Connect with us

Πολιτισμός

«Τα Αγάλματα Περιμένουν» του Ανδρέα Φλουράκη σε σκηνοθεσία Κυριακής Σπανού στους Φιλίππους

«Τα-Αγάλματα-Περιμένουν»-του-Ανδρέα-Φλουράκη-σε-σκηνοθεσία-Κυριακής-Σπανού-στους-Φιλίππους

Πρόλογος

Απρίλιος του 1941. Οι Ναζί εισβάλλουν στην Αθήνα. Λίγο αργότερα τα στρατεύματα κατοχής μπαίνουν στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Έκπληκτοι οι Γερμανοί διαπιστώνουν πως οι προθήκες με τα ανεκτίμητα εκθέματα είναι άδειες. Το Μουσείο έχει ερημώσει! Ακόμα και τα ογκώδη πανέμορφα αγάλματα έχουν, ως διά μαγείας, εξαφανιστεί.

Έξι μήνες νωρίτερα, μια γιγαντιαία επιχείρηση είχε στηθεί. Εν όψει των ενδεχόμενων αεροπορικών βομβαρδισμών, αλλά και της πιθανολογούμενης εισβολής των Γερμανών στην Ελλάδα, ο μηχανισμός κινητοποιήθηκε με θαυμαστό τρόπο σε μια κολοσσιαία επιχείρηση απόκρυψης των αρχαίων θησαυρών, που εντυπωσίασε κι αυτούς ακόμα τους Γερμανούς.

Το Θεσσαλικό Θέατρο σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λάρισας, στο πλαίσιο του 64ου Φεστιβάλ Φιλίππων, μας χαρίζει την παράσταση «Τα Αγάλματα Περιμένουν», βασισμένη στο κείμενο του Ανδρέα Φλουράκη, η οποία διαπραγματεύεται το ερώτημα «τι θα σώζαμε σήμερα σε περίοδο κινδύνου».

Ήδη, από την αρχαιότητα η πεποίθηση ότι οι Περσικοί Πόλεμοι συνιστούν σημαντική σελίδα της Ιστορίας, εδραιώθηκε στη συνείδηση των ανθρώπων. Αυτό ήταν άλλωστε το κίνητρο του Ηρόδοτου, που θεώρησε χρέος του να καταγράψει τα γεγονότα, ώστε να μην ξεχαστούν στον χρόνο. Παράλληλα, εκτός από την ιστορική τους σημασία, τα Μηδικά απέκτησαν συμβολική αξία, έδωσαν έμπνευση στη σκέψη και την τέχνη, προσέφεραν αφορμή για ποικίλους παραλληλισμούς, με αλληγορική συχνά διάσταση.

Ανάλογη έμπνευση στον Ανδρέα Φλουράκη στάθηκε η επιχείρηση απόκρυψης των αρχαιοτήτων όλων των Μουσείων της χώρας, το 1940.

Το έργο

Η θεατρική σκηνή αποβάλλει τη φιλολογία και βαριέται την ιστορία. Πώς να μιλήσεις για ένα θέμα τόσο φορτωμένο με ιδεολογίες, ιδεοληψίες και ερμηνείες; Με ποιον τρόπο να περάσει στη σύγχρονη σκηνή; Ο πολυγραφότατος Ανδρέας Φλουράκης έγραψε μια πικρή κωμωδία επιστημονικής φαντασίας επιχειρώντας να βρει μια γλώσσα για ένα τέτοιο θέμα. Ο συγγραφέας πήρε την αντίθετη κατεύθυνση από τη φιλολογία και επέλεξε λέξεις από τη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη, λούμπεν, new age και ψηφιακή κουλτούρα και τις έφερε σε «συνάφεια» με τον κόσμο των αγαλμάτων. Σήμερα μας απειλούν με την αρπαγή κάθε στοιχείου που μας συνέχει με την αρχαία κληρονομιά. Αυτή η απειλή είναι η μυθιστορηματική αφετηρία του έργου. Τι κάνουμε σε έναν τέτοιο κίνδυνο;

Ο Συγγραφέας

Με σπουδές στο θέατρο και τον κινηματογράφο ο συγγραφέας Ανδρέας Φλουράκης είναι από τους πιο δραστήριους δημιουργούς της γενιάς του. Έχει συμμετάσχει σε διεθνείς διοργανώσεις και έχει αποσπάσει πλήθος βραβείων και διακρίσεων. Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε κινηματογράφο και θέατρο στην Αγγλία (MA Writing for the Theatre and Broadcast Media). Έργα του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Πορτογαλικά, Ιταλικά, Γερμανικά, Τουρκικά, Ρουμάνικα, Πολωνικά, Αλβανικά, Ινδικά και Φινλανδικά και έχουν παρασταθεί – παρουσιαστεί στα Royal Court Theatre, Gate Theatre, West Yorkshire Playhouse και Tristan Bates στη Μ. Βρετανία, στο φεστιβάλ Oyun Yaz στην Κωνσταντινούπολη, στο Φεστιβάλ του Ελσίνκι, στα Comparative Drama Conference, φεστιβάλ HotINK, φεστιβάλ GI60, Lincoln Centre Theatre στις Η.Π.Α., στο Εθνικό Θέατρο της Αλβανίας, στο Εθνικό Θέατρο της Μαδρίτης κ.ά.

Ο ίδιος δήλωσε πρόσφατα: «Η ιστορία έχει πηγές, δεδομένα, αφηγήσεις, πολλές από τις οποίες έχει ενσωματώσει η σκηνοθέτρια στην παράσταση. Η Κυριακή Σπανού έχει μια μεγάλη εμπειρία στη διαχείριση του λεγόμενου documentary υλικού. Δε θα ξεχάσω ποτέ την παράστασή της «Dance me to the end of Greece» στο Μουσείο Μπενάκη το 2012, μια δική της σύνθεση σε κείμενα ξένων περιηγητών. Σε εκείνη την παράσταση, όπως και στα «Αγάλματα Περιμένουν», γίνεται εμφανές πως, όσο κι αν το θέμα ενός έργου σχετίζεται με την ιστορία, πάντα παρουσιάζονται κάποιες εκδοχές της μόνο. Ο στόχος δεν είναι -ούτε και πρέπει να είναι- να αποδοθεί μία και μοναδική απόλυτη αλήθεια».

Η παράσταση

Μικρές ανθρώπινες ιστορίες. Μικρές αλλόκοτες ιστορίες. Μικρά ανθρώπινα εγκλήματα πίσω από τα μεγάλα, όπως ο πόλεμος. Τυμβωρυχία, αρπαγή ξένης περιουσίας, ασέβεια στον αρχαίο πολιτισμό, αλλά και ανηλεής σάτιρα στην υπέρτατη δύναμη οποιουδήποτε δόγματος. Και φόβος και τρόμος, ως ανθρώπινα ακραία συναισθήματα και γενετικές αδυναμίες του γένους μας, ως κατώτερα ένστικτα και επιθυμίες. Μπροστά από τα αγάλματα, που είναι ιστορίες, κατάστιχα του χρόνου και καταγράφουν δράσεις και δοκιμασίες κατακτημένων λαών, κατακτητών εθνών και σπίθες φωτός από το υπερπέραν, από ένα άγνωστο σύμπαν που βλέπει, στιγματίζει, κοροϊδεύει και σαρκάζει τα των ανθρώπων έργα.

Η παράσταση, μέσα από ένα πλούσιο, συναρπαστικό υλικό, συνδυάζει το αφηγηματικό στοιχείο από ντοκουμέντα της εποχής της Απόκρυψης του 1940 με τη μυθοπλασία: εικόνες ενός σύγχρονου κόσμου σε περίοδο αποσύνθεσης, φθοράς, εικόνες ανθρώπων χαμένων στην άγνοια και την εικονική πραγματικότητα, ανθρώπων που ερμηνεύουν τη ζωή με όρους τηλεοπτικούς. Αυτοί οι διασκορπισμένοι άνθρωποι, οι μοναχικοί και απελπισμένοι – τα «μελλοντικά αγάλματα» – δίπλα στα απομεινάρια του Ελληνικού Πολιτισμού αποκτούν έναν χαρακτήρα ανησυχητικό, μελαγχολικό, απόκοσμα επικίνδυνο.

Τι είναι τα αγάλματα για τα αγόρια των γυμναστηρίων, για τις καθαρίστριες των μουσείων, για τα παιδιά των κλαμπ και των μπαρ της παραλίας, για όλα τα πρόσωπα που περπατούν σήμερα μπροστά από τα μνημεία και τα αρχαία θέατρα;

Αυτός ο ανοίκειος συνδυασμός ντοκουμέντου, χιούμορ, λαϊκής κουλτούρας, επιστημονικής φαντασίας μέσα στον χώρο του Αρχαίου Θεάτρου είναι μια τολμηρή και ερευνητική καλλιτεχνική παρέμβαση στην ανίχνευση της δικής μας σχέσης με τον πολιτισμό του τόπου μας.

Σε έναν μελλοντικό κίνδυνο, το κράτος ζητάει από τους πολίτες να κρύψουν από ένα άγαλμα ο καθένας σε μέρος που θα ξέρουν μόνο οι ίδιοι και, όταν περάσει ο κίνδυνος, να το επιστρέψουν στα μουσεία. Οι άνθρωποι όμως, όταν βρίσκονται μόνοι τους με τα αγάλματα, κατά τη διαδικασία της απόκρυψής τους μέσα στη γη, παίρνουν μια σειρά από απρόσμενες κωμικοτραγικές αποφάσεις. Αποφάσεις που καθρεπτίζουν το πώς νιώθουμε απέναντι στην αρχαιότητα αλλά και απέναντι στους εαυτούς μας.

Ένα κλασικό γλυπτό αποτυπώνει την εντελέστερη στιγμή του ανθρώπου. Αποδίδει το απόλυτο πρότυπο της ακμής του που συνδυάζει ισορροπία, αρτιότητα και οικουμενικότητα, λειτουργώντας ως πρότυπο. Με βάση τις αρχές του κλασικισμού, το αρχαίο ελληνικό άγαλμα είναι το απόλυτο σημείο όπου μπορεί να φτάσει ένας καλλιτέχνης, οπότε βάζοντάς του φωνή, βάζοντάς του λόγο, όπως γίνεται στο έργο, απορρυθμίζεται αυτή η απόλυτη και σταθερή αξία, γιατί η θεατρική φωνή με κάποιο τρόπο το επικαιροποιεί, το υποτάσσει σε ένα «τώρα». Πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος για να «πείσεις» ένα άγαλμα να μιλήσει και να το να βγάλεις από την αιωνιότητά του, οπότε ό,τι κι είναι αυτό που έχουν να μας πουν τα αγάλματα, καλό είναι να το ακούσουμε με προσοχή.

Η ‘Αση Δημητρολοπούλου δημιούργησε έναν γήινο κόσμο, σύγχρονο και μελλοντικό, φέροντα κι αποτυπώματα του παρελθόντος, που συνομιλεί και συνδιαλέγεται τόσο με τον εαυτό του, όσο και με το κοινό, έναν κόσμο σε πλήρη εναρμόνιση με τον φωτισμό του Γιώργου Τέλλου και τα κοστούμια της Ολυμπίας Σιδερίδου. Ευχάριστη έκπληξη είναι η κίνηση των ηθοποιών, διδαγμένη από την Αναστασία Μπρουζιώτη στην μπιτάτη μουσική της «Δεσποινίδος Τρίχρωμης», σε ρυθμούς μακριά από τα κινησιολογικά θεατρικά στερεότυπα. Οι ηθοποιοί, ταλαντούχοι, πειθαρχημένοι στη σκηνοθετική γραμμή, κινούνται ακατάπαυστα, παίζουν, τραγουδούν, αλλάζουν κοστούμια, ιδρώνουν και κερδίζουν δίκαιο χειροκρότημα.

Το όλο εγχείρημα ανοίγει πολλούς διαλόγους: με την Ιστορία, με τα μνημεία, με το μέλλον, με τον κίνδυνο, με την ανοησία. Η επίδραση της Ιστορίας είναι και η πρόσληψή της. Η τόλμη του είναι ότι πρώτη φορά διαπραγματεύεται επί σκηνής ένα θέμα -τη σχέση με την αρχαιότητα- που είναι φορτωμένο ιδεολογικά, από μια εντελώς απρόβλεπτη οπτική γωνία. Πρόκειται για μια γλυκόπικρη κωμωδία επιστημονικής φαντασίας. Βασικό στοιχείο του διαλόγου είναι η ένταση που δημιουργείται ανάμεσα στα μνημεία και τους αντι-ηρωικούς και αλλοπρόσαλλους ήρωες του έργου.

Τα κλεμμένα της Κατοχής

Η μόνη γραπτή πηγή που έχουμε σήμερα για τις απώλειες σε αρχαία αντικείμενα στην περίοδο της Κατοχής είναι το «ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατών κατοχής», ένας τόμος 165 σελίδων του 1946, γεμάτος ιστορίες κλοπών παράνομων ανασκαφών και ζημιών σε ολόκληρη την Ελλάδα και από τις τρεις δυνάμεις κατοχής, γερμανικής, ιταλικής και βουλγαρικής. «Το έργον δεν είναι πλήρες», όπως σημειώνει στον πρόλογο ο τότε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων του 1946, με εντολή του οποίου οι μεγαλύτεροι αρχαιολόγοι της εποχής έκαναν αυτή την καταγραφή. Με την Ελλάδα στα πρόθυρα του Εμφυλίου Πολέμου, άλλωστε, κάθε ημέρα έφταναν νέα δεδομένα, ενώ για πολλές πόλεις δεν υπάρχει καν καταγραφή γιατί το αρχαιολογικό προσωπικό ήταν «ελλιπέστατον».

Η επιχείρηση «απόκρυψη» είχε ξεκινήσει επίσημα στις 11 Νοεμβρίου του 1940. Εκείνη την ημέρα οι διευθύνσεις όλων των μουσείων είχαν παραλάβει αναλυτικές οδηγίες φύλαξης για να προστατευτούν τα αρχαία. Έτσι και στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο μια επίλεκτη ομάδα αρχαιολόγων, τεχνιτών και εθελοντών ξεκινούσε ένα έργο που διήρκεσε έξι ολόκληρους μήνες.

Η φύλαξη των γλυπτών γινόταν ανάλογα με το μέγεθος και τη σημασία του καθενός. Δεν ήξεραν πόσο χρόνο είχαν στη διάθεσή τους και ήταν εκατοντάδες γλυπτά. Τα αγγεία και τα μικρότερα αγάλματα μπήκαν σε κούτες και κρύφτηκαν στα υπόγεια, τα χρυσά κοσμήματα μεταφέρθηκαν σε θησαυροφυλάκια των τραπεζών, ενώ για τα μεγαλύτερα αγάλματα έσκαψαν ορύγματα. Μαρμάρινα αγάλματα, Την ίδια στιγμή, παρόμοιες επιχειρήσεις απόκρυψης πραγματοποιούνται σε ολόκληρη την Ελλάδα: σε σπήλαια, όπως στην Ακρόπολη, σε αρχαίους τάφους, όπως στους Δελφούς, στον κήπο του μουσείου της Θεσσαλονίκης, όπου και εκεί είχαν ορύγματα για να κρυφτούν τα μαρμάρινα αγάλματα της συλλογής, ή στα Ιωάννινα, όπου οι εργαζόμενοι του μουσείου σφράγισαν σε κρύπτη κάτω από τον μιναρέ του τζαμιού την πολύτιμη συλλογή με χάλκινα αντικείμενα. Κάποια αγάλματα μεταφέρθηκαν χιλιόμετρα μακριά για να προστατευτούν, όπως ο ηνίοχος των Δελφών που φιλοξενήθηκε στις κρυψώνες του Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας. Τα ευρετήρια όλων των θησαυρών των μουσείων ασφαλίστηκαν σε θυρίδες της Τραπέζης της Ελλάδος.

Έτσι, όταν από τις πρώτες ημέρες τους στην Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί κατακτητές άρχισαν να επισκέπτονται τα μουσεία, έβρισκαν το ένα μετά το άλλο κλειστά ή άδεια. Καθ’ όλη τη διάρκεια της Κατοχής, η γερμανική στρατιωτική υπηρεσία για την προστασία της τέχνης ασκούσε έντονες πιέσεις για την επαναλειτουργία τους. Μοναδική περίπτωση που η ελληνική πλευρά αποδέχτηκε το επίμονο αίτημα ήταν η περίπτωση του αρχαιολογικού μουσείου του Κεραμεικού, με την αιτιολογία ότι είχε ανεγερθεί με γερμανική δωρεά. Αποτέλεσμα ήταν σε ξενάγηση Γερμανών αξιωματούχων, στις 9 Νοεμβρίου του 1941, να κλαπεί μελανόμορφος πίνακας με παράσταση νεκρού, η οποία μέχρι και σήμερα αγνοείται, όπως κι ο τρίμετρος Κούρος του Σουνίου.

(πηγή: Μαριάννα Κακαουνάκη, «Καθημερινή» 2014)

Επίλογος

Η παράσταση του Θεσσαλικού Θεάτρου είναι μια ιστορία για την ενηλικίωση, την αναζήτηση ταυτότητας και τη βιωμένη ανάγκη διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς. Μια ιστορία που έχει φόντο την πραγματική ιστορία της απόκρυψης των αγαλμάτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Θεατρικό έργο: Ανδρέας Φλουράκης

Σκηνοθεσία – Δραματουργία: Κυριακή Σπανού

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Παπουτσή

Σκηνικά: Άση Δημητρολοπούλου

Κοστούμια: Ολυμπία Σιδερίδου

Κίνηση: Αναστασία Μπρουζιώτη

Πρωτότυπη μουσική: Δεσποινίς Τρίχρωμη

Σχεδιαστής φωτισμών: Γιώργος Τέλλος

Βοηθός σχεδιαστή φωτισμών: Φωτεινή Ματζόγλου

Υπεύθυνος Παραγωγής: Νίκος Γεωργάκης

Επιμέλεια ήχου: Γρηγόρης Καραφέρης

Κατασκευή σκηνικού: Φρέντυ Γκίζας, Αχιλλέας Τζάνακας, Χρήστος Καράκης, Νίκος Ανδριανόπουλος

Κατασκευή κοστουμιών: Νικολέττα Καΐση

Ηχογράφηση μίξη: Γιώτης Παρασκευαΐδης – Studio Aux

Φωτογραφίες παράστασης: Γιάννης Χατζηαντωνίου

Αφίσα: Μουτζούρα

Βίντεο/trailer: Life of film Productions

Παίζουν οι ηθοποιοί: Θανάσης Ζέρβας, Χρήστος Κορδελάς, Μαρσέλα Λένα, Ανδρομάχη Μακρίδου, Αθηνά Σακαλή, Βάνα Σλέιμαν, Ηρακλής Τζαφέτας, Παναγιώτης Τόλιας

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης
Διαφήμιση1
Κάντε κλικ για να σχολιάσετε

You must be logged in to post a comment Login

Γράψτε μας το σχόλιο σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Πολιτισμός

«Μπίλλυ ο ψεύτης» των Γ. Χωλ – Κ. Γουωτερχάους από το Κ.Θ.Β.Ε.

«Μπίλλυ-ο-ψεύτης»-των-Γ-Χωλ-–-Κ-Γουωτερχάους-από-το-ΚΘΒΕ.

Το μυθιστόρημα του Keith Waterhouse, γραμμένο το 1959, υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές στην εποχή του, ενώ η θεατρική του μεταφορά έγινε σε συνεργασία με τον Willis Hall το 1960. Έκτοτε, ακολούθησαν πολλαπλές διασκευές και η κινηματογραφική του εκδοχή το 1963 αποτελεί σταθμό στον Νέο Βρετανικό Σινεμά.

Υπόθεση

Ο Billy Fisher, δεκαεννέα χρόνων, ζει με τους γονείς του και τη γιαγιά του στη Βόρεια Αγγλία, δουλεύοντας ως υπάλληλος σε ένα γραφείο κηδειών. Οι έντονες φαντασιώσεις του, που συχνά περιλαμβάνουν βίαιες επιθέσεις σε διάφορα πρόσωπα της εξουσίας, αντιπαρατίθενται στις ανούσιες ρομαντικές εμπλοκές με διάφορες γυναίκες, όλες τους παιχνίδια στιγμιαίας αφύπνισης της βαρετής πλήξης του.

Τα ψέματα γίνονται το μέσο προσφυγής του στη φαντασία, γόνιμο έδαφος για να χτίσει τη δική του προσωπικότητα. Επομένως, δεν είναι περίεργο ότι ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας και, μάλιστα, δίνει στο εν δυνάμει «βιβλίο» του τον τίτλο «Restart, για μια νέα αρχή. Έτσι, αποφασίζει να γίνει σεναριογράφος και, διεκδικώντας με καυγάδες μια δουλειά που του έχουν προτείνει στο Λονδίνο, οι αλληλεπιδράσεις του με μια φλογερή κοπέλα της εποχής, τη Λιζ, τερματίζουν την αχαλίνωτη κοινωνική του αποξένωση, ώστε τολμά να ενεργήσει σύμφωνα με τις παρορμήσεις του.

Το μέλλον του Μπίλλυ, όμως, είναι αβέβαιο, καθώς το αφεντικό του ανακαλύπτει ότι έχει σπαταλήσει τα χρήματά του, ενώ το όνειρό του να γίνει διάσημος σεναριογράφος στο Λονδίνο είναι καταδικασμένο να μην πραγματοποιηθεί ποτέ.

Η παράσταση

Το ”Billy Liar” διασκευάστηκε από τους Willis Hall και Keith Waterhouse, βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Mr. Waterhouse και μοιάζει με σπαράγματα πληθωρικής σάτιρας μιας κοινωνίας παγιδευμένης ανάμεσα στους κανόνες καλής συμπεριφοράς και στη λαχτάρα για εκσυγχρονισμό. (Γύρω από τον Billy τα κτίρια κατεδαφίζονται και ξεπηδούν νέα σε αντικατάστασή τους.)

Παρά το κωμικό περιτύλιγμα, το έργο είναι μια συγκλονιστική μελέτη της αναποφασιστικότητας. Ο φανταστικός κόσμος στον οποίο κινείται ο Μπίλλυ φαίνεται να του προσφέρει τη δελεαστική δυνατότητα της ελευθερίας, την οποία βρίσκει στο πρόσωπο της Λιζ. Την περιγράφει , με εφηβικό αυθορμητισμό, με προτάσεις : «εκφράζεται όπως νιώθει – απολαμβάνει τον εαυτό της – είναι τρελή». Όμως, αυτό που εντυπωσιάζει στην πλοκή είναι ότι ο Μπίλλυ συναναστρέφεται πολύ περισσότερο με τις δυο εν δυνάμει αρραβωνιαστικιές του, τις οποίες συναντά στο πάρκο και υπόσχεται φρούδες ελπίδες και στις δυο..

Η σκληρή κι αιχμηρή άκρη του ρεαλισμού της Νανάς Νικολάου στη σκηνοθεσία της, δεν αφήνει περιθώρια να φωλιάσει η κατάθλιψη στην ψυχή του ήρωα. Μπολιάζει τραγούδι και χορό στη δράση, ώστε να κερδίσει εφηβικό και, ταυτόχρονα, κοινό ενηλίκων, φέρνει την ιστορία από τη δεκαετία του 1960 στο σήμερα, εμπλουτίζει τις σκηνές με κινητά, λαπ- τοπ, σκισμένα, μοντέρνα τζιν, κινήσεις ραπ και σύγχρονη κουλτούρα στις νεανικές συμπεριφορές.

Αν και κορεσμένη η εποχή μας από τις πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, αυτή η παράσταση είναι πολύ ζωντανή για να είναι μόνο ένα απλό κομμάτι εποχής είτε τωρινής είτε περασμένων δεκαετιών. Η επιρροή του έργου στον κόσμο έχει γίνει αισθητή για περισσότερο από έξι δεκαετίες δημιουργικής προσπάθειας στο θεατρικό δράμα, στη λογοτεχνία, στον κινηματογράφο, και, ίσως πιο έντονα, στη μουσική. Ο Colin Meloy, τραγουδιστής των Decemberists, είχε δηλώσει ότι «Ο Billy Liar ενσαρκώνει πλήρως το ροκ πνεύμα, αλλά είναι και ευλογημένος με τη σοβαρότητα του αντιπολιτιστικού κινήματος της δεκαετίας του ’60, το οποίο άνθησε κατά τη διάρκεια της εκτεταμένης στρατιωτικής επέμβασης των Η.Π.Α. στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Το 2004 ο Meloy έγραψε ένα τραγούδι που ονόμασε Billy Liar, για το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος του Όρεγκον.

Η ερμηνεία του Θανάση Ρέστα στον ρόλο του Μπίλλυ στην παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. εμπεριέχει όλο τo νεύρο, την ενέργεια και την απελπισμένη γοητεία της απρόσμενης έκρηξης, ώστε αδημονούμε οι θεατές για ένα φινάλε δικαίωσης γι’ αυτό το χαμένο αγόρι. Ο νεαρός ηθοποιός εξισορροπεί τον ζήλο και την απογοήτευση, τη λεβεντιά και την οργή, χωρίς να εγκαταλείπει τους ψυχαναγκασμούς ( τα ψέματα) του χαρακτήρα του. Σίγουρα, έχει λαμπρό μέλλον στο θέατρο. Διαθέτει σκηνική παρουσία, ωραίο μέταλλο φωνής, είναι ένα πολύπλευρο ταλέντο και το διοχετεύει στη σκηνή, χωρίς εκπτώσεις στην υποκριτική, στο τραγούδι, στον χορό. Εξαιρετική επιλογή.

Η Άννα Κυριακίδου ως μητέρα και ο Ιορδάνης Αϊβάζογλου ως πατέρας, στα όρια της υπερπροστατευτικής μάνας η πρώτη και της μιλιταριστικής αυστηρότητας ο δεύτερος. Πολύ καλοί και οι δύο.

Η Ελευθερία Αγγελίτσα και η Λίλα Βλαχοπούλου υποδύονται δύο κορίτσια, τη θορυβώδη Ρίτα και την αφελή Μπάρμπαρα, στα οποία έχει υποσχεθεί αρραβώνα ο Μπίλλυ. Και οι δυο ηθοποιοί, άξιες ερμηνεύτριες , με άνεση και πειθώ. Η πρώτη έχει την αύρα της δύσκολης κοπέλας που μεγαλώνει σύμφωνα με τους κώδικες της νεολαίας των καφέ – μπαρ, του ανέντακτου πνεύματος, της ροκ άποψης στην ένδυση και στο «φέρεσθαι». Η δε Λία Βλαχοπούλου, χαμαιλέων στο θέατρο, εγγύηση για ένα άρτιο αποτέλεσμα στον όποιο ρόλο, είναι εξαιρετική.

Η Χριστίνα Ζαχάρωφ από την πλευρά της, θα έπρεπε να είναι ένα διαυγές σύμβολο επαναστατικής αίγλης, μια αυτάρκης μονάδα, ένα χαριτωμένο, περιπλανώμενο, χαρούμενο αλητάκι, αλλά, ατυχώς, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια Λιζ άχρωμη και άοσμη. ΄Η δεν είχε την πρέπουσα καθοδήγηση ή της ήταν υπέρμετρα κόντρα – ρόλος, αυτός της Λιζ .

Η Πελαγία Αγγελίδου, μια απολαυστικότατη γιαγιά του Μπίλλυ. Έξοχη καρατερίστα, κάνει μια υπέροχα διαδραστική είσοδο, κερδίζει το κοινό και το κρατά επάνω της ως το τέλος.

Η παρακολούθηση της παράστασης είναι μια ευχάριστη εμπειρία για μικρούς και μεγάλους θεατές. Το πλαίσιο που προτιμά η σκηνοθέτις , με τη σκηνή να χωρά τρία επίπεδα ( σκηνικά και κοστούμια Λαμπρινής Καρδαρά), στα οποία εκτυλίσσονται μεμονωμένες ενέργειες, παρέχει τροφή στα μάτια με το σουρεαλιστικό θέαμα της ζωής του Μπίλλυ.

Η μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη, μια λειτουργική ενότητα της αφήγησης, δρα ως δυναμικό μοτίβο, ως δυναμικό ή στατικό ή χορευτικό, πάντως, ένα μελωδικό μοτίβο πλαισίωσης του έργου, ένα καθοδηγητικό σχέδιο, επιτρέποντας ηθοποιούς και κοινό να αισθανθούν τον σκηνικό χώρο με τον ίδιο τρόπο που τον αισθάνονται οι μουσικοί. Εξάλλου, η μουσική δημιουργεί δυνητικούς κόσμους, συγκινησιακά πλαίσια για την παράσταση και, συνεπικουρούμενη από τους φωτισμούς του έμπειρου Στέλιου Τζολόπουλου, ενώνει τη δύναμή της στο σύνολο, το οποίο προσφέρει στο κοινό διασκέδαση, κατήχηση, ψυχαγωγία.

Δείτε την παράσταση. Στα όνειρα οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, βρίσκουν διεξόδους σε πολλά αδιέξοδα.

Συντελεστές

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές

Διασκευή – Σκηνοθεσία – Στίχοι τραγουδιών: Νανά Νικολάου

Σκηνικά – Κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά

Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης

Χορογραφία – Κινησιολογία: Αρετή Μώκαλη

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

Μουσική Διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου

Επιμέλεια βίντεο: Άντα Λιάκου

Βοηθός σκηνοθέτη: Τατιάνα Νικολαϊδου

Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Μαρία Μυλωνά

Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου

Διανομή σε σειρά εμφάνισης:

Μπίλλυ Φίσερ: Θανάσης Ρέστας
Φλόρενς Μπούθροϋντ, Μητέρα της Άλις: Πελαγία Αγγελίδου
Άλις Φίσερ, Μητέρα του Μπίλλυ: Άννα Κυριακίδου
Τζόφφρεϋ Φίσερ, Πατέρας του Μπίλλυ: Ιορδάνης Αϊβάζογλου
Ρίτα, Φίλη του Μπίλλυ: Ελευθερία Αγγελίτσα
Μπάρμπαρα, Φίλη του Μπίλλυ: Λίλα Βλαχοπούλου
Λιζ, Φίλη του Μπίλλυ: Χριστίνα Ζαχάρωφ
Άστεγος: Ηλίας Τσάκωνας
Συμμετέχουν: Γλυκερία Ψαρρού, Ζωή Παπαευθυμίου

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης

Πολιτισμός

«Ο εφιάλτης του κυρίου Κάκου» του Γρηγόρη Μήτα στο «Μικρό» της Μονής Λαζαριστών από το Κ.Θ.Β.Ε.

«Ο-εφιάλτης-του-κυρίου-Κάκου»-του-Γρηγόρη-Μήτα-στο-«Μικρό»-της-Μονής-Λαζαριστών-από-το-ΚΘΒΕ.

Πρόλογος

Οι θύτες- εφιάλτες- «Κάκοι» είναι άτομα «υπεράνω υποψίας», συνήθως παρορμητικά και χωρίς αναστολές.

Έχουν μία φαινομενικά «φυσιολογική» ζωή, προσωπικά και επαγγελματικά.

Έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, είναι ανασφαλείς και δεν ανέχονται την απόρριψη ή το «όχι», ως απάντηση.

Τα κίνητρά τους είναι η σεξουαλική ικανοποίηση, η επίμονη αναζήτηση της εξουσίας και η ανάγκη τους για επιβεβαίωση.

Ακόμη, για κάποιους άντρες θύτες, έχει παρατηρηθεί ότι έχουν την αντίληψη πως οι γυναίκες δεν είναι τίποτα περισσότερο από αναγκαία «καυλοδοχεία».

Ο συγγραφέας- σκηνοθέτης, Γρήγορης Μήτας, δήλωσε πρόσφατα: «ο κεντρικός ήρωας του έργου μου «γεννήθηκε» στο μυαλό μου θεατρικά με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ώστε να είναι αναγνωρίσιμος από την κοινωνία και να αποτελεί ένα εύληπτο παράδειγμα «κακοποιητή». Το όνομα « Μάκι» σχετίζεται με τον «Μάκι τον φονιά» από την « Όπερα της πεντάρας» του Μπρεχτ και το «Κάκος» υποδηλώνει το αυτονόητο, αυτός που έχει κακές, πονηρές προθέσεις και κίνητρα. Στα αγγλικά ο τίτλος αποδόθηκε ως “Mr Schitt’s nightmare”, που επίσης είναι εύστοχος και αποδίδει όλο το νόημα».

Υπόθεση

«Ο Εφιάλτης του κυρίου Κάκου» διαδραματίζεται στον κινηματογραφικό χώρο και είναι μία σύγχρονη ιστορία σεξουαλικής κακοποίησης, οδυνηρά επίκαιρης που διστάζουμε να παραδεχτούμε. Η ιστορία «φωτίζει» τη σκοτεινή διαδρομή του «εξουσιαστή» σκηνοθέτη Μάκι Κάκου, που είναι γνωστός στον χώρο του με το προσωνύμιο «Σκορπιός». Είναι κτητικός, κακοποιητικός και βίαιος. Επίσης, είναι επηρμένος και σνομπ.

Ο ίδιος διαλέγει γυναικεία πρόσωπα για μια ταινία που πρόκειται να σκηνοθετήσει, εφόσον η εταιρία παραγωγής τού ανέθεσε τη διαδικασία σε καθημερινές οντισιόν, στις οποίες προσέρχονται δεκάδες νεαρές γυναίκες για να διεκδικήσουν έναν ρόλο καριέρας. Κατά τη διαδικασία των ακροάσεων ο σκηνοθέτης αρέσκεται να τις υποβάλει στη δοκιμασία της επαγγελματικής απαξίωσης, με πρόφαση την αναζήτηση της ιδανικής ηθοποιού που θα στεφθεί πρωταγωνίστριά του. Η «παγίδα» αυτή είναι ελκυστική, επειδή δημιουργεί ανταγωνισμό και αντιπαλότητα μεταξύ τους.

Την κατάλληλη στιγμή ο «Σκορπιός» επιτίθεται, ξεκλειδώνει τις δαγκάνες του, βυθίζει το κεντρί του και κακοποιεί ή βιάζει τα θύματά του. Όμως, όπως στις περισσότερες των περιπτώσεων, κάποια στιγμή όλα αποκαλύπτονται. Έτσι συμβαίνει και με τον « Μάκι Κάκο – Σκορπιό». Η ώρα της δικαιοσύνη και της τιμωρίας έρχεται και γι’ αυτόν.

Ανάγνωση

Η έμφυλη βία είναι ένα καθημερινό, παγκόσμιο φαινόμενο που πλήττει στη συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες και νεαρά κορίτσια. Περιλαμβάνει οποιαδήποτε επιβλαβή πράξη, κατά της αξιοπρέπειας και της ακεραιότητας όσων την υφίστανται. Μπορεί να τελεστεί τόσο σε ιδιωτικό όσο και σε δημόσιο χώρο (σπίτι, εργασία, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς κλπ), στρεφόμενη εναντίον της θέλησης του ατόμου.

Εξάλλου, ο βιασμός είναι αποκρουστικός ακόμη και ως λέξη, καθώς η βία, με την ιδιότυπη κατάληξη -σμός, σημαίνει τον δια της βίας εξαναγκασμό σε συνουσία. Επίσης, η πράξη αυτή φανερώνει κι επιβεβαιώνει την ύπαρξη μιας νοσηρής προσωπικότητας, καθώς αποτυπώνει την απόλυτη περιφρόνηση της ελεύθερης συνείδησης του θύματος, τη βάναυση προσβολή της ψυχικής και σωματικής του υπόστασης, την έλλειψη σεβασμού προς τον άνθρωπο ως αξία, και τον ζωώδη χαρακτήρα της «γενετήσιας ορμής» του θύτη.

Ο συγγραφέας

Ο Γρηγόρης Μήτας γεννήθηκε στην Καβάλα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.

Σπούδασε Θέατρο στη Δραματική Σχολή Σταυράκου και σκηνοθεσία στο University Sherman Theatre, (Postgraduate course). Παρακολούθησε σεμινάρια κινησιολογίας από την Ντόρα Τσάτσου και τον Ντανιέλ Λομέλ. Υπήρξε για πολλά χρόνια ηθοποιός του Κ.Θ.Β.Ε, όπου έπαιξε σημαντικούς ρόλους και συνεργάστηκε με σκηνοθέτες, όπως ο Βολανάκης, ο Ευαγγελάτος, ο Σεβαστίκογλου, ο Χουβαρδάς και άλλοι. Του απονεμήθηκε βραβείο σκηνοθεσίας, από το Φεστιβάλ Ιθάκης. Ίδρυσε στην Θεσσαλονίκη το Θέατρο 25ης Μαρτίου και το Θέατρο Φλέμινγκ. Παρέδωσε σεμινάρια Θεάτρου, στη Νομική και Φυσικομαθηματική σχολή Θεσσαλονίκης, στο Δήμο Σταυρούπολης, κ.α. Δίδαξε στο Στούντιο του Θεάτρου 25ης Μαρτίου και διδάσκει μέχρι και σήμερα στο Εργαστήρι Δραματικής Τέχνης του Θεάτρου Φλέμινγκ.

Ο συγγραφέας Γρηγόρης Μήτας

Του απονεμήθηκε βραβείο κοινού για το έργο του Έγκον Βoλφ «Η γυμνή παγίδα», όπου σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε. Σκηνοθέτησε περισσότερα από εβδομήντα έργα, μεταξύ αυτών, «Ο Μανδραγόρας» του Μακιαβέλλι, «Η στρίγκλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ, «Η όπερα της πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρέχτ, «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου, «Η εξαίρεση και ο κανόνας» του Μπέρτολτ Μπρέχτ.

Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στα έργα «Top/less Hamlet» της Καρίνας Ιωαννίδου, «Η γυμνή παγίδα» του Έγκον Βολφ, «Το πείραμα» του Γ. Μήτα, κ.ά. Παράλληλα με τις παραστάσεις που ανεβαίνουν στο Θέατρο Φλέμινγκ, πραγματοποιούνται και άλλου είδους πολιτιστικές εκδηλώσεις, καθώς επίσης λειτουργείκαι, μάλιστα, με μεγάλη επιτυχία, θεατρικό εργαστήρι δραματικής τέχνης.

Η παράσταση

Το “me too greece” έβραζε σαν ανενεργό ανώνυμο ηφαίστειο για δεκαετίες, ώσπου εξερράγη ξαφνικά, ξέρασε τη λάβα του, έκαψε ελάχιστους και τρομοκράτησε περισσότερους. Η κατάσταση της κακοποίησης , σωματικής και λεκτικής, έδωσε την αφορμή στον Γρηγόρη Μήτα να γράψει ένα καταγγελτικό έργο, να το σκηνοθετήσει με ρεαλισμό και να το θέσει σε κοινή ανάγνωση και θέα, μέσω του Κ.Θ.Β.Ε.

Ο ίδιος, με εμπειρίες ζωής μέσα από το θέατρο αλλά και την ίδια τη ζήση, γνωρίζει ότι η δύναμη επιβολής του ισχυρού στον αδύναμο πηγάζει από μια κακώς εννοούμενη υπεροχή του αρσενικού στο θηλυκό. Διδάχτηκε μέσα από παγκόσμιας αναγνωσιμότητας κείμενα, ότι η έννοια της αρρενωπότητας είναι συνυφασμένη και με μια καπιταλιστική λογική του ανταγωνισμού, του «ο πιο δυνατός κερδίζει».

Ξέρει ότι οι άνθρωποι με τους τρόπους που συμπεριφερόμαστε στους άλλους, στον εαυτό μας, στους συντρόφους μας, στο περιβάλλον, δείχνουμε και την υποδομή που έχουμε, ως μονάδες, σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Το «αυθεντικό» αρσενικό επιβάλλει μία ολοκληρωτική κουλτούρα άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια του έθνους, του κράτους, του άνδρα- αφέντη.

Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας- σκηνοθέτης γνωρίζει ότι η βία γεννά βία κι ότι η βίαια, αυθάδης και αλαζονική συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, οδηγούσε τελικά στην πτώση και στην καταστροφή του «υβριστού». Έτσι, φέρνει στο έργο του τη Νέμεση με αναπάντεχες ανατροπές.

Παράλληλα, υπογραμμίζει εμφατικά παραμέτρους, τις οποίες συναντάμε πολύ συχνά και στην ελληνική και στη διεθνή πλατφόρμα υποθέσεων έμφυλης βίας στεφανωμένης με σαδομαζοχιστικές στιγμές. Αναφέρομαι στην αυτοδικία, στην ηδονή της εκδικητικής τιμωρίας, στην περίεργη συναισθηματική στροφή γυναικών υπέρ του θύτη. Μάλιστα, στην έναρξη εισπράττουμε το φαινόμενο «Παπαχρόνης , με τον «Σκορπιό» έγκλειστο σε φυλακή να απαξιώνει γράμματα «θαυμαστριών» του.

Ο «Μάκι Κάκος», που υποδύεται ο εξαιρετικός Γιάννης Χαρίσης, δίνει μια πολυσήμαντη ερμηνεία στο κοινό, ως ζωντανός αφέντης με απόντα ή νεκρά τα συναισθήματα νοήμονος ανθρώπου, η δε Ελευθερία Τέτουλα , υποψήφια πρωταγωνίστρια και θύμα κακοποίησης, αδειάζει στη σκηνή στιγμές- σπαράγματα πολυτελών ψηφιδωτών φόβου, οργής, θυμού, απόγνωσης, όλα συσκευασμένα σε οιμωγές, ως πανοπλία της σε μια άνιση μάχη ή ως οργίλη άμυνά της.

Σ’ ένα πεδίο πού απουσιάζει ο έρωτας- δώρο Θεού, κυριεύουν τον χρόνο τα λιπαρά ζωώδη ένστικτα επιβολής στο άθυρμα – αντικείμενο πόθου του άνδρα και λάμπει ένα, ίσως, βραβείο ιδιωτικής διθυραμβικής ταπείνωσης της γυναίκας- σκεύος ηδονής. Τόση ασέβεια στο ον «άνθρωπος», τόσος κυνισμός και τόσο εύκολη ακύρωση της ισότητας που δικαιούται το άλλο φύλο.

Η Κορίνα Αθανασούλα υποδύεται την πολύγλωσση ηθοποιό Lecog, σύμμαχο σε ένα παράτολμο σχέδιο εκδίκησης.

Η Χριστίνα Μαγκάκη είναι η Βάλια, αδερφή της Μαρίας, που τραγουδά και δημιουργεί ένα ενδιαφέρον ηχητικό τοπίο.

Η σκηνική εγκατάσταση σχηματοποιήθηκε από τον ίδιο τον συγγραφέα- σκηνοθέτη. Ένας χώρος οντισιόν, μια κινηματογραφική μηχανή, ένα σταντ με ρούχα, ένα πατάρι έκφρασης – δοκιμασίας, όλα τυλιγμένα στο κλειστοφοβικό μαύρο φόντο και στις μυρωδιές της κτηνώδους ορέξεως του θύτη, που, δικαίως κάποιες φορές, μπορεί να γίνει και θύμα.

Οι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου, ως συνήθως , κλειδί στον θεατή για να αποκομίσει την πλήρη εκφραστική δυνατότητα του χώρου, κάθε φορά που αυτό τίθεται στην υπηρεσία σκηνοθέτη και ηθοποιών.

Επίλογος

Πρόκειται για μια παράσταση εβδομήντα λεπτών, που κινείται γύρω από έναν τολμηρό κειμενικό άξονα και θίγει αυτά που περιμέναμε να θίξει, δικαιώνοντας τη ρήση : «Η βία φέρνει βία. Είναι μονόδρομος!»

Συντελεστές

Σκηνοθεσία- Σκηνικά- Κοστούμια- Μουσική επιμέλεια: Γρηγόρης Μήτας
Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Καραμήτρη
Βοηθός σκηνογράφος-ενδυματολόγος: Δανάη Πανά
Φωτογράφιση παράστασης: Τάσος Θώμογλου
Σχεδιασμός δημιουργικού: Σιμώνη Γρηγορούδη
Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Γιώτα Ορφανίδου

Διανομή (με σειρά εμφάνισης)

Γιάννης Χαρίσης: Μάκι Κάκος (Σκηνοθέτης)
Κορίνα Αθανασούλα: Ηθοποιός (Lecoq)
Ελευθερία Τέτουλα: Μαρία (Φοιτήτρια Ιατρικής)

Τραγουδίστρια
Χριστίνα Μαγκάκη: Βάλια (Τραγουδίστρια, αδελφή της Μαρίας)

Στην αρχή της παράστασης ακούγονται με σειρά εμφάνισης, οι ηθοποιοί: Νατάσσα Δαλιάκα, Κλειώ Δανάη Οθωναίου, Μαριάννα Αβραμάκη, Μαριάννα Πουρέγκα.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης

Πολιτισμός

Ματαιώνονται τα «Λαϊκά Δρώμενα Δωδεκαημέρου» στην Π. Ε. Δράμας

Ματαιώνονται-τα-«Λαϊκά-Δρώμενα-Δωδεκαημέρου»-στην-Π-Ε.-Δράμας

Σας γνωστοποιούμε ότι στο πλαίσιο προστασίας της Δημόσιας Υγείας δεν θα πραγματοποιηθούν τα δρώμενα:

  1. «ΜΠΑΜΠΟΥΓΕΡΑ Καλής Βρύσης», στη Τοπική Κοινότητα Καλής Βρύσης Δήμου Προσοτσάνης
  2. «ΑΡΑΠΗΔΕΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙΟΥ», στη Τοπική Κοινότητα Μοναστηρακίου, Δήμου Δράμας
  3. «ΜΠΑΜΠΙΝΤΕΝ», στη Τοπική Κοινότητα Πετρούσης, Δήμου Προσοτσάνης
  4. «ΑΡΑΠΗΔΕΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ», στη Δημοτική Κοινότητα Ξηροποτάμου, Δήμου Δράμας
  5. «ΧΑΡΑΠΙΑ ΠΑΓΟΝΕΡΙΟΥ», στη Τοπική Κοινότητα Παγονερίου, Δήμου Κάτω Νευροκοπίου
  6. «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΒΩΛΑΚΑ», στη Τοπική Κοινότητα Βώλακα, Δήμου Κάτω Νευροκοπίου
  7. «ΛΑΪΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΠΥΡΓΩΝ», στη Τοπική Κοινότητα Πύργων, Δήμου Προσοτσάνης

της ετήσιας θεσμοθετημένης πολιτιστικής εκδήλωσης «ΛΑΪΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ» περιόδου 2021-2022, στα οποία η Π.Ε. Δράμας συμμετέχει κάθε έτος (ως συνδιοργανωτής) συνεργαζόμενη με τους κατά τόπους πολιτιστικούς φορείς, εξαιτίας των έκτακτων επιδημιολογικών συνθηκών.

Η μη πραγματοποίηση των ανωτέρω εκδηλώσεων που κρίνεται επιβεβλημένη και αναγκαία επιβεβαιώθηκε και από τους κατά τόπους πολιτιστικούς φορείς, κατόπιν και της της υπ’ αριθ.Δ1α/Γ.Π.οικ.81558/29-12-2021 Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΦΕΚ 6290/ τ.Β’/29-12-2021), «Έκτακτα μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας από τον κίνδυνο περαιτέρω διασποράς του κορωνοϊού COVID-19 στο σύνολο της Επικράτειας για το διάστημα από την Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2021 και ώρα 06:00 έως και τη Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2022 και ώρα 06:00».

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΔΡΑΜΑΣ

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΠΑΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Πηγή: KavalaWebNews

Συνέχεια ανάγνωσης
Διαφήμιση1

Προτεινόμενα