Πολιτισμός

«Το πέταγμα» της Εύας Οικονόμου Βαμβακά στο 67ο Φεστιβάλ Φιλίππων!

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Σωτήριο έτος 2050.

Η πόλη της Καβάλας έχει καταληφθεί τελείως από αυτό το-κάποτε-συμπαθητικό-και ακίνδυνο είδος, τους γλάρους. Η αρχικά διακριτική τους παρουσία έχει γίνει πλέον κυρίαρχη.

Τα σπίτια και οι δημόσιοι χώροι έχουν μετατραπεί σε εκκολαπτήρια φωλιών, ενώ παντού στους δρόμους μπορείς να δεις τα αυγά τους, που αν κάνεις το λάθος να τα καταστρέψεις,

η εναέρια επίθεση είναι ακαριαία και μη αναστρέψιμη. Σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο, μια συντροφιά επτά -σχεδόν- άγνωστων μεταξύ τους ατόμων προσπαθεί να επιβιώσει.

Και αναρωτιέται και η ίδια πώς κατάφερε να φτάσει ως εδώ.

Πρόκειται για ένα νέο, πρωτότυπο κείμενο που συνομιλεί δημιουργικά με την τριλογία της δυστοπίας του Βασίλη Βασιλικού (Το φύλλο – Το πηγάδι – Το αγγέλιασμα) και, επιχειρώντας να συνεχίσει τη σκέψη του, αναρωτιέται ποια θα είναι η κατάληξη των ημερών μας. Πώς θα είναι ο κόσμος μετά; Και ποιο μέσο θα βρει η γη για να μας τιμωρήσει για όλα αυτά που δεν κάναμε, για όλες τις ευκαιρίες που απωλέσαμε.

Υπάρχει άραγε μια χαραμάδα που να μας χωράει, ή ο χρόνος μας έχει ήδη παρέλθει;

H Τριλογία του Βασίλη Βασιλικού, όπου βασίστηκε η ιδέα της Εύας Οικονόμου Βαμβακά, είναι η πολεμική φωνή ενός εξεγερμένου νέου της δεκαετίας του ‘ 60. Κι όπως ακριβώς η ροκ μουσική εκείνης της περιόδου, έτσι και η Τριλογία κατόρθωσε, χάρη στην αυθεντικότητα του ύφους της και την καθολικότητα των θεμάτων της, να διατηρήσει αυτήν τη φωνή ζωντανή και πάντα ανατρεπτική στο μάκρος του χρόνου.
Στο «Φύλλο», η Φύση εκδικείται τους πρώτους τυχόντες: τους ενοίκους μιας πολυκατοικίας που συμβιβάζονται με την καταστροφή της.
Στο «Πηγάδι», η Γη εκδικείται εκείνους που την απαρνούνται ασφαλισμένοι στην ψευδαίσθηση της τεχνολογίας.
Στο «Αγγέλιασμα», η Ζωή εκδικείται όσους εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε μια άλλη ζωή (τη μεταφυσική ή εκείνη των αριστερών οραμάτων).
Το πρώτο είναι ένα μανιφέστο ισοδύναμο της πιο ρηξικέλευθης σύγχρονης Οικολογίας.

Το δεύτερό είναι μια προφητική παρωδία της μεταβιομηχανικής εποχής με απηχήσεις από το δαντικό Καθαρτήριο και το τρίτο είναι μια τολμηρή καταγγελία του καπιταλιστικού κόσμου, ως καθολικής απάτης.

Στο κείμενο τής Βάμβακά, η φωνή του νέου των σίξτις γίνεται φωνή σύγχρονου ράπερ με στίχους -καταγγελίες και η δική της τριλογία ολοκληρώνεται με ιστορίες τριών ανθρώπων που αλληλοσυμπληρώνονται και συνδέονται μέσω μιας κάμερας και μιας συνέντευξης. Η Φωτεινή Μελετιάδου υποδύεται την πολύγλωσση δημοσιογράφο.

Ωστόσο, πέρα από αυτά, έμπνευση για τη συγγραφέα μπορεί να ήταν και η ταινία του Χίτσκοκ «Τα πουλιά» του 1963, όπου το πρώτο πουλί που εξαπολύει επίθεση εναντίον ανθρώπου είναι γλάρος. Επρόκειτο για μια αλληγορία, που παραμένει αδιευκρίνιστη από την πλευρά του «μετρ», αλλά έχει τροφοδοτήσει τόμους ανάλυσης από τους μελετητές του.

Η Εύα Οικονόμου Βαμβακά γράφει και σκηνοθετεί ένα αντίστοιχο αλληγορικό κείμενο, όπου συνυπάρχουν η υπαρξιακή αγωνία με την οικολογική ανησυχία. Διότι αν τα πουλιά απειλούν την ανθρώπινη φύση, τότε το μέλλον δεν μπορεί να είναι αισιόδοξο.

Από την άλλη, τα άγνωστα μεταξύ τους πρόσωπα που πρωταγωνιστούν και οι σχέσεις που αναπτύσσονται ή υπαινίσσονται στην εξέλιξη της παράστασης- περφόρμανς, συμβολίζουν ρατσιστικές δοξασίες, συμφεροντολογικά ή και ερωτικά ένστικτα, ψυχολογικά αδιέξοδα, που οι άνθρωποι εξακολουθούν να φέρουν, ακόμα και στο 2050.

Αυτό που παραμένει ως μελλοντική ενατένιση σε ανθρώπινο χαρακτήρα είναι η μοναξιά σαν απόρροια του χρόνου, ακόμα και κείνους που βίωσαν την ευτυχία σε μικρές ή μεγάλες στιγμές της. Μας το χαρίζει γενναιόδωρα ο έμπειρος Παύλος Σταυρόπουλος στον συναισθηματικά φορτισμένο μονόλογό του.

Θα μπορούσα να πω πώς η όλη ιδέα και η υλοποίησή της στη σκηνή, μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ως σημάδι – προειδοποίηση, για τα ανατρεπτικά επερχόμενα στις κοινωνίες ανθρώπων και ζωών, όπως ακριβώς συνέβη στη μυθολογική Νεφελοκοκκυγία πριν από 2500 περίπου χρόνια.

Η Κωνσταντίνα Βέρρου και ο Ιάσονας Παπαματθαίου, με την εξαιρετική τους σκηνική παρουσία, την καλή αξιοποίηση των εκφραστικών τους μέσων, υποδύονται με δεξιότητα και συνέπεια ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό, ελκυστικά όντα, που κλυδωνίζονται ανάμεσα στην ανθρώπινη υπόσταση και στη μυθολογική διάσταση των Σειρήνων ας πούμε, ή των Κενταύρων, φέροντα και τα δυο χαρακτηριστικά ζώου και ανθρώπου.

Είναι ευρέως αποδεκτό γεγονός πως τα ζώα διαφοροποιούνται από τους ανθρώπους ριζικά, καθώς δεν μπορούν να κατανοήσουν και να χρησιμοποιήσουν τους ανθρώπινους επικοινωνιακούς κώδικες. Χωρίζονται σε κατηγορίες από τον Αριστοτέλη ακόμα και, μέχρι και σήμερα, διακρίνονται σε ξεχωριστά είδη, επειδή, παρότι έχουν τη δυνατότητα να συνουσιαστούν με διαφορετικά είδη, επιλέγουν να αναπαράγονται μόνο με το δικό τους είδος, έχουν διαφορετικούς τρόπους και κανόνες συμπεριφοράς και λειτουργίας μέσα στις ζωικές κοινωνίες που διαμορφώνουν. Επίσης, δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητα απέναντι στον άνθρωπο. Αναπόφευκτα, υποτάσσονται στη δύναμή του. Ο άνθρωπος είναι ον που σκέφτεται και πιστεύει σε διάφορα πράγματα και συλλαμβάνει τον κόσμο ως ολότητα. Συνειδητοποιεί τον χρόνο, ως αλληλουχία συμβάντων και συνδέει τις πράξεις του και τη συμπεριφορά του με το περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκεται, το οποίο αντιλαμβάνεται πλήρως, αντίθετα με τα ζώα.

Ακριβώς αυτό ανατρέπεται στην παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας κι εδώ εστιάζεται η συγγραφική πένα και η σκηνοθετική ματιά της Εύας Οικονόμου -Βαμβακά και κάνει ενδιαφέρον το όλο εγχείρημα.

Δύο κορίτσια, ίσως δυνάμεις υπερφυσικές, παρακολουθούν τη δράση και συνοδεύουν τις ιστορίες με τραγούδια και ειρωνικά επιφωνήματα. Είναι η Ανδρονίκη Πολυχρονίδου και η Σοφία Γιαννακάκη.

Η σκηνική εικαστική εγκατάσταση της Μιχαήλας Πλιαπλιά, άκρως ενδιαφέρουσα. Μια παραλία με άμμο και απλώστρες, ένα αίθριο με τραπεζαρία, μια μικρή πισίνα, υφασμάτινος τοίχος που μετατρέπεται σε τεράστια οθόνη και με τη συμβολή του Βασίλη Αποστολάτου στον φωτισμό, δημιουργούνται όμορφες εικόνες.

Ο Φυλαχτός Παλιόγλου ερμηνεύει τους στίχους που έγραψε σε μουσική ραπ και αν αποβάλλει το άγχος του, δε θα δείχνει το τρακ του στις επόμενες φορές που θα ανέβει στη σκηνή.

Η επιλογή της πρώην LORD, νυν δημοτικό κτήριο, αποδείχτηκε καλή ιδέα, μιας και «ανακαλύφτηκε» ένας νέος χώρος, όπου μπορούν να φιλοξενηθούν παραστάσεις σε χρονικές περιόδους που δεν απαιτείται ούτε ψύξη ούτε θέρμανση.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο & Σκηνοθεσία:

Εύα Οικονόμου – Βαμβακά

Εικαστική Επιμέλεια – Βοηθός Σκηνοθέτης: Μιχαήλα Πλιαπλιά

Σκηνικός Χώρος & Φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος

Κινησιολογία: Φωτεινή Μελετιάδου

Πρωτότυπη μουσική: Η Ομάδα

ΔΙΑΝΟΜΗ:

Κωνσταντίνα Βέρρου

Ιάσονας Παπαματθαίου

Παύλος Σταυρόπουλος

Φωτεινή Μελετιάδου

Συμμετέχουν:

Σοφία Γιαννακάκη

Φυλαχτός Παλιόγλου

Ανδρονίκη Πολυχρονίδου κ.α.

Οι φωτογραφίες είναι του Λάσκαρη Τσούτσα.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Στην Καβάλα θα συνεδριάσει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων

Για τη συνεδρίαση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων που θα πραγματοποιηθεί στην πόλη της Καβάλας τη Δευτέρα 9 Μαρτίου, μίλησε στην τοπική ΕΡΑ, ο πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδοχών Θάσου, Μαργαρίτης Μπαμπατζίκος.
”Είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός για την περιοχή μας, καθώς είναι ίσως η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, να είναι δηλαδή όλοι οι πρόεδροι των ξενοδόχων της χώρας στην πόλη μας. Είναι τιμή για μας και είναι σίγουρα και μία μεγάλη ευκαιρία προβολής της περιοχής μας σε όλη την Ελλάδα”, ανέφερε αρχικά ο κ. Μπαμπατζίκος.

Θα ακουστούν τα προβλήματα της ευρύτερης περιοχής

”Στη διάρκεια αυτής της συνάντησης θα θέσουμε όλα τα προβλήματα που απασχολούν τον κλάδο μας. Θα μετέχει η ηγεσία του υπουργείου Τουρισμού και του Ε.Ο.Τ. και όλη η διοίκηση του τουριστικού κομματιού της Ελλάδας, οπότε θα ακουστούν τα προβλήματα της ευρύτερης περιοχής και το τι θέλουμε να καταφέρουμε για την περιοχή μας, ώστε να αναβαθμιστεί στον τουριστικό χάρτη. Η Θάσος και η Καβάλα είμαστε ακόμη πολύ πίσω, θέλουμε πολλή δουλειά και πιστεύω ότι με αυτή την πρωτοβουλία θα ακουστούν τα ζητήματα που μας απασχολούν και θα έχουμε ένα θετικό αποτέλεσμα στο τέλος”, πρόσθεσε σχετικά με τη συνεδρίαση που θα πραγματοποιηθεί στη Μεγάλη Λέσχη ο πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Θάσου.

Θετική η εικόνα από τη συμμετοχή στις τουριστικές εκθέσεις των Βαλκανίων – Η έκθεση του Βερολίνου θα δείξει το πως θα κινηθεί η τουριστική σεζόν για το 2026

Αναφερόμενος και στις τουριστικές εκθέσεις στις οποίες έδωσε το ”παρών” η Ε.Ξ.Θ., ο κ. Μπαμπατζίκος σημείωσε: ”Στην έκθεση της Ρουμανίας ήταν πάρα πολύ θετική η εικόνα που παρουσιάσαμε. Είναι ένας λαός που αγαπάει πάρα πολύ την περιοχή μας και ειδικότερα τη Θάσο, οπότε ήταν πολύ σημαντική η παρουσία και του δήμου και της Περιφέρειας εκεί, όπως και των τοπικών φόρων φυσικά. Ακολούθησε η Σερβία που επίσης στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία, γιατί και αυτή η αγορά είναι πολύ σημαντική για την περιοχή μας και φυσικά η έκθεση της Βουλγαρίας, όπου επίσης είχαμε σημαντική παρουσία. Φυσικά η ναυαρχίδα όλων των τουριστικών εκθέσεων είναι του Βερολίνου που ξεκίνησε στις 2 Μαρτίου και ελπίζω και εύχομαι και από εκεί να αποσπάσουμε ένα πολύ θετικό πρόσημο, γιατί κακά τα ψέματα η συγκεκριμένη έκθεση είναι και η εικόνα του πως θα κινηθεί η τουριστική σεζόν για το 2026”.

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Βιβλιοπαρουσίαση: Δύο βιβλία της Αγγελικής Μάνου

«Η Νεράιδα Ευγενία και το Tζίνι Βοηθεία!»

Άραγε, πόσο ξεχασμένη αρετή είναι η ευγένεια και πόσο αδικημένη αξία η αλληλοβοήθεια; Πόσο δύσκολη είναι η γενναία επιλογή που αψηφά το φόβο και τις πεποιθήσεις των άλλων; Η συγγραφέας και εκπαιδευτικός, Αγγελική Μάνου, έρχεται στις εκδόσεις Υδροπλάνο, με ένα ιδιαίτερο και προσεγμένο στην λεπτομέρεια παραμύθι, να μας θυμίσει όλα όσα στο πέρασμα του χρόνου ξεχάσαμε ή μας ξέχασαν! Μια ιστορία γραμμένη με ευθύνη και αγάπη για το παιδί. «Η Νεράιδα Ευγενία και το Tζίνι Βοηθεία!», σε εικονογράφηση Λιάνας Δενεζάκη, σας υπόσχονται ένα μαγικό αναγνωστικό ταξίδι!
Φίλοι μου αγαπητοί,
η ιστορία μου αυτή
έχει τόσα να σας πει:
για την αγάπη στην καρδιά,
της καλοσύνης τη ματιά
που όλα τα κακά σκορπά.
Την ευγένεια μες στην ψυχή,
την θέληση τη δυνατή
και τα καλά που προκαλεί.
Τους φίλους μας να έχουμε,
μα πάντα να προσέχουμε.
Γιατί μαθαίνουμε πολλά
αν έχουμε τα μάτια μας
συνέχεια ανοιχτά!

«Ο παππούς και η γιαγιά θέλουνε μια αγκαλιά»

Ο παππούς και η γιαγιά είναι ΑΓΑΠΗ και ΛΑΤΡΕΙΑ για τα παιδιά. Αλλά και τα εγγόνια είναι ΔΥΝΑΜΗ και ΖΩΗ για εκείνους. Η σοφία της λαϊκής ρήσης «Του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου» εκφράζει εύστοχα τη δυναμικότητα αυτού του δεσμού, που είναι θεμελιώδης για την υγιή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών.Τι γίνεται όμως όταν η σχέση αυτή κλονίζεται από τα γηρατειά ή κάποια ασθένεια και πώς μπορούμε να είμαστε ενσυναισθητικοί απέναντι στους ηλικιωμένους; Μια συγκινητική ιστορία ενός παιδιού που βιώνει την ασθένεια του παππού και της γιαγιάς με τρυφερότητα και μεγαλείο ψυχής…

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Αγγελική Μάνου γεννήθηκε στην Άρτα αλλά ζει κι εργάζεται στην Αθήνα. Είναι Νηπιαγωγός, Διδάκτωρ & Διπλωματούχος Πανεπιστημίου Αιγαίου, μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και υπηρετεί στη Δημόσια Εκπαίδευση. Έργα της: «Διαπολιτισμική Συμβουλευτική στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση», εκδόσεις Παπαηλιού. Παραμύθια: «Η Νεράιδα Ευγενία και το Τζίνι Βοηθεία!», «Ο παππούς και η γιαγιά θέλουνε μια αγκαλιά», εκδόσεις Υδροπλάνο, «Τα ανάποδα Χριστούγεννα του Λεωνίδα», Εκδόσεις The Book Project. Διηγήματα: «Απόδραση των Χριστουγέννων», μέρος του συλλογικού έργου «Επιβάτες των Χριστουγέννων», «Μια φορά κι έναν καιρό ήρθε Πάσχα με κορωνοϊό», μέρος του συλλογικού e-book, «Μέρες γιορτής σε καραντίνα», εκδόσεις Υδροπλάνο. «Το βιβλίο στο ταγάρι», μέρος του συλλογικού έργου «Συντροφιά μ΄ ένα βιβλίο», Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική. Ποιήματα: «Κορδέλα ΕΙΡΗΝΗΣ», μέρος του συλλογικού έργου «Ποιητικό Λεύκωμα: Γιορτή της Ποίησης 2022», Εκδόσεις Κέφαλος.
Πιστεύει πως «η ζωή, όχι μόνο των παιδιών αλλά και η δικιά μας, είναι γεμάτη ιστορίες και εικόνες σαν αυτές των παραμυθιών, που ζωντανεύουν, κι άλλοτε είναι πιο ξέθωρες ενώ άλλοτε ζωηρεύουν, ανάλογα με τα βιώματα και τα συναισθήματά μας».

Γιάνναρου 19, Άλιμος, τηλ.: 210 72 47 042 site:http://www.ydroplanobooks.gr email:info@ydroplanobooks.gr

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«Σταθμός Ω» του Γιώργου Χριστοδούλου, σε περιοδεία από το Εθνικό Θέατρο!

Κριτική από τον Παύλο Λεμοντζή

Η συμμετοχή του Γιώργου Χριστοδούλου, ως ηθοποιός, στην περίφημη παράσταση του Στάθη Λιβαθινού «Ιλιάδα» του Ομήρου, πιστεύω ότι ήταν μια δυνατή εμπειρία γι ΄αυτόν, ένα ακόμη «σχολείο» και είχε ως αποτέλεσμα την έμπνευση για να γράψει ο ταλαντούχος πολυσχιδής καλλιτέχνης ένα σύγχρονο έργο, βασισμένο στη Ραψωδία Ω της Ιλιάδας. Ένα έργο έμπλεο ποιητικών εικόνων, διδακτικών μηνυμάτων από την άδικη στοχοποίηση «διαφορετικών» της εγκλωβισμένης κοινωνίας στα σκουριασμένα στερεότυπα, που καταλήγει στη συγχώρεση, ως ψυχική λύτρωση – κάθαρση.

Το έργο δε βασίζεται σε μία συγκεκριμένη πραγματική ιστορία, αλλά αντλεί στοιχεία από πολλά περιστατικά που έχουν συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία.

Αυτό το πολυεπίπεδο κείμενο, ο Δημήτρης Τσικούρας το έκανε εμπνευσμένη, ευρηματική, σύγχρονη παράσταση για το Εθνικό Θέατρο, το οποίο την περιοδεύει στην ενδοχώρα., σε συνεργασία με διάφορα ΔΗΠΕΘΕ. Ήρθε και στο ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΒΑΛΑΚΟΥ!

Με άξονα τον κοινωνικό προβληματισμό γύρω από τη βία, τη σιωπή, τη διαφορετικότητα, τη συνενοχή και τη συγχώρεση, η εν λόγω – ευέλικτης κλίμακας – παραγωγή, εντάσσεται στις δράσεις δικτύωσης της Πρώτης Σκηνής της χώρας, που επιχειρεί σε συνεργασία με ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., δήμους και άλλους τοπικούς φορείς , να μεταφέρει την καλλιτεχνική δημιουργία πέρα από τα στενά όρια του αστικού κέντρου και να καλλιεργήσει τη Γλώσσα της Αποκέντρωσης.
Η παράσταση θα ολοκληρώσει τη διαδρομή της την άνοιξη του 2026, στην Πλαγία Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ.

Το έργο αντλεί έμπνευση από τη ραψωδία Ω της Ιλιάδας, με τον Πρίαμο να γονατίζει μπροστά στον Αχιλλέα, ικετεύοντας για το σώμα του Έκτορα. Από αυτόν τον αρχαίο πυρήνα γεννιέται μια σύγχρονη αφήγηση, που θέτει στο επίκεντρο τη συλλογική συνενοχή, την απώλεια, την ανάγκη για κάθαρση, την αναγκαιότητα της μνήμης– αλλά και την κρίσιμη πράξη της συν-χώρεσης.

«Σκέψου τον πατέρα σου, Αχιλλέα…»
Με αυτή τη φράση, ο Πρίαμος σπάει την άμυνα του ήρωα. Ο Αχιλλέας δε βλέπει πλέον έναν εχθρό, αλλά έναν πατέρα που υποφέρει, όπως θα υπέφερε και ο δικός του πατέρας, ο Πηλέας. Οι δύο άνδρες κλαίνε μαζί, αναγνωρίζοντας την κοινή ανθρώπινη μοίρα.

Στο έργο του Γιώργου Χριστοδούλου συναντάμε μια σύγχρονη ιστορία. Σε ένα ελληνικό χωριό, ένας νέος άνθρωπος ανοιχτά ομοφυλόφιλος – διαφορετικός στα μάτια της τοπικής κοινωνίας – εξαφανίζεται. Ο πατέρας του βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια, την αδιανόητη σιωπή, την ομοφοβική βία, που καλύπτεται πίσω από την «κανονικότητα», και τελικά με τον ίδιο του τον εαυτό. Στέκεται απέναντι σε εκείνον που του στέρησε το παιδί του, ζητώντας την αλήθεια, ζητώντας ένα σώμα που λείπει.
Ο πατέρας και μια στενή του φίλη ξεκινούν μια επίπονη αναζήτηση της αλήθειας, η οποία σταδιακά οδηγεί στην αποκάλυψη ενός εγκλήματος.

Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, πέντε πρόσωπα συναντιούνται επί σκηνής και, με αφετηρία ένα έγκλημα, ανοίγουν έναν κοινό τόπο αφήγησης, θύμησης, ερωτημάτων και αντιπαραθέσεων. Μέσα από μύθους, έθιμα και αλληγορίες, επιχειρούν να διεισδύσουν στο πυρήνα της ανθρώπινης συνθήκης και να αναζητήσουν τι μπορεί να σημαίνει στ’ αλήθεια να συν-χωράμε, στον ίδιο τόπο, όλοι, όλες και όλα μαζί.

Καλοί ηθοποιοί, «έξυπνη» σκηνοθεσία που αναδεικνύει την κλασική αφηγηματική δύναμη του ομηρικού έπους σε μια σύγχρονη παράσταση, πλημμυρισμένη από ενέργεια, με την ιστορία να εκτυλίσσεται σε ένα λιτό σκηνικό.

Ο Δημήτρης Τσικούρας κατάφερε να παρουσιάσει μια δράση «βουτηγμένη» στο θέατρο. Ζήτησε από τους ηθοποιούς να εμπιστευτούν τις δυνάμεις τους και από τους θεατές να εμπιστευτούν τη φαντασία τους. Γιατί, με πόσους τρόπους μπορείς να φωτίσεις τη διαφορά ανάμεσα στον αθάνατο και τον θνητό σε μια φρέσκια συνθήκη, κάπου στην Επαρχία ;

Οπότε, επέλεξε να εντάξει στη δική του προσέγγιση στο έργο του Γιώργου Χριστοδούλου, παγανιστικές τελετές – εξορκισμός στο κακό – και παραδοσιακές μουσικές, που δεν είναι απλώς μια αισθητική απόφαση, αλλά μια βαθιά κατάδυση στο συλλογικό ασυνείδητο, προσδίδοντας έτσι μια ιδιαίτερη δυναμική στην 24η Ραψωδία, ώστε να μετατραπεί το ομηρικό έπος σε μια σύγχρονη σπουδή πάνω στην απώλεια.

Ο σκηνοθέτης, λογαριάζει τη μουσική του Γιώργου Στεφανακίδη ως «Γέφυρα» με το πριν και το μετά, οπότε η παραδοσιακή μουσική (μοιρολόγια, αρχέγονοι ρυθμοί), λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και στον κόσμο των απόντων.

Ο πατέρας που αναζητά τον γιο του δεν επικοινωνεί πλέον με τη λογική. Η μουσική εκφράζει το «άρρητον», αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί με λέξεις.

Στο έπος του Ομήρου, ο θρήνος (γόος) των γυναικών της Τροίας και οι τελετουργικές ιαχές ήταν ο μόνος τρόπος να διαχειριστεί η κοινότητα το κενό που άφησε ο Έκτορας.

Στον «Σταθμό Ω» του Γιώργου Χριστοδούλου, οι παγανιστικές αναφορές – γουνοπροβιές, κουδούνες, μάσκες – υπογραμμίζουν ότι η απώλεια ενός παιδιού είναι ένα γεγονός που ξεπερνά τον πολιτισμό και τους νόμους. Είναι κάτι σαν επιταγή της φύσης.

Η χρήση τελετουργικών κινήσεων μετατρέπει την αναζήτηση από μια «αστυνομική έρευνα» σε μια ιερή αποστολή. Ο πατέρας γίνεται ένας ιερέας του πόνου του κι όπως στην αρχαία τραγωδία η τελετή βοηθά τον θεατή (και τον πατέρα-ήρωα) να διοχετεύσει την οργή και την απόγνωση σε κάτι μορφοποιημένο, ώστε να μην τρελαθεί από την αβεβαιότητα, έτσι κι εδώ έρχεται η «κάθαρσης» στο γράμμα Ω, το τελευταίο της αλφαβήτου, στην 24η ( τελευταία) ραψωδία, η οποία συμβολίζει το οριστικό φινάλε, τον θάνατο, αλλά και την ολοκλήρωση.
Στον «Σταθμό Ω» το τέλος είναι ο τόπος, όπου η αναμονή συναντά την αλήθεια.

Ο Γιώργος Χριστοδούλου στο κείμενό του και ο Δημήτρης Τσικούρας στη σκηνοθεσία του, φαίνεται να υποστηρίζουν ότι στην αναζήτηση ενός χαμένου προσώπου, ο πατέρας πρέπει να περάσει μέσα από «μυητικές» δοκιμασίες (σαν παγανιστική μύηση) για να φτάσει στην αποδοχή της μοίρας.

Η Ραψωδία Ω είναι ο συγκλονιστικός επίλογος της Ιλιάδας. Μετά την άγρια βία των προηγούμενων βιβλίων, εδώ κυριαρχεί η ανθρωπιά, η λύτρωση και ο κοινός ανθρώπινος πόνος κι έδωσε την έμπνευση για να χτιστεί αυτή η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου από σημαντικούς συντελεστές.

Η σκηνοθεσία αντιμετωπίζει τη σκηνή όχι ως τέντα του Αχιλλέα, αλλά ως έναν μη-τόπο, έναν σταθμό, ενώ χρησιμοποιεί τον χρόνο ως εργαλείο πίεσης, κάνοντας τη συνάντηση Πατέρα – θύτη να μοιάζει με μια μοιραία σύγκρουση δύο κόσμων, που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν.

Τα σκηνικά αντικείμενα (Γιάννης Θεοδωράκης) είναι ελάχιστα, επιτρέποντας στον θεατή να εστιάσει στο πρόσωπο, στις κινήσεις και στον λόγο. Κεντρικό ρόλο παίζει ένα γκράφιτι σε έναν παλιό σιδηροδρομικό σταθμό, ενώ το γράμμα Ω παραπέμπει ευθέως στην πηγή έμπνευσης, την Ιλιάδα.

Οι νέοι ηθοποιοί με εξασκημένα σώματα, με πνεύμα και μυαλό σε ετοιμότητα να δεχτούν ερεθίσματα, ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις κειμένου και σκηνοθεσίας.

Η Σωματικότητα και ο ρυθμός στις ερμηνείες των πέντε καλών ηθοποιών (μεταξύ τους και ο σκηνοθέτης) , οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα η μουσική που προαναφέραμε και τα κοστούμια της Αλεξάνδρας Σταμάτη, συμβάλλουν στην επιτυχή ολοκλήρωση τους εγχειρήματος.

Συμπερασματικά, μια ομοφοβική επίθεση δεν αποτελεί απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό βίας, αλλά μια ανοιχτή πληγή στο σώμα της δημοκρατίας.
Η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, μας υπενθυμίζει ότι η σιωπή απέναντι στην αδικία ισοδυναμεί με αποδοχή. Η μετάβαση από μια κοινωνία φόβου σε μια κοινωνία συμπερίληψης απαιτεί την ενεργή συμμετοχή όλων μας: την κατάρριψη των στερεοτύπων, την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και, πάνω από όλα, τον αδιαπραγμάτευτο σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού ή άλλης «διαφορετικότητας».

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ)
Σύμβουλος δραματουργίας: Αρίστη Τσέλου
Σκηνικά: Γιάννης Θεοδωράκης
Κοστούμια: Αλεξάνδρα Σταμάτη
Μουσική: Γιώργος Στεφανακίδης
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Δραματολόγος παράστασης: Εύα Σαραγά
Βοηθός σκηνοθέτη: Ξένια Ταμπούρλου
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Ενισλίδου

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Ζωή Κουσάνα, Παναγιώτης Παντέρας, Στέφανος Πίττας, Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ), Αλεξάνδρα Χασάνι

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews