Connect with us

Πολιτισμός

Η «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη στο κατάμεστο αρχαίο θέατρο Φιλίππων

Η-«Ιφιγένεια-εν-Ταύροις»-του-Ευριπίδη-στο-κατάμεστο-αρχαίο-θέατρο-Φιλίππων

Πρόλογος

«Βάρβαρο είναι να είσαι ξένος σε μια αφιλόξενη χώρα και να αγωνιάς για τη ζωή σου». (Ορέστης- Πυλάδης)

«Βάρβαρη είναι η αίσθηση του εαυτού, ως «πεταμένου- εκεί». (Ιφιγένεια- Ιέρειες Αρτέμιδος)

Η «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» διδάχτηκε το 414 π.Χ. περίπου. Η «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» παραστάθηκε μετά τον θάνατον του Ευριπίδη, δηλαδή είναι έργο μεταγενέστερο, παρόλο που προηγείται σαν μύθος. Ωστόσο, η «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» είναι ένα από τα πιο τεχνικά έργα του Ευριπίδη και μας κάνει κοινωνούς όλων των δεινών του οίκου των Ατρειδών.

Στην τραγωδία θίγονται ζητήματα, όπως η φιλία, η αδελφική αγάπη, ο νόστος για την πατρίδα, η αντίθεση ανάμεσα στον ελληνικό τρόπο ζωής και στα ήθη των βάρβαρων Ταύρων, που τελούν ανθρωποθυσίες και, τέλος, η εξαπάτηση ως μέσο για την εξασφάλιση της σωτηρίας.

Υπόθεση

Η Ιφιγένεια δε θυσιάστηκε στην Αυλίδα. Η Άρτεμις την αντικατέστησε στο βωμό μ’ ένα ελάφι και την έφερε στη χώρα των Ταύρων, ενώ οι Έλληνες τη θεωρούν θυσιασμένη. Η Ιφιγένεια γίνεται ιέρεια της Άρτεμης και συνεργεί στο προκαταρκτικό στάδιο αιματηρών θυσιών, προς τιμήν της θεάς.
Ο Ορέστης, μετά το φόνο της μητέρας του κι εφόσον αθωώνεται στην Αθήνα, κατατρύχεται από τις Ερινύες που διαφώνησαν με την απόφαση. Ο Απόλλωνας, στον οποίον καταφεύγει, του δίνει εντολή να πάει στην Ταυρίδα, να κλέψει το ξόανο της θεάς Άρτεμης και να το φέρει στην Αττική, στην περιοχή της Βραυρώνας, για να λυτρωθεί από τη μανία των Ερινυών.

Ο Ορέστης με τον ξάδελφό και πραγματικό του φίλο Πυλάδη συλλαμβάνονται στην ακτή της αφιλόξενης Ταυρίδας και οδηγούνται στον βασιλιά της χώρας, τον Θόα. Εκείνος δίνει εντολή να θυσιαστούν. Οι δυο νέοι οδηγούνται μπροστά στην Ιφιγένεια για σφαγή. Σ’ ένα πολύ μακρύ επεισόδιο ο Ευριπίδης μεθοδεύει την αναγνώριση των δύο αδελφών, που, έως εκείνη τη στιγμή, θεωρούσαν νεκρά το ένα το άλλο.
Οι δύο νέοι σχεδιάζουν και πετυχαίνουν απόδραση εξαπατώντας τον άρχοντα της χώρας. Όταν η απάτη αποκαλύπτεται, εμφανίζεται η Αθηνά – ως από μηχανής θεά – και ευλογεί την πράξη. Τα αδέρφια αναχωρούν με το άγαλμα της Άρτεμης για την Αθήνα.

Ο Χορός που εξιστορεί το δράμα συγκροτείται από γυναίκες Ελληνίδες, αιχμάλωτες στη χώρα των Ταύρων.

Ανάγνωση

Πίσω από την υπόθεση, με στοιχεία horror, τα πρόσωπα δεν μπορούν να κρύψουν την τραγική τους καταγωγή. Δέσμια, παγιδευμένα σε θεϊκές αποφάσεις καταφεύγουν σε τεχνάσματα και πανουργίες, για να ανταποκριθούν στο θεϊκό σχέδιο και να το υπηρετήσουν. Πέφτουν σε πληθώρα ασεβειών, παραβιάζουν εντολές, προσβάλλουν έθιμα, εξαπατούν, διακωμωδούν τις ιερές τελετές.

Βέβαια, στο έργο θριαμβεύει η λογική των Ελλήνων έναντι της αφελούς δεισιδαιμονίας των βαρβάρων. Ο Ευριπίδης, όμως, δεν παίρνει θέση. Συμπαθεί τους ήρωες αλλά δεν τάσσεται με σαφήνεια υπέρ των μεθόδων τους. Η «Ιφιγένεια εν Ταύροις» από μία άποψη είναι έργο φυγής. Κι άλλα δράματα του Ευριπίδη , γραμμένα μετά το 415 π.Χ., είναι παρόμοια, όπως η «Ελένη» και η «Ανδρομέδα». Ο ποιητής φαίνεται ότι σκόπιμα αποφεύγει την πραγματικότητα. Όλα αυτά διαδραματίζονται σε χώρες μακρινές, παρουσιάζουν παράδοξες περιπέτειες και έχουν αίσια έκβαση.

Στην «Ιφιγένεια» δεν υπάρχουν οι διαστάσεις του τραγικού που βρίσκουμε στον Αισχύλο και στον Σοφοκλή. Οι ήρωες έχουν χάσει το μέγεθός τους και συμπεριφέρονται σαν κοινοί άνθρωποι. Είναι φυσικό, επειδή βρισκόμαστε στην πιο δραματική περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου, στη Σικελική εκστρατεία, ενώ στην Αθήνα αμφισβητούνται όλες οι αξίες και όλοι οι θεσμοί. Επομένως, ο οξυδερκής ποιητής εντάσσει στο έργο του το πνεύμα της εποχής.

Η παράσταση

Ο Γιώργος Νανούρης, νεοφώτιστος στο αρχαίο δράμα, σκηνοθετεί την «Ιφιγένεια» ακολουθώντας, ίσως, απόψεις αναλυτών. Αρκετοί φιλόλογοι, στηριζόμενοι στην πλοκή του έργου και ιδιαίτερα στο τέλος του, θεωρούν ότι δε θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται ως τραγωδία γι’ αυτό και το έχουν ονομάσει ρομαντικό δράμα ή μελόδραμα, τραγι-κωμωδία ή ακόμη και σύγχρονο θρίλερ. Τα κυριότερα επιχειρήματα, όσων αμφισβητούν ότι η Ιφιγένεια εν Ταύροις δεν είναι τραγωδία, μπορούν να συνοψιστούν στα εξής: Απουσιάζει από το έργο το τραγικό θέμα. Η έκβαση του δράματος δεν αφήνει πικρή γεύση, αλλά προκαλεί διάθεση χαράς και ευθυμίας. Η κεντρική ηρωίδα του έργου, Ιφιγένεια, δεν παρουσιάζει τα γνωρίσματα ενός αληθινού τραγικού χαρακτήρα. Δεν εντοπίζεται στο έργο τραγική κορύφωση, δηλαδή ο ήρωας δε φτάνει στο ακρότατο σημείο της τραγικότητας. Δεν υπάρχει διανοητικό βάθος και , τέλος, οι Ορέστης – Πυλάδης – Θόας δεν αποτελούν αυθεντικούς χαρακτήρες αλλά «συμβατικές φιγούρες».

Η μοίρα, ωστόσο, της Ιφιγένειας και του Ορέστη, επιτρέπει στον σκηνοθέτη να θεωρήσει το έργο μία τραγική κατάσταση.

Έτσι, λοιπόν, ο μελετημένος θεατής εισπράττει από την παράσταση με την υπογραφή Γιώργου Νανούρη και με τη λυρική και, ίσως, φιλολογική μετάφραση του σπουδαίου Γιώργου Ιωάννου τα εξής:

Κλασσική η ανάγνωση με καλές προθέσεις των συντελεστών. Επίπεδη, θα πρέπει να παραδεχτούμε, στέκεται ολόκληρη η διαδρομή του μύθου. Μάλιστα, στο πιο κρίσιμο σημείο της τραγωδίας, αυτό της γνωριμίας των δυο αδερφών, η απόδοση δεν έχει αγαθά αποτελέσματα. Παρόλες τις προσπάθειες της καλής ηθοποιού Λένας Παπαληγούρα με τις εσώψυχες φωνές της και τους εναγκαλισμούς στον αδερφό της Ορέστη, δεν απογειώνεται η συγκίνηση. Το ρίγος χλιαρό από τη φορτισμένη συναισθηματικά στιγμή της αναγνώρισης, όμως στιλιζαρισμένης στο πλαίσιο κινηματογραφικής σεκάνς. Όλκιμη η σκηνή σε επίπεδο εκφραστικό και νοηματικό, δε νιώσαμε στο έπακρον να αναδεικνύονται συνολικά και συνθετικά τα ποιοτικά εκείνα στοιχεία που τη συγκροτούν και συμβάλλουν στην επιτυχή δραματική λειτουργία της.

Το συγκεκριμένο σημείο της τραγωδίας πραγματώνεται έντεχνα από τον ποιητή, χάρη στο καινοτόμο εύρημα της επιστολής και της ανταλλαγής των όρκων στο πρώτο της σκέλος, ενώ στο δεύτερο, καθοριστικό ρόλο παίζουν τα τεκμήρια και η ανάμνηση στοιχείων του οικογενειακού παρελθόντος. Χάρη στην αριστουργηματική σκηνή της αναγνώρισης, όπως την εμπνεύστηκε ο Ευριπίδης, το κοινό αγωνιά για το πότε θα υπάρξει ψυχική λύτρωση και στους φορείς της δράσης. Αυτή η αγωνία μετριάζεται στην κλασικίζουσα παράσταση, από τον κωμικοτραγικό ενθουσιασμό που εκδηλώνουν τα δυο αδέρφια στη στιγμή της αναγνώρισης.

Ο εξαιρετικός Μιχάλης Σαράντης έχει το χάρισμα του «υποκρίνεσθαι» και «κινείσθαι». Ερμηνεύει με υπερβολή, όμως δυναμικά, έναν συναισθηματικό Ορέστη και ακολουθεί πιστά τις οδηγίες στο να χτίσει έναν χαρακτήρα σπασμωδικό, υπερκινητικό, τυλιγμένο στην χαρμολύπη και στην αστείρευτη ενέργεια.

Ο Νίκος Ψαράς ως Θόας, δουλεύει τον βασιλιά με υψηλή ένταση και καταφέρνει να αποδώσει τις πτυχές της τυφλής εξουσίας.

Ο Πυλάδης του Προμηθέα Αλειφερόπουλου , μια αμήχανη κι αβοήθητη φιγούρα, μακριά από τον κόσμο της λογικής και της φλεγματικότητας.

Η άποψη του σκηνοθέτη να συναντηθούν στο ίδιο πρόσωπο – Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη – οι ρήσεις του βουκόλου και του αγγελιοφόρου υπήρξε ένα σημείο τριβής, καθώς εκτελέστηκαν χωρίς ιδιαίτερα διακριτά στοιχεία, δεδομένου ότι απαγγέλλονται σε δύο διαφορετικής ατμόσφαιρας χρονικά σημεία. Η πρώτη, μέσα στο ζοφερό πλαίσιο μιας ύπουλης αταραξίας που επιβάλλει η τελετουργική ρουτίνα της ηρωίδας και η δεύτερη, κατά τη λύση της τραγωδίας.

Η Χάρις Αλεξίου ως θεά Αθηνά, αγαλματώδης, έκλεισε ήρεμα την παράσταση. Η στεντόρεια φωνή και το κατηγορηματικό ύφος της, δωρίζουν στο συνολικό σκηνικό πόνημα μια επιτυχή έκβαση. Ευτυχής η ιδέα από την παραγωγή, άλλωστε, να συμπεριλάβει στον θίασο την αγαπημένη τραγουδίστρια. Αποδείχθηκε ισχυρότατος πόλος έλξης θεατών.

Ωστόσο, θα πρέπει να πούμε ότι ο σκηνοθέτης αντιμετώπισε τον Χορό με την χορωδιακή του διάσταση, σαν μέλη ενός τελετουργικού, αξιοποιώντας στο έπακρο την εξαίσια πολυφωνία των χαρισματικών κοριτσιών. Πολύ καλή η κορυφαία Κίττυ Παϊταζόγλου, η οποία ήταν επιφορτισμένη με σχεδόν όλους τους στίχους που στην τραγωδία απαγγέλουν οι Ελληνίδες υπηρέτριες.

Οι άλλες γυναίκες (Νικόλ Κουνενιδάκη, Μαρία Κωνσταντά, Άννα Κωνσταντίνου, Δανάη Πολίτη, Βιβή Συκιώτη και Αρετή Τίλη), με χαρακτηριστική ακρίβεια γίνονται το μέλος (μουσική) της παράστασης. Είναι προφανές ότι δούλεψαν ευσυνείδητα και πειθαρχημένα υπό τους ήχους της σύνθεσης του Άγγελου Τριανταφύλλου. Απλώνονται έντεχνα στην ορχήστρα μελωδίες αποπνέουσες λυρισμό, σ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Επιλογή σκηνοθεσίας το παραπάνω, η οποία λειτουργεί καταλυτικά , όπως στο Β΄ Στάσιμο σε συνδυασμό με τον λόγο, ενώ σ’ άλλες σκηνές καταλήγει σ’ ένα μακρόσυρτο παραδοσιακό τραγουδιστικό άκουσμα , θαρρείς της Κριμαίας, όπου και η Ταυρίδα- κατά τον μύθο- που χαρίζει τέρψη στο κοίλο.

Τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη, απλά αλλά κλασσικά, μακριά από καθετί περιττό και «βαρύτιμο». Τα σκηνικά της Μαίρης Τσαγκάρη, μια λιτή, ενδιαφέρουσα εικαστική εγκατάσταση ναού, η οποία λειτουργεί ως χώρος με συμβολική διαχρονική ιερότητα.

Αξιοσημείωτη λεπτομέρεια το προσωπικό σχόλιο του σκηνοθέτη γι’ αυτά που σήμερα βιώνουμε και μας ταλαιπωρούν. «Η Ιφιγένεια, προκειμένου να δραπετεύσει από τη βάρβαρη χώρα των Ταύρων, σκαρφίζεται ένα τέχνασμα: διαδίδει ότι υπάρχει ένα μίασμα στην Ταυρίδα και ο μόνος τρόπος για να σωθούν οι άνθρωποι από αυτό είναι να μείνουν κλεισμένοι στα σπίτια τους.

Ασφαλώς, χειροκροτούμε την πρώτη προσπάθεια του Γιώργου Νανούρη στην αρχαία τραγωδία, επειδή περιδιάβηκε το κείμενο με σεβασμό, αναγνώρισε τη Θυμέλη ως κέντρο βάρους του δράματος και δόμησε συμπαθητικά μια παράσταση με ενάργεια και μ’ ένα καλό επιτελείο ηθοποιών. Πάντοτε δε, επικροτούμε τον μόχθο όλων των συντελεστών στο χτίσιμο του οικοδομήματος- παράσταση. Οι αδυναμίες που εντοπίζουμε συμβαίνουν και στις καλύτερες υπογραφές, που διαθέτουν στη σκευή τους εμπειρία και πολλή γνώση.

Ένα επαναλαμβανόμενο «πλην» στο αρχαίο θέατρο είναι η χρήση χειλοφώνων. Δυστυχώς, αφαίρει σημαντικό κομμάτι της συνολικής προσπάθειας, καταστρέφει την ποίηση, ξεφτίζει τις εικόνες και πληγώνει τη μετάφραση. Λυπηρό και άδικο για τους εργάτες του θέατρου και για τους θεατές.

Επίλογος

Ο Ευριπίδης παρουσιάζει τους δύο κεντρικούς ήρωες του δράματός του, την Ιφιγένεια και τον Ορέστη, να συγκρούονται όχι μόνο με την ατομική του ο καθένας ειμαρμένη, που την καθορίζουν οι χρησμοί, αλλά και με την αδυσώπητη μοίρα του αμαρτωλού οίκου των Ατρειδών, του οποίου αποτελούν τους τελευταίους γόνους. Η έκβαση της τραγωδίας αποκαλύπτει την κάθαρση της καταραμένης γενιάς τους, μα και τη δική τους σωτηρία και αποκατάσταση. Συνεπώς, η βασική ιδέα που υποβάλλει το έργο είναι ότι ο άνθρωπος ζει στα δόκανα μιας θεϊκής δύναμης, που τον κατευθύνει στη λύτρωση ή στην καταστροφή. Παρόλα αυτά, ο ίδιος μπορεί με τη δική του ενεργητικότητα και δράση να επηρεάσει την πορεία της ζωής του, όπως συμβαίνει με την Ιφιγένεια και τον Ορέστη, που με τη συντονισμένη επιστράτευση της ευφυΐας και της τόλμης τους, υπερκεράζουν το ίδιο το πεπρωμένο τους! Έτσι, όμως, καταξιώνεται η προσωπική ευθύνη, και η Αττική τραγωδία αναδεικνύεται, πράγματι, «ποίημα της ανθρώπινης ελευθερίας».

Συντελεστές

Μετάφραση Γιώργος Ιωάννου
Σκηνοθεσία Γιώργος Νανούρης
Μουσική Άγγελος Τριανταφύλλου
Φωτισμοί Αλέκος Γιάνναρος
Σκηνικά Μαίρη Τσαγκάρη
Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
Βοηθός σκηνοθέτη Γιώργος Παπαδάκης
Βοηθοί μουσικού Στέλλα Ζιοπούλου, Αρχοντούλα Μαρούση, Μαργαρίτα Χαλακατεβάκη

Βοηθός σκηνογράφου Κατερίνα Σιώσιου

Τρισδιάστατος σχεδιασμός σκηνικού Γιώργος Κατσούγκρης

Κατασκευή γυναικείων κοστουμιών Moutaki

Παίζουν: Λένα Παπαληγούρα (Ιφιγένεια), Μιχάλης Σαράντης (Ορέστης), Νίκος Ψαρράς (Θόας), Πυγμαλίων Δαδακαρίδης (Αγγελιοφόρος), Προμηθέας Αλειφερόπουλος (Πυλάδης), Κίττυ Παϊταζόγλου (Κορυφαία Χορού) και η Χάρις Αλεξίου (Αθηνά)

Χορός: Νικόλ Κουνενιδάκη, Μαρία Κωνσταντά, Άννα Κωνσταντίνου, Δανάη Πολίτη, Βιβή Συκιώτη, Αρετή Τίλη

Παραγωγή Το ΘΕΑΤΡΟ
Διεύθυνση παραγωγής Θεοδώρα Καπράλου
Επικοινωνία & Δημόσιες σχέσεις Όλγα Παυλάτου- Ρίτα Σίσιου

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης
Διαφήμιση1
Κάντε κλικ για να σχολιάσετε

You must be logged in to post a comment Login

Γράψτε μας το σχόλιο σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Πολιτισμός

Ο Πασχάλης επιστρέφει την Παρασκευή στην TOSCA

Ο-Πασχάλης-επιστρέφει-την-Παρασκευή-στην-tosca

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ

Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας “ΕΝΗΜΕΡΟΣ” και το Kavala Web News

Ο μοναδικός Πασχάλης επιστρέφει την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου στην TOSCA σε ένα κεφάτο πάρτυ γεμάτο επιτυχίες από τους Olympians και τις δεκαετίες ’60, ΄70, ’80, ’90 μέχρι και σήμερα.

Μετά την άκρως επιτυχημένη εμφάνισή του τον περασμένο Ιούλιο, ο πολυαγαπημένος τραγουδιστής επανέρχεται στην μουσική σκηνή της TOSCA έτοιμος να ξεσηκώσει πάλι το κοινό ερμηνεύοντας τις επιτυχίες του που όλοι αγαπήσαμε.

Ώρα έναρξης 10 το βράδυ. Είσοδος Ελεύθερη.

RESERVE: 2510 244765, 6972763663

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης

Πολιτισμός

«Τ’ αηδόνια της Ανατολής»:  Ένα γοητευτικό στις πατρίδες της Ανατολής

«Τ’-αηδόνια-της-Ανατολής»:- Ένα-γοητευτικό-στις-πατρίδες-της-Ανατολής

Τις καλύτερες εντυπώσεις άφησε στο κοινό της Καβάλας η μουσικο-χορευτική παράσταση του Λυκείου Ελληνίδων Καβάλας με τίτλο «Τ’ ΑΗΔΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ», που παρουσιάστηκε το βράδυ της Παρασκευής 10 Σεπτεμβρίου 2021 στο Κάστρο της πόλης.

Η παράσταση άφησε άριστες εντυπώσεις και ευμενή σχόλια για το έργο που επιτελεί το Λύκειο Ελληνίδων Καβάλας. Ήταν ένα μουσικό οδοιπορικό στις «Άκρες του Ελληνισμού», μέσα από τραγούδια και χορούς από την Καππαδοκία, τη Θράκη, τη Μακεδονία, τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη καθώς και από την Αρμενία.

Σ’ αυτά τα σταυροδρόμια, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, οι λαοί συναντήθηκαν, συγκρούστηκαν, συμβίωσαν και αντάλλαξαν πολιτισμικές παραδόσεις σ’ ένα αδιάκοπο δούναι και λαβείν. Οι μουσικές, τα τραγούδια και οι χοροί είναι από τους πιο ευαίσθητους δείκτες αυτών των αμοιβαίων ανταλλαγών, ενώ αποτελούν ισχυρά σύμβολα για την ταυτότητα, κιβωτό για τη συλλογική μνήμη και τις ανθρώπινες ιστορίες.

Μέσα από αυτές τις ιστορίες που καταγράφουν τους πόθους και τα πάθη των ανθρώπων, τις τελετουργίες, τους έρωτες, τους ξενιτεμούς, τις γενοκτονίες αλλά και τον αγώνα για επιβίωση και προκοπή, πραγματοποιήθηκε ένα γοητευτικό μουσικό και χορευτικό ταξίδι στις πατρίδες της Ανατολής.

Την επιμέλεια, τα κείμενα και την παρουσίαση της παράστασης είχε αναλάβει ο εξαίρετος εθνομουσικολόγος Λάμπρος Λιάβας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος και καταχειροκροτήθηκε από το κοινό.

Η παράσταση ανέδειξε μέσα στο δίωρο ανάπτυξής της, τη μουσική παράδοση του προσφυγικού ελληνισμού αλλά και των Αρμενίων, από έμπειρους μουσικούς και χορευτές και τόνωσε το αίσθημα υπερηφάνειας των μελών που συγκροτούν τις κοινότητες απογόνων προσφύγων. Ταυτόχρονα γνώρισε στο ευρύ κοινό της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, τη σημαντική κληρονομιά του ελληνισμού του Πόντου, της Καππαδοκίας και της Αρμενίας που φέρουν το ιστορικό τραύμα του διωγμού τους από την πατρογονική γη.

Συμμετείχε το συγκρότημα «Ροδόπη»: Δρόσος Κουτσοκώστας (λαούτο, τραγούδι), Κυριάκος Πετράς (βιολί), Αλέκος Ζώρας (κλαρίνο), Άλκης Ζοπόγλου (κανονάκι) και Γιώργος Παγκοζίδης (κρουστά), όπως επίσης και το μουσικό σχήμα «ΚιορΤοπάλ»:

Ζαφείρης Ευθυμιάδης (κεμανέ, κεμεντζέ, τουλούμ, τραγούδι), Σωτήρης Τσουλουφίδης (ούτι) και Κώστας Αποκατανίδης (κρουστά).

Θερμά συγχαρητήρια και στη χορευτική ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Καβάλας που υπό την καθοδήγηση του έμπειρου χοροδιδασκάλου Χρόνη Ιωαννίδη έδωσε άλλη χροιά στο χορευτικό ταξίδι της Ανατολής.

Η παράσταση πραγματοποιήθηκε με την αιγίδα και οικονομική ενίσχυση του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ τηρήθηκαν ευλαβικά όλα τα ισχύοντα υγειονομικά μέτρα.

Η Πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Καβάλας κα Μαρίνα Φιλιππίδου στο σύντομο χαιρετισμό της ευχαρίστησε όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης, τα μέλη του ΔΣ, τον δάσκαλο χορού Χ.Ιωαννίδη και τους χορευτές του ΛΕΚ, τον κ. Λάμπρο Λιάβα για την σημαντική συμβολή του στην επιτυχία της παράστασης, το Λ.Ε.Ξάνθης, τους εξαίρετους μουσικούς, από τα συγκροτήματα ΡΟΔΟΠΗ και ΚΙΟΡ ΤΟΠΑΛ, τους υπεύθυνους για τον ήχο, φωτισμό, φωτογραφία και βίντεο, καθώς και τον Σεμασμιότατο Μητροπολίτη ΦΝΘ κ.κ. Στέφανο, την Βουλευτή της Π.Ε. Καβάλας κα Τάνια Ελευθεριάδου, και τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Κων/νο Πεφάνη που τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση.

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης

Πολιτισμός

«Τ’ αηδόνια της Ανατολής» στο Κάστρο της Καβάλας

«Τ’-αηδόνια-της-Ανατολής»-στο-Κάστρο-της-Καβάλας

Μουσικοχορευτική παράσταση διοργανώνει το Λύκειο Ελληνίδων Καβάλας, το βράδυ της Παρασκευής (10/9) στις 20.30, στο Κάστρο της Καβάλας και με τον τίτλο «Τ’ αηδόνια της Ανατολής».

Στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου που δόθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Λ.Ε.Κ. την Πέμπτη (9/9), παρουσιάστηκαν οι λεπτομέρειες της εκδήλωσης, στην οποία θα συμμετέχουν τα σχήματα «Rodopi Ensemble» και «Κιόρ – Τοπάλ».

Μ. Φιλιππίδου: «Οι θεατές που θα παρακολουθήσουν τη μουσικοχορευτική εκδήλωση θα ψυχαγωγηθούν, ενώ παράλληλα θα τους ζωντανέψουν μνήμες» – Λ. Λιάβας: «Πρόκειται για μια εμβληματική συναυλία…»

Η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Καβάλας, Μαρίνα Φιλιππίδου, τόνισε με έμφαση ότι το Λ.Ε.Κ. διοργανώνει εκδήλωση μετά από σχεδόν δυο χρόνια! Όπως σημείωσε οι θεατές που θα παρακολουθήσουν τη μουσικοχορευτική εκδήλωση θα ψυχαγωγηθούν, ενώ παράλληλα θα τους ζωντανέψουν μνήμες. Επίσης ανέφερε ότι η χρήση μάσκας στον χώρο είναι επιβεβλημένη, καθώς κι ότι οι χορευτές είναι εμβολιασμένοι, ενώ θα έχουν υποβληθεί και σε rapid test. Εισιτήρια μπορεί να κλείσει όποιος επιθυμεί από το viva.gr. Ο Λάμπρος Λιάβας, καθηγητής εθνομουσικολογίας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φ. Ανωγειανάκη – Κέντρο Εθνομουσικολογίας, από την πλευρά του σημείωσε πως είναι ξεχωριστή χαρά και τιμή για τον ίδιο να βρίσκεται στην Καβάλα, ενώ ευχαρίστησε την πρόεδρο, το διοικητικό συμβούλιο και το χορευτικό σχήμα του Λ.Ε.Κ. Έκανε δε λόγο για μια εμβληματική συναυλία που πραγματοποιείται δυο χρόνια μετά και μίλησε για εξαιρετικές ομάδες που μετέχουν στη μουσικοχορευτική παράσταση.

Το πλούσιο βιογραφικό του Λάμπρου Λιάβα

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και εθνολογία – εθνομουσικολογία στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales στο Παρίσι. Παράλληλα, σπούδασε βυζαντινή μουσική και δημοτικό τραγούδι με τον Σίμωνα Καρά, πιάνο, αρμονία και αντίστιξη με τον Γιάννη Ιωαννίδη. Ως εθνομουσικολόγος, έχει αναπτύξει ερευνητική, εκπαιδευτική κι επιμορφωτική δραστηριότητα σε όλα τα είδη της ελληνικής μουσικής (λόγια, δημοτική, αστική και νεότερο ελληνικό τραγούδι). Έχει επιμεληθεί βιβλιογραφικές, δισκογραφικές και ηλεκτρονικές εκδόσεις, εκθέσεις, συνέδρια, φεστιβάλ και συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 2011 εκδόθηκε από την Εμπορική Τράπεζα το βιβλίο του «Το ελληνικό τραγούδι από το 1821 έως τη δεκαετία του 1950».

Ποιοι είναι οι «Rodopi Ensemble»

Οι «Rodopi Ensemble» είναι μία μουσική παρέα που επί σχεδόν τρεις δεκαετίες ταξιδεύει τους ήχους, τους ρυθμούς και τις μελωδίες της Θράκης, αποδεικνύοντας ότι η παραδοσιακή μουσική είναι ένα ζωντανό κύτταρο και όχι μουσειακό έκθεμα σε προθήκες. Με την πρόσφατη κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ «Τhraki-Thrace the paths of Dionysus» στη διεθνή αγορά, από την «ARC Music», εταιρεία παραγωγής με έδρα το Λονδίνο, αποδεικνύουν ότι η μουσική δεν έχει σύνορα, αλλά ταξιδεύει από και προς κάθε κατεύθυνση.

Δυο λόγια για τους «Κιόρ – Τοπάλ»

Ένα τρίο που δημιουργήθηκε αναβιώνοντας μια παλιά μπάντα Ελλήνων μουσικών της Καππαδοκίας, οι οποίοι μεταφέρουν την πολύ μεγάλη και ιδιαίτερη μουσική τους παράδοση στην νέα τους πατρίδα. Οι σκοποί και τα τραγούδια που ερμηνεύουν είναι αποτέλεσμα βιωματικής σχέσης και καταγραφής. Η μουσική τους μας έρχεται από τα υψίπεδα και τις υπόγειες πόλεις της Καππαδοκίας, από τις ιστορικές πόλεις του δυτικού Πόντου και τα προσφυγικά χωριά της βόρειας Ελλάδας.

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης
Διαφήμιση1

Προτεινόμενα