Πολιτισμός

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη & Μανώλη Δούνια, στο 67ο Φεστιβάλ Φιλίππων!

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Επηρεασμένος από τον Πλαύτο και τον Τερέντιο, αλλά και χρησιμοποιώντας τη φαρσική εφευρετικότητα της Κομμέντια Ντελλ’ Άρτε, ο Μολιέρος αναδείχτηκε ο κατ’ εξοχήν συγγραφέας που εστιάζει την προσοχή του σε έναν τύπο ανθρώπου και, μεγεθύνοντας το ελάττωμά του, τον μετατρέπει σε σύμβολο και παράδειγμα προς αποφυγήν. «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» είναι το κύκνειο άσμα του κορυφαίου κωμωδιογράφου και εκπροσώπου του γαλλικού κλασικισμού. Το έγραψε όντας ο ίδιος άρρωστος και ταλαιπωρημένος από τους γιατρούς της εποχής.

Πρόκειται για το τελευταίο θεατρικό έργο του Μολιέρου και παίχτηκε για πρώτη φορά στο Παλαί-Ρουαγιάλ, στις 10 Φεβρουαρίου του 1673. Κατά ιστορική ειρωνεία, ο Μολιέρος κατέρρευσε επί σκηνής στην τέταρτη παράσταση του έργου και πέθανε μετά από λίγες ώρες.

Ανάμεσα στις τρεις πράξεις παρεμβάλλονταν χορευτικά νούμερα και μουσικά ιντερλούδια που για την παράσταση του Μολιέρου είχε συνθέσει ο Γάλλος συνθέτης Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ.

Ο Αργκάν, ο κατά φαντασίαν ασθενής είναι υποχόνδριος, αισθάνεται συνεχώς άρρωστος, αν και στ’ αλήθεια δεν έχει τίποτα.

Εξαιρετικός υποκριτής ο ήρωας, χλευάζει την ασθένειά του, γεγονός που λειτουργεί διπλά κωμικά. Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή έγκειται στη φιλαργυρία του και στην ανάγκη αναγνώρισής του από τους άλλους και δεν είναι καθόλου κατά φαντασίαν. Τα θέλει όλα δωρεάν και μόνο για τον εαυτό του. Διοικεί την οικογένειά του όχι σαν στοργικός ηγήτωρ, αλλά ως καταπιεστικός διοικητής λεγεώνας, που όλοι του οφείλουν υποταγή.

Γίνεται, ωστόσο, αντικείμενο εκμετάλλευσης των γιατρών και των φαρμακοποιών που θησαυρίζουν με τη φοβία του και την αφέλειά του. Η κίνησή του μπουφόνικη, όπως και των άλλων ρόλων, θυμίζει τους lazzi της commedia dell arte και προκαλεί γέλιο.

Καθηλωμένος σε μια τουαλέτα, προκειμένου να καθαρίζει τακτικά το έντερό του, μετρά με μανία την θερμοκρασία του και την πίεσή του, ενώ γυμνάζεται, όπως του έχουν υποδείξει.

Προκειμένου να έχει εικοσιτετράωρη ιατρική κάλυψη έχει κανονίσει να παντρέψει την κόρη του Αντζελίκ (Βίκυ Διαμαντοπούλου) με τον γιο του γιατρού Ντε Φουάρις (Θοδωρής Ρωμανίδης ), ένα μάλλον προβληματικό παιδί, τον Θωμά (Γιώργος Ζυγούρης), που όμως έγινε με τα χίλια ζόρια γιατρός, όπως τόσοι άλλοι που θεωρούν ότι το επάγγελμα του γονιού τους είναι κληρονομικό χάρισμα.

Πολλοί οι διαχρονικοί υπαινιγμοί του Μολιέρου, που δεν είχε σε μεγάλη εκτίμηση τους γιατρούς της εποχής του. Ο καθένας λέει τη δική του άποψη και σχεδόν τρελαίνουν τον κατά φαντασίαν ασθενή Αργκάν, επιβαρύνοντας την κατάστασή του. Ο Αργκάν δηλώνει μόνος του :«Έχω αδυναμία, ατονία, αϋπνία, ατροφία, αλλεργία, αρρυθμία, αναφυλαξία, δυσανεξία, ημικρανία… και ένα πάθος για φροντίδα από το περιβάλλον μου που με τυφλώνει σε τέτοιο βαθμό που με απομονώνει από την πραγματικότητα με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνομαι πόσο παρασιτικά τελικά λειτουργούν οι γύρω μου».

Η γυναίκα του η Μπελίνα (Μυρτώ Αλικάκη) μια δυναμική, πανέμορφη, ελκυστική γυναίκα, συντηρεί την παθογένειά του προς όφελός της. Τον αποκαλεί ασθενικό της αγόρι, τον χειρίζεται, ενώ θέλει να βγάλει από το πεδίο της την Αντζελίκ, την κόρη του, ώστε να περιέλθει όλη η περιουσία του Αργκάν σε εκείνη.

Θα χρειαστεί η πανέξυπνη υπηρέτριά του η Τουανέτ (Αθηνά Μαξίμου), ένα από αυτά τα ευφυή πλάσματα της μολιερικής και της commedia dell art παράδοσης, να σκαρφιστεί ένα σατανικό σχέδιο για να αντιμετωπίσει την παράνοια, ώστε να σβήσει τη φωτιά με φωτιά. Τον χτυπά με τα ίδια του τα όπλα και τον οδηγεί να αντιληφθεί την αλήθεια και να απελευθερωθεί από τους δαίμονές του.

Σπαρταριστή ερμηνεία, μεγάλη ευελιξία της υπέροχης Αθηνάς Μαξίμου, παλεύει με τον Αργκάν και δέχεται να γίνει ο σάκος τού μποξ, για να ξεσπά εκείνος τον μόνιμο εκνευρισμό του. Την αποκαλεί με όλες τις ασθένειες, κίτρινο πυρετό, λοιμώδη μονοπυρήνωση, ξεδιάντροπη ουρολοίμωξη, γρίπη, κι εκείνη κάνει υπομονή μέχρι να του δώσει το τελευταίο λυτρωτικό, για όλους, χτύπημα. Ο αδελφός του Αργκάν (Νίκος Γκέλιας) και η Τουανέτ συνασπίζονται και πείθουν τον Αργκάν να παραστήσει τον νεκρό, ώστε να ανακαλύψει ποιος πραγματικά τον αγαπάει και του είναι πιστός.

Θα αποδειχθεί, τελικά, ότι η δεύτερη σύζυγός του, η Μπελίνα, κυνηγούσε μόνο την περιουσία του, ενώ η κόρη του Αντζελίκ τον αγαπούσε πραγματικά. Μετά τη “νεκρανάστασή” του, ο Αργκάν θα επιτρέψει στην Αντζελίκ να παντρευτεί τον άντρα, που εκείνη έχει επιλέξει, τον Κλεάνθη (Παναγιώτης Γαβρέλας).

Αίσιο τέλος, όταν επιτέλους καταλαβαίνει την υποκρισία και την κερδοσκοπία των παρατρεχάμενων γιατρών, όπως του Πουργκόν (Δημήτρης Φιλιππίδης) καθώς και της δεύτερης γυναίκας του Μπελίνα, που έπεσαν πάνω του σαν τις ύαινες, καθώς μυρίστηκαν ψοφίμι.

Η παράσταση αποτελεί την ένατη συνσκηνοθεσία του Αιμίλιου Χειλάκη και του Μανώλη Δούνια, μετά τις εξαιρετικά επιτυχημένες παραστάσεις «Μήδεια», «Μη σου τύχει», «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας», «Οθέλλος», «Αντιγόνη», «Ιφιγένεια», «Ταρτούφος» και «Μόνος με τον Άμλετ».

Στο έργο του ο Μολιέρος, ως πολιτικός σχολιαστής της εποχής του, καταγγέλλει την άκρατη πίστη στη νέα θρησκεία: την επιστήμη. Μέσα από την παράσταση η σκηνοθεσία μιλά με γνωστά μέσα –πολύ λαϊκά και καθόλου λαϊκίστικα– για το θέμα της εμπιστοσύνης στην αυθεντία ή τη διάνοια.

Χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε ανάλυση του έργου, άλλωστε οι θεατρικές παραστάσεις είναι εμπειρίες και όχι συγγράμματα, πρέπει να σταθούμε στο πώς επηρεάζουν οι πράξεις και τα λόγια μας τον τρόπο σκέψης των άλλων. Η ασθένεια του Αργκάν έγκειται στη φιλαργυρία του και στην ανάγκη αναγνώρισής του από τους άλλους.

Οι συν αυτώ γιατροί αποδεικνύουν το μαύρο άσπρο είτε πρόκειται για τις αδυναμίες ενός καθυστερημένου μέλλοντος γαμπρού, που παρουσιάζονται ως πλεονεκτήματα, είτε είναι οι διαφόρων ειδών αμφίβολες θεραπείες και τα κάθε είδους κλύσματα και συνταγές.

Αλλά και η οικογένεια δεν είναι άμοιρη ευθυνών, αφού λόγω προσωπικής ατζέντας του καθενός ανέχονται τη συμπεριφορά της όρνιθας με τα χρυσά αυγά και έτσι, χρησιμοθηρικά, διαιωνίζουν το πρόβλημα.

Η σκηνοθετική οπτική των Αιμίλιου Χειλάκη – Μανώλη Δούνια, λειτουργεί εξαιρετικά με την αρωγή του εντυπωσιακού σκηνικού του Γιώργου Γαβαλά, ενός λιτού και αφαιρετικού σκηνικού, που επινοήθηκε σε πλήρη αντίθεση με την εύρωστη οικονομική κατάσταση του ήρωα, επειδή συνάδει με την εσωτερική του φτώχεια και την ψυχική και συναισθηματική του ασθένεια.

Η ιδιαίτερη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου, τα σουρεάλ κοστούμια της Αλεξίας Θεοδωράκη, η δυνατή και καλοσυντονισμένη υποκριτική ομάδα των ηθοποιών, οι καίριοι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου, όπως και η κίνηση της Έλενας Γεροδήμου συμβάλλουν καθοριστικά, ώστε να παρασταθεί σύγχρονα, εμβριθώς μελετημένα και, σαφώς, ευρηματικά, ένα έργο που συχνά ανεβαίνει σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης είναι ένας απολαυστικότατος Αργκάν, ένας πονηρός, εγωπαθής, σχεδόν δικτατορικός ήρωας, μα και αφελής «ασθενής με το στανιό». Κερδίζει άμεσα το κοινό με τη δεινότητά του, με τη ζεστή, βαθιά, μεστή φωνή του, με το χιούμορ του και τους υπαινιγμούς του.

Η Μυρτώ Αλικάκη ερμηνεύει για μια ακόμη φορά τη σύζυγο του ήρωα, τη Μπελίνα – τη θυμάμαι στον ίδιο ρόλο και πάλι στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων, το 2019 – μια γυναίκα δολοπλόκο, συμφεροντολόγα κι ανήθικη.

Όλος ο θίασός, ένα δεμένο σύνολο, με καλή χημεία και εξαιρετική απόδοση.

Το σκηνοθετικό δίδυμο Χειλάκης – Δούνιας βάζει στο στόχαστρό του τους τσαρλατάνους και τους κομπογιαννίτες που λυμαίνονται το ιατρικό επάγγελμα. Σατιρίζει έξυπνα τους «ειδήμονες» της εποχής ( γιατί όχι και του σήμερα), που κρύβονταν πίσω από πομπώδεις φράσεις και φανταχτερές ορολογίες, πασχίζοντας έτσι να καμουφλάρουν την ανεπάρκεια των γνώσεών τους και την «αμαρτία»: πάνω από τον ιπποκράτειο όρκο το ανέντιμο κέρδος, το προσωπικό συμφέρον.

Παράλληλα μάς δίνουν ευκρινώς ένα πολιτικό σχόλιο, καταγγέλλοντας κάθε μορφή εξουσίας, ασκώντας έντονη κριτική στην τότε γαλλική κοινωνία και, εξ αντανακλάσεως, στη σημερινή και στα κακώς κείμενά της.

Σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία σε επίπεδο υποδομών, αξιών και στάσεων ζωής, σύμφωνα με τα δεδομένα μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι η συνάντηση γιατρού-ασθενούς δύναται να βασιστεί σε πατερναλισμό, πληροφόρηση, ερμηνεία ή συζήτηση. Ανάλογα με την επιστημονική πληρότητα του «πομπού» και του μορφωτικού επιπέδου του «δέκτη». Αυτή η συνάρτηση είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η κωμωδία του Μολιέρου «Ο κατά φαντασίαν ασθενής», στην ευφρόσυνη παράσταση της «Τεχνηχώρος»

Η κοινή αισθητική και η πολύχρονη συνεργασία των Χειλάκη – Δούνια, αποδίδει καρπούς και, υποθέτω, ότι αυτή η διπλή υπογραφή δε θα σταματήσει στον «Κατά φαντασίαν ασθενή».

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία – Διασκευή: Αιμίλιος Χειλάκης – Μανώλης Δούνιας
Ελεύθερη απόδοση: Μανώλης Δούνιας
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς
Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Κίνηση: Έλενα Γεροδήμου
Βοηθός σκηνοθετών: Θάνος Χατζόπουλος
Γραφιστικός σχεδιασμός: Δημήτρης Γκέλμπουρας @frobidden.designs
Social Media: Renegade Media

Παραγωγή: Τεχνηχώρος

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Αιμίλιος Χειλάκης, Αθηνά Μαξίμου, Μυρτώ Αλικάκη,
Θοδωρής Ρωμανίδης, Νίκος Γκέλια,
Παναγιώτης Γαβρέλας, Βίκυ Διαμαντοπούλου,
Γιώργος Ζυγούρης, Δημήτρης Φιλιππίδης

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

Αρχέλαος Γράνας: Είχαμε ζητήσει στήριξη για το Φεστιβάλ Φιλίππων

«Μάλλον δεν είχε ενημέρωση ο κ. Μαρκόπουλος», τόνισε στην ΕΡΤ Καβάλας ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Αρχέλαος Γράνας, απαντώντας στον αντιπεριφερειάρχη Καβάλας, ότι δεν υπήρξε αίτημα οικονομικής στήριξης του ΔΗΠΕΘΕ για το Φεστιβάλ Φιλίππων.

«Εμείς είχαμε κάνει επαφές με διάφορους φορείς πριν δυο χρόνια. Πήγαμε με την καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ στους δήμους Δράμας, Παγγαίου και Ξάνθης για να χρηματοδοτήσουν το ΔΗΠΕΘΕ με τη δυνατότητα για παραστάσεις σε άλλους χώρους εκτός Καβάλας», ανέφερε αρχικά ο κ. Γρανάς.

Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση

«Πήγαμε και στον κ. Τοψίδη και συζητήσαμε για τη χρηματοδότηση, μετά από συνεννόηση με τον δήμαρχο Καβάλας. Προς τιμήν του ο κ. Τοψίδης ήταν ο μόνος που ανταποκρίθηκε με ένα μικρό ποσό και την ελπίδα ότι στο μέλλον θα μπορέσουμε να το αυξήσουμε και να είναι ουσιαστική η βοήθεια προς το ΔΗΠΕΘΕ και το Φεστιβάλ Φιλίππων. Είχαν γίνει επαφές. Προφανώς δεν ήταν σε γνώση του κ. Μαρκόπουλου γι’ αυτό κι έκανε αυτή τη δήλωση. Δεν το αφήσαμε στην τύχη όλο αυτό, θέλοντας να θέσουμε τις βάσεις εκ νέου για μια σχέση συνεργασίας ώστε να μπορέσουμε να επιτελέσουμε αποτελεσματικά την αποστολή μας που είναι η παροχή πολιτιστικών δράσεων υψηλού επιπέδου συνολικά για την Περιφέρεια. Οι συμβάσεις που υπογράφουμε είναι με τον δήμο Καβάλας, την Π.Α.Μ.Θ. και το υπουργείο Πολιτισμού», σημείωσε στη συνέχεια ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«Ματωμένος γάμος» από το Θεσσαλικό Θέατρο στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Το Θεσσαλικό Θέατρο παρουσιάζει, το Σάββατο 18 Ιουλίου στις 21.30 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 69^ου Φεστιβάλ Φιλίππων, το αριστούργημα του Federico García Lorca «Ματωμένος Γάμος», σε μια χρονιά συμβολική, όπου τα 50 χρόνια του Θεάτρου συμπίπτουν με τα 90 χρόνια από τον θάνατο του δημιουργού. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Κώστας Τσιάνος, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Γιώργος Ζιάκας, και τη μουσική συνθέτει ο Διονύσης Τσακνής.

Μια παράσταση που συνδέει την ιστορική διαδρομή του Θεσσαλικού Θεάτρου με τη διαχρονική δύναμη της σύγχρονης τραγωδίας μέσα από την έρευνα και την σκηνοθετική ματιά του Κώστα Τσιάνου.

Το έργο:

Ο «Ματωμένος Γάμος» του Federico García Lorca, εμπνευσμένος από πραγματικό έγκλημα πάθους στην ισπανική ύπαιθρο, πραγματεύεται τον απαγορευμένο έρωτα, την τιμή των οικογενειών, τον γάμο, το χρήμα, την ιδιοκτησία που οδηγεί σε βεντέτα, τη μοίρα και την κοινωνική καταπίεση των γυναικών, σε έναν κόσμο αυστηρών κανόνων, όπου το πάθος συγκρούεται αμείλικτα με το καθήκον και την παράδοση.

Είναι μια σύγχρονη τραγωδία με έντονο λυρικό και συμβολικό χαρακτήρα. Στο έργο συνυπάρχουν διαλογικά και χορικά μέρη και αναδεικνύει το υπερφυσικό στοιχείο (Σελήνη, Θάνατος, Φύση) ως καταλύτης της τραγικής κορύφωσης. Οι λαϊκές παραδόσεις και ο μύθος συγκροτούν τον πυρήνα του δράματος, ο οποίος συνομιλεί άμεσα με την αρχαιοελληνική τραγωδία που ερευνά ο Κώστας Τσιάνος.

Η υπόθεση:

Σε μια κλειστή αγροτική κοινωνία, ένας γάμος ετοιμάζεται να ενώσει δύο οικογένειες. Η Νύφη υπακούει στις κοινωνικές επιταγές, ενώ μέσα της επιμένει ένας απαγορευμένος έρωτας. Η επιστροφή του Λεονάρντο, παντρεμένου και δεμένου με μια παλιά βεντέτα, οδηγεί στην ανατροπή. Την ημέρα του γάμου, το πάθος υπερισχύει του καθήκοντος και πυροδοτεί μια αλυσίδα εκδίκησης.

Η φυγή τους πυροδοτεί την καταδίωξη. Ο Γαμπρός, παγιδευμένος στον κώδικα τιμής και στις κοινωνικές επιταγές που τον περιβάλλουν, ακολουθεί τον δρόμο της εκδίκησης. Ο «Ματωμένος Γάμος» αφηγείται την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μοίρα του στο όνομα του έρωτα.

Ταυτότητα Παράστασης:

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές – Κώστας Τσιάνος

Σκηνοθεσία- στίχοι τραγουδιών: Κώστας Τσιάνος

Σκηνικά & κοστούμια: Γιώργος Ζιάκας

Μουσική: Διονύσης Τσακνής

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Βοηθός σκηνοθέτη: Ασημίνα Σοφία Χριστοπούλου

Μουσική Διδασκαλία: Μαργαρίτα Παπαδημητρίου

Διανομή με σειρά εμφάνισης:

Χάρος (σαν ζητιάνα) – γειτόνισσα – Πεθερά Λεονάρντο: Αγγελική Λεμονή

Μάνα: Ντίνα Αβαγιανού

Γαμπρός: Αστέρης Κρικώνης

Αναστασία Βαγενά, Στεφανία Καραγιάννη, Δήμητρα Καραγιώργου

Βάγια: Νίκη Παλληκαράκη

Πατέρας Νίκος Αρβανίτης

Νύφη: Τζένη Καζάκου

Νέοι: Γιώργος Βούντας, Δημήτρης Όντος, Παντελής Ψακίδης

Φεγγάρι: Δημήτρης Όντος

Οργάνωση παραγωγής: Ειρήνη Γκότση

Οργάνωση περιοδείας: Σάκης Μανάφης

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Ασπρούλης

Τεχνικός Προϊστάμενος: Νίκος Γεωργάκης

Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Ανδριανόπουλος, Παναγιώτης Καραχάλιος, Ανέστης Συμεωνίδης

Βαφή σκηνικού: Γιάννης Κατσαρίμπας

Ζωγραφική σκηνικού: Βασίλης Σακκής

Υπεύθυνη βεστιαρίου: Νικολέτα Καΐση

Ραφή κοστουμιών: Σόφη Μπάγκα Ατελιέ, Χαρούλα Μπορδόχα

Κατασκευή μάσκας: Τίνα Παραλή

Ηλεκτρολόγος – φωτιστής: Γιώργος Γκόλαντας, Νίκος Φονιαδάκης

Για τη μουσική του έργου στην πρώτη παράσταση του 2008 έπαιξαν οι μουσικοί: Γιάννης Σπάθας (κιθάρες), Θύμιος Παπαδόπουλος (κλαρίνο), Μιχάλης Τζουγανάκης (λαούτο), Ανδρέας Κατσιγιάννης (σαντούρι), Αντώνης Σταυρόπουλος (μπάσο), Γιώργος Σκορδαλός (λύρα), Ανδρέας Σίκης (νέι, ντουντούκ, γκάιντα, νταούλι)

Ηχογράφηση, Μίξη: Ηλίας Λάκκας, Studio Odeon,

Ηχητική επεξεργασία – μίξη 2ης παράστασης του 2026 : Δημήτρης Μπέλλος studio Decibel

Ηχογράφηση φωνών: Γιάννης Σκαρδάμης, Studio DNA LAB

Αφίσα παράστασης: Γιάννης Πέτρου

Σχεδιασμός Προγράμματος: Λίλα Παλαιολόγου – pelpal productions

Φωτογραφίες προώθησης: Αντώνης Γραβάνης

Μακιγιάζ φωτογράφισης προώθησης: Βιβή Νικολάου

Hairstyling Φωτογράφισης προώθησης: Sandrakis Κομμωτήριο

Βιντεοσκόπηση – Teaser: Σωτήρης Παππάς

Ματωμένος γάμος

Θεσσαλικό Θέατρο

Σάββατο 18 Ιουλίου / 21:30

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Τιμές εισιτηρίων: 18€ Γενική Είσοδος • 15€ προπώληση, 12€ ΑμεΑ, Ανέργων, Πολυτέκνων, Τριτέκνων, Άνω των 65 ετών, Μαθητικό, Φοιτητικό, Ομαδικό άνω των οκτώ ατόμων

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/matomenos-gamos-1/

και στο κατάστημα PUBLIC

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

https://drive.google.com/drive/folders/1or4f6pY8EXZihWyQcMSLyaRNWv67_V8v?usp=drive_link

Προπώληση

Καβάλα: Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από Δευτέρα έως Σάββατο (10:00 – 14:00 και 18:00 – 21:00)και Κυριακή (10.00 – 14.00), ενώ την ημέρα της παράστασης θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του χώρου της εκδήλωσης από τις 19:30 το απόγευμα.

Κρηνίδες: Café «Προσκήνιο», Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, τηλ. 2510516090

*Απαγορεύεται η είσοδος στο χώρο μετά την έναρξη της παράστασης.

**Για άλλη μία χρονιά, θα υπάρξει δυνατότητα μεταφοράς θεατών από λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας από και προς το αρχαίο θέατρο Φιλίππων με την επίδειξη εισιτηρίου της εκάστοτε θεατρικής παράστασης και ειδικό αντίτιμο 4.40€.

Αναχώρηση από το ΚΤΕΛ Καβάλας στις 19.15 και επιστροφή μετά το πέρας της παράστασης.

Σημ. Οι κάτοχοι ονομαστικών προσκλήσεων του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων καλούνται να δηλώσουν την πρόθεσή τους να τις χρησιμοποιήσουν έως την Πέμπτη 16/7, ενώ ο έλεγχος ταυτοπροσωπίας θα γίνεται στην είσοδο του θεάτρου τη μέρα της παράστασης.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 (10:00-14:00).

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Πηγή: KavalaWebNews

Πολιτισμός

«ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ» της Γεωργίας Γεωργιάδου

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Πρόκειται, πράγματι, για μια πολύ πιο «σκοτεινή», οικολογική προφητεία και ένα βαθιά αλληγορικό κείμενο της Γεωργίας Γεωργιάδου. Θαρρώ, εμπνευσμένο από τον «Υδάτινο Κόσμο» του Κέβιν Κόστνερ.

Όταν γράφτηκε το σενάριο (1986-1989) της ταινίας του Κέβιν Κόστνερ, η έννοια της «υπερθέρμανσης του πλανήτη» δε βρισκόταν καν στην καθημερινή ατζέντα των ειδήσεων. Ο σεναριογράφος εμπνεύστηκε την ιδέα σκεπτόμενος τι θα συνέβαινε αν έλιωναν όλοι οι πάγοι της Γης. Σήμερα, το σενάριο αυτό δεν μοιάζει με μακρινή φαντασία, αλλά με μια ακραία επιστημονική προειδοποίηση για την άνοδο της στάθμης των θαλασσών λόγω της κλιματικής κρίσης.

Η νεαρή συγγραφέας Γεωργία Γεωργιάδου, τολμά και γράφει μια καταπληκτική νουβέλα επιστημονικής φαντασίας, με παρόμοιο θέμα, θέλοντας να αφυπνίσει κοιμισμένες συνειδήσεις για την μεγάλη απειλή της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη Γη.

Είναι ένα έξυπνο λογοτεχνικό αφήγημα, όπου η έμφαση δε δίνεται τόσο στις μάχες με τα σκάφη και τα θαλάσσια κήτη, όσο στην απελπιστική καθημερινότητα της επιβίωσης σε έναν κόσμο χωρίς πόρους.

Το θέμα: Σε έναν μελλοντικό κόσμο πνιγμένο στο νερό και ξεχασμένο από τους ίδιους τους θεούς που τον δημιούργησαν, πέντε ήρωες επιλέγονται από πέντε διαφορετικά κομμάτια της μίας Θρυλικής Πανοπλίας. Το Ξίφος της Αγάπης, η Ζώνη της Αλήθειας, η Ασπίδα της Πίστης, ο Θώρακας της Δικαιοσύνης, η Περικεφαλαία της Σοφίας.

Δεν έχουν καμία διάθεση να σώσουν έναν κόσμο που τους έχει γραμμένους, αλλά το κάθε κομμάτι της Πανοπλίας τους αναγκάζει να κάνουν αυτό που αναφέρει το όνομά του και αν δεν εκπληρώσουν την προφητεία, δε θα μπορέσουν ποτέ να την ξεφορτωθούν.

Θα αντιμετωπίσουν θηρία, καλά μόνο ένα, θα έρθουν αντιμέτωποι με μαγικά πλάσματα, γιατί τι πιο δίκαιο από το να βάλλεις ανθρώπους εναντίον πανίσχυρων πλασμάτων, και σαν μοναδική βοηθό έχουν την Τελευταία Ιέρεια που δε θυμάται καν καλά – καλά την προφητεία, ούτε πώς να τους βοηθήσει.

Νουβέλα, έμπλεη χιουμοριστικών διαλόγων, καταστάσεων και περίεργων συναλλαγών, ρέει με ευκολία, αφού το χιούμορ και η ευρηματική γλώσσα στην περιγραφή, με παραμυθένια ονόματα και δυστοπικούς μύθους, δημιουργούν εξαιρετικά ευχάριστη συντροφιά κι ο αναγνώστης μπορεί να ταξιδεύει σε άγνωστους κόσμους και να δημιουργεί κινηματογραφικές εικόνες, αυτές που ο ίδιος γεννά κι όχι η συγγραφέας. Είναι η γοητεία της ανάγνωσης ενός τέτοιου κειμένου.

Η πραγματική μαγεία ενός βιβλίου κρύβεται, άλλωστε, σε αυτό που δεν περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια. Όταν ένας συγγραφέας αφήνει χώρο στον αναγνώστη, το διάβασμα μετατρέπεται από μια παθητική δραστηριότητα σε μια βαθιά προσωπική, συν-δημιουργική εμπειρία.

Στον κινηματογράφο οι εικόνες είναι έτοιμες, σερβιρισμένες στην οθόνη. Βλέπεις το πρόσωπο των ηρώων , το χρώμα του ουρανού, την αρχιτεκτονική ενός χώρου. Στο βιβλίο, όμως, ο συγγραφέας δίνει το προσχέδιο και εσύ αναλαμβάνεις τη σκηνοθεσία.

Εσύ αποφασίζεις τον ακριβή τόνο της φωνής, «φωτίζεις» το σκηνικό, δίνεις μορφή στα συναισθήματα.

Όταν ένα βιβλίο σου επιτρέπει να δημιουργήσεις το δικό σου σύμπαν, νιώθεις ότι ο συγγραφέας σε σέβεται. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν έναν απλό θεατή, αλλά σαν έναν ισότιμο συνεργάτη. Αυτή η «συνενοχή» δημιουργεί έναν απίστευτα ισχυρό συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στον αναγνώστη και την ιστορία.

Η Γεωργία Γεωργιάδου πλέκει μια δυστοπική μεν ιστορία, με πρωταγωνιστή τον κυνισμό, αλλά με βαθύτερο στόχο τη συνειδητοποίηση του αναγνώστη ότι η πλάση μπορεί να σωθεί από την καταστροφή, αν συντονισμένες προσπάθειες παγκόσμιων φορέων προλάβουν να σταματήσουν το επερχόμενο κακό, με ρηξικέλευθες λύσεις. Η μόλυνση της ατμόσφαιρας με ρυθμούς ταχύτατους, μας οδηγεί όχι μόνο στην κυριαρχία της θάλασσας, αλλά στον αφανισμό των έμβιων όντων επί της γης.

Όλη η νουβέλα είναι μια καλοστημένη αλληγορία, η οποία δεν είναι απλώς ένα «στολίδι» ή ένα έξυπνο λογοτεχνικό τέχνασμα· είναι μια από τις υψηλότερες εκφράσεις τής λογοτεχνικής αξίας, καθώς μετατρέπει την ανάγνωση από μια παθητική εμπειρία σε μια ενεργή διαδικασία αποκωδικοποίησης κι επιτρέπει στο έργο να παραμένει διαχρονικό.

Οι εποχές αλλάζουν, αλλά οι ανθρώπινες αλήθειες που κρύβονται πίσω από τα σύμβολα παραμένουν ίδιες. Γι’ αυτό και έργα όπως η «Θεία Κωμωδία» του Δάντη ή «Ο Ξένος» του Καμύ, συνεχίζουν να αναλύονται και να ερμηνεύονται μέχρι σήμερα. Στη λίστα αυτή βάλτε και το «ΠΕΝΤΕ στην τιμή του ΕΝΟΣ».

Στο φινάλε της, η συγγραφέας βάζει ένα υπέροχο επιμύθιο: «Γεια σας αγάπες μου! Τα καταφέρατε τελικά…..Μπορεί οι ήρωες να ήταν η σπίθα, αλλά χρειάζεται πολύ περισσοτέρους ανθρώπους για φωτιά»

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews