Πολιτισμός

Οι «Μικροί πυροβολισμοί μέσα στη νύχτα» του Γιάννη Καλαβριανού στο Θέατρο «Αυλαία»

Πρόλογος

«Όποιος πάει να με σταματήσει, θα πικράνει τον Ιησού!»

Έμπνευση για το νέο έργο του Γιάννη Καλαβριανού αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της γερμανικής λογοτεχνίας, η νουβέλα «Μίχαελ Κόλχαας» του Χάινριχ Φον Κλάιστ, η οποία βασίστηκε στην αληθινή ιστορία ενός εμπόρου αλόγων, που έζησε στη Σαξονία τον 16ο αιώνα.

Η τραγική ιστορία του νομοταγούς και φιλήσυχου εμπόρου αλόγων Μίχαελ Κόλχαας που, επειδή τον αδίκησαν, γίνεται αντάρτης και καταλήγει κάτω από το τσεκούρι του δημίου, είναι το πιο φημισμένο πεζογράφημα του Χάινριχ φον Κλάιστ και ένα από τα κορυφαία δείγματα του λογοτεχνικού είδους της νουβέλας. Στο φόντο της κοινωνίας των γερμανικών πριγκιπάτων της εποχής της Αναγέννησης και της Μεταρρύθμισης, η νουβέλα του Κλάιστ περιγράφει την προσωπική εκστρατεία του ήρωα εναντίον του κράτους της Σαξονίας και του ηγεμόνα του. Ο Κόλχαας αναζητά με πείσμα και με όπλο το δίκιο που του στέρησαν, και όταν δεν του μένει πια τίποτ’ άλλο να περιμένει, απαιτεί εκδίκηση: “Μπορείς να με ανεβάσεις στη λαιμητόμο, μα εγώ μπορώ να σε πονέσω, και το θέλω!” λέει στον πριγκιπικό του αντίπαλο, λίγο πριν αποκεφαλιστεί.

Υπόθεση

Ο έμπορος αλόγων Μίχαλ Κόλχαας, νομοταγής και ευκατάστατος πολίτης, ξεκινάει από την πόλη του για τη Λειψία, όπου θέλει να πουλήσει τα άλογά του. Στον δρόμο, περνάει από τον πύργο ενός νεαρού άρχοντα, ο οποίος του ζητάει άδεια διέλευσης από τα εδάφη του, οπότε ο έμπορος αφήνει αμανάτι τα δυο καλύτερα άλογά του ώσπου να τη βγάλει. Στη Λειψία, μαθαίνει πως τέτοια άδεια δεν υφίσταται, επρόκειτο για ένα αστείο των ανθρώπων του άρχοντα. Γυρίζοντας στον πύργο βρίσκει τα άλογά του σε άθλια κατάσταση, ξεθεωμένα στη δουλειά και νηστικά. Καταφεύγει στα δικαστήρια να βρει το δίκιο του, αλλά μάταια, αφού ο άρχοντας έχει παντού γνωριμίες. Ο Κόλχαας επιμένει, γιατί ξέρει ότι το δίκιο είναι με το μέρος του. Προσπαθώντας να δει τον πρίγκιπα-εκλέκτορα, η γυναίκα του τραυματίζεται και πεθαίνει.

Τότε ο Κόλχαας αποφασίζει να γίνει αντάρτης, μαζί με τους λίγους έμπιστους δουλευτές του. Κυριεύουν και καίνε τον πύργο του νεαρού άρχοντα, όμως εκείνος ξεφεύγει στη γειτονική πόλη, τη Βυρτεμβέργη. Ο αντάρτικος στρατός πληθαίνει, καθώς όλο και περισσότεροι χωρικοί προσχωρούν στις γραμμές του. Βάζουν φωτιά σε γειτονιές της πόλης ζητώντας να τους παραδοθεί ο άδικος ευγενής. Το σχέδιο του Κόλχαας είναι να αναγκαστεί ο νεαρός άρχοντας να φροντίσει τα δυο μαύρα άλογά του και να του τα παραδώσει σε άριστη κατάσταση, όπως ήταν όταν τα άφησε ως εγγύηση! Αποτυγχάνει.

Τελικά, επεμβαίνει ο Λούθηρος και καταφέρνει να δοθεί αμνηστία στον Κόλχαας για να εξεταστεί η υπόθεσή του από τα δικαστήρια. Δυστυχώς, ο Κόλχαας καταλήγει στην εκτέλεση, αν και δικαιώνεται στην υπόθεση με τα άλογα.

Αυτή η μανιακή δίωξη ενός αντικομφορμιστή ανθρώπου από μια σαθρή και υποκινούμενη «δικαιοσύνη», είναι θέμα διαχρονικό. Επίσης, πολύ ιδιαίτερη είναι και η εξέλιξη της ιστορίας σ’ έναν τόπο που δεν περιγράφεται καθόλου από τον συγγραφέα. Τόσο στο πρωτότυπο όσο και στο καινούργιο έργο του Γιάννη Καλαβριανού.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Κόλχαας ήταν υπαρκτό πρόσωπο -αν και λεγόταν Κόλχαζε (Kohlhase) και, πράγματι, ήταν αλογέμπορος που αδικήθηκε από έναν ευγενή για δυο άλογα. Όντως ξεκίνησε αντάρτικο – όλα αυτά γύρω στο 1534 – και έκαψε σπίτια στη Βυρτεμβέργη, παρά τις παραινέσεις του Λούθηρου. Κατέληξε στον τροχό το 1540, χωρίς να προηγηθεί αμνηστία, μετά από συνεννόηση με τις αρχές του κράτους, όπως στο μυθιστόρημα.

Η παράσταση

Η σκηνοθεσία του Γιάννης Καλαβριανού αποτελεί ένα εξαιρετικό σημείο εισόδου στο παθιασμένο, γκροτέσκο, υστερικό και βαθιά παράξενο έργο του Χάινριχ φον Κλάιστ, το οποίο μιλά για έναν έμπορο του 16ου αιώνα που παίρνει τα όπλα όταν νιώθει ότι αδικείται, όχι για να ζητήσει την εκδίκηση, αλλά το δικαίωμα στην αξιοπρέπειά του.

Το κείμενο εδώ βρίσκει μια γοητευτική, αλλά φορμαλιστική θεατρική μεταφορά. Μπορεί να διαδραματίζεται σε μια εποχή όπου η εξουσία βρισκόταν στα χέρια μοναρχών, η δικαιοσύνη αποδιδόταν με το σπαθί και η ζωή ήταν σκληρή, όμως δεν είναι δύσκολο να κάνεις την αναγωγή του μηνύματος του βιβλίου, σε μια εποχή σαν την σημερινή, που μπορεί να μοιάζει πιο πολιτισμένη, αλλά που οι κοινωνικές συνθήκες, μάλλον, οπισθοχωρούν με ταχύτητα προς τα πίσω.

Η αφήγηση που ακολουθεί, στην οποία ο ομώνυμος ήρωας αναζητά επανόρθωση για μια παράβαση, είναι ταυτόχρονα ικανοποιητικά αταβιστική και αναμφίβολα μοντέρνα.

Έτσι, αφηγητές της ιστορίας του Κόλχαας, είναι τα άλογά του.

Δεν υπάρχουν σκηνικά και κανένα σκηνικό αντικείμενο, εκτός από ένα πιάνο. Στο βάθος το κυκλόραμα σε κίνηση, υποδέχεται το κοινό στην αίθουσα με κινηματογραφικές εικόνες από άτια που καλπάζουν. Τα όμορφα κοστούμια της Βάνας Γιαννούλα είναι εμπνευσμένα από την ανατομία των αλόγων. Τέσσερις ηθοποιοί, ένας πιανίστας, η συνεχής μουσική, η απολύτως χορογραφημένη κίνηση και οι εναλλαγές σκοταδιού και φωτός συνθέτουν την αυστηρή παρτιτούρα αυτής της γοητευτικής, μα τόσο τραγικής ιστορίας.

Ο θεατής παρακολουθεί κι αναπόφευκτα εγκλωβίζεται ανάμεσα στα μέτωπα των μαχών νομικής και φιλοσοφικής ερμηνείας. Η δικαιολόγηση της βίας του άκαμπτου ατόμου ενάντια στο κατασταλτικό σύστημα κυριαρχίας, κάνει τη νουβέλα του Κλάιστ ελκυστική και για τις σύγχρονες διασκευές. Γιατί σήμερα δεν μπορείς και δε θέλεις να παίξεις άλλο με την ιδέα της μοναρχικής κυριαρχίας και της καρατόμησης της ελευθερίας σου, από την όποια μορφή εξουσίας.

Αυτό που αφηγούνται οι τέσσερις ηθοποιοί επί σκηνής, έτσι όπως το έγραψε ο Γιάννης Καλαβριανός, είναι ένα εκπληκτικό συνταίριασμα δράματος, μυθιστορήματος και ιστορικού χρονικού του Κλάιστ, από την άποψη της δράσης, με αυξανόμενο σταδιακά ενδιαφέρον και συναίσθημα συμπαράστασης. Εδώ το κείμενο ζωντανεύει, μιλάει και συγκινεί τον θεατή, μέσα από μια, σκόπιμα, επιτηδευμένη σκηνοθεσία.

Στην άδεια σκηνή, που γεμίζει από τους πηχτούς εντυπωσιακούς φωτισμούς του Νίκου Βλασόπουλου, οι μαυροντυμένοι ηθοποιοί επιδίδονται σε ελάχιστες δράσεις, κι αυτές περιγραφικές. Περιγραφική είναι και η κινησιολογία της Αλεξίας Μπεζίκη, που έχει ως βασικό μοτίβο τον καλπασμό του αλόγου, ενώ η μουσική του Θοδωρή Οικονόμου εξαντλείται σε συνοδευτικό ρόλο, καθοδηγώντας τους ηθοποιούς.

Η παραβολή του Καλαβριανού για το δικαίωμα της πολιτικής αντίστασης επεξεργάζεται αποτελεσματικά και γίνεται κατανοητή, ίσως όχι τολμηρά διεισδυτική και αιχμηρή. Πάντως, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Κόλχαας και οι «σταυροφόροι» του (μάρτυρες ή πνευματικοί τρομοκράτες) παρανομούν, αλλά η ανομία τούς δίνει μια δικαιολογία που αρνείται να τη δεχτεί ο μέσος πολίτης. Το ηθικό τους κίνητρο είναι ακριβώς απέναντι από τη σοβαρότητα της παράβασής τους. Αυτοί οι ιππότες της αμετροέπειας είναι, τελικά, οι κληρονόμοι του έμπορου αλόγων.

Επίλογος

Η συζήτηση για τα ηθικά όρια μιας εξέγερσης, η καχυποψία και οι καθημερινά τεταμένες σχέσεις Πολίτη-Κράτους, κάνουν την ιστορία του Κόλχαας να μοιάζει εντελώς σημερινή και εκείνον, τον πιο σύγχρονο Ευρωπαίο ήρωα.

Ο έμπορος αλόγων έρχεται, μέσα από την πρόταση Καλαβριανού, να ενσαρκώσει ένα εκκολαπτόμενο χαρακτηριστικό της μεσαίας τάξης: φόβο και σύγχυση μπροστά στις πύλες της εξουσίας. Η ψυχρή ακτινοβολία αυτού του οράματος φωτίζει το δρόμο προς τον Κάφκα.

Συντελεστές

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα

Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλους

Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Κέλλυ Παπαδοπούλου

Παίζουν: Γιώργος Γλάστρας, Χριστίνα Μαξούρη, Μάνος Πετράκης, Γιώργος Σαββίδης

Μουσικός επί σκηνής: Σταύρος Διαμαντόπουλος

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου Sforaris

Εκτέλεση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Αρχέλαος Γράνας: Είχαμε ζητήσει στήριξη για το Φεστιβάλ Φιλίππων

«Μάλλον δεν είχε ενημέρωση ο κ. Μαρκόπουλος», τόνισε στην ΕΡΤ Καβάλας ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Αρχέλαος Γράνας, απαντώντας στον αντιπεριφερειάρχη Καβάλας, ότι δεν υπήρξε αίτημα οικονομικής στήριξης του ΔΗΠΕΘΕ για το Φεστιβάλ Φιλίππων.

«Εμείς είχαμε κάνει επαφές με διάφορους φορείς πριν δυο χρόνια. Πήγαμε με την καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ στους δήμους Δράμας, Παγγαίου και Ξάνθης για να χρηματοδοτήσουν το ΔΗΠΕΘΕ με τη δυνατότητα για παραστάσεις σε άλλους χώρους εκτός Καβάλας», ανέφερε αρχικά ο κ. Γρανάς.

Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση

«Πήγαμε και στον κ. Τοψίδη και συζητήσαμε για τη χρηματοδότηση, μετά από συνεννόηση με τον δήμαρχο Καβάλας. Προς τιμήν του ο κ. Τοψίδης ήταν ο μόνος που ανταποκρίθηκε με ένα μικρό ποσό και την ελπίδα ότι στο μέλλον θα μπορέσουμε να το αυξήσουμε και να είναι ουσιαστική η βοήθεια προς το ΔΗΠΕΘΕ και το Φεστιβάλ Φιλίππων. Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση. Δεν το αφήσαμε στην τύχη όλο αυτό, θέλοντας να θέσουμε τις βάσεις εκ νέου για μια σχέση συνεργασίας ώστε να μπορέσουμε να επιτελέσουμε αποτελεσματικά την αποστολή μας που είναι η παροχή πολιτιστικών δράσεων υψηλού επιπέδου συνολικά για την Περιφέρεια. Οι συμβάσεις που υπογράφουμε είναι με τον δήμο Καβάλας, την Π.Α.Μ.Θ. και το υπουργείο Πολιτισμού», σημείωσε στη συνέχεια ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«Ματωμένος γάμος» από το Θεσσαλικό Θέατρο στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Το Θεσσαλικό Θέατρο παρουσιάζει, το Σάββατο 18 Ιουλίου στις 21.30 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 69^ου Φεστιβάλ Φιλίππων, το αριστούργημα του Federico García Lorca «Ματωμένος Γάμος», σε μια χρονιά συμβολική, όπου τα 50 χρόνια του Θεάτρου συμπίπτουν με τα 90 χρόνια από τον θάνατο του δημιουργού. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Κώστας Τσιάνος, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Γιώργος Ζιάκας, και τη μουσική συνθέτει ο Διονύσης Τσακνής.

Μια παράσταση που συνδέει την ιστορική διαδρομή του Θεσσαλικού Θεάτρου με τη διαχρονική δύναμη της σύγχρονης τραγωδίας μέσα από την έρευνα και την σκηνοθετική ματιά του Κώστα Τσιάνου.

Το έργο:

Ο «Ματωμένος Γάμος» του Federico García Lorca, εμπνευσμένος από πραγματικό έγκλημα πάθους στην ισπανική ύπαιθρο, πραγματεύεται τον απαγορευμένο έρωτα, την τιμή των οικογενειών, τον γάμο, το χρήμα, την ιδιοκτησία που οδηγεί σε βεντέτα, τη μοίρα και την κοινωνική καταπίεση των γυναικών, σε έναν κόσμο αυστηρών κανόνων, όπου το πάθος συγκρούεται αμείλικτα με το καθήκον και την παράδοση.

Είναι μια σύγχρονη τραγωδία με έντονο λυρικό και συμβολικό χαρακτήρα. Στο έργο συνυπάρχουν διαλογικά και χορικά μέρη και αναδεικνύει το υπερφυσικό στοιχείο (Σελήνη, Θάνατος, Φύση) ως καταλύτης της τραγικής κορύφωσης. Οι λαϊκές παραδόσεις και ο μύθος συγκροτούν τον πυρήνα του δράματος, ο οποίος συνομιλεί άμεσα με την αρχαιοελληνική τραγωδία που ερευνά ο Κώστας Τσιάνος.

Η υπόθεση:

Σε μια κλειστή αγροτική κοινωνία, ένας γάμος ετοιμάζεται να ενώσει δύο οικογένειες. Η Νύφη υπακούει στις κοινωνικές επιταγές, ενώ μέσα της επιμένει ένας απαγορευμένος έρωτας. Η επιστροφή του Λεονάρντο, παντρεμένου και δεμένου με μια παλιά βεντέτα, οδηγεί στην ανατροπή. Την ημέρα του γάμου, το πάθος υπερισχύει του καθήκοντος και πυροδοτεί μια αλυσίδα εκδίκησης.

Η φυγή τους πυροδοτεί την καταδίωξη. Ο Γαμπρός, παγιδευμένος στον κώδικα τιμής και στις κοινωνικές επιταγές που τον περιβάλλουν, ακολουθεί τον δρόμο της εκδίκησης. Ο «Ματωμένος Γάμος» αφηγείται την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μοίρα του στο όνομα του έρωτα.

Ταυτότητα Παράστασης:

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές – Κώστας Τσιάνος

Σκηνοθεσία- στίχοι τραγουδιών: Κώστας Τσιάνος

Σκηνικά & κοστούμια: Γιώργος Ζιάκας

Μουσική: Διονύσης Τσακνής

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Βοηθός σκηνοθέτη: Ασημίνα Σοφία Χριστοπούλου

Μουσική Διδασκαλία: Μαργαρίτα Παπαδημητρίου

Διανομή με σειρά εμφάνισης:

Χάρος (σαν ζητιάνα) – γειτόνισσα – Πεθερά Λεονάρντο: Αγγελική Λεμονή

Μάνα: Ντίνα Αβαγιανού

Γαμπρός: Αστέρης Κρικώνης

Αναστασία Βαγενά, Στεφανία Καραγιάννη, Δήμητρα Καραγιώργου

Βάγια: Νίκη Παλληκαράκη

Πατέρας Νίκος Αρβανίτης

Νύφη: Τζένη Καζάκου

Νέοι: Γιώργος Βούντας, Δημήτρης Όντος, Παντελής Ψακίδης

Φεγγάρι: Δημήτρης Όντος

Οργάνωση παραγωγής: Ειρήνη Γκότση

Οργάνωση περιοδείας: Σάκης Μανάφης

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Ασπρούλης

Τεχνικός Προϊστάμενος: Νίκος Γεωργάκης

Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Ανδριανόπουλος, Παναγιώτης Καραχάλιος, Ανέστης Συμεωνίδης

Βαφή σκηνικού: Γιάννης Κατσαρίμπας

Ζωγραφική σκηνικού: Βασίλης Σακκής

Υπεύθυνη βεστιαρίου: Νικολέτα Καΐση

Ραφή κοστουμιών: Σόφη Μπάγκα Ατελιέ, Χαρούλα Μπορδόχα

Κατασκευή μάσκας: Τίνα Παραλή

Ηλεκτρολόγος – φωτιστής: Γιώργος Γκόλαντας, Νίκος Φονιαδάκης

Για τη μουσική του έργου στην πρώτη παράσταση του 2008 έπαιξαν οι μουσικοί: Γιάννης Σπάθας (κιθάρες), Θύμιος Παπαδόπουλος (κλαρίνο), Μιχάλης Τζουγανάκης (λαούτο), Ανδρέας Κατσιγιάννης (σαντούρι), Αντώνης Σταυρόπουλος (μπάσο), Γιώργος Σκορδαλός (λύρα), Ανδρέας Σίκης (νέι, ντουντούκ, γκάιντα, νταούλι)

Ηχογράφηση, Μίξη: Ηλίας Λάκκας, Studio Odeon,

Ηχητική επεξεργασία – μίξη 2ης παράστασης του 2026 : Δημήτρης Μπέλλος studio Decibel

Ηχογράφηση φωνών: Γιάννης Σκαρδάμης, Studio DNA LAB

Αφίσα παράστασης: Γιάννης Πέτρου

Σχεδιασμός Προγράμματος: Λίλα Παλαιολόγου – pelpal productions

Φωτογραφίες προώθησης: Αντώνης Γραβάνης

Μακιγιάζ φωτογράφισης προώθησης: Βιβή Νικολάου

Hairstyling Φωτογράφισης προώθησης: Sandrakis Κομμωτήριο

Βιντεοσκόπηση – Teaser: Σωτήρης Παππάς

Ματωμένος γάμος

Θεσσαλικό Θέατρο

Σάββατο 18 Ιουλίου / 21:30

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Τιμές εισιτηρίων: 18€ Γενική Είσοδος • 15€ προπώληση, 12€ ΑμεΑ, Ανέργων, Πολυτέκνων, Τριτέκνων, Άνω των 65 ετών, Μαθητικό, Φοιτητικό, Ομαδικό άνω των οκτώ ατόμων

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/matomenos-gamos-1/

και στο κατάστημα PUBLIC

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

https://drive.google.com/drive/folders/1or4f6pY8EXZihWyQcMSLyaRNWv67_V8v?usp=drive_link

Προπώληση

Καβάλα: Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από Δευτέρα έως Σάββατο (10:00 – 14:00 και 18:00 – 21:00)και Κυριακή (10.00 – 14.00), ενώ την ημέρα της παράστασης θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του χώρου της εκδήλωσης από τις 19:30 το απόγευμα.

Κρηνίδες: Café «Προσκήνιο», Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, τηλ. 2510516090

*Απαγορεύεται η είσοδος στο χώρο μετά την έναρξη της παράστασης.

**Για άλλη μία χρονιά, θα υπάρξει δυνατότητα μεταφοράς θεατών από λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας από και προς το αρχαίο θέατρο Φιλίππων με την επίδειξη εισιτηρίου της εκάστοτε θεατρικής παράστασης και ειδικό αντίτιμο 4.40€.

Αναχώρηση από το ΚΤΕΛ Καβάλας στις 19.15 και επιστροφή μετά το πέρας της παράστασης.

Σημ. Οι κάτοχοι ονομαστικών προσκλήσεων του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων καλούνται να δηλώσουν την πρόθεσή τους να τις χρησιμοποιήσουν έως την Πέμπτη 16/7, ενώ ο έλεγχος ταυτοπροσωπίας θα γίνεται στην είσοδο του θεάτρου τη μέρα της παράστασης.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 (10:00-14:00).

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ» της Γεωργίας Γεωργιάδου

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Πρόκειται, πράγματι, για μια πολύ πιο «σκοτεινή», οικολογική προφητεία και ένα βαθιά αλληγορικό κείμενο της Γεωργίας Γεωργιάδου. Θαρρώ, εμπνευσμένο από τον «Υδάτινο Κόσμο» του Κέβιν Κόστνερ.

Όταν γράφτηκε το σενάριο (1986-1989) της ταινίας του Κέβιν Κόστνερ, η έννοια της «υπερθέρμανσης του πλανήτη» δε βρισκόταν καν στην καθημερινή ατζέντα των ειδήσεων. Ο σεναριογράφος εμπνεύστηκε την ιδέα σκεπτόμενος τι θα συνέβαινε αν έλιωναν όλοι οι πάγοι της Γης. Σήμερα, το σενάριο αυτό δεν μοιάζει με μακρινή φαντασία, αλλά με μια ακραία επιστημονική προειδοποίηση για την άνοδο της στάθμης των θαλασσών λόγω της κλιματικής κρίσης.

Η νεαρή συγγραφέας Γεωργία Γεωργιάδου, τολμά και γράφει μια καταπληκτική νουβέλα επιστημονικής φαντασίας, με παρόμοιο θέμα, θέλοντας να αφυπνίσει κοιμισμένες συνειδήσεις για την μεγάλη απειλή της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη Γη.

Είναι ένα έξυπνο λογοτεχνικό αφήγημα, όπου η έμφαση δε δίνεται τόσο στις μάχες με τα σκάφη και τα θαλάσσια κήτη, όσο στην απελπιστική καθημερινότητα της επιβίωσης σε έναν κόσμο χωρίς πόρους.

Το θέμα: Σε έναν μελλοντικό κόσμο πνιγμένο στο νερό και ξεχασμένο από τους ίδιους τους θεούς που τον δημιούργησαν, πέντε ήρωες επιλέγονται από πέντε διαφορετικά κομμάτια της μίας Θρυλικής Πανοπλίας. Το Ξίφος της Αγάπης, η Ζώνη της Αλήθειας, η Ασπίδα της Πίστης, ο Θώρακας της Δικαιοσύνης, η Περικεφαλαία της Σοφίας.

Δεν έχουν καμία διάθεση να σώσουν έναν κόσμο που τους έχει γραμμένους, αλλά το κάθε κομμάτι της Πανοπλίας τους αναγκάζει να κάνουν αυτό που αναφέρει το όνομά του και αν δεν εκπληρώσουν την προφητεία, δε θα μπορέσουν ποτέ να την ξεφορτωθούν.

Θα αντιμετωπίσουν θηρία, καλά μόνο ένα, θα έρθουν αντιμέτωποι με μαγικά πλάσματα, γιατί τι πιο δίκαιο από το να βάλλεις ανθρώπους εναντίον πανίσχυρων πλασμάτων, και σαν μοναδική βοηθό έχουν την Τελευταία Ιέρεια που δε θυμάται καν καλά – καλά την προφητεία, ούτε πώς να τους βοηθήσει.

Νουβέλα, έμπλεη χιουμοριστικών διαλόγων, καταστάσεων και περίεργων συναλλαγών, ρέει με ευκολία, αφού το χιούμορ και η ευρηματική γλώσσα στην περιγραφή, με παραμυθένια ονόματα και δυστοπικούς μύθους, δημιουργούν εξαιρετικά ευχάριστη συντροφιά κι ο αναγνώστης μπορεί να ταξιδεύει σε άγνωστους κόσμους και να δημιουργεί κινηματογραφικές εικόνες, αυτές που ο ίδιος γεννά κι όχι η συγγραφέας. Είναι η γοητεία της ανάγνωσης ενός τέτοιου κειμένου.

Η πραγματική μαγεία ενός βιβλίου κρύβεται, άλλωστε, σε αυτό που δεν περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια. Όταν ένας συγγραφέας αφήνει χώρο στον αναγνώστη, το διάβασμα μετατρέπεται από μια παθητική δραστηριότητα σε μια βαθιά προσωπική, συν-δημιουργική εμπειρία.

Στον κινηματογράφο οι εικόνες είναι έτοιμες, σερβιρισμένες στην οθόνη. Βλέπεις το πρόσωπο των ηρώων , το χρώμα του ουρανού, την αρχιτεκτονική ενός χώρου. Στο βιβλίο, όμως, ο συγγραφέας δίνει το προσχέδιο και εσύ αναλαμβάνεις τη σκηνοθεσία.

Εσύ αποφασίζεις τον ακριβή τόνο της φωνής, «φωτίζεις» το σκηνικό, δίνεις μορφή στα συναισθήματα.

Όταν ένα βιβλίο σου επιτρέπει να δημιουργήσεις το δικό σου σύμπαν, νιώθεις ότι ο συγγραφέας σε σέβεται. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν έναν απλό θεατή, αλλά σαν έναν ισότιμο συνεργάτη. Αυτή η «συνενοχή» δημιουργεί έναν απίστευτα ισχυρό συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στον αναγνώστη και την ιστορία.

Η Γεωργία Γεωργιάδου πλέκει μια δυστοπική μεν ιστορία, με πρωταγωνιστή τον κυνισμό, αλλά με βαθύτερο στόχο τη συνειδητοποίηση του αναγνώστη ότι η πλάση μπορεί να σωθεί από την καταστροφή, αν συντονισμένες προσπάθειες παγκόσμιων φορέων προλάβουν να σταματήσουν το επερχόμενο κακό, με ρηξικέλευθες λύσεις. Η μόλυνση της ατμόσφαιρας με ρυθμούς ταχύτατους, μας οδηγεί όχι μόνο στην κυριαρχία της θάλασσας, αλλά στον αφανισμό των έμβιων όντων επί της γης.

Όλη η νουβέλα είναι μια καλοστημένη αλληγορία, η οποία δεν είναι απλώς ένα «στολίδι» ή ένα έξυπνο λογοτεχνικό τέχνασμα· είναι μια από τις υψηλότερες εκφράσεις τής λογοτεχνικής αξίας, καθώς μετατρέπει την ανάγνωση από μια παθητική εμπειρία σε μια ενεργή διαδικασία αποκωδικοποίησης κι επιτρέπει στο έργο να παραμένει διαχρονικό.

Οι εποχές αλλάζουν, αλλά οι ανθρώπινες αλήθειες που κρύβονται πίσω από τα σύμβολα παραμένουν ίδιες. Γι’ αυτό και έργα όπως η «Θεία Κωμωδία» του Δάντη ή «Ο Ξένος» του Καμύ, συνεχίζουν να αναλύονται και να ερμηνεύονται μέχρι σήμερα. Στη λίστα αυτή βάλτε και το «ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ».

Στο φινάλε της, η συγγραφέας βάζει ένα υπέροχο επιμύθιο: «Γεια σας αγάπες μου! Τα καταφέρατε τελικά…..Μπορεί οι ήρωες να ήταν η σπίθα, αλλά χρειάζεται πολύ περισσοτέρους ανθρώπους για φωτιά»

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews