Connect with us

Πολιτισμός

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας: «IRЯINA» της Γιώτας Αργυροπούλου σε πανελλήνια πρώτή!

ΔΗΠΕΘΕ.-Καβάλας:-«irЯina»-της-Γιώτας-Αργυροπούλου-σε-πανελλήνια-πρώτή!

«…Το όνομα μου είναι Ιρίνα Σεργκέγιεβνα. Tο DNA μου περιέχει 10% νοσταλγία, 30% ανολοκλήρωτο μέλλον, 20% δίψα για χορό και 40% επιθυμία για κάτι που φλέγεται αλλά δεν έχει όνομα ακόμη…»

Κριτική από τον Παύλο Λεμοντζή

Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας σε συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης και τη blindspot theatre group παρουσιάζουν σε πανελλήνια πρεμιέρα την «IRЯINA», ένα έργο εμπνευσμένο από τις «Τρείς αδερφές» του Τσέχωφ. Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στην Καβάλα, για 8 παραστάσεις και στη συνέχεια θα συνεχίσει την πορεία της στο ιστορικό Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.

Ο τρεις αδελφές Πραζόρωφ: η Όλγα 28 χρόνων, η Μάσσα 23 και η μικρότερη Ίρινα γεννημένες στη Μόσχα, ζουν μαζί με τον αδελφό τους σε μια επαρχιακή πολύ στην οποία έφτασαν λόγω της μετάθεσης του στρατιωτικού πατέρα τους ο οποίος έχει πεθάνει πριν από έναν χρόνο.

Η μικρότερη αδελφή, η Ιρίνα, είκοσι χρόνων, δεν έχει ούτε δουλειά ούτε άντρα τον οποίο όμως ονειρεύεται ότι θα βρει στη Μόσχα. Όταν καταλαβαίνει ότι τελικά δεν θα πάνε στη Μόσχα αποφασίζει να παντρευτεί κάποιον που δεν αγαπά (συμβατικός γάμος απελπισίας) ο οποίος σκοτώνεται σε μονομαχία. Τελικά αποφασίζει να εργαστεί. Όλα αυτά στο έργο του Τσέχωφ.

Όπως ξέρουμε, υπάρχουν πολλοί ρόλοι στο πρωτότυπο έργο, πολλές ιστορίες, εκείνο όμως που κυριαρχεί είναι η πλήξη, η στασιμότητα, η αποπνικτική ατμόσφαιρα της επαρχίας, η απογοήτευση. Οι ελπίδες αποδεικνύονται φρούδες, τα όνειρα βγαίνουν πλάνες, όπως και το όνειρο της αντιμετώπισης όλων αυτών με την επιστροφή στη γενέθλια πόλη, εκεί όπου υπάρχει ζωή, κοσμική κίνηση, πολιτισμός, διασκέδαση, πιθανότητες για μια καλύτερη τύχη.

Το βασικό θέμα του έργου, όμως, είναι το να περιμένεις κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί (πρόδρομος τού ¨Περιμένοντας τον Godot¨). Ίσως και να φταίμε εμείς, γιατί μας λείπει η τόλμη που θα μας επέτρεπε να σχίσουμε τη θολή γραμμή των οριζόντων κι όχι να δικαιώνουμε τον Καβάφη που’ γραφε «τώρα όμως που τη ζωή σου χάλασες στην κόχη εκείνη τη μικρή, σε όλη τη γη τη χάλασες».

Ο Αντόν Παύλοβιτς Τσέχωφ γράφει το 1901 ένα από τα μεγαλύτερα έργα του 20ού αιώνα με έντονους υπαρξιακούς και κοινωνικούς προβληματισμούς, στο οποίο οι ήρωες στρέφουν το βλέμμα στο παρελθόν εξιδανικεύοντάς το, παραμελώντας το παρόν.

Η Γιώτα Αργυροπούλου εμπνέεται από τους χαρακτήρες του Τσέχωφ που φαινομενικά αδρανούν, αλλά μέσα τους κοχλάζουν, πονούν, υποφέρουν. Μοιάζουν να πασχίζουν να ανέβουν κυλιόμενες σκάλες, όταν αυτές κατεβαίνουν. Η ζωή τους είναι σαν δηλητήριο που κατατρώει τα σωθικά τους. Ο καθένας ζει το δράμα του μέσα σε μια ιοβόλα στατικότητα που καταδεικνύει τη βαλτώδη καθημερινότητά τους, που θυμίζει κινούμενη άμμο, η οποία πρόκειται να καταπιεί έως και τον πιο αθώο, τον πιο άφθαρτο όπως η Ιρίνα στις Τρεις Αδελφές ή η Νίνα στον Γλάρο.

 Η Γιώτα Αργυροπούλου γράφει και σκηνοθετεί ένα καινούργιο έργο. Ένα δικό της αντιμιλιταριστικό κείμενο και το μοιράζει σε τρία στόματα. Που είναι η Ιρίνα, η κόρη που ζει σε ένα τέλμα. Και επαναστατεί και ονειρεύεται και φλυαρεί ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Αναφέρει ως πρότυπα όλες τις γυναίκες που είναι σημεία αναφοράς στην ανθρωπότητα για την τόλμη τους, για την ιδιαιτερότητά τους για την τραγική κατάληξή τους. Γυναίκες ακτιβίστριες, γυναίκες συγγραφείς -επαναστάτριες, γυναίκες σύμβολα ελευθερίας και αγώνα. Από τη Βιρτζίνια Γουλφ στη Μελίνα Μερκούρη.

Στην παράσταση που κάνει πρεμιέρα στην Καβάλα, τρεις γυναίκες, τρεις εκδοχές της Ιρίνα Σεργκιέγεβνα συναντιούνται σε μια μέρα δύο επετείων: αυτή των γενεθλίων τους και κείνη του θανάτου του πατέρα.

 Το κοινό μεγάλο όνειρο, όπως είναι γνωστό, είναι να φτάσουν στη Μόσχα. Στη «Μόσχα» που δεν είναι απλά ένας τόπος, αλλά ένα σύμβολο και μία πράξη αυτοπραγμάτωσης, ένα μέλλον, μια φαντασίωση, μια χειρονομία προς το άγνωστο αύριο.

Το «IRЯINA» είναι μια νέα εκδοχή, ένα θεατρικό έργο που συνομιλεί δημιουργικά με το πρωτότυπο του Τσέχωφ. Ως νεότερη και πιο οραματίστρια από τις Τρεις Αδελφές, η Ιρίνα ενσαρκώνει διαχρονικά τη μορφή της Νέας Γυναίκας, εκείνης που διεκδικεί να ξεφύγει από τις συμβάσεις, να αμφισβητήσει τα όρια, να ονειρευτεί μια άλλη ζωή.

Με παράλληλη έμπνευση από τις προσωπικές και συλλογικές μνήμες της καλλιτεχνικής ομάδας και μέσα από μία πολύμηνη δημιουργική έρευνα, τα πρόσωπα της IRЯINA φτάνουν να συνομιλούν με το σήμερα και με τη σύγχρονη ιστορία μας.

Μέσα από αυτές τις μνήμες, οι τρεις ηθοποιοί δημιουργούν διαφορετικές εκδοχές της Ιρίνα, που συγκλίνουν σε ένα κοινό ερώτημα: ποια είναι η «Μόσχα» των γυναικών σήμερα; Τι διεκδικούν, τι θυμούνται, τι ονειρεύονται και τι είναι διατεθειμένες να χάσουν ή να θυσιάσουν; Το πιο σημαντικό για τους σημερινούς θεατές, η αποδόμηση του πατέρα. Μια έξυπνη παρομοίωση αυτού, με όλους τους μιλιταριστές φασίστες που ταλανίζουν την οικουμένη με πολέμους και σπέρνουν τον θάνατο σε αθώα θύματα.

Και ενώ ξέρουμε ότι οι νέες γενιές κατάφεραν να αλλάξουν τον κόσμο, να τον κάνουν περισσότερο εύχρηστο, πιο ευέλικτο, πιο προσβάσιμο, ξέχασαν το βασικό: τα δικαιώματα, ιδίως της γυναίκας, αυτά που ενστερνίζεται η «τρισδιάστατη» Ιρίνα.

Στον μεταμορφωμένο χώρο της σκηνής σε ένα ψυγείο ανθοπωλείου με λουλούδια αμάραντα, τα σώματα των τριών γυναικών ξεκινούν σαν ριζωμένα επιτύμβια ανάγλυφα, για να αρχίσουν σταδιακά να κινούνται προς την εποχή μας, όπου εκτυλίσσονται όσα περιέχει το αρχικό κείμενο του Τσέχωφ, μεταλλαγμένα σε σημερινές μέγγενες: την απομόνωση, την αγανάκτηση, την ελπίδα στη γη της Επαγγελίας- Μόσχα.

 Γεμίζοντας τον χώρο με φυτά, με σπαράγματα διαλόγων και μνήμες, οι καλές ηθοποιοί τον μετατρέπουν σε χώρο ασφυκτικά γεμάτο από όνειρα- ουτοπίες, σε έναν «κλωβό» θεάτρου όπου αυτοφυλακίζονται.

Ο ακροβολισμός τους στο μετωπικό επίπεδο μιας σκηνής που λειτουργεί ως παγίδα, οι ακροβασίες τους και η προσπάθειά τους να διαγκωνισθούν, να σκαρφαλώσουν και να περάσουν μέσα από τον εσμό αντικειμένων που μόνοι τους συσσωρεύουν στο σπίτι, παράγει την αίσθηση αδιεξόδου που επιδιώκει η ματιά της δραματουργού και σκηνοθέτριας Γιώτας Αργυροπούλου, η οποία δημιουργεί έτσι ένα καινούργιο έργο, σαν μία νέα θεατρική προσέγγιση στο πρωτότυπο μυθιστόρημα. Θα έλεγα μια περφόρμανς , μια μη γραμμική αφήγηση από τρία στόματα και σώματα.

Με εργαλεία τη σωματικότητα, τη φλύαρη -είναι αλήθεια – αφήγηση, τη μπιτάτη μουσική και τον τρελό χορό, η παράσταση ξεδιπλώνει μια «πρόβα μνήμης»: το έργο του Τσέχωφ θρυμματίζεται και ξανασυναρμολογείται μέσα από τις προσωπικές και συλλογικές ιστορίες των γυναικών που βρίσκονται στη σκηνή, ως μία ηρωίδα, στην πραγματικότητα πολλές ανά τον κόσμο.

Η Ιρίνα δεν περιμένει πια. Παίρνει τον λόγο και αφηγείται η ίδια (τριπρόσωπη) την ιστορία της, με τον τρόπο που η ομάδα blindspot theatre group παντρεύει διαφορετικές τέχνες: θέατρο, εικαστικά, κινηματογράφο, μουσική και σύγχρονες τεχνολογίες, με σκοπό τη δημιουργία μίας νέας αισθητικής γλώσσας.

Παράδειγμα, το σκηνικό της ευφάνταστης Μιχαήλας Πλιαπλιά, μετατρέπεται από ψυγείο λουλουδιών σε πολύβουο τρένο διαφυγής, πετώντας δέσμες φωτός στη σκηνή και στην αίθουσα.

 Η δραματουργική ανάλυση της Γιώτας Αργυροπούλου, έχοντας συνεργάτες τον Μιχάλη Κωνσταντάτο και τις καλά εκπαιδευμένες ηθοποιούς, μελετά την αναπαριστώμενη στο έργο πραγματικότητα και θέτει ερωτήσεις, όπως: ποια η χρονική περίοδος; Ποιος ο χώρος ( η συνθήκη); Ποιος είναι ο δεσμός του έργου με την εποχή της δημιουργίας του, την εποχή που αναπαριστά και τη δική μας επικαιρότητα; Πώς συνδέονται αυτές οι ιστορικότητες; Οι θεατές δίνουν απαντήσεις, ανάλογα τις προσλαμβάνουσές τους.

 Η ανάλυση, λοιπόν, διευκρινίζει τις αμφισημίες του έργου, αποσαφηνίζει μια άποψη της πλοκής, εφόσον παρουσιάζεται νέο κείμενο στην παράσταση με αυτοσχεδιασμούς, ωστόσο, συμμερίζεται μια ιδιαίτερη αντίληψη, αλλά φροντίζει να συμπεριλάβει την προοπτική και την πρόσληψη του θεατή, και δημιουργεί γέφυρες ανάμεσα στη μυθοπλασία και στην πραγματικότητα της εποχής μας.

 Πολύ καλές οι τρεις ηθοποιοί Ωρόρα Μαριόν, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Ναταλία Σουίφτ, που ερμηνεύουν με λόγο, κίνηση και σώμα την Ιρίνα.

Η σκηνογραφία της Μιχαήλας Πλιαπλιά ζωντανεύει το χθες και το σήμερα και η μουσική της Μαριλένας Ορφανού συνοδεύει τη δράση και οριοθετεί το ύψος και το βάθος των συναισθημάτων σκηνής και πλατείας, εφόσον η ενσυναίσθηση βρίσκει θέση στα διαζώματά της.

Η Γιώτα Αργυροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Θεατρική Παράσταση στο Goldsmiths College (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) και Ιστορία της Τέχνης στο East London University.

Έχει εμφανιστεί σε θεατρικά έργα στην Αγγλία, την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα, σε κλασικά κείμενα όπως η «Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν, ο «Άμλετ» του Σαίξπηρ (Οφηλία), η «Καταιγίδα» του Στρίντμπεργκ (Γκέρντα), σε σύγχρονα κείμενα όπως οι «Απόπειρες για τη ζωή της» του Μάρτιν Κριμπ και σε παραστάσεις όπως η «Μια Βελανιδιά» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τιμ Κράουτς.

 Έχει εμφανιστεί, μεταξύ άλλων, στις ταινίες μεγάλου μήκους «Πριν τα Μεσάνυχτα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, «Λούτον» του Μιχάλη Κωνσταντάτου και στην κινηματογραφική εγκατάσταση «Το Αεροδρόμιο» του Τζον Ακόμφρα.

Είναι συνιδρύτρια της «ομάδας θεάτρου blindspot», στην οποία συμμετέχει και συμβάλλει καλλιτεχνικά σε όλες τις παραστάσεις της. Έγραψε το πρώτο της θεατρικό έργο με τίτλο «Hotel», το οποίο έκανε πρεμιέρα το 2015. Έκτοτε, δε σταμάτησε να δημιουργεί.

ΤΑΥΤΌΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σύλληψη – Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Γιώτα Αργυροπούλου

Κείμενο: Γιώτα Αργυροπούλου σε συνεργασία με τις ηθοποιούς μέσω αυτοσχεδιασμών

Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Μιχάλης Κωνσταντάτος

Συμβολή στη δραματουργία: Igor Dobrcic

Σκηνογραφία: Μιχαήλα Πλιαπλιά

Μουσική: Μαριλένα Ορφανού (Someone Who Isn’t Me)

Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα

Συμβολή στην κίνηση: Ίρις Καραγιάν

Σχεδιασμός ήχου: Νίκος Σωτηρέλης

Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιάννης Καραμπάτσος

Οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής: Άρης Λάσκος, blindspot theatre group

Βοηθός σκηνοθέτη: Παρασκευή Λυπημένου

Βοηθός παραγωγής: Πάνος Θεοδωρακόπουλος

Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργιάνα Αννοπούλου

Βοηθός σκηνογράφου: Υρώ Ζερβούδη

Φωτογραφίας: Αλέξανδρος Κόκκας

* Ευχαριστούμε τους: Αλέξανδρο Τηλιόπουλο και το opbo studio, Γιάννη Φώτου, Νεφέλη Μυρωδιά, Σωτηρία Σμυρναίου.

Ερμηνεία: Ωρόρα Μαριόν, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Ναταλία Σουίφτ

Συμπαραγωγή ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, Θέατρο Τέχνης, blindspot theatre group.

Με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Η έρευνα για την παράσταση υποστηρίχθηκε από το Onassis AiR – Πρόγραμμα Διεθνούς Καλλιτεχνικής Φιλοξενίας και Έρευνας του Ιδρύματος Ωνάση

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Πολιτισμός

Το μουσείο του Θοδωρή Κοκκινίδη παρουσιάζει τη Φρίντα Κάλο

Το-μουσείο-του-Θοδωρή-Κοκκινίδη-παρουσιάζει-τη-Φρίντα-Κάλο

Στο Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θοδωρή Κοκκινίδη στα Κηπιά Καβάλας, παρουσιάζεται πλέον μία από τις πλέον εμβληματικές καλλιτεχνικές φιγούρες του 20ού αιώνα. Η Φρίντα Κάλο, με την έντονη προσωπικότητά της και τη συμβολική της δύναμη, γίνεται το 41ο ομοίωμα της συλλογής, εμπλουτίζοντας ακόμη περισσότερο έναν μοναδικό χώρο τέχνης που συνεχίζει να εξελίσσεται και να εκπλήσσει.
Ο Θοδωρής Κοκκινίδης, γνωστός για την επιμονή του στη λεπτομέρεια, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως η απόφαση να δημιουργήσει τη Φρίντα Κάλο δεν ήταν τυχαία. «Έμπνευση για να φιλοτεχνήσω το κέρινο της ομοίωμα», υπογραμμίζει, «αποτέλεσε η προσωπικότητά της, ως σύμβολο γυναικείας δύναμης, αλλά και το έργο της, το όποιο αντλείται μέσα από τον πόνο που βίωσε και την ταυτότητά της. Η βαρύτητα στη λεπτομέρεια πρωταγωνίστησε εξ αρχής ώστε να αποδώσω τα στοιχεία της προσωπικότητάς της αλλά και την όψη της, η οποία ταυτίζεται απόλυτα με την μεξικανική παράδοση και κουλτούρα. Το κέρινο ομοίωμα ξεκίνησε να φιλοτεχνείται τον Ιούλιο του 2025 και ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες».
Η Φρίντα Κάλο, μια γυναίκα που έζησε ανάμεσα στον σωματικό πόνο και την εκρηκτική δημιουργικότητα, αποτελεί για πολλούς μία από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές φωνές του 20ού αιώνα.
Οι αυτπροσωπογραφίες της, φορτωμένες σύμβολα, χρώματα και ιστορίες, μιλούν για τη γυναικεία εμπειρία, την πολιτισμική κληρονομιά και την υπέρβαση. Η ίδια, μετέτρεψε το σώμα της, που δοκιμάστηκε από ασθένεια και ατυχήματα, σε καμβά, καταφέρνοντας να αποδώσει την οδύνη, τον έρωτα, την πολιτική της συνείδηση και τη βαθιά της σχέση με τη μεξικανική παράδοση.
Αυτά ακριβώς τα στοιχεία προσπάθησε να ενσωματώσει ο Καβαλιώτης δημιουργός στο νέο του έργο. Το βλέμμα της αποπνέει την ένταση και τη στοχαστικότητα που χαρακτήριζε την ίδια τη Φρίντα. Τα μαλλιά και τα αξεσουάρ, πιστά στη μεξικανική παράδοση, δίνουν στο ομοίωμα την αυθεντικότητα που επιδιώκει πάντα ο Θοδωρής Κοκκινίδης στις δημιουργίες του (https://www.youtube.com/watch?v=am2bbBsUJLc&t=2s).
Η Φρίντα Κάλο, μέσα από το κερί και την επιμονή του δημιουργού της στη λεπτομέρεια, μοιάζει να επιστρέφει για να συστηθεί ξανά σε ένα νέο κοινό. Υπενθυμίζοντας πως η τέχνη, όπως και η ζωή, είναι φτιαγμένες από πόνο, χρώμα και αλήθεια.
Καθώς το μουσείο ετοιμάζεται να υποδεχθεί εκατοντάδες επισκέπτες μέσα στις γιορτές, το νέο κέρινο ομοίωμα αναμένεται να γίνει ένα από τα πιο φωτογραφημένα και συζητημένα εκθέματα. Το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θοδωρή Κοκκινίδη αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα σημεία τέχνης στην Ελλάδα, όχι μόνο για την πρωτοτυπία και την ποιότητα των εκθεμάτων του, αλλά και για την τοποθεσία του. Λειτουργεί μακριά από τα αστικά κέντρα, στα Κηπιά του δήμου Παγγαίου, στους πρόποδες του ομώνυμου βουνού, μέσα σε ένα περιβάλλον που αναδεικνύει ακόμη περισσότερο τον αυθεντικό χαρακτήρα του ανθρώπου που το δημιούργησε, τον Μάρτιο του 2010, οπότε και ξεκίνησε επίσημα η λειτουργία του.

πηγή: ΑΠΕ – Βασίλης Λωλίδης

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Η Ονειρούπολη 2025 ανοίγει τις πύλες της

Η-Ονειρούπολη-2025-ανοίγει-τις-πύλες-της

Συνέντευξη Τύπου πραγματοποιήθηκε σήμερα στη Δράμα για την επίσημη παρουσίαση της Ονειρούπολης 2025, της μεγαλύτερης χριστουγεννιάτικης γιορτής της Ελλάδας, η οποία έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας.

Ο Δήμαρχος Δράμας, στην ομιλία του, τόνισε :«Σήμερα βρισκόμαστε εδώ
για να παρουσιάσουμε την Ονειρούπολη 2025

Η Ονειρούπολη Δράμας
Είναι η μεγαλύτερη χριστουγεννιάτικη γιορτή της Ελλάδας.
Δημιουργήθηκε εδώ, στη Δράμα, και πλέον έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας.
Και αυτό δεν έγινε τυχαία.
Έγινε γιατί η Ονειρούπολη γεννήθηκε από τη φαντασία ενός τόπου που ξέρει να μετατρέπει τα όνειρα σε πραγματικότητα.

Φέτος, ξανασχεδιάσαμε δράσεις, εμπλουτίσαμε θεματικούς χώρους, ανανεώσαμε τη σκηνογραφία, ενισχύσαμε τη μουσική και πολιτιστική διάσταση, οργανώσαμε καλύτερα τις ροές του επισκέπτη, δώσαμε προτεραιότητα στην ασφάλεια, στην καθαριότητα και στη λειτουργικότητα.
Φτιάξαμε μια διοργάνωση που δεν θέλει απλώς να εντυπωσιάσει — θέλει να αντέξει, να αναπτυχθεί και να δημιουργεί αξία για τη Δράμα κάθε χρόνο.

Και επιτρέψτε μου να πω κάτι:
Η Ονειρούπολη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι επένδυση.
Επένδυση στην οικονομία της πόλης.
Επένδυση στην εξωστρέφεια.
Επένδυση στην ψυχολογία μας — γιατί η Ονειρούπολη δίνει χαρά.
Και αυτή η χαρά είναι ανεκτίμητη, ειδικά για τα παιδιά μας.

Για έναν ολόκληρο μήνα η Δράμα ζωντανεύει.
Οι πλατείες γεμίζουν.
Οι δρόμοι κινούνται.
Τα καταστήματα δουλεύουν.
Η πόλη ακούγεται παντού: στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στο εξωτερικό.
Η Δράμα γίνεται σημείο αναφοράς.

Και όμως, όσο μεγάλη κι αν είναι η Ονειρούπολη, υπάρχει κάτι ακόμα μεγαλύτερο:
η δύναμη που έχουμε όταν λειτουργούμε ενωμένοι.

Γι’ αυτό βρίσκομαι σήμερα εδώ για να απευθύνω ένα κάλεσμα.
Ένα κάλεσμα όχι τυπικό —
αλλά ουσιαστικό, αληθινό, βαθιά αναγκαίο.

Η Ονειρούπολη χρειάζεται όλους μας.
Τους επαγγελματίες.
Τους καταστηματάρχες.
Τους συλλόγους.
Τους ανθρώπους της αγοράς, του πολιτισμού, της εκπαίδευσης.
Τους εθελοντές μας.
Και κάθε οικογένεια, κάθε νέο, κάθε παιδί.

Πρέπει να την αγκαλιάσουμε όλοι.
Γιατί η Ονειρούπολη δεν ανήκει στον Δήμο.
Ανήκει στη Δράμα.
Ανήκει σε όλους μας —
σε όσους μεγαλώσαμε με αυτήν,
σε όσους τη στηρίξαμε,
σε όσους την ονειρευτήκαμε
και σε όσους τώρα την αναλαμβάνουν για να τη μεταφέρουν στη νέα εποχή της.

Θέλω να είμαι πολύ καθαρός:
Μια μεγάλη διοργάνωση δεν γίνεται με φωνές, δεν γίνεται με μεμψιμοιρία, δεν γίνεται με μικροπολιτική.
Γίνεται με συμμετοχή.
Με συνεργασία.
Με διάθεση να βάλουμε όλοι πλάτη — όχι για τον Δήμαρχο, αλλά για την πόλη μας.

Και γι’ αυτό, φέτος, αποφασίσαμε να στείλουμε ένα διαφορετικό μήνυμα:
Ένα μήνυμα απλό, δυνατό και ριζοσπαστικό.

«Η Ονειρούπολη δεν είναι εκδήλωση. Είναι συλλογικό κατόρθωμα.»

Αυτό είναι το πνεύμα της φετινής διοργάνωσης.
Ένα πνεύμα που θέλουμε να το νιώσουν και οι επισκέπτες, αλλά κυρίως οι Δραμινοί.
Γιατί όταν η πόλη ενώνεται, τότε η Ονειρούπολη γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από γιορτή.
Γίνεται ταυτότητα.
Γίνεται υπερηφάνεια.
Γίνεται δύναμη.
Καλώ  κάθε Δραμινή και κάθε Δραμινό να σταθεί δίπλα μας, με θετική ενέργεια, με χαμόγελο, με πίστη σε αυτό που μπορούμε να πετύχουμε.

Φέτος, ας κάνουμε την Ονειρούπολη όχι μόνο μεγαλύτερη —
αλλά καλύτερη, ουσιαστικότερη, πιο ανθρώπινη και πιο δική μας από ποτέ.
Καλή Ονειρούπολη σε όλους»

Στη συνέχεια ο Εντεταλμένος Σύμβουλος για την Ονειρούπολη,  Χρήστος Μαυρίδης, υπεύθυνος για τη διοργάνωση, παρουσίασε όλες τις φετινές δράσεις και τις σημαντικότερες εκδηλώσεις, αναδεικνύοντας τη φρέσκια προσέγγιση και τη δημιουργικότητα της ομάδας του. Παράλληλα, παρουσίασε τη νέα ιστοσελίδα της Ονειρούπολης, που θα δίνει σε όλους εύκολη πρόσβαση σε πρόγραμμα, πληροφορίες και ειδικές δράσεις.

Παρούσα στη Συνέντευξη Τύπου ήταν η νέα μασκότ της Ονειρούπολης, την “Πηγή”, που υπόσχεται να γίνει το αγαπημένο πρόσωπο των παιδιών και να προσφέρει χαμόγελα σε όλους!

Από το Γραφείο Τύπου

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Στην Ιθάκη, αδέρφια μου, στην Ιθάκη…

Στην-Ιθάκη,-αδέρφια-μου,-στην-Ιθάκη…

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ι έραξ

Θ άλεα

Α κλεής

Κ ύκλος

Η μιδεής

«Προπωλείται» μέσω αποσπασμάτων και βίντεο η «Ιθάκη» του κ. Τσίπρα. Ό,τι βγάλουμε, κέρδος είναι. Θα σκέφτηκε ο εκδοτικός οίκος.

 «Τρίβουν» τα χέρια τους οι μέτοχοι, επειδή θα κυκλοφορήσει – με ντουντούκες και ταμπούρλα – την ερχόμενη Δευτέρα σε όλα τα βιβλιοπωλεία και θα είναι διαθέσιμο και σε μορφή audiobook από την πλατφόρμα της Bookvoice, το πολυαναμενόμενο βιβλίο «Ιθάκη», καθώς οι προπαραγγελίες έχουν ήδη ξεπεράσει τα 5.000 αντίτυπα.

Το βιβλίο του κ. Αλέξη Τσίπρα και κυρίως η αναμενόμενη ίδρυση κόμματος από τον πρώην Πρωθυπουργό, πυροδοτούν έντονες πολιτικές διεργασίες.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η συζήτηση, για το αν και κατά πόσο θα συνεργαστούν μαζί του το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της Κεντροαριστεράς.

Ωστόσο, επιτυχημένο promotion όλος ο κύκλος πρώιμων αντιδράσεων από στελέχη που ήταν «δεμένα» με τον συγγραφέα πολιτικό.

Και μπορεί το ταξίδι για την «Ιθάκη» να φαντάζει λυτρωτικό για τον πρώην πρωθυπουργό, για το βιβλίο, όμως, ο δρόμος προς τα ράφια είναι ήδη «γεμάτος περιπέτειες» και φαίνεται πως περνά από τα σαράντα κύματα των δικαστηρίων. 

Ο εκδοτικός οίκος προχώρησε -για πρώτη φορά στην ιστορία του- σε νομικές ενέργειες, καταθέτοντας ασφαλιστικά μέτρα κατά ενός μέσου ενημέρωσης, το οποίο κατηγορεί ότι δημοσίευσε αποσπάσματα από το βιβλίο «Ιθάκη», τα οποία «παρανόμως αποκτήθηκαν μέσω υποκλοπής ηλεκτρονικών αρχείων.

Ο οίκος Gutenberg, που φημίζεται για το κύρος και τη σοβαρότητά του, επισημαίνει σε ανακοίνωσή του ότι μόνο ο δημιουργός και ο εκδότης έχουν δικαίωμα να αποφασίσουν για τη δημοσίευση ή την αναπαραγωγή μέρους του έργου, προειδοποιώντας μάλιστα τυχόν νέους «Λαιστρυγόνες» πως θα ασκήσει κάθε ένδικο μέσο σε περίπτωση νέων παραβιάσεων.

Το μέσο ενημέρωσης που κατηγορείται για υποκλοπή, από τη μεριά του, απαντά με τη χαρακτηριστική του ορμή πως η δικαστική κίνηση του Gutenberg έγινε «για να μην κριθεί το βιβλίο».

 «Το είδαμε κι αυτό», γράφει, σημειώνοντας πως στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ο εκδοτικός οίκος ζητά να «κατέβει» δημοσίευμα που περιλαμβάνει αποσπάσματα του βιβλίου – όπου ο Αλέξης κάνει αυτοκριτική για τη στάση του απέναντι στους καναλάρχες και τις τηλεοπτικές άδειες.

Ακόμη πιο δηκτικός, ο Κώστας Βαξεβάνης, σχολίασε ότι «άλλο Ιθάκη κι άλλο παραμ-Ιθάκι», αφήνοντας να εννοηθεί πως το βιβλίο αποσιωπά κρίσιμες πολιτικές πτυχές.

Και μέσα στα «κύματα», εμφανίστηκε και ο Κρητικός Παύλος Πολάκης, ως άλλος «θυμωμένος Ποσειδώνας», με ανάρτηση-κεραυνό στο Facebook:

«Αν ισχύουν αυτά που γράφει ο Βαξεβάνης, τότε… ΟΥΑΙ… Περιμένω το βιβλίο γιατί ακούω διάφορα… και βεβαίως την αξιοπρέπειά μου και την αλήθεια θα την υπερασπιστώ!».

Στο μεταξύ, πέρα από κάθε προσδοκία του εκδοτικού οίκου Gutenberg φαίνεται ότι κινείται το ενδιαφέρον των αναγνωστών για το βιβλίο «Ιθάκη».

«Το τιράζ αλλάζει κάθε 2-3 μέρες. Σκεφτείτε μόνο ότι ένα συνοικιακό βιβλιοπωλείο στην Αττική, που έχει λίγους αναγνώστες η περιοχή εκεί, μας είπε ότι τέτοιες ουρές προπαραγγελίας είχαν να δουν από τον Χάρι Πότερ» δήλωσε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του εκδοτικού οίκου Κωνσταντίνος Δαρδανός στον ραδιοφωνικό σταθμό «Παραπολιτικά 90,1».

Ο κ. Δαρδανός χαρακτηρίζει «εθιστικό» το βιβλίο, λέγοντας ότι «ειδικά τα γεγονότα του ’15 σε βάζει να ξαναζήσεις το θρίλερ. Αυτός είναι και ένας λόγος ίσως που καθυστέρησε τόσο γιατί αν το έγραφε το ’19 που πήγε στην αντιπολίτευση, τα πάθη ήταν ακόμα πάρα πολύ “ζεστά”. Ίσως τώρα αυτή η απόσταση των 10 ετών να είναι και πιο ψύχραιμη».

Λογικό είναι να υποστηρίζει το πόνημα ο εκδοτικός οίκος. Εδώ η Δήμητρα Λιάνη, το 1997, μοσχοπούλησε το βιβλίο της, για το οποίο είχε κυκλοφορήσει σε όλα τα μέσα ο προπομπός του ως εξής: «Το βιβλίο αποτελεί έναν πλήρη πολιτικό οδηγό κατανόησης όσων διαδραματίζονται σήμερα. Πρόκειται για την επικαιροποίηση της πολιτικής σκέψης του Ανδρέα μέσα από το έργο του» αναφέρεται χαρακτηριστικά στο δελτίο τύπου, ενώ τονίζεται ότι για πρώτη φορά θα παρουσιαστεί η «πλήρης πολιτική παρακαταθήκη του για όλα τα μεγάλα εθνικά θέματα». Τη δική της σε όλο αυτό είχε δώσει με ηχηρό τρόπο η μαντάμ Αναστασία Αθήνη- Τσούνη και έγινε τότε αντι-ηρωίδα, που έπαιξε μέχρι και σε επιθεωρήσεις τύπου Λάκη Λαζόπουλου. Τη συνέχεια την ξέρουμε.

Και βέβαια μελετημένα στη λεπτομέρειά τους όλα όσα προηγήθηκαν της απόφασης για το απολογιστικό βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού, που ήτανε εξαφανισμένος μετά τη διαίρεση του ΣΥΡΙΖΑ σε έξι κομματάκια εξ αιτίας του και ως πολιτικό αρπακτικό – γεράκι, έμπλεος από χαρούμενες σκέψεις πια, αλλά χωρίς δόξα, θέλησε ν’ ανοίξει έναν νέο κύκλο διεργασιών, όπου θα είναι πρωταγωνιστής, έστω ημιδεής. Τον τίτλο «Ιθάκη», υποθέτω, τον εμπνεύστηκε από τον Καβάφη. Εμένα μου ήρθε στο μυαλό ο Τσέχωφ, επειδή – πέρα από τα γνωστά του έργα, έγραψε και πλήθος διηγημάτων, κωμωδίες, ως επί το πλείστον.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement

Προτεινόμενα