωσης σε έναν κόσμο χωρίς πόρους.

Το θέμα: Σε έναν μελλοντικό κόσμο πνιγμένο στο νερό και ξεχασμένο από τους ίδιους τους θεούς που τον δημιούργησαν, πέντε ήρωες επιλέγονται από πέντε διαφορετικά κομμάτια της μίας Θρυλικής Πανοπλίας. Το Ξίφος της Αγάπης, η Ζώνη της Αλήθειας, η Ασπίδα της Πίστης, ο Θώρακας της Δικαιοσύνης, η Περικεφαλαία της Σοφίας.

Δεν έχουν καμία διάθεση να σώσουν έναν κόσμο που τους έχει γραμμένους, αλλά το κάθε κομμάτι της Πανοπλίας τους αναγκάζει να κάνουν αυτό που αναφέρει το όνομά του και αν δεν εκπληρώσουν την προφητεία, δε θα μπορέσουν ποτέ να την ξεφορτωθούν.

Θα αντιμετωπίσουν θηρία, καλά μόνο ένα, θα έρθουν αντιμέτωποι με μαγικά πλάσματα, γιατί τι πιο δίκαιο από το να βάλλεις ανθρώπους εναντίον πανίσχυρων πλασμάτων, και σαν μοναδική βοηθό έχουν την Τελευταία Ιέρεια που δε θυμάται καν καλά – καλά την προφητεία, ούτε πώς να τους βοηθήσει.

Νουβέλα, έμπλεη χιουμοριστικών διαλόγων, καταστάσεων και περίεργων συναλλαγών, ρέει με ευκολία, αφού το χιούμορ και η ευρηματική γλώσσα στην περιγραφή, με παραμυθένια ονόματα και δυστοπικούς μύθους, δημιουργούν εξαιρετικά ευχάριστη συντροφιά κι ο αναγνώστης μπορεί να ταξιδεύει σε άγνωστους κόσμους και να δημιουργεί κινηματογραφικές εικόνες, αυτές που ο ίδιος γεννά κι όχι η συγγραφέας. Είναι η γοητεία της ανάγνωσης ενός τέτοιου κειμένου.

Η πραγματική μαγεία ενός βιβλίου κρύβεται, άλλωστε, σε αυτό που δεν περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια. Όταν ένας συγγραφέας αφήνει χώρο στον αναγνώστη, το διάβασμα μετατρέπεται από μια παθητική δραστηριότητα σε μια βαθιά προσωπική, συν-δημιουργική εμπειρία.

Στον κινηματογράφο οι εικόνες είναι έτοιμες, σερβιρισμένες στην οθόνη. Βλέπεις το πρόσωπο των ηρώων , το χρώμα του ουρανού, την αρχιτεκτονική ενός χώρου. Στο βιβλίο, όμως, ο συγγραφέας δίνει το προσχέδιο και εσύ αναλαμβάνεις τη σκηνοθεσία.

Εσύ αποφασίζεις τον ακριβή τόνο της φωνής, «φωτίζεις» το σκηνικό, δίνεις μορφή στα συναισθήματα.

Όταν ένα βιβλίο σου επιτρέπει να δημιουργήσεις το δικό σου σύμπαν, νιώθεις ότι ο συγγραφέας σε σέβεται. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν έναν απλό θεατή, αλλά σαν έναν ισότιμο συνεργάτη. Αυτή η «συνενοχή» δημιουργεί έναν απίστευτα ισχυρό συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στον αναγνώστη και την ιστορία.

Η Γεωργία Γεωργιάδου πλέκει μια δυστοπική μεν ιστορία, με πρωταγωνιστή τον κυνισμό, αλλά με βαθύτερο στόχο τη συνειδητοποίηση του αναγνώστη ότι η πλάση μπορεί να σωθεί από την καταστροφή, αν συντονισμένες προσπάθειες παγκόσμιων φορέων προλάβουν να σταματήσουν το επερχόμενο κακό, με ρηξικέλευθες λύσεις. Η μόλυνση της ατμόσφαιρας με ρυθμούς ταχύτατους, μας οδηγεί όχι μόνο στην κυριαρχία της θάλασσας, αλλά στον αφανισμό των έμβιων όντων επί της γης.

Όλη η νουβέλα είναι μια καλοστημένη αλληγορία, η οποία δεν είναι απλώς ένα «στολίδι» ή ένα έξυπνο λογοτεχνικό τέχνασμα· είναι μια από τις υψηλότερες εκφράσεις τής λογοτεχνικής αξίας, καθώς μετατρέπει την ανάγνωση από μια παθητική εμπειρία σε μια ενεργή διαδικασία αποκωδικοποίησης κι επιτρέπει στο έργο να παραμένει διαχρονικό.

Οι εποχές αλλάζουν, αλλά οι ανθρώπινες αλήθειες που κρύβονται πίσω από τα σύμβολα παραμένουν ίδιες. Γι’ αυτό και έργα όπως η «Θεία Κωμωδία» του Δάντη ή «Ο Ξένος» του Καμύ, συνεχίζουν να αναλύονται και να ερμηνεύονται μέχρι σήμερα. Στη λίστα αυτή βάλτε και το «ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ».

Στο φινάλε της, η συγγραφέας βάζει ένα υπέροχο επιμύθιο: «Γεια σας αγάπες μου! Τα καταφέρατε τελικά…..Μπορεί οι ήρωες να ήταν η σπίθα, αλλά χρειάζεται πολύ περισσοτέρους ανθρώπους για φωτιά»

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews