Connect with us

Πολιτισμός

«Υπερβολές»: Μια παράσταση των Γ. Καλαβριανού, Μ. Κάλμπαρη, Β. Μαυρογεωργίου, στο «Αντιγόνη Βαλάκου»

«Υπερβολές»:-Μια-παράσταση-των-Γ-Καλαβριανού,-Μ-Κάλμπαρη,-Β.-Μαυρογεωργίου,-στο-«Αντιγόνη-Βαλάκου»

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Προκειμένου να δοθεί στο έργο καλλιτεχνική εκφραστικότητα, οι συγγραφείς προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν μια ποικιλία από τα πιο συνηθισμένα μεταξύ των οποίων είναι μεταφορές, συγκρίσεις, επιθέματα και υπερβολές. Επί του παρόντος, η υπερβολή χρησιμοποιείται με βάση την αλληλεπίδραση της συναισθηματικής και λογικής σημασίας της ίδιας λέξης.

 «Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού κι όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;» ΜΠΡΕΧΤ

 Τρεις συγγραφείς-σκηνοθέτες (Γιάννης Καλαβριανός, Μαριάννα Κάλμπαρη και Βασίλης Μαυρογεωργίου) μέσα από τη δική τους προσωπικότητα και οπτική, μας παρουσιάζουν τρεις διαφορετικές ιστορίες, τρεις ιστορίες με κοινό παρονομαστή τη ΒΙΑ . Στην όποια της μορφή, τα αποτελέσματα είναι ίδια : φόβος, απομόνωση, άγχος, θλίψη, ανασφάλεια και, δυστυχώς, η λίστα δε σταματά εδώ .

 Περίτεχνα σε αυτές τις ιστορίες, με ευαισθησία, σεβασμό και χιούμορ βλέπουμε τη βία σε κάποιες από τις βασικές της μορφές, κάποιες εμφανείς και μερικές καλυμμένες. Παρατηρούμε την ευκολία που το θύμα μπορεί να μετατραπεί σε θήτη. Ιστορίες που οξύνουν το τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη βία.

Υπόθεση

Τα μονόπρακτα (με σειρά παρουσίασης)

«Ο πατέρας μου ήταν ένας πολύ θυμωμένος άνθρωπος»

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη

Με την Κατερίνα Λυπηρίδου- Συμμετέχουν Μαριάννα Κάλμπαρη/Μαριλένα Μόσχου

Γύρισα στο πατρικό μου. Το μωρό έκλαιγε όλη μέρα. Και ο πατέρας μου ούρλιαζε. Δε με ένοιαζε τίποτε. Ήθελα μόνο να πεθάνω. Ή μάλλον ήθελα να πεθάνει πρώτα εκείνο και μετά εγώ. Για να πεθάνω ήσυχη. Πόσο κακιά, πόσο αναίσθητη είσαι; σκεφτόμουν. Πόσο τρελή είσαι; έλεγε η μάνα μου. Κατέστρεψες τη ζωή σου. Γιατί; Για μια ιδέα; Για το θέατρο; Αφού στο είπα, δεν κάνεις για ηθοποιός…Και εγώ έκλαιγα.. Και το μωρό έκλαιγε, έκλαιγε με ασταμάτητους λυγμούς. Μέχρι τη μέρα που.

«O άνθρωπος της διπλανής πόρτας»

Κείμενο: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Άγγελος Μπούρας

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου

Με τον Άγγελο Μπούρα

Δεν σου κάνει εντύπωση όταν σε προσπερνάει στο δρόμο. Δεν τον παρατηρείς όταν κάθεται δίπλα σου στο λεωφορείο. Είναι ένας τυπικός, συνεπής, εργατικός άνθρωπος. Δεν έχει δώσει ποτέ δικαίωμα. Μόνο τα καλύτερα έχουν να πουν γι’ αυτόν συνάδελφοι και γείτονες. Πάντα με 5 αστέρια τον αξιολογούν οι πελάτες του. Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. «Παρακαλώ πολύ κλείστε την πόρτα όσο διαβάζετε τα χαρτιά θα περιμένω απ’ έξω…πολλά συμβαίνουν στις μέρες μας».

«Πρώτη φορά συναντούσα άνθρωπο που μιλούσε σαν τρένο»

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννη Καλαβριανού

Με τη Δέσποινα Γιαννοπούλου

Βασικό συστατικό της ζωής σε οργανωμένες κοινότητες είναι η εμπιστοσύνη πως ο καθένας κάνει σωστά τη δουλειά του. Μπαίνουμε σε κτίρια, ταξιδεύουμε, τρώμε, νοσηλευόμαστε, γιατί έχουμε ατύπως συμφωνήσει πως κάποιοι έχουν κατασκευάσει, οργανώσει και ελέγξει όλα όσα εμείς θα χρησιμοποιήσουμε. Η άρση αυτής της εμπιστοσύνης, έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες. Μια γυναίκα, μητέρα ενός από τα θύματα των Τεμπών, λαμβάνει λογαριασμό νερού ύψους 2.750 ευρώ. Και πάει στην ΕΥΔΑΠ να δει τι μπορεί να έχει συμβεί. Και συναντάει έναν άνθρωπο που μιλούσε σαν τρένο. Και μία αφίσα με μια Καρυάτιδα. Μία ημέρα που ένιωθε αρκετά ζωντανή.

Η σπονδυλωτή παράσταση «Υπερβολές!» αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος του τριπτύχου πρωτότυπων νεοελληνικών κειμένων υπό τη θεματική «Βία παντού», που δημιούργησε και παρουσίασε το Θέατρο Τέχνης κατά την διετία 2021-23 με την υποστήριξη επιχορήγησης του ΥΠΠΟΑ. Οι δύο προηγούμενες παραγωγές της «Βίας παντού» ήταν το «Cry» σε κείμενο-σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου και το «Μοτέλ» σε κείμενο-σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου.

Ανάγνωση

Με αφορμή τρεις μορφές βίας που εξελίσσονται στη δράση της παράστασης και σηματοδοτούν την απαρχή, ας υποθέσουμε, μιας αλυσίδας μορφών βίας, θα αναζητήσω τις αιτιάσεις στην αστική βία, η οποία είναι ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο που έχει να κάνει με τη βία και την πόλη. Μια πόλη, η οποία αναδύεται και εξαφανίζεται σε ακανόνιστους κύκλους στις διάφορες ηπείρους, με διαφορετική κάθε φορά σημασία και ρόλο, μέσα σε διαφορετικά καθεστώτα. Παράγοντες διάφοροι (πόλεμος, καιρικό ακραίο φαινόμενο, θρησκευτικός και πολιτικός ριζοσπαστισμός, εθελουσία αποχή κατοίκων από την εξέλιξη) καθορίζουν και την πορεία του άστεως στο πέρασμα των χρόνων.

Όμως, η αστική βία περικλείει πάμπολλες μορφές βίας. Από μια απλή φιλονικία, μέχρι την κακοποίηση ενός έμβιου όντος σε ένα άλλο, έως θανάτου.

Ως βία, γενικά, νοείται η πράξη της επιθετικότητας και της κατάχρησης με σκοπό να προκαλέσει τον τραυματισμό ή άλλη πάθηση σε πρόσωπα, σε ζώα. Διακρίνεται στη «φυσική βία» και στην «ανθρώπινη βία». Ως ανθρώπινη βία ορίζεται η κάθε λογής επιθετική συμπεριφορά του ανθρώπου, φυσική ή λεκτική σε έναν άλλον άνθρωπο, ζώο, αντικείμενο είτε ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό.

Άλλες μορφές βίας είναι η συμβολική βία (η επιβολή των κατηγοριών της σκέψης και την αντίληψης που κυριαρχείται από τους κοινωνικούς φορείς), η βία που καλύπτει μια κατάσταση μόνιμης κυριαρχίας. Ακόμη, η ενδοοικογενειακή βία, εκεί όπου εμφανίζονται ακραία φαινόμενα αυθαιρεσίας και αυταρχισμού μέσα στην οικογένεια, η σεξουαλική βία, η ομοφοβική, η ρατσιστική, η έμφυλη βία.

 Η παράσταση

Σπονδυλωτή παράσταση με θέμα τη βία σε κάποιες επιλεγμένες μορφές, από τις πάμπολλες που «γεννά» ο άνθρωπος για τον άνθρωπο.

Στόχος της η πρόσληψη. Αυτή που εξαφανίζει τα «σύνορα» μεταξύ σκηνής και πλατείας, αυτή που καθορίζει όλο το θεατρικό εγχείρημα. Επομένως, η συλλογική δουλειά στη σκηνοθεσία της ενιαίας θεματικής αυτών των τριών μονολόγων – με στοιχεία στοχασμού – είναι να επηρεάσει τη συνείδηση του θεατή και να αντηχεί μέσα του το «δια ταύτα» όταν πέσει η αυλαία.

 Τελικά, η τέχνη του θέατρου ωθεί το κοινό σε μια σειρά συμβολικών πράξεων -αντιδράσεων, προκαλεί έναν εσωτερικό διάλογο μαζί του, χάρη στην αλληλεπίδραση των σκηνοθετικών στρατηγικών και, σαφώς, με την προοδευτική ανακάλυψη από μέρους του, των κανόνων του «παιχνιδιού».

Η δυνατή και επίκαιρη αρχή του «Πολύ θυμωμένου ανθρώπου, μας εισάγει σε μια γνώριμη κατάσταση για τους καλλιτέχνες, πιθανώς να τη χαρακτηρίζουν μερικοί και παθογένεια που μαστίζει τον χώρο, αυτή της οντισιόν. Η γυναίκα «ιεροεξεταστής» στρατηγικά τοποθετημένη σε μια «ανώτερη» θέση ισχύος, κατευθύνει την εξαιρετική Κατερίνα Λυπηρίδου στη σκληρή και αναγκαία διαδικασία της ακρόασης. Η ηθοποιός καταφθάνει φέρελπις στη σκηνή και σταδιακά φέρνει όλο και περισσότερο στην επιφάνεια τα προσωπικά τραύματά της, καθώς και το βίωμα των νέων που προσπαθούν να επιβιώσουν στον καλλιτεχνικό χώρο.

Η απαίτηση για έναν αυτοσχεδιασμό είναι συχνά οδυνηρή, πόσο μάλλον όταν περιλαμβάνει την προσωπική εμπλοκή με το θέμα. Το ζήτημα «metoo» και όλη η συζήτηση που έχει ανοίξει σχετικά και τείνει να ξεχαστεί, επανήλθε με γλαφυρά σχόλια αλλά και εύστοχες συνδέσεις στο κείμενο. Η ηρωίδα, που είχε περάσει από το στάδιο της οικογενειακής κακοποίησης, μπαίνει σ’ έναν χώρο με εξίσου κακοποιητικές συμπεριφορές, όμως δεν παύει να είναι μια ιδανική κατάσταση για την προσωπική της έκφραση.

Το κείμενο της κ. Κάλμπαρη είναι το πιο ολοκληρωμένο θεατρικά από τα τρία μονόπρακτα, εμπεριέχει ποίκιλες μορφές βίας, υπαινίσσεται και την ενδοοικογενειακή, φέρνει στο προσκήνιο το πολυσυζητημένο θέμα «Πισπιρίγκου», επειδή εξακολουθεί να είναι θολό και ως προς το εσωτερικό του και ως προς την έκβασή του. Άλλωστε, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς διαμείφθηκαν στο οικογενειακό της περιβάλλον στην εποχή της οικογενειακής της απαρτίας, όπως και στην παράσταση μένει ανοικτό το ζήτημα της ψυχολογικής κατάστασης της ηρωίδας. Μου άρεσε που δεν υπάρχει τελεία, που αφήνεται στον θεατή η ευκαιρία να βγάλει συμπεράσματα. Έξοχη η ερμηνεία της Κατερίνας Λυπηρίδου και πολύ σοφά, τοποθετήθηκε πρώτο στη σειρά παρουσίασης των τριών κειμένων.

Ακολουθεί «Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας» με τον ηθοποιό και συγγραφέα Άγγελο Μπούρα. Ο Βίκτωρας είναι ο άνθρωπος που όλοι έχουμε συναντήσει και προσπεράσει κι ύστερα έχουμε αναφωνήσει «έπεσα από τα σύννεφα, είναι τόσο ήρεμος άνθρωπος». Σε κείμενο του ιδίου και του Β. Μαυρογεωργίου, που είναι και ο σκηνοθέτης του μονόπρακτου, μας δίνεται ένα σύντομο ψυχογράφημα. Παρακολουθούμε έναν ιδιωτικό υπάλληλο, τυπικό στα καθήκοντά του, που αρχίζει να βυθίζεται σε ατραπούς αποκλίνουσας συμπεριφοράς.

 Ο Βίκτωρας, χρησιμοποιώντας τα social media και άλλες εφαρμογές που έχει διάθεσή του, παρακολουθεί και ακολουθεί μία νεαρή κοπέλα, την Αγγελική Βίκου. Σταδιακά εισβάλει εκουσίως στη ζωή της. Την ίδια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι και ο ήρωας, λόγω της εμφάνισης και της συστολής που τον διακρίνουν, δέχεται ένα είδος κοινωνικής απαξίωσης και είναι αναγκασμένος να ζει ολομόναχος στο περιθώριο. Έτσι, δημιουργεί με την φαντασία του ένα επιτυχημένο πλαστό, διαδικτυακό, alter ego και αρχίζει να βιώνει ψευδαισθήσεις, μέσα από αυτό.

 Στο κείμενο αναφέρεται ότι ο ήρωας είναι άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Στην παράσταση ο ηθοποιός Άγγελος Μπούρας ερμηνεύει έναν άνθρωπό, καθόλου της διπλανής πόρτας. Έναν υστερικό, απολύτως νευρωτικό και υπερκινητικό τύπο, ο οποίος προσπαθεί με απίστευτη ταχύτητα, αταίριαστη στο θέμα του, να ξοδέψει τις προτάσεις που και ο ίδιος έγραψε. Δυστυχώς, οι φράσεις βγαίνουν μαζεμένες, κολλημένες η μια με την άλλη, σχεδόν χωρίς ανάσα, αλλά το περίεργο είναι ότι αρκετοί θεατές γελάνε. Επομένως, αρέσει.

Τέλος, «Ο άνθρωπος που μιλάει σαν τρένο», με αφορμή την υπόθεση των Τεμπών και την γενική εκκωφαντικά σιωπηρή απάθειά μας, είναι εξαιρετική επιλογή για να ολοκληρωθεί το κρεσέντο της βίας. Ο Γιάννης Καλαβριανός επέλεξε να ασχοληθεί με μια κατάσταση, ακόμα νωπή και παρούσα για πολλούς, και τη διεκπεραιώνει με τον προσήκοντα σεβασμό στα θύματα, αλλά και στις οικογένειές τους.

Το κείμενο μπλέκει με χιούμορ τα σοβαρά θέματα που είναι ανθρώπινα και διαχρονικά. Η βία που έχουμε αποδεχτεί, η βία που έχει γίνει συνήθεια, έχει μπει σε νούμερα και έχει χάσει την ανθρώπινη διάστασή της, είναι η βία που πιστοποιεί την αποκτήνωσή μας.

Η Δέσποινα Γιαννοπούλου, περνώντας από την αποκρουστική αδιαφορία των δημόσιων υπαλλήλων, την άσκοπη γραφειοκρατία, αυτή που κάνει τα εύκολα δύσκολα και από τη γενική ολιγωρία της χώρας στα σημαντικά και επείγοντα, φτάνει σε ένα βαθύ και διαμπερές ανίατο τραύμα, που πονάει. Ταυτόχρονα, στιγματίζει τις χρόνιες παθογένειες που μας συντροφεύουν καθημερινά, αφού έχουν ριζώσει στην ιδιοσυγκρασία μας.

 Η ερμηνεία της ηθοποιού είναι μια απολαυστική stand – up comedy, υποθέτω κατά σκηνοθετική οδηγία και αποδίδει καρπούς, επειδή το κοινό γελάει αβίαστα.

 Τα σκηνικά της Χριστίνας Κάλμπαρη, πολύ περιορισμένα από αυτά των παραστάσεων στο «Θέατρο Τέχνης» στην Αθήνα, ίσα- ίσα να εξυπηρετούν τη δράση. Άλλωστε, παράσταση μπορεί να ανεβεί και σε εντελώς άδεια σκηνή. Αρκούν ο λόγος και η υπόκριση.

 Επίλογος

Τα αίτια της βίαιης συμπεριφοράς των ανθρώπων είναι θέματα της έρευνας στους τομείς της ψυχολογίας, της εγκληματολογίας καθώς και της κοινωνιολογίας και ειδικότερα ως προς το εάν η βία είναι έμφυτη ή όχι στον άνθρωπο.

 Το κατά πόσο υπάρχει εν τέλει «γονίδιο» που ευνοεί τη βίαιη συμπεριφορά, από τους προγονούς μας ή εάν πρόκειται για ένα ζήτημα αποκλειστικά κοινωνικών συνθηκών και περιβάλλοντος ή αν εν τέλει ισχύουν και τα δύο δεν έχει ιδιαίτερα μεγάλη σημασία.

 Το σημαντικό στην όλη υπόθεση είναι η ίδια η βία η οποία υπάρχει από τις πρώτες κοινωνίες των ανθρώπων. Ας μη λησμονούμε την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης όπου ο Κάιν σκοτώνει τον ίδιο του τον αδερφό τον Άβελ ή τον αρχαιοελληνικό μύθο κατά τον οποίο ο πατέρας Κρόνος καταπίνει τα ίδια του τα παιδιά .Ακόμη και στη μυθολογία των Σκανδιναβών ο Όντιν θυσιάζει το ένα του μάτι για να κερδίσει την μεγάλη του σοφία.

Παραδείγματα βίας, επομένως, υπάρχουν σε όλες τις μυθολογίες του κόσμου, τα οποία καταδεικνύουν ακριβώς αυτό, ότι δηλαδή η βία είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην ζωή του ανθρώπου, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε την εντάσσει και στους μύθους, τους οποίους δημιουργεί για να εξηγήσει τον κόσμο γύρω του.

Συντελεστές:

Κείμενα-Σκηνοθεσία (με σειρά παρουσίασης): Μαριάννα Κάλμπαρη, Βασίλης Μαυρογεωργίου, Γιάννης Καλαβριανός

Σκηνικά-κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη

Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς

Σχεδιασμός φωτισμού: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός στο σχεδιασμό φωτισμού: Στέβη Κουτσοθανάση

Συν. σκηνοθέτη (Μαριάννας Κάλμπαρη): Μαριλένα Μόσχου

Βοηθός σκηνοθέτη (Βασίλη Μαυρογεωργίου): Στάθης Γεωργαντζής

Οργάνωση παραγωγής: Αλεξάνδρα Χάμπαση

Φωτογραφίες: Ελευθερία Νικολαΐδου

Πρωταγωνιστούν (με σειρά εμφάνισης):

Κατερίνα Λυπηρίδου, Άγγελος Μπούρας, Δέσποινα Γιαννοπούλου

Η παράσταση περιοδεύει στα μεγάλα αστικά κέντρα!

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Πολιτισμός

«Ικέτιδες» του Αισχύλου στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

«Ικέτιδες»-του-Αισχύλου-στο-Αρχαίο-Θέατρο-Φιλίππων

Εξήντα χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση του έργου στην Επίδαυρο, το Θέατρο του Νέου Κόσμου σε συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης – Καρόλου Κουν ανεβάζει τις Ικέτιδες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη: ένα ποιητικό αλλά και βαθιά πολιτικό έργο στο κέντρο του σύγχρονου προβληματισμού για την έννοια του ασύλου σε μια δημοκρατική κοινωνία – ιδιαίτερα όταν στη θέση του διωκόμενου βρίσκονται οι γυναίκες.

Οι Ικέτιδες παρουσιάζονται το Σάββατο 27 και την Κυριακή 28 Ιουλίου στις 21.30 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 67ου Φεστιβάλ Φιλίππων.

Στο έργο (που είναι το πρώτο και το μοναδικό που έχει διασωθεί από την τετραλογία του Αισχύλου «Δαναΐδες») πρωταγωνιστεί ένα συλλογικό γυναικείο πρόσωπο: ο Χορός των πενήντα Δαναΐδων που, μαζί με τον πατέρα τους Δαναό εγκαταλείπουν τη Λιβύη και την Αίγυπτο και ζητούν άσυλο στην πόλη του Άργους. Σαν την προγόνισσά τους την Ιώ, που η Ήρα καταδίωκε ανελέητα στέλνοντάς της μια ενοχλητική βοϊδόμυγα, τον «οίστρο», για να την βασανίζει, οι Δαναΐδες πασχίζουν τώρα να ξεφύγουν από τους πενήντα γιους του Αιγύπτου που απαιτούν να τις παντρευτούν με τη βία. Ο μύθος θέτει το ζήτημα της ταυτότητας και της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, εξιστορώντας παράλληλα το χρονικό της εγκατάστασης και της επικράτησης του ελληνικού φύλου στη χώρα των Πελασγών, των λεγόμενων «Προελλήνων». Οι Δαναΐδες Ικέτιδες μιλούν για τις ανάγκες που οδηγούν τους ανθρώπους να ξεριζωθούν από τη γη τους, την άγρια μοίρα του πρόσφυγα, την αξία της δικαιοσύνης, τις αρχές της δημοκρατίας. Πάνω απ’ όλα όμως μιλούν για τον αγώνα της Γυναίκας ενάντια στον Άνδρα που με τη βία ζητά να της επιβληθεί.

Η παράσταση ενώνει λυτρωτικά τις φωνές των αρχαίων ηρωίδων με εκείνες των σημερινών, μέσα από έναν εντυπωσιακό Χορό δεκαπέντε νέων γυναικών, με προεξάρχουσες στο λόγο την Λένα Παπαληγούρα και την Λουκία Μιχαλοπούλου (στους ρόλους της Υπερμνήστρας και της Αμυμώνης αντίστοιχα).

Τον Χορό απαρτίζουν μέλη της γυναικείας χορωδίας Chóres, νέες ηθοποιοί- σπουδάστριες της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης και χορεύτριες- ακροβάτισσες της ομάδας «Και όμως κινείται» (με κορυφαία την Χριστίνα Σουγιουλτζή).

Στον ανδρικό ρόλο του Πελασγού, βασιλιά του προελληνικού πελασγικού φύλου-που πιστεύεται ότι υπήρξε μητρογραμμικό- η Λυδία Κονιόρδου.

Τις δύο μορφές της πατριαρχικής εξουσίας ενσαρκώνουν ο Άκης Σακελλαρίου και ο Γιάννης Τσορτέκης.

Μετάφραση Ιωάννης Γρυπάρης

Επεξεργασία κειμένου και δραματουργίας – Σκηνοθεσία Μαριάννα Κάλμπαρη

Σκηνικά – Κοστούμια Χριστίνα Κάλμπαρη

Μουσική σύνθεση Χαράλαμπος Γωγιός

Χορογραφία Χριστίνα Σουγιουλτζή

Σχεδιασμός φωτισμών Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός σκηνοθέτιδας Μαριλένα Μόσχου

Βοηθοί σκηνογράφου ενδυματολόγου Κυριακή Φόρτη, Κατερίνα Κυρτάτου

Μουσική διδασκαλία Ειρήνη Πατσέα, Σιμέλα Εμμανουηλίδου

Συντονισμός παραγωγής CHÓRES Βερονίκη Κρικώνη

Διεύθυνση παραγωγής Μαρίνα Γαβριηλίδου

Παίζουν (αλφαβητικά): Λυδία Κονιόρδου (Πελασγός), Λουκία Μιχαλοπούλου (Αμυμώνη), Λένα Παπαληγούρα (Υπερμνήστρα), Άκης Σακελλαρίου (Δαναός), Γιάννης Τσορτέκης (Αιγύπτιος Κήρυκας)

Κορυφαία χορεύτρια Χριστίνα Σουγιουλτζή

Κορυφαίες CHÓRES (αλφαβητικά) Ελένη Βασιλάκη, Κωνσταντίνα Γιαννοπούλου, Γιώτα Δημητρακοπούλου, Φανή Λύκου, Ιόνυ Μοσχοβάκου, Δάφνη Παγουλάτου, Ελένη Πούλιου, Ελίνα Σταμοπούλου, Δανάη Στεργίου, Νικολάια Τριανταφύλλου

Κορυφαίες Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης (αλφαβητικά) Νεφέλη Δοδοπούλου, Μυρτώ Καπώλη, Ρένια Κρητικού, Άννα Μωρόγιαννη

Συμπαραγωγή Θέατρο του Νέου Κόσμου – Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

«Ικέτιδες» του Αισχύλου

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Σάββατο 27 – Κυριακή 28 Ιουλίου, ώρα 21.30

Τιμές Εισιτηρίων: Γενική είσοδος 22 ευρώ, μειωμένο 18 € (ανέργων, φοιτητικό, πολυτέκνων, ΑμεΑ, άνω των 65 ετών)

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.more.com/theater/iketides-tou-aisxylou-periodeia-1/

Προπώληση

Καβάλα: Κέντρο πληροφόρησης επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από τις 10:00 μέχρι τις 14:00 και από τις 18:00 μέχρι τις 21:00, ενώ τις ημέρες των παράστασεων θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του Αρχαίο Θεάτρου Φιλίππων από τις 19:30 το απόγευμα.

Κρηνίδες: Café «Προσκήνιο», Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, τηλ. 2510516090

Δράμα: «Americanino 30» Γ. Παπανδρέου 30, Τηλ. 2521058206

* Απαγορεύεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης.

**Για άλλη μία χρονιά, θα υπάρξει δυνατότητα μεταφοράς θεατών από λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας από και προς το αρχαίο θέατρο Φιλίππων με την επίδειξη εισιτηρίου της εκάστοτε θεατρικής παράστασης και ειδικό αντίτιμο 4.00€.

Αναχώρηση από το ΚΤΕΛ Καβάλας στις 19.15 και επιστροφή μετά το πέρας της παράστασης.

Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 ώρες γραφείου.

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Παράλληλες δράσεις Cosmopolis Festival 2024 – CosmoKid

Παράλληλες-δράσεις-cosmopolis-festival-2024-–-cosmokid

Παράλληλες δράσεις Cosmopolis Festival 2024 – CosmoKids Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το Cosmopolis Festival θα φιλοξενήσει από τις 29 Ιουλίου ως τις 3 Αυγούστου δημιουργικές δραστηριότητες και παιχνίδια για παιδιά στο πλαίσιο της ενότητας Cosmokids. Όλες οι δράσεις του CosmoKids θα λάβουν χώρα στο παρκάκι στο ξεκίνημα της Θεοδώρου Πουλίδου (ανεβαίνοντας αριστερά).

Δευτέρα 29 και Τρίτη 30 Ιουλίου – “Διαβάζω παίζω ζωγραφίζω” με την Μπιζιάνα Καλλιόπη και Μπιζιάνα Νόπη: Η δραστηριότητα θα αποτελείται από τρεις ενότητες. Στην πρώτη θα γίνουν παιχνίδια γνωριμίας, εμψύχωσης της ομάδας και φιλαναγνωσίας. Στη δεύτερη θα διαβαστεί με παιδαγωγικό τρόπο μια καλοκαιρινή ιστορία. Στην τρίτη θα τα παιδιά θα ζωγραφίσουν απελευθερώνοντας τη φαντασία τους, με έναυσμα την ιστορία που θα έχουν ακούσει. Στο τέλος θα στηθεί μια μικρή έκθεση με τα έργα των παιδιών.

Τρίτη 30 Ιουλίου “Ταξιδιάρικα Παραμύθια” – Παραμυθάδες: Σε αυτήν την ξεχωριστή δραστηριότητα, θα ζωντανέψουν οι ήρωες των παραμυθιών και οι μικροί φίλοι θα τους συντροφεύσουν σε φανταστικές περιπέτειες. Θα μάθουν πώς οι ήρωες αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις, θα ανακαλύψουν καινούριους φίλους και θα δημιουργήσουν τις δικές τους ιστορίες.

Την Τετάρτη 31 Ιουλίου – Artattack: η ομάδα των Artattack αναλαμβάνει την διασκέδαση των νεαρότερων φίλων του φεστιβάλ με ένα πρόγραμμα έκπληξη.

Την Πέμπτη 1 Αυγούστου – “Cosmoπαιχνίδια” από την Fanta Lou: Πρόκειται για παιχνίδια από όλο τον κόσμο αφιερωμένα αντίστοιχα στις χώρες που θα φιλοξενηθούν. Κάθε παιχνίδι θα προέρχεται από την εκάστοτε χώρα, δίνοντας την ευκαιρία στα παιδιά να έρθουν σε επαφή με την κουλτούρα της, διασκεδάζοντας.

Παρασκευή 2 και Σάββατο 3 Αυγούστου – “Ανακαλύπτοντας τον Κόσμο” με την Τζέλλα Καραλή: Οι δραστηριότητες είναι εμπνευσμένες από τις φιλοξενούμενες χώρες, την όμορφη πόλη της Καβάλας και το φυσικό περιβάλλον. Μέσα από παιχνίδια, χειροτεχνίες και διαδραστικές δραστηριότητες, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν διαφορετικούς πολιτισμούς, να ανακαλύψουν την ιστορία της Καβάλας και να ευαισθητοποιηθούν για το περιβάλλον. Για περισσότερες πληροφορίες σxετικά με το φετινό Cosmokids, αλλά και τις υπόλοιπες παράλληλες δράσεις του Cosmopolis Festival 2024, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του φεστιβάλ cosmopolisfestival.gr.

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

«ΑΜΛΕΤ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ από την «5η Εποχή» στο 67ο Φεστιβάλ Φιλίππων!

«ΑΜΛΕΤ»-του-Ουίλιαμ-Σαίξπηρ-από-την-«5η-Εποχή»-στο-67ο-Φεστιβάλ-Φιλίππων!

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ο « Άμλετ», κορυφαίο έργο του Ουΐλιαμ Σαίξπηρ, αποτελείται από 2490 στίχους. Ανέβηκε πρώτη φορά το 1602 με πλήρη τίτλο «Tragicall Historie of Hamlet, Prince of Denmarke». Στην Ελλάδα διδάχθηκε το 1937, στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, με Άμλετ τον Αλέξη Μινωτή και το 1957, με πρωταγωνιστή (και σκηνοθέτη) τον ίδιο. Από τότε το έργο έχει επαναληφθεί αρκετές φορές.

Στον «Άμλετ» παρακολουθούμε την αντινομία «ηθικότητα – χυδαιότητα – εξευτελισμός και συμφέρον» να εκτυλίσσεται ως θεατρική πράξη, με πρωταγωνιστές τα πρόσωπα της αυλής της Ελσινόρης.

Ο βασιλιάς της Δανίας (πατέρας τού Άμλετ) σ’ έναν νικηφόρο πόλεμο, σκοτώνει τον βασιλιά της Νορβηγίας, ενώ ο Φόρτινμπρας, ο γιος του βασιλιά της Νορβηγίας, ετοιμάζεται για έναν νέο πόλεμο.

Ο πατέρας του Άμλετ δολοφονείται από τον αδερφό του Κλαύδιο, ο οποίος παντρεύεται την γυναίκα του σφετεριζόμενος τον θρόνο. Το φάντασμα του νεκρού του πατέρα αποκαλύπτει στον Άμλετ την αλήθεια.

«Πρέπει να ξέρεις. Ότι το φίδι πού δάγκασε τον πατέρα σου
Πήρε μετά, και φόρεσε το στέμμα του…»

Ο Άμλετ αισθάνεται οργισμένος με την υφαρπαγή του θρόνου από τον θείο του και βαθιά δυσαρεστημένος από την απόφαση της μητέρας του, Γερτρούδης, να ενδώσει ερωτικά με τον αδερφό του άντρα της.

«Δεν είχαν φύγει ακόμα τα χώματα από το πέλμα της…
Έγινε γυναίκα του αδελφού του…»

Η υπόθεση της τραγωδίας αρχίζει να ξετυλίγεται. Ο Άμλετ σχεδιάζει να αποκαλύψει την ενοχή του Κλαύδιου παριστάνοντας τον τρελό.

Ο Άμλετ πηγαίνει να συναντήσει την μητέρα του, ακούγοντας όμως ένα θόρυβο πίσω από μια κουρτίνα τείνει το σπαθί του και κατά λάθος σκοτώνει τον Πολώνιο. Από την άλλη, η κόρη του Οφηλία, γεμάτη θλίψη τρελαίνεται και πνίγεται σε ένα ποτάμι. Η δυσάρεστη εξέλιξη των γεγονότων θα μεταβάλλει τον Άμλετ σ’ ένα τραγικό ον, υποταγμένο στις νέες δραματικές εξελίξεις που έρχονται.

Ο Λαέρτης, γιος του Πολώνιου κι αδερφός της Οφηλίας επιστρέφει από τη Γαλλία γεμάτος οργή.

Ο Κλαύδιος εκμεταλλεύεται την οργή του Λαέρτη προς τον Άμλετ και τους προτείνει να μονομαχήσουν. Η μάχη όμως είναι στημένη: το σπαθί του Λαέρτη έχει δηλητήριο, όπως και το κρασί στο ποτήρι του Άμλετ. Κατά τη διάρκεια της μάχης η Γερτρούδη πίνει από το δηλητηριασμένο κρασί και πεθαίνει.

Ο Λαέρτης τραυματίζει τον Άμλετ, αλλά τραυματίζεται και ο ίδιος βαριά. Προτού ξεψυχήσει, αποκαλύπτει το σχέδιο δολοφονίας του Κλαύδιου εναντίον του Άμλετ. Ο Άμλετ, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή από το δηλητήριο, καταφέρνει να σκοτώσει τον Κλαύδιο. Στη σκηνή καταφθάνει ο Φόρτινμπρας, ο Νορβηγός φιλόδοξος πρίγκιπας που έρχεται εναντίον της Δανίας με τον στρατό του. Ο Οράτιος, έμπιστος φίλος του Άμλετ, αφηγείται όσα έχουν συμβεί κι ο Νορβηγός πρίγκιπας διατάζει να αποδοθούν τιμές στο νεκρό Άμλετ.

Βεβαίως, ο παραλληλισμός του Άμλετ με τον Ορέστη γίνεται αρχικά φανερός, εφόσον και οι δύο θέλουν να εκδικηθούν το θάνατο τους πατέρα τους. Παρόλα αυτά, ο φόνος της Κλυταιμνήστρας είναι προαποφασισμένος από τον ίδιο τον Απόλλωνα, από την παγκόσμια τάξη, ενώ στον Άμλετ η θεϊκή τάξη κατέρχεται και αποκαλύπτεται στο επίπεδο της προσωπικής συνείδησης, μέσα από το φάντασμα του Πατέρα.

Οι θάνατοι στο τέλος της τραγωδίας, θα λέγαμε, ξεπλένουν την κοινωνική σαπίλα που επικρατεί στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, αφήνοντας μία ερώτηση να πλανάτε μέσα από τα λόγια του Άμλετ:

«Να ζεις. Να αντέχεις, σωπαίνοντας μια μοίρα που σε ταπεινώνει ή να μη ζεις; Αυτή είναι η ερώτηση».

Η αφάνταστη δυσκολία του να μιλήσει κανείς για τον ‘Άμλετ, ή µάλλον η αμηχανία που γεννά ένα τέτοιο εγχείρημα, έχει σχέση µε την κοινότοπη διαπίστωση ότι για το έργο του Σαίξπηρ, και μάλιστα για την συγκεκριμένη τραγωδία, έχουν γραφεί τα πάντα.

Η σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη, παρόλα αυτά, δέχτηκε ότι υπάρχει ένα προκλητικό πλεόνασα, που ο Σαίξπηρ συνεχώς παράγει. Μάλλον, εξαιτίας της πολυσημίας και της πληθώρας ερμηνειών που έχουν τελικά συμπιέσει και σχεδόν εξαφανίσει την ιστορική σηµασιοδότηση του έργου του, δηλ. την συνάρτησή του µε τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής, με τον ρόλο του θεάτρου, με την έννοια της αισθητικής απόλαυσης.

Έτσι, στην παράσταση αντιλαμβανόμαστε ότι ο ‘Άμλετ έχει αποτελέσει τον προνομιακό χώρο κατασκευής της φιλελεύθερης αστικής εκδοχής της τέχνης, ως αποτύπωση μιας πανανθρώπινης και δια-ιστορικής ουσίας, ανεπηρέαστης από πολλαπλές κοινωνικές, πολιτισμικές, φυλετικές και, κυρίως, ιστορικές διαφορές.

 Αυτές οι τελευταίες, συνήθως, εμφανίζονται ως «ιστορικό πλαίσιο», το οποίο όμως δεν συγκροτεί συγχρονική ανάγνωση, διότι η απομόνωση του κειμένου από τις συνθήκες παραγωγής του, θέτει τον χρόνο εκτός ιστορίας, εξού και τα περί υπερβατικής τέχνης.

Ο Άμλετ, όπως και ο Οιδίποδας, είναι ο κατεξοχήν τραγικός ήρωας δια του οποίου η αστική κοινωνία, για αιώνες, είχε φαντασιωθεί τον εαυτό της σε υπαρξιακό, ψυχολογικό, αισθητικό, σεξουαλικό και πολιτικό επίπεδο.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, ο ήρωας αποδομείται από την σύγχρονη σκηνοθεσία, η οποία αποκαλύπτει τον βαθύτατα πολιτικό χαρακτήρα της ηγεμονικής αναγωγής του Σαίξπηρ σε ιερή αυθεντία και του έργου του σε αδιαμφισβήτητη απόδειξη ενός πανανθρώπινου αισθητικού και υπαρξιακού προτύπου.

Με αυτήν την έννοια, πρωτίστως η τραγωδία «Άμλετ», και λιγότερο ο ομώνυμος ήρωας, µας αφορούν ακόμα. Η διάκριση αυτή είναι θεμελιώδης, επειδή ως είδος η τραγωδία εκφράζει τη συγκρουσιακή ένταση μεταξύ του ήρωα και της κοινότητας ή της τάξης πραγμάτων, της οποίας αυτός είναι αναπόσπαστο µέλος.

Άρα, αυτό που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη είναι όχι τι συμβαίνει στον ‘Άμλετ, αλλά τι αυτός εκφράζει ή επιτελεί δια της σύγκρουσής του µε το βασίλειο της Δανιµαρκίας και ο Θέμης Μουμουλίδης μάς το δείχνει στην παράστασή του.

Σε έναν σκηνικό χώρο – θεατρική μηχανή, όπου όλα τα τεχνολογικά μέσα της παράστασης ενσωματώνονται, (φωτιστικές πηγές, μηχανές προβολών, εφέ, ηχητικές πηγές) διαδραματίζεται η τραγωδία του πρίγκηπα της Δανίας.

Το κορυφαίο έργο του Σαίξπηρ και του παγκόσμιου θεάτρου, αποκαλύπτεται σκοτεινό και
αβάσταχτα επίκαιρο. Η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου σε συνδυασμό με τα σκηνικά της Μικαέλας Λιακατά (η μορφή ενός σκοτεινού – μεσαιωνικού κάστρου αποδίδεται εύστοχα, ενώ ο κρυφός φωτισμός στο κέντρο της σκηνής δημιουργεί λαμπερές δεσμίδες στις εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις των ηθοποιών), τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα, το ευρηματικό video-art του Θωμά Παλυβού και με τους επιβλητικούς φωτισμούς του Νίκου Σωτηρόπουλου, δημιουργούν μια μοναδικά σκοτεινή, εντυπωσιακή, ελισαβετιανή ατμόσφαιρα. Η εμπνευσμένη κινησιολογία της Πατρίτσιας Απέργη δε, τονίζει τη σημαντικότητα του έργου, δίνοντας μία σύγχρονη νότα, χωρίς να αλλοιώνει το πρωτότυπο.

Ο Άμλετ του εξαίρετου Αναστάσιου ΡοΪλού, ήρωας κατ΄ εξοχήν πεσιμιστής, εμφανίζεται σαν σκιά μέσα σε έναν υποφωτισμένο κόσμο. Συντρίβεται κάθε στιγμή, προσκολλάται στο παρελθόν, περιβάλλεται από απολεσθείσες θλιβερές αναμνήσεις, σκιαγραφείται εμφαντικά ως αλλόκοτη προσωπικότητα, καθημαγμένη από κρυμμένες ερινύες.

Παράλληλα, μια εύφορη σαρκαστική απόδοση καθορίζει τον χαρακτήρα του, καθιστώντας τον ανατρεπτικό, μυστηριώδη, περίπλοκο, δυσανάγνωστο, πολύσημο, μηδενιστή, αμείλικτο, δισυπόστατο, , ενδοσκόπο, αμφίθυμο, ματαιόδοξο. Ο Αναστάσης Ροϊλός είναι όλα αυτά και εξουσιάζει τη σκηνή.

 Ίχνη Οιδιπόδειου συμπλέγματος ανάμεσα στον Άμλετ και στη μητέρα του, όπως και στην αποπομπή της Οφηλίας, δε διαφαίνονται.

Ο Μιχάλης Συριόπουλος είναι ένας εξαιρετικός «Κλαύδιος», επειδή δε φλερτάρει με την εξωστρέφεια σε κανένα σημείο. Αξιέπαινη η εσωτερική του ερμηνεία.

 Η καλή ηθοποιός Ιωάννα Παππά αποδίδει μια σπαρακτική «Γερτρούδη», ο Θοδωρής Σκυφτούλης, απολαυστικότατος «Πολώνιος», ο Άρης Νινίκας , ένας πειστικός «Οράτιος», όπως και ο «Λαέρτης» του Δημήτρη Αποστολόπουλου.

Η Τζένη Καζάκου – στην πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο – ερμηνεύει με φιλότιμο την «Οφηλία».

Η μετάφρασή του Γιώργου Χειμωνά, νεότερη αυτής του Ρώτα, σαφώς έχει ποιητική διάσταση, θα έλεγα όμως, ότι η σκηνοθετική άποψη υπερκαλύπτει το βάρος του κειμένου, επικεντρώνεται σε μια πολιτικά ορθή παραστασιολογία του πρωτοτύπου, που είναι η οπτικοποίηση της θεωρητικής προσέγγισής του. Πράγματι, ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης, με όχημα αυτήν τη μετάφραση, χτίζει μια μοντέρνα παράσταση.

Πρόκειται , ωστόσο, για μια εύστροφη σύνθεση, όπου αναδεικνύονται ανθρώπινοι χαρακτήρες, μέσα από μια αλληγορική υπόθεση γεμάτη μεταφορές και βαθύτατα παλίμψηστα, ώστε ο προσηλωμένος θεατής να ταξιδεύει και πίσω από την εικόνα , με σκοπό να επιπλεύσει ο νους του στις ανηφορικές ελεγείες ενός εξέχοντος ποιητή, μιας λυρικής φωνής που ακούγεται όχι μόνο με τον πεζό λόγο, όπως φέρεται να εκφράζεται, αλλά και μέσα από υποδόριους λατρευτικούς στίχους, υμνητικούς του δράματος της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Αν παρομοιάσουμε, πάντως, το όλο πόνημα με ένα φανταχτερό αρχιτεκτόνημα βραβευμένου σεφ, στο οποίο συνυπάρχουν υλικά όπως: δράμα και κωμωδία, δράση και δολοπλοκία, έρωτας και θάνατος, στη δε γαρνιτούρα του λαμπυρίζουν η εκδίκηση, τα φαντάσματα, οι πραγματείες για το τι είναι ηθικό και τι δεν είναι, ακόμα και τα παιχνίδια με πνευματική επικάλυψη, θα συμφωνήσουμε οι περισσότεροι ότι αυτό που γυαλίζει στη σκηνή είναι το «κερασάκι» του, δηλαδή ο Αναστάσης Ροϊλός, ως Άμλετ.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς

Επεξεργασία κειμένου – Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Σκηνικό: Μικαέλα Λιακατά

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Κινησιολογική επεξεργασία: Πατρίσια Απέργη

Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

Σπαθογραφίες: Αναστάσης Ροϊλός

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Λιαποπούλου

Επικοινωνία: Ειρήνη Λαγουρού

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Artwork: Θωμάς Παλυβός

ΔΙΑΝΟΜΗ:

Αναστάσης Ροϊλός

Ιωάννα Παππά

Μιχάλης Συριόπουλος

Θοδωρής Σκυφτούλης

Θανάσης Δόβρης

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου

Τζένη Καζάκου

Άρης Νινίκας

Δημήτρης Αποστολόπουλος

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement

Προτεινόμενα