Connect with us

Πολιτισμός

Παρουσιάστηκε το πρόγραμμα του 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων (23/6 – 10/9/2023)

Παρουσιάστηκε-το-πρόγραμμα-του-66ου-Φεστιβάλ-Φιλίππων-(23/6-–-10/9/2023)

Με σκηνικό το εμβληματικό κτήριο του δημαρχείου, το βράδυ της Πέμπτης 8 Ιουνίου 2023, παρουσιάστηκε, σε συνέντευξη Τύπου, το Πρόγραμμα του 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων από τον Δήμαρχο Καβάλας, Θόδωρο Μουριάδη, τον Πρόεδρο του ΔΗΠΕΘΕ, Σωκράτη Μποζούδη, και την Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ και ψυχή της διοργάνωσης του Φεστιβάλ, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά.

Το φετινό Φεστιβάλ θα είναι αφιερωμένο στους ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ, θα διαρκέσει από τις 23 Ιουνίου μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου και σε 34 ημέρες του καλοκαιριού θα παρουσιαστούν 18 έργα του αρχαίου, κλασικού και νεότερου θεατρικού ρεπερτορίου.

Εκτός από το αρχαίο θέατρο των Φιλίππων, θα χρησιμοποιηθούν και χώροι μέσα στην πόλη της Καβάλας, μερικοί για πρώτη φορά.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ο Δήμαρχος Καβάλας, Θόδωρος Μουριάδης, εξέφρασε την πεποίθηση ότι «και φέτος η Καβάλα θα γίνει καλλιτεχνικός πόλος έλξης τόσο των δημοτών μας όσο και επισκεπτών και τουριστών, που θα γεμίσουν το κοίλο του αρχαίου θεάτρου των Φιλίππων, αλλά και γωνιές της πόλης, ακόμη και θέσεις σε λεωφορεία». Τόνισε ότι στη φετινή διοργάνωση είναι “καλεσμένοι” με τα έργα τους, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής, ο Αριστοφάνης, ο Ντάριο Φο, η Πηνελόπη Δέλτα, η Κική Κέρζελη, ο Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος, ο Χαρούκι Μουρακάμι, κι άλλοι «που θα μας συντροφεύσουν τα βράδια του καλοκαιριού, από την ορχήστρα και τη σκηνή του αρχαίου θεάτρου, αλλά και στην αυλή του 10ου Δημοτικού Σχολείου, στο δασάκι της Παναγούδας, στη υπόγεια στοά της Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην Παλιά Μουσική, στο ανοιχτό κολυμβητήριο, στο πάρκο Φαλήρου, ακόμη και μέσα στα λεωφορεία. Θα είναι μεγάλη η διαδρομή και με πολλή καλή παρέα, που θα ξεκινήσει με ένα έργο, το οποίο, μέσα σε λίγες ημέρες, θα διδαχθούν και θα μας παρουσιάσουν νέοι ηθοποιοί ξεσκεπάζοντας τους «Αφανείς Ήρωες», στους οποίους είναι αφιερωμένο το φετινό Φεστιβάλ». Αναφερόμενος στους ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ, είπε πως το Φεστιβάλ «θα φέρει επί σκηνής τους ανθρώπους που ζουν στη σκιά των πρωταγωνιστών, τους νοσηλευτές που παλεύουν στο πλάι των γιατρών, τους εθελοντές που βρίσκονται πάντα πίσω από τα φώτα, κι έχουν να μάς διηγηθούν μία ιστορία από αυτές που ζουν, βλέποντας τα γεγονότα από τη δική τους γωνιά, μια γωνιά που βλέπει όσα δεν φαίνονται στο πρώτο πλάνο κι έτσι αυτές οι πτυχές μένουν άγνωστες για τους πολλούς. Θα είναι μια άκρως πολιτική παρέμβαση και φαντάζομαι ότι θα μας θυμίσει πως πολλές φορές χειροκροτούμε αυτούς τους ανθρώπους από τα μπαλκόνια για μια στιγμή κι ύστερα τους κλείνουμε έξω από τη μνήμη μας. Κι αυτό είναι άδικο και γ’ αυτούς και για την κοινωνία. Θα γίνουν πρωταγωνιστές οι άνθρωποι που δρουν στο περιθώριο και θ’ αποκτήσει μέγεθος η συνεισφορά τους στην εσωτερική και εξωτερική καθημερινότητά μας».

Τέλος, μιλώντας για τη νέα Καλλιτεχνική Διευθύντρια, υπογράμμισε ότι «τα χνάρια που αφήνει η παρουσία της είναι ήδη ευδιάκριτα στο θεατρικό μονοπάτι του ΔΗΠΕΘΕ μας και τώρα, στο 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων και το 7ο Διεθνές Εργαστήρι Αρχαίου Δράματος περιμένουμε να αισθανθούμε εντονότερα την αύρα της τόσο μέσα από τις επιλογές της, όσο και από αυτά που θα δημιουργήσει η ίδια».

Ο Πρόεδρος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΚΑΒΑΛΑΣ, Σωκράτης Μποζούδης, σημείωσε πως “φέτος ξεκινάμε με μια άλλη ματιά, με μια καινούρια Καλλιτεχνική Διευθύντρια, την Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, η οποία έχει δώσει ήδη τα πρώτα δείγματα γραφής της, με τις εξαιρετικές παραστάσεις του περασμένου χειμώνα και τα θεατρικά σεμινάρια προς τους εφήβους της πόλης μας” και πρόσθεσε “το 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς και έχει ως στόχο την προβολή των ηθοποιών της Καβάλας και των αφανών ηρώων του προηγούμενου διαστήματος. Των ανθρώπων που προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για την πατρίδα μας. Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω το Δήμο Καβάλας για τη στήριξη του, την Περιφέρεια, η οποία μας ενισχύει οικονομικά, το Υπουργείο Πολιτισμού και τους χορηγούς μας, την Energean και την εταιρία ΒΕΗ”.

Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΒΑΛΑΣ, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, υπογράμμισε ότι “είναι πάρα πολύ μεγάλη η χαρά και η ευθύνη που νιώθω γι’ αυτό το νέο ξεκίνημα, αλλά αισθάνομαι ευλογημένη και ευτυχισμένη γιατί έχω πάρα πολύ καλούς συνοδοιπόρους. Το Φεστιβάλ Φιλίππων είναι αφιερωμένο στους Αφανείς Ήρωες, γιατί αυτό που δεν ξέρουμε βλέποντας μία παράσταση είναι πόσοι χρειάζονται να δουλέψουνε γι’ αυτή. Αυτό συμβαίνει σε μία εγχείρηση, σε ένα σπίτι που φτιάχνεται, σε πολλές και διάφορες περιπτώσεις. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που ζούνε στη σκιά και αυτό το Φεστιβάλ θα προσπαθήσει να τους δώσει λίγο φως για να πούνε τις ιστορίες τους”. Η κ. Βαμβακά ανέφερε επίσης πως “το Φεστιβάλ θα ξεκινήσει με ένα πολύ μεγάλο στοίχημα για μας που είναι το εθνικό εργαστήριο. Είναι μία πολύ σημαντική προσπάθεια που έγινε την προηγούμενη χρονιά με τη Μαρία Τζελεπή και τη συμμετοχή μιας ομάδας 14 παιδιών. Αυτά τα παιδιά είναι το μέλλον” και συμπλήρωσε “το φετινό Φεστιβάλ θα ξεκινήσει με το έργο του Ντάριο Φο “Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού”. Θα ακολουθήσουν οι υπόλοιπες παραστάσεις του αρχαίου δράματος, οι δικές μας παραγωγές σε διάφορα σημεία της πόλης, όπως το παλιό κολυμβητήριο, και θα κλείσουμε τον κύκλο του φετινού Φεστιβάλ στο “Αντιγόνη Βαλάκου”, με μία παράσταση για τις μητέρες των δολοφονημένων γυναικών”.

Στον επίλογο της συνέντευξης τύπου πήραν το λόγο οι μαθητές του εθνικού εργαστηρίου, Στέλλα Δημητριάδου, Ανδρονίκη Πολυχρονίδου και Μάριος Μακρής, περιγράφοντας με τα καλύτερα λόγια την εμπειρία τους από τα θεατρικά σεμινάρια, καθώς και ο ηθοποιός – τραγουδιστής, Αργύρης Μπακιρτζής, ο οποίος, αφού ευχαρίστησε την κ. Βαμβακά για την πρόταση της να συμμετάσχει σε μια από τις παραστάσεις του φετινού Φεστιβάλ, αναφέρθηκε στις ωραίες στιγμές που έζησε στο παρελθόν τόσο στην Καβάλα, όσο και στη Θάσο, κατά τη διάρκεια των προηγούμενων Φεστιβάλ.

ΧΟΡΗΓΟΙ

Energean

Βιομηχανία ΒΕΗ

Πρόγραμμα εκδηλώσεων 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων

Παρασκευή 23 Ιουνίου 2023

Παρουσιάσεις του 7ου Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος

Χώρος: Ευρύτερη Περιοχή του Αρχαίου Θεάτρου Φιλίππων

Φέτος, για έβδομη συνεχόμενη χρονιά στην ευρύτερη περιοχή του αρχαίου θεάτρου Φιλίππων, θα διεξαχθεί το εργαστήριο αρχαίου δράματος. Ξαναγυρνώντας εκεί από όπου ξεκίνησε θα τοποθετήσει και πάλι στο κέντρο του την εκπαιδευτική διαδικασία, τις δοκιμές και θα στοχεύσει όχι τόσο σε μια ολοκληρωμένη παρουσίαση/παράσταση όσο σε μια διαδικασία επιτόπιας δημιουργίας, σε μια σύνθεση. Έχοντας ως εισηγητές τέσσερις νέους αλλά ήδη καταξιωμενους καλλιτέχνες θα καλέσει με μια ανοιχτή διαδικασία επαγγελματίες του θεάτρου να συμμετέχουν στις δράσεις του και όλοι μαζί, ξεκινόντας από το μηδέν αλλά έχοντας στις αποσκευές τους τα μεγάλα κείμενα της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας θα χαράξουν μια νέα τροχιά.

Αντλώντας κυρίως εργαλεία από τις αρχές του θεάτρου documentο και αξιοποιώντας σύγχρονα αφηγηματικά υλικά θα δουλέψουν συλλογικά για δώδεκα μέρες με στόχο να συν-δημιουργήσουν νέες εκδοχές των γνωστών ιστοριών τοποθετώντας αυτή τη φορά στον πυρήνα της έρευνάς τους όχι τους πρωταγωνιστές αλλά όσους τους περιβάλλουν, τους αφανείς ήρωες της αρχαιότητας. Με αυτό τον τρόπο η ομάδα ευελπιστεί να δημιουργήσει νέους τρόπους επαφής των έργων με το σήμερα φωτίζοντας την διαχρονικότητα των ιστοριών που μας περιβάλλουν.

Εισηγητές (αλφαβητικά): Δανάη Λιοδάκη, Μάρθα Μπουζιούρη, Κώστας Παπακωνσταντίνου, Χάρης Πεχλιβανίδης

Η ομάδα των συμμετεχόντων θα προκύψει από ανοιχτό κάλεσμα.

*Το εργαστήριο αποτελεί μέλος του Δικτύου Αρχαίου Δράματος και πραγματοποιείται με την αιγίδα και την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού

Πέμπτη 6 – Παρασκευή 7 Ιουλίου 2023

ANGERLAND ή τελευταίοι κάτοικοι ενός παλιού κόσμου

Παρουσίαση/παράσταση του εφηβικού εργαστηρίου του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας

Χώρος: 10ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Ιούλιος 2023. Παραμονή της ημέρας που θα αλλάξει τον κόσμο. Ένας μεγάλος μετεωρίτης πλησιάζει τη γη και όταν τη συναντήσει τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Οι άνθρωποι βρίσκονται σε αναβρασμό: κρίσεις πανικού, ψυχοσωματικά, βίαια ξεσπάσματα, θυμός. Μια παρέα εφήβων αποφασίζει να περάσει την τελευταία μέρα της γης μαζί και να ξορκίσει ό,τι την φοβίζει. Αόρατοι για τους περισσότερους που έχουν – εδώ και χρόνια- μεγαλύτερα προβλήματα να λύσουν, δίνουν το συνηθισμένο τους ραντεβού στην αυλή- σε μια μέρα που δεν μοιάζει με καμία άλλη- για να αντιμετωπίσουν όλοι μαζί το τέλος. Η παράσταση- παρουσίαση του εφηβικού εργαστηρίου του ΔΗΠΕΘΕ μας συστήνει αυτούς τους αόρατους ήρωες που έχουν συνηθίσει να ζουν στο μεταίχμιο και που για πρώτη φορά αποφασίζουν να γίνουν λίγο περισσότερο ορατοί, αφήνοντας οριστικά πίσω τους όλα όσα τους πληγώνουν.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο και Σκηνοθεσία: Εύα οικονόμου Βαμβακά- Μαρίνα Τσελεπή

Φωτισμοί και σκηνικό περιβάλλον: Βασίλης Αποστολάτος

Κινησιολογική Επιμέλεια: Φωτεινή Μελετιάδου

Παίζουν οι έφηβοι που συμμετείχαν στο Εφηβικό Εργαστήριο του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

Σάββατο 8 – Κυριακή 9 Ιουλίου 2023

Ο Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού του Ντάριο Φο

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ  Ε.Ε

Λέει ο Ντάριο Φο: «Το έργο παίζεται από τον καιρό που γράφηκε με αμείωτη επιτυχία. Ίσως γιατί στη ζωή πληθαίνουν κάθε τόσο η αιματοχυσία, οι βόμβες τα μεγάλα λόγια και τα μεγάλα σκάνδαλα… Πάντα από τα ίδια συστήματα που οργανώνουν τη βία και που δεν μπορούν να χωνέψουν αυτούς που δεν σκύβουν το κεφάλι.»

Μετά από αλλεπάλληλα sold out δύο χρόνων, μια από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις των τελευταίων ετών ταξιδεύει στην Ελλάδα για να συμπαρασύρει με το νεύρο και το ρυθμό της κάθε θεατή.

Μέσα από μια έξυπνη και επίκαιρη κωμωδία, η εξουσία ξεγυμνώνεται και παρουσιάζονται τα «αδιάσειστα» στοιχεία που χρησιμοποιούνται για την ενοχοποίηση κάποιου. Ένα ανοιχτό παράθυρο στον έκτο όροφο μπορεί να αποτελέσει λύση όταν η ψυχραιμία χάνεται και ο θάνατος θα αρχειοθετηθεί απλώς ως «τυχαίος»!

Ο Ντάριο Φο καταφέρνει να ξεσκεπάσει μέσα από το έργο του, τη δολοφονία του «αναρχικού σιδηροδρομικού» Τζουζέπε Πινέλι, που διαπράχθηκε από την ιταλική αστυνομία. Με σατιρικό και ειρωνικό τρόπο καταγγέλλει το τραγικό συμβάν, καυτηριάζει την κατάχρηση της εξουσίας και αν και γράφτηκε πριν από χρόνια για να ασκήσει κριτική στην ασύδοτη εξουσία του συστήματος δικαιοσύνης της Ιταλίας και της κυβερνητικής διαφθοράς, παρουσιάζει πολλές  ομοιότητες με την Ελλάδα του σήμερα.

Με αφορμή το έργο του Ντάριο Φο η παράσταση ακολουθεί τα χνάρια ενός αρχετυπικού Γελωτοποιού. Μία διαχρονική δαιμονική, αστεία και επικίνδυνη φιγούρα για κάθε εξουσία και κάθε στερεότυπο. Αρχίζουμε από τη γέννησή του, τα ταξίδια του στον χώρο και στον χρόνο και καταλήγουμε στο εδώ και τώρα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία/Δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Κακλέας

Σκηνικά: Ηλένια Δουλαδίρη/Γιάννης Κακλέας

Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη

Μουσική σύνθεση: Βάϊος Πράπας

Στίχοι τραγουδιών: Πάνος Βλάχος

Χορογραφίες: Αγγελική Τρομπούκη

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Λητώ Τριανταφυλλίδου, Ρέα Σαμαροπούλου

Βοηθός ενδυματολόγου: Ιωάννα Καλαβρού

Βοηθός φωτίστριας: Στέβη Κουτσοθανάση

Γραφείο Τύπου – Επικοινωνία: Μαρία Τσολάκη

Διαφήμιση – Social Media: Renegade Media / Βασίλης Ζαρκαδούλας

Παίζουν: Πάνος Βλάχος, Φοίβος  Ριμένας, Ιφιγένεια Αστεριάδη, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Στέλιος Πέτσος, Παναγιώτης Κατσώλης.

Μουσικός επί σκηνής: Βάιος Πράπας

Σάββατο 15 – Κυριακή 16 Ιουλίου 2023

Εκάβη του Ευριπίδη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: KMTD PRODUCTIONS MΟΝ.IKE

(ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ)

Καθημερινά φτάνουν στις οθόνες μας εικόνες από πολέμους, εικόνες αφόρητης βίας και σπαραγμού από κάθε σημείο του κόσμου. Το παράλογο του πολέμου  μοιάζει να αφορά μόνο αυτούς που το ζουν, για όλους τους άλλους περιορίζεται σε μια στεγνή, εικονική και ακίνδυνη πληροφορία. Θάβεται ανάμεσα σε πλήθος ειδήσεων, αποκόβεται από το βίωμα του πένθους. Εξοικειωνόμαστε έτσι με την εικόνα και την πληροφορία της βίας, εκπαιδευόμαστε στον θάνατο αλλά ξεμάθαμε να πενθούμε.

Η Εκάβη στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη ξεκινά ως πρόσωπο από αυτό το σημείο,  από αυτό που έχουμε ξεχάσει, τον δρόμο του θρήνου. Στο πρώτο μέρος, το πένθος, προσωπικό αλλά και συλλογικό, μοιάζει να γεννά τη μεταφυσική του: ζωντανοί και νεκροί βρίσκονται σε διαρκή συνομιλία. Στην Εκάβη τα πάντα συμβαίνουν σε έναν μεταιχμιακό χρόνο, μετά το τέλος του πολέμου. Η βία όμως δεν έχει τελειώσει. Και εκεί ακριβώς, στον χρόνο της μετάβασης, η Εκάβη του πένθους γίνεται η Εκάβη της εκδίκησης, ανοίγοντας μια τολμηρή διαλεκτική με το σήμερα.

Ένας πολυμελής θίασος εξαιρετικών ηθοποιών και μουσικών και η νέα μετάφραση της Ελένης Βαροπούλου, που πραγματοποιήθηκε ειδικά για την παράσταση, είναι οι πυλώνες του εγχειρήματος.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη

Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου

Σκηνικά/Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού

Μουσική: Νίκος Γαλενιανός

Κίνηση: Χαρά Κότσαλη

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Βοηθός σκηνοθέτιδας: Μάγια Κυριαζή

Βοηθός σκηνογράφου/ενδυματολόγου: Δημοσθένης Κλιμενώφ

Εκτέλεση/Διεύθυνση Παραγωγής: Κώστας Μπάλλας

Επικοινωνία- Οργάνωση περιοδείας: Theater Art Company- Μανάφης Σάκης

ΔΙΑΝΟΜΗ (με αλφαβητική σειρά):

Ταλθύβιος: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Πολυξένη: Μαρίνα Καλογήρου, Εκάβη: Ελένη Κοκκίδου, Οδυσσέας: Θανάσης Κουρλαμπάς, Πολύδωρος: Ερρίκος Μηλιάρης, Θεράπαινα: Ηλεάνα Μπάλλα, Πολυμήστορας: Άκης Σακελλαρίου, Αγαμέμνονας: Αλέκος Συσσοβίτης

ΧΟΡΟΣ (με αλφαβητική σειρά)!Ασημίνα Αναστασοπούλου, Άρτεμις Βαβάτσικα (μουσικός επί σκηνής), Ελισσάβετ Γιαννοπούλου, Μαρία Κωνσταντά, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Λυγερή Μητροπούλου, Ειρήνη Μπούνταλη, Αμαλία Τσεκούρα, Χρύσα Τουμανίδου

Τετάρτη 19 – Πέμπτη 20 Ιουλίου 2023

Έρημοι της Κικής Κέρζελη

Χώρος: Δασάκι Παναγούδας

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

«Τη φτιάξαμε την έρημό μας και σωριαστήκαμε πάνω της για να κοιτάζουμε τα αστέρια. Τη φτιάξαμε στο λιμάνι, στο φάρο εκεί ψηλά, στα βράχια στο κατηφόρισμα της Παναγίας, εκεί στην άκρη, στο κουφάρι του Σανατορίου, εδώ στο δάσος, πάνω και κάτω από τις πευκοβελόνες. Κι όταν ορμητικά μας σκέπασε, και τόσα πολλά μας πήρε μακριά, αυτή, η φτιαγμένη από όνειρα, θειάφι, νερό θαλασσινό και δάκρυα, μας έπλασε ξανά, καθ’ ομοίωση δική της.»

Σπαράγματα μνήμης ξεθαμμένα από ένα άνυδρο, πετρώδες έδαφος, υφαίνουν το νήμα της ιστορίας, συνδέοντας τους ήρωες σε έναν κύκλο καρτερικότητας για κάτι που χάθηκε, που δεν ήρθε ποτέ, ή που θα έρθει. Έρημοι, έρημοι μέσα και έξω, έρημοι αναστρέψιμοι και μη, έρημοι ευλαβικά φτιαγμένοι ή από λάθος, περιμένουν, με βλέμμα πάντα στραμμένο προς τον ουρανό, πάντα προς την ελπίδα πως όλα όσα χάθηκαν, κάποια στιγμή θα γυρίσουν πίσω στην αγκαλιά τους. Μια παράσταση αφιερωμένη στους αφανείς ήρωες αυτής της πόλης, ή και κάποιας άλλης μακριά, κι ακόμη πιο μακριά, σε αυτούς που η υπομονή, η επιμονή και η πίστη στο αδύνατο γίνεται μαξιλάρι για να ξαποσταίνουν τα βράδια.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο παράστασης: Κική Κέρζελη

Σκηνοθεσία: Κική Κέρζελη, Δημήτρης Μανδρινός, Γιώργος Ανδριώτης, Ζωή Αρβανίτη

Πρωτότυπη μουσική – σχεδιασμός ηχητικού περιβάλλοντος: Γιώργος Ανδριώτης

Σκηνικά – κοστούμια: Ζωή Αρβανίτη

Παίζουν: Δημήτρης Μανδρινός, Ανδρονίκη Πολυχρονίδου

Special Guest: Αργύρης Μπακιρτζής

Σάββατο 22 Ιουλίου 2023

Σφήκες του Αριστοφάνη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: Εθνικό Θέατρο

Σε συμπαραγωγή με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας

Η αιρετική Λένα Κιτσοπούλου σκηνοθετεί μια διασκευή της δηκτικής κωμωδίας του Αριστοφάνη. Στους Σφήκες ο ποιητής σατιρίζει με ευφάνταστο τρόπο τη μανία των Αθηναίων να λύνουν δικαστικά τις διαφορές τους, αλλά και τις ρωγμές του δικαστικού συστήματος που επέτρεπε σε επιτήδειους να χειραγωγούν τη δικαιοσύνη προς όφελός τους.

Εξήντα χρόνια μετά την παράσταση του Αλέξη Σολομού, το Εθνικό Θέατρο καλεί την ανατρεπτική δημιουργό να στρέψει τη ματιά της στα κρίσιμα ερωτήματα που θέτει το αριστοφανικό έργο, σαρκάζοντας τις σύγχρονες παθογένειες με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο.

Ταυτότητα παράστασης

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Στέλιος Χρονόπουλος

Διασκευή/Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου

Σκηνικά-Kοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού

Μουσική: Νίκος Κυπουργός

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Χορογραφία: Αμάλια Μπένετ

Δραματολόγος παράστασης: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνοθέτιδας: Μαριλένα Μόσχου

Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Τζίνα Ηλιοπούλου

Β’ βοηθός σκηνοθέτιδας: Σαββίνα Τσάφα

Βοηθός Μουσικοσυνθέτη: Αλέξης Κωτσόπουλος

Σχεδιασμός κομμώσεων: Κωνσταντίνος Κολιούσης

Διανομή (αλφαβητικά):

Δάφνη Δαυίδ, Αλέξανδρος Ζουριδάκης, Κωνσταντίνος Καπελλίδης, Νίκος Καραθάνος, Λένα Κιτσοπούλου, Γιάννης Κότσιφας, Νίκος Κουσούλης, Αλέξης Κωτσόπουλος, Νεφέλη Μαϊστράλη, Σωτήρης Μανίκας, Νικόλας Μαραγκόπουλος, Ιωάννα Μαυρέα, Θάνος Μπίρκος, Δημήτρης Ναζίρης, Πάνος Παπαδόπουλος, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Πλεμμένος, Μαριάννα Πουρέγκα, Θοδωρής Σκυφτούλης

Μουσικοί επί σκηνής (αλφαβητικά):

Δημήτρης Βαρελόπουλος, Μαρίνος Γαλατσινός, Σοφία Ευκλείδου, Βαγγέλης Καρίπης, Εύη Κανέλλου.

Τετάρτη 26 – Πέμπτη 27 Ιουλίου 2023

Μήδεια του Ευριπίδη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΑΦΟΙ ΤΑΓΑΡΗ Ο.Ε.

Η ΜΗΔΕΙΑ αναδείχτηκε από τον Ευριπίδη σε διαχρονικό σύμβολο της αιώνιας μάχης ανάμεσα στα δύο φύλα. Μια τραγωδία πάθους, ένα εναλλασσόμενο παιχνίδι ισορροπίας μεταξύ ζωής και θανάτου, με άξονα και επίκεντρο τον έρωτα.

Ο  Ιάσονας αποφασίζει να εγκαταλείψει τη Μήδεια, προδίδοντας τους όρκους τους, για να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά Κρέοντα, διεκδικώντας μερίδιο στην εξουσία. Ο Κρέοντας αποφασίζει να εξορίσει τη Μήδεια και τα παιδιά από την πόλη, καταδικάζοντάς τα σε αργό θάνατο, με τη συναίνεση του πατέρα τους.

Μετά την προδοσία του Ιάσονα και την καταπάτηση των όρκων, η Μήδεια, επιθυμεί να εκδικηθεί τον Ιάσονα. Με την παιδοκτονία που διαπράττει, του στερεί το δικαίωμα να έχει απογόνους, αφού σκοτώνει τους γιους που του έχει χαρίσει, αλλά και τη μητέρα των μελλοντικών παιδιών του.

Γνωρίζει πως χωρίς σύζυγο και πατέρα δεν υπάρχει πια μέλλον γι’ αυτήν και τα παιδιά της, και πως οι γιοι της είναι καταδικασμένοι σ’ έναν αργό θάνατο.

Έχοντας συμπεριλάβει τα παιδιά στα σχέδιά της για εκδίκηση, αφού αυτά πρόσφεραν τα θανάσιμα δώρα στη νέα βασιλική σύζυγο του πατέρα τους, γνωρίζει πως με τον θάνατο του βασιλιά και της κόρης του οι γιοι της κινδυνεύουν από την εκδικητική οργή των Κορινθίων.

Το αίμα πρέπει να πληρωθεί με αίμα.

Η Μήδεια, για να εξιλεωθεί για τους φόνους που έχει διαπράξει για χάρη του Ιάσονα, γνωρίζει πως θα πρέπει να κάνει κι αυτή μια επώδυνη θυσία, προκειμένου να επανέλθει η αρμονία στο σύμπαν. Με απόλυτη επίγνωση…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης

Σκηνοθεσία: Λέα Μαλένη

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς

Κοστούμια: Kλερ Μπρέισγουελ

Κίνηση: Φρόσω Κορρού

Σχεδιασμός Φωτισμού: Νίκος Σωτηρόπουλος

Μουσική Διδασκαλία: Χρήστος Θεοδώρου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Σταυριάνα Καδή

Διαφήμιση – Social Media: Renegade Media/Βασίλης Ζαρκαδούλας

Οργάνωση Παραγωγής: Ντόρα Βαλσαμάκη

Επικοινωνία-Προβολή: Μαρκέλλα Καζαμία

ΔΙΑΝΟΜΗ

ΜΗΔΕΙΑ: Μαρία Κίτσου

ΙΑΣΟΝΑΣ: Φάνης Μουρατίδης

ΤΡΟΦΟΣ: Ελένη Καστάνη

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ: Θοδωρής Κατσαφάδος

ΑΙΓΕΑΣ: Βαγγέλης Αλεξανδρής

ΚΡΕΟΝΤΑΣ: Λαέρτης Μαλκότσης

ΑΓΓΕΛΟΣ: Αλμπέρτο Φάις

ΧΟΡΟΣ

Αλίκη Αβδελοπούλου

Στέλλα Ράπτη

Έλενα Χατζηαυξέντη

Μυρτώ Παππά Αργυροπούλου

Γωγώ Παπαϊωάννου

Μυρτώ Καστρινάκη Μεϊτάνη

Σάββατο 29 Ιουλίου 2023

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Τρωάδες του Ευριπίδη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Σε αναμονή της αναχώρησής τους για την Ελλάδα, οι αιχμάλωτες γυναίκες της Τροίας θρηνούν για την άλωση της πόλης. Μαζί τους η Εκάβη, που περιμένει την ανακοίνωση για τη δική της μοίρα αλλά έρχεται αντιμέτωπη με απανωτές συμφορές: η Πολυξένη σκοτώνεται στον τάφο του Αχιλλέα και η Ανδρομάχη μαθαίνει την απόφαση των Αχαιών να θανατώσουν τον μικρό της γιο, τον Αστυάνακτα. Την ίδια ώρα, η Κασσάνδρα προμηνύει τις καταστροφές που θα βρουν τους Έλληνες στον δρόμο της επιστροφής.

Οι Τρωάδες, η μόνη σωζόμενη τραγωδία της ευριπίδειας τριλογίας για τον Τρωικό Πόλεμο, διδάχτηκε το 415 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια. Το έργο γράφτηκε λίγο μετά την καταστροφή της Μήλου το 416 π.Χ., όταν οι Αθηναίοι, με απάνθρωπη βιαιότητα, σκότωσαν όλους τους ενήλικες άντρες της Μήλου και πούλησαν για δούλους τις γυναίκες και τα παιδιά.

Ο Ευριπίδης επιχειρεί να προειδοποιήσει για τις συνέπειες της ασυδοσίας των νικητών και να υπενθυμίσει τη σημασία του να παραμένει κανείς άνθρωπος, μακριά από την ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που προκαλούν οι εφήμερες νίκες. Στις Τρωάδες ο ποιητής αναδεικνύει την ανθρώπινη διάσταση του εχθρού και, εστιάζοντας στο μεγαλείο των γυναικών της Τροίας, προβάλλει τη δύναμη εκείνη που κάνει τον άνθρωπο να επιμένει ακόμα και μετά την καταστροφή.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Θόδωρος Στεφανόπουλος

Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Στέφανος Κορκολής

Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας

Οργάνωση παραγωγής: Marleen Verschuuren

Υπεύθυνος Περιοδείας: Ηλίας Κοτόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστόφορος Μαριάδης

Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Δανάη Πανά

*Βοηθός σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος

ΔΙΑΝΟΜΗ (αλφαβητικά):

Μελίνα Αποστολίδου (Αθηνά), Λουκία Βασιλείου (Αθηνά, Ελένη), Μομώ Βλάχου (Αθηνά), Χαρά Γιώτα (Αθηνά), Ηλέκτρα Γωνιάδου (Αθηνά), Μαρία Διακοπαναγιώτου (Κασσάνδρα), Αντώνης Καφετζόπουλος (Ποσειδώνας), Χριστίνα Μπακαστάθη (Αθηνά), Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Μενέλαος), Μπέττυ Νικολέση (Αθηνά), Ρούλα Πατεράκη (Εκάβη), Κλειώ Δανάη Οθωναίου (Αθηνά, Ελένη), Δημήτρης Πιατάς (Ταλθύβιος), Πολυξένη Σπυροπούλου (Αθηνά), Βιργινία Ταμπαροπούλου (Αθηνά), Θεοφανώ Τζαλαβρά (Αθηνά), Μαρίζα Τσάρη (Ανδρομάχη), Μάρα Τσικάρα (Αθηνά)

* Έκτακτη αντικατάσταση: Γιάννης Χαρίσης

Γυναίκες: Μαριάννα Αβραμάκη, Μελίνα Αποστολίδου, Λουκία Βασιλείου, Μομώ Βλάχου, Χαρά Γιώτα, Ηλέκτρα Γωνιάδου, Ζωή Ευθυμίου, Ηλέκτρα Καρτάνου, Εύη Κουταλιανού, Λωξάνδρα Λούκας, Ελένη Μισχοπούλου, Χριστίνα Μπακαστάθη, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Μπέτυ Νικολέση, Κλειώ Δανάη Οθωναίου, Πολυξένη Σπυροπούλου, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Θεοφανώ Τζαλαβρά,  Φωτεινή Τιμοθέου, Μάρα Τσικάρα

Τετάρτη 2 – Πέμπτη 3 Αυγούστου 2023

Ηλέκτρα του Σοφοκλή

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΑΜΚΕ Τέχνης Ars Aeterna

Στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, Ηλέκτρα και Ορέστης εκδικούνται για το φόνο του Αγαμέμνονα από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο, πληρώνοντας το αίμα με αίμα. Βαθιά επηρεασμένος από την εποχή του (τέλη του 5ου αιώνα), που διακατέχεται από πνεύμα αμφισβήτησης, διερεύνησης και αποδόμησης, ο Σοφοκλής επιλέγει να αφηγηθεί τον μύθο των Ατρειδών μέσα από το υποκειμενικό βλέμμα της Ηλέκτρας. Ένα βλέμμα θρυμματισμένο από τον πόνο και το πένθος, που αντανακλά, μεγεθύνει και ενίοτε παραμορφώνει την πραγματικότητα που την  περιβάλλει.

Πρόκειται για μία πραγματικότητα όντως ζοφερή. Ένα σύμπαν που βουλιάζει στην διαφθορά και την αδικία. Ένας κόσμος εντελώς αντιηρωικός όπου τα πάντα έχουν ανατραπεί και η τάξη των πραγμάτων έχει διασαλευτεί επικίνδυνα. Σε αυτόν τον κόσμο, η Ηλέκτρα επιλέγει να αποτελέσει το μοναδικό κύτταρο ζωντανής συνείδησης που δεν θα πάψει να καταγγέλλει στο διηνεκές την ανηθικότητα και την υποκρισία. Αρνείται να αποδεχθεί και να νομιμοποιήσει το φαύλο καθεστώς των σφετεριστών, και η φωνή της αποτελεί μια γενναία και δυναμική πράξη ενεργητικής αντίστασης.

Αυτή η εμμονική προσκόλληση στις αρχές και τα ιδανικά της, θα φθείρει αναμφισβήτητα και την ίδια. Ακινητοποιημένη, παλινδρομεί ανάμεσα στο παρελθόν και το αβέβαιο μέλλον. Διαδηλώνει τον πόνο της στα πρόθυρα του παλατιού, μεταμορφώνεται σε ζωντανή Ερινύα και προσδοκεί ανυπόμονα την έλευση του σωτήρα αδερφού. Ο πόνος, το πένθος και η ακόρεστη δίψα της για εκδίκηση μοιάζουν να δημιουργούν ένα τοπίο κινούμενης άμμου που σιγά-σιγά την καταπίνει, όμως εκείνη αδυνατεί να πράξει διαφορετικά. Απομονωμένη και αμετακίνητη, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μια ζωντανή νεκρή, αρνείται να συμβιβαστεί και να υποκύψει.

Το αινιγματικό και απροσδόκητο τέλος της τραγωδίας δεν προμηνύει κανένα ευτυχές τέλος. Ο Σοφοκλής δεν παίρνει θέση για το θέμα της μητροκτονίας που απασχόλησε τόσο τον Αισχύλο, όσο και τον Ευριπίδη. Ως κινηματογραφιστής, εστιάζει τον φακό του στο πρόσωπο της Ηλέκτρας, που μετά τους άγριους πανηγυρισμούς για την ευόδωση του σχεδίου της εκδίκησης, παραμένει παράξενα σιωπηλή, μια κούφια μάσκα, που νιώθει κανείς πως δεν θα ξαναμιλήσει ποτέ πια.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Λιλλύ Μελεμέ

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Σκηνικό: Μικαέλα Λιάκατα

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Κίνηση: Κική Μπάκα

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Βοηθός σκηνοθέτη: Πάρης Λεόντιος

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Επικοινωνία: Ειρήνη Λαγουρού

Δ/νση – Οργάνωση Παραγωγής: Σταμάτης Μουμουλίδης

Οργάνωση περιοδείας: Χριστίνα Μπάλλα

ΔΙΑΝΟΜΗ

Ηλέκτρα: Λένα Παπαληγούρα

Ορέστης: Στρατής Χατζησταματίου

Κλυταιμνήστρα: Ελισάβετ Μουτάφη

Παιδαγωγός: Ιωάννης Παπαζήσης

Χρυσόθεμις: Εριέττα Μανούρη

Αίγισθος: Δαυίδ Μαλτέζε

Πυλάδης: Πάρης Λεόντριος

ΧΟΡΟΣ

Φιόνα Γεωργιάδη, Ήβη Νικολαΐδου, Κωνσταντίνα Νταντάμη, Δανάη Πολίτη, Μελισσάνθη Ρεγκούκου, Αρετή Τίλη

Κυριακή 6 Αυγούστου 2023

Συζητώντας πληγές

Χώρος: Υπόγεια Στοά Μ. Αλεξάνδρου

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Μια performance αφιερωμένη στους επαγγελματίες της δημόσιας υγείας και πρόνοιας. Μήπως η αναγνώριση του ρόλου τους είναι εφήμερη; Μήπως ξεχνάμε την αυτοθυσία τους; O Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος συζητά με αφανείς ήρωες της υγείας και της πρόνοιας, στο πλαίσιο ειδικής επιτόπιας έρευνας (residency) με έμφαση στην περιοχή της Καβάλας, καταγράφει τις συνθήκες της εργασίας τους μέσα στο σύστημα υγείας, ρωτά για τους κινδύνους, τα προβλήματα, τις αγωνίες και τα όνειρά τους και μεταφέρει τις ιστορίες τους στη σκηνή. Οι εμπειρίες των αφανών ηρώων της υγείας και της πρόνοιας ακούγονται και σωματοποιούνται στην performance και έρχονται σε διάλογο με κείμενα του Κωνσταντίνου Παπαχαράλαμπου. Ο καθημερινός αγώνας των αφανών ηρώων της υγείας και της πρόνοιας απέναντι στη φθορά, σε μια performance για όσα μας διδάσκει η αυταπάρνηση.

Επιμέλεια, έρευνα/κείμενα, ερμηνεία: Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος

Τετάρτη 9 Αυγούστου 2023

Βάκχες του Ευριπίδη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ Ο.Ε.

Η παράσταση προσεγγίζει ερμηνευτικά το έργο και διερευνά την διονυσιακή μανία ή «βακχεία».

Συνδυάζοντας live τον φυσικό ήχο της λύρας και του νταουλιού με το ηχοτοπίο και το sound design της σύγχρονης μουσικής τεχνολογίας, οδηγούμαστε σταδιακά στην βακχεία του έργου του Ευριπίδη. Καθώς εκτυλίσσεται η τραγωδία, τα σώματα των ηθοποιών ελευθερώνονται σε έναν οργιαστικό χορό, καταργώντας τα θεατρικά όρια.

Ο Διόνυσος, καρπός της ένωσης του Δία με τη Σεμέλη, κόρη του βασιλιά της Θήβας Κάδμου, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ως θεός και δεν τιμήθηκε ποτέ στην πατρίδα της μητέρας του.

Έχοντας ήδη κατακτήσει την Ασία, ο Διόνυσος καταφθάνει στη Θήβα, συνοδευόμενος από έναν όμιλο γυναικών από την Λυδία -των Βακχών- που τον ακολουθούν πιστά. Σκοπός του να διαδώσει τη λατρεία του στη Θήβα και σε όλη την Ελλάδα, αλλά και να δώσει ένα μάθημα στους ασεβείς που τον αρνούνται. Πιο άσπονδος, ανάμεσά τους, ο Πενθέας, εγγονός του Κάδμου και βασιλιάς της Θήβας.

Ενώ η βακχική μανία εξαπλώνεται στην πόλη, πείθοντας ακόμη και τον Κάδμο και τον γέρο μάντη Τειρεσία για την αναγκαιότητα της αποδοχής του νέου θεού, ο Πενθέας, επιμένει να αμφισβητεί τη θεϊκή υπόσταση του Διονύσου και αποφασίζει να καταστείλει με τη βία τις εκδηλώσεις αυτής της παράξενης ανατολίτικης λατρείας.  Αυτάρεσκος και συγχρόνως αστόχαστος, απορρίπτει τα «διπλωματικά ανοίγματα» του Διονύσου και αντιδρά με πανικό και υπεροψία μπροστά στην πολιτισμική διαφορά. Όμως η λογική, αντιστρέφεται σε τρέλα, κατοπτρικό είδωλο της «τρέλας» που ήθελε να καταπνίξει. Ο Πενθέας γλιστρά στην παγερή νομιμότητα, και πέφτει στην απαγορευμένη επιθυμία. Από τιμωρός της βακχείας γίνεται ο ίδιος αβοήθητο άθυρμά της. Στο τέλος, θα οδηγηθεί στη μοίρα του ντυμένος γυναίκα, συμπαρασύροντας στον όλεθρο ολόκληρο τον βασιλικό οίκο των Θηβών.

Παρότι ξένος στην πόλη, ο Διόνυσος φώλιαζε ήδη κρυφά στην καρδιά της, όπως και κάπου βαθιά μέσα στον αλαζονικό μονάρχη της.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Θεόδωρος Στεφανόπουλος

Σκηνοθεσία: Έλενα Μαυρίδου

Μουσική: Γιώργος Μαυρίδης

Σκηνικό – Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης

Δραματουργός: Κατερίνα Διακουμοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Πέτρος Αλαφούζος

Βοηθός σκηνογράφου και ενδυματολόγου: Ευγενία Μπούρντα

Video: Θωμάς Παλυβός

Φωτογραφίες: Ηλίας Ντζόιδος – Ελίνα Γιουνανλή

Διεύθυνση παραγωγής: Μαρίνα Γαβριηλίδου

Επικοινωνία: Ειρήνη Λαγουρού

ΔΙΑΝΟΜΗ

Διόνυσος: Δημήτρης Λάλος

Κάδμος: Θανάσης Δόβρης

Πενθέας: Γιώργος Χριστοδούλου

Τειρεσίας: Βίκυ Βολιώτη

Δούλος: Στέργιος Κοντακιώτης

Άγγελος α’: Γιώργος Τριανταφυλλίδης

Άγγελος β’: Δήμητρα Κούζα

Αγαύη: Έλενα Μαυρίδου

ΧΟΡΟΣ

Κική Καραΐσκου, Δήμητρα Κούζα, Σοφία Κουλέρα, Χριστίνα Μαριανού, Μαριάμ Ρουχάτζε

Μουσικοί επί Σκηνής

Γιώργος Μαυρίδης, Βασίλης Κόκλας

Παρασκευή 11 – Σάββατο 12 Αυγούστου 2023

Οιδίπους Τύραννοςτου Σοφοκλή

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΙΑΣΜΟΣ

Ο Οιδίπους βρίσκεται αντιμέτωπος με το πεπρωμένο του, από το οποίο προσπαθεί να ξεφύγει από τότε ου γεννήθηκε. Ο χρησμός που έλαβε ο πατέρας του, βασιλιάς της Θήβας, Λάιος, επιβεβαιώνεται με τον χειρότερο τρόπο. Ο Οιδίπους γίνεται εν αγνοία του πατροκτόνος, παντρεύεται τη μητέρα του Ιοκάστη και ανεβαίνει ο ίδιος στον θρόνο της Θήβας. Η τραγική αλήθεια δεν αργεί να αποκαλυφθεί, επιβεβαιώνοντας ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μοίρα του.

Ο «Οιδίπους Τύραννος» θεωρείται ένα από τα πιο αγαπημένα και πολυπαιγμένα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως,  ταξιδεύοντας το ελληνικό πνεύμα και τα διαχρονικά του μηνύματα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας

Δραματουργική επεξεργασία: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνικά-Κοστούμια: Γιάννης Κατρανίτσας

Μουσική: Φώτης Σιώτας

Κίνηση: Σοφία Πάσχου

Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος

Μάσκες: Μάρθα Φωκά

Βοηθός σκηνοθέτη:  Γιώργος Παύλου

Βοηθός σκηνογράφου: Σοφία Θεοδωράκη

Μακιγιάζ: Σίσσυ Πετροπούλου

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Social media: Ιdeation

Γραφίστας: Γιάννης Σταματόπουλος

Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Υπεύθυνη περιοδείας: Ελένη Σπετσιώτη

Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Καβαλλάρη

Εκτέλεση παραγωγής: Kart Productions – Μαρία Ξανθοπουλίδου

ΔΙΑΝΟΜΗ

Οιδίπους: Γιάννης Στάνκογλου

Ιοκάστη: Μαριλίτα Λαμπροπούλου

Κρέων: Γιάννης Νταλιάνης

Τειρεσίας: Χρήστος Μαλάκης

Αγγελιοφόρος: Γιώργος Αμούτζας

Εξάγγελος: Κωνσταντίνος Μωραΐτης

Υπηρέτης: Πανάγος Ιωακείμ

ΧΟΡΟΣ (αλφαβητικά): Γιώργος Αμούτζας, Μάρκος Γέττος, Πανάγος Ιωακείμ, Σίμος Κακάλας, Απόστολος Καμιτσάκης, Αυγουστίνος Κούμουλος, Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Γιώργος Λόξας, Χρήστος Μαλάκης, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Γιάννης Νταλιάνης, Παύλος Παυλίδης, Γιάννης Στάνκογλου

Μουσικός επί σκηνής: Φώτης Σιώτας

Κυριακή 20 Αυγούστου 2023

Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα

Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΒΙΚΤΩΡ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΕ

Παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα. Ένα έντεχνο, διαχρονικό παραμύθι, όπου η πατρίδα και τα δεινά της, μεταφέρονται με έναν εύληπτο και μαγικό τρόπο.

Στο βασίλειο των Μοιρολάτρων ο Αστόχαστος γιος του βασιλιά Συνετού, διαδέχεται τον πατέρα του στον θρόνο. Ο νέος βασιλιάς ενδιαφέρεται μόνο για διασκέδαση και καλοπέραση. Όπως είναι φυσικό σε λίγο καιρό το βασίλειο καταρρέει. Το θησαυροφυλάκιο αδειάζει! Η χώρα δανείζεται συνέχεια και ο τόπος ερημώνει. Μην αντέχοντας αυτή την κατάσταση ο γιος του βασιλιά αποφασίζει να δράσει. Με βοηθό την μικρή του αδερφή και μετά από πολλές περιπέτειες θα κατορθώσει να εμπνεύσει πίστη και εμπιστοσύνη στον λαό του ώστε όλοι μαζί να βοηθήσουν να ανορθωθεί η χώρα.

Το βασιλόπουλο, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, θα μπορούσε να είναι ο νέος Έλληνας που βρίσκει τη δύναμη και τον τρόπο ώστε να ξαναγεννηθεί η πατρίδα του. Είναι ένα έργο με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πλοκή, που σίγουρα θα διασκεδάσει τα παιδιά, αλλά συγχρόνως θα τα διδάξει με έμμεσο τρόπο, μια που μιλάει για τις αξίες της εργασίας, της δικαιοσύνης, της προσπάθειας, της ανδρείας, της συλλογικότητας σε αντίθεση με την τεμπελιά, την αδικία, την παραίτηση, τη δειλία και τον ατομισμό.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο-Αφήγηση: Κάρμεν Ρουγγέρη

Σκηνοθεσία: Χριστίνα Κουλουμπή, Κάρμεν Ρουγγέρη

Σκηνικά-κοστούμια: Χριστίνα Κουλουμπή

Κίνηση-χορογραφίες-φωτισμοί: Πέτρος Γάλλιας

Μουσική σύνθεση-ενορχήστρωση, Video Art: Αντώνης Δελαπόρτας

Στίχοι & επιλογή τραγουδιών: Ανδρέας Κουλουμπής

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιάννης Τσουρουνάκης

Υπεύθυνη περιοδείας: Ελένη Καρτάση

Παίζουν οι ηθοποιοί: Χριστίνα Κουλουμπή, Ελένη Ζιώγα, Γιάννης Νικολάου, Μελίνα Σπετσιέρη, Νεκτάριος Φαρμάκης, Κατερίνα Γεωργάκη, κ.α.

Δευτέρα 21 – Τρίτη 22 Αυγούστου 2023

Διαδρομή 404

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Μια διαφορετική γραμμή λεωφορείου περνά από μπροστά σου και σε καλεί σε ένα αλλόκοτο ταξίδι με συνεπιβάτες ανθρώπους της διπλανής πόρτας που έχουν μια ξεχωριστή ιστορία να σου διηγηθούν. Μια ιστορία που ποτέ δεν είχες φανταστεί ότι κουβαλάνε. Και που σε κάνει να αναρωτηθείς πόσα ακόμα πράγματα περνάνε από δίπλα σου αόρατα, χωρίς καν να τα υποπτευθείς. Μια λάθος διαδρομή που περνάει από σημεία-σταθμούς της πόλης που κρύβουν τις δικές τους μνήμες. Και άθελά της μπορεί να σε οδηγήσει στο σωστό μέρος. Μια ξεχωριστή performance που φωτίζει διαφορετικά τις γωνιές της πόλης.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη – Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Άρης Νινίκας- Εύα Οικονόμου Βαμβακά

Φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος

Σύμβουλος Δραματουργίας & εικαστική επιμέλεια: Μιχαήλα Πλιαπλία

Συμμετέχουν: οι εθελοντές του 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων

Παρασκευή 25 – Σάββατο 26 Αυγούστου 2023

Βατράχια του Αριστοφάνη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ Ε.Ε.

Σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών

Μια κωμωδία με DNA τραγωδίας.

Η Αθήνα διανύει μια βαθιά πολιτική και πνευματική κρίση, κρίση θεσμών και αξιών. Στην άνυδρη και δυσοίωνη πραγματικότητα της πόλης, ο Διόνυσος, πατέρας κι εμπνευστής του θεάτρου, ξεκινά το ταξίδι στον Κάτω Κόσμο για να φέρει πίσω τον σπόρο της αναγέννησης, την ποίηση, ώστε να σώσει τον κόσμο που καταρρέει. Με συνοδοιπόρους τον Ξανθία και τον θόρυβο των βατράχων, μέσα από αλλεπάλληλες κωμικές και παράδοξες συναντήσεις φτάνει στον Άδη για να αναστήσει τον Ποιητή. Εκείνον που μπορεί ν’ αναμετρηθεί με την επερχόμενη καταστροφή.

Από τις ρωγμές της ατόφιας κωμικότητας του έργου εκφύονται αδυναμίες ζώντων και τεθνεώτων και ανακινούνται τα δύσοσμα νερά της πραγματικότητας. Με όραμα την μεγάλη ιδέα της σωτηρίας της κόσμου, η κάθοδος του Διονύσου στον Άδη γίνεται ταυτόχρονα κατάβαση στον ίδιο τον μηχανισμό του θεάτρου. Στα ίχνη του Διονύσου, η παράσταση ζητά να φτάσει με τη σειρά της στον πυρήνα της θεατρικής δημιουργίας με οδοδείκτη τον υπέροχο αριστοφανικό εξπρεσιονισμό.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Σκηνοθεσία – Σκηνογραφία: Έφη Μπίρμπα

Διασκευή: Έφη Μπίρμπα, Άρης Σερβετάλης, Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Μουσική: Constantine Skourlis

Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Καρβέλας

Κοστούμια: Έφη Μπίρμπα, Βασιλεία Ροζάνα

Επιμέλεια κίνησης: Μιχάλης Θεοφάνους

Βοηθός σκηνοθέτιδας-καλλιτεχνική συνεργάτις: Δάφνη Αντωνιάδου

Βοηθός σκηνογράφου-καλλιτεχνική συνεργάτις: ΒάσιαΛύρη

Βοηθός ενδυματολόγων-καλλιτεχνικός συνεργάτης: Αλέξανδρος Γαρνάβος

Σύμβουλος ήχου: Νικόλας Καζάζης

Παίζουν: Άρης Σερβετάλης, Μιχάλης Σαράντης, Αργύρης Ξάφης, Ηλέκτρα Νικολούζου, Μαίρη Μηνά, Έκτορας Λιάτσος, Μιχάλης Θεοφάνους, Αλεξάνδρα Καζάζου, Νάνσυ Μπούκλη, Κυριάκος Σαλής •

Κυριακή 27 Αυγούστου 2023

Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παραγωγή: Γ. ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ & ΣΙΑ ΕΕ

«…Ἀγγελικὸ καὶ μαῦρο, φῶς, γέλιο τῶν κυμάτων στὶς δημοσιὲς τοῦ πόντου, δακρυσμένο γέλιο, σὲ βλέπει ὁ γέροντας ἱκέτης πηγαίνοντας νὰ δρασκελίσει τὶς ἀόρατες πλάκες

καθρεφτισμένο στὸ αἷμα του ποὺ γέννησε τὸν Ἐτεοκλῆ καὶ τὸν Πολυνείκη.»

Το αγγελικό και μαύρο φως, όπως γράφει στο τελευταίο μέρος της «Κίχλης» ο Σεφέρης, είναι αυτό που «βλέπει» ο τυφλός Οιδίποδας, ο γέροντας ικέτης. Είναι η συντριβή και η δικαίωσή του μαζί, το μετέωρο πέρασμά του στον άλλο τόπο, τις αόρατες πλάκες του άλσους των Ευμενίδων, που θα τον υποδεχτούν και θα τον καταπιούν. Η παράσταση φέρνει στο προσκήνιο τη διφορούμενη εκκρεμότητα του τέλους ενός ήρωα σημαδεμένου από τη μοίρα. Πώς μπορεί να μεταφραστεί σκηνικά αυτός ο μετεωρισμός ανάμεσα στο δίκαιο και στο άδικο, ανάμεσα στην αποδοχή της μοίρας και στην άρνησή της; Ο λόγος του Σοφοκλή, δεν επιδέχεται κανέναν οριστικό διαχωρισμό του καλού απ’ το κακό, του ιερού απ’ το βλάσφημο. Αυτός ο λόγος, μέσα από τη μουσική των σωμάτων, γίνεται ένας τόπος αιώνιος, ο αιώνιος χρησμός. Αυτόν τον λόγο και τη βαθιά ποιητική, χρησμική του δύναμη, ζητά να απελευθερώσει αυτή η παράσταση.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη – Θάνος Τσακνάκης

Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Σκεύας – Χρύσα Προκοπάκη

Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας

Σκηνικά: Λίλη Πεζανού.

Μουσική: Σήμη Τσιλαλή

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Καταλειφός, Αγγελική Παπαθεμελή, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Μάξιμος Μουμούρης, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Χρήστος Σαπουντζής.

Τρίτη 29 – Τετάρτη 30 Αυγούστου 2023

Συνελήφθη μαϊμού που δεν χωρούσε πουθενά

Performance βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι

Χώρος: Παλιά Μουσική

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

«…Σοκαρισμένη η τοπική κοινότητα της Σιναγκάουα μετά την ομολογία αυτόχθονος μαϊμούς στο τοπικό τμήμα. Η δράστης αποκάλυψε πως εδώ και χρόνια έκλεβε συστηματικά ταυτότητες άλλων, με την μέθοδο του διαλογισμού…»

Η παράσταση αυτή εμπνευσμένη από το διήγημα «confessions of a Shinagawa monkey» εξετάζει το ζήτημα της μνήμης και της λήθης τοποθετώντας στο κέντρο της την ιδέα ενός ανθρώπου μετέωρου που έχοντας χάσει τη δική του, υιοθετεί διαρκώς νέες ταυτότητες και προσωπεία. Και προσβάλλεται έτσι από μια νέα μορφή άνοιας.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο-υλικό: Η ομάδα

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου

Σχεδιασμός φωτισμών και σκηνικός χώρος: Βασίλης Αποστολάτος

Παίζουν: Υψιπύλη Σοφιά, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου

Δευτέρα 4 – Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2023

Μέχρι το καλοκαίρι των Χριστίνα Κυπραίου – Μιχάλη Πητίδη

Χώρος: Παλιό Κολυμβητήριο

Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Καλοκαίρι. Ζέστη, θάλασσα, διακοπές, παιδικές αναμνήσεις, ανεμελιά, ραστώνη και γλυκά φρούτα. Το όνειρο του καλοκαιριού. Το προϊόν της “μεγαλύτερης βιομηχανίας της χώρας”. Τα παιδιά που ζούσαν το όνειρο σκάβοντας τρύπες στις παραλίες, ή κάνοντας βουτιές στις πισίνες τώρα κρατάνε τον δίσκο, γεμίζουν τα ψυγεία και στρώνουν κρεβάτια για τους εποχικούς επισκέπτες.

Με την αλλαγή της εποχής πραγματοποιείται μια γιγαντιαία μετακίνηση πληθυσμού. Παραθαλάσσια μέρη 10πλασιάζουν, ίσως και 20πλασιάζουν, τον πληθυσμό τους. Δρόμοι φωτίζονται, κτίρια κατοικούνται, πισίνες πλημμυρίζουν, δημόσιοι χώροι καταλαμβάνονται από έπιπλα και ανθρώπους. Μία μετακίνηση που μοιάζει με φυσικό φαινόμενο. Χωριά, παραλίες, πόλεις μεταμορφώνονται για να υποδεχτούν τους εφήμερους επισκέπτες. Η μεταμόρφωση αυτή απαιτεί, μεθοδικότητα, οργάνωση, χρήμα και πολύ μόχθο: η εργασία της καλοκαιρινής σεζόν. Ο τόπος και η επιχείρηση σταθερά, τα πρόσωπα αλλάζουν. Εργαζόμενοι και πελάτες εναλλάσσονται.

Η παραβολή του μυρμηγκιού και του τζιτζικιού έχει πολύ καθαρό μήνυμα. Αν δεν δουλέψεις το καλοκαίρι πάει να πει πεθαίνεις το χειμώνα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Πητίδης

Κείμενο/Δραματουργία: Χριστίνα Κυπραίου, Μιχάλης Πητίδης

Σκηνογραφική επιμέλεια και φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος

Κίνηση: Ναταλία Καλογεροπούλου

Παίζουν: Μελίνα Κοτσέλου, Χριστίνα Κυπραίου, Γιώργος Μπουφίδης, Μιχάλης Πητίδης, Δέσποινα Σταυρίδη, Ζωή Σιγαλού

Σάββατο 9 – Κυριακή 10

«Pieta» της Μάρθας Μπουζιούρη

Χώρος: Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου

Συμπαραγωγή: ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας,

PLAYS2PLACE, Θέατρο του Νέου Κόσμου

Μια παράσταση θεάτρου ντοκιμαντέρ της Μάρθας Μπουζιούρη

Η παράσταση Pietà ψηλαφεί το προσωπικό και συλλογικό τραύμα της γυναικοκτονίας – της ύστατης πράξης στην πυραμίδα κλιμάκωσης της έμφυλης βίας.

Έμπνευση και οδηγός της στάθηκαν οι γυναίκες-μητέρες που βίωσαν την υπέρτατη απώλεια: τη δολοφονία του παιδιού τους. Γυναίκες-μητέρες που αναζήτησαν η μία την άλλη. Που αφουγκράστηκαν, αγκάλιασαν και υπερασπίστηκαν η μία την άλλη. Που όλες μαζί, μια γροθιά, ενώθηκαν και αφοσιώθηκαν σε ένα κοινό, δίκαιο αγώνα: αυτόν της εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών. Έναν αγώνα – φόρο τιμής στα δικά τους παιδιά και σε όλες τις γυναίκες εκεί έξω.

Μέσα από την αιχμηρή και ταυτόχρονα παρηγορητική γλώσσα του θεάτρου, η παράσταση πραγματοποιεί ένα δύσκολο ταξίδι στα μονοπάτια της απώλειας, του πένθους και της αναγέννησης, επιδιώκοντας να μετατρέψει τη σκηνή σε ένα τόπο αλληλοφροντίδας, διεκδίκησης και δημόσιας μνήμης. Πρόκειται για μια βαθιά βιωματική θεατρική παράσταση που συνδυάζει τεχνικές θεάτρου ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, ισορροπώντας με γενναιότητα και ευαισθησία ανάμεσα στο πολιτικό και το ανθρώπινο.

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στις γυναίκες που δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας αλλά ζουν μέσα από εμάς. Γινόμαστε η φωνή τους. Η ομορφιά και η μνήμη τους φωτίζει τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς βία, χωρίς διακρίσεις, χωρίς φόβο.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη – Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Μάρθα Μπουζιούρη

Κείμενο: Μάρθα Μπουζιούρη, με την πολύτιμη συνδρομή των: Αλεξάνδρα Μάκου (μητέρα Γαρυφαλλιάς Ψαρράκου), Ελένη Κρεμαστιώτη (μητέρα Ερατούς Μανωλακέλλη), Κατερίνα Κώτη (μητέρα Ντόρας Ζαχαριά) και Ρόζα Φωτιάδου (μητέρα Σοφίας Σαββίδου)

Σκηνικά-Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα

Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου

Παίζουν: Νικολίτσα Αγγελακοπούλου, Μαρία Μοσχούρη, Μάρθα Μπουζιούρη, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Ελίνα Ρίζου.

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Παράλληλες Δράσεις

Δευτέρες 10 – 17 – 24 Ιουλίου

«Παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού για παιδιά»

Τι ακριβώς ήταν οι σφήκες; Έντομα ή άνθρωποι;

Πόσα παιδιά είχε η Εκάβη;

Και γιατί οι Οιδίποδες είναι δύο;

Φέτος για πρώτη φορά, το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας διοργανώνει ένα πρωτότυπο παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού για παιδία. Μέσα από ένα ιδιαίτερο application που θα  δημιουργηθεί αποκλειστικά για το 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων τα παιδιά θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν, να ψάξουν και να γνωρίσουν τους ήρωες και τις ηρωίδες των παραστάσεων που θα φιλοξενηθούν φέτος στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων. Κι έτσι, με μια μεγάλη διαφορετική διαδρομή στο γνώριμο πάρκο του Φαλήρου, θα μπορούν κάθε Δευτέρα του Ιουλίου να μάθουν τι-είναι-αυτό-που-πηγαίνουν-να-δουν-οι-γονείς-τους-τα βράδια. Και να αποκτήσουν έναν δικό τους κώδικα. Που αν και αρχαίος μοιάζει εντελώς σύγχρονος.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων (συνοπτικό)

 Ιούνιος 2023

 Παρασκευή 23

«Παρουσιάσεις του 7ου Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος»

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Ιούλιος 2023

 Πέμπτη 6 – Παρασκευή 7

«ANGERLAND ή τελευταίοι κάτοικοι ενός παλιού κόσμου»

Σκηνοθεσία: Εύα Οικονόμου Βαμβακά – Μαρίνα Τσελεπή

Χώρος: 10ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας

 Σάββατο 8 – Κυριακή 9

«Ο Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» του Ντάριο Φο

Σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Σάββατο 15 – Κυριακή 16

«Εκάβη» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Τετάρτη 19 – Πέμπτη 20

«Έρημοι» της Κικής Κέρζελη

Σκηνοθεσία: Κική Κέρζελη, Δημήτρης Μανδρινός, Γιώργος Ανδριώτης, Ζωή Αρβανίτη

Χώρος: Δασάκι Παναγούδας

 Σάββατο 22

«Σφήκες» του Αριστοφάνη

Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Τετάρτη 26 – Πέμπτη 27

«Μήδεια» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Λέα Μαλένη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Σάββατο 29

«Τρωάδες» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Αύγουστος 2023

 Τετάρτη 2 – Πέμπτη 3

«Ηλέκτρα» του Σοφοκλή

Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Κυριακή 6

«Συζητώντας πληγές»

Έρευνα – σκηνοθεσία – ερμηνεία: Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος

Χώρος: Υπόγεια Στοά Μ. Αλεξάνδρου

Τετάρτη 9

«Βάκχες» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Έλενα Μαυρίδου

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Παρασκευή 11 – Σάββατο 12

«Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή

Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Κυριακή 20

«Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα

Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Δευτέρα 21 – Τρίτη 22

Διαδρομή 404

Σκηνοθεσία: Άρης Νινίκας – Εύα Οικονόμου Βαμβακά

Χώρος: Διαδρομή με λεωφορείο

Παρασκευή 25 – Σάββατο 26

«Βατράχια» του Αριστοφάνη

Σκηνοθεσία: Έφη Μπίρμπα

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Κυριακή 27

Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας

Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

 Τρίτη 29 – Τετάρτη 30

«Συνελήφθη μαϊμού που δεν χωρούσε πουθενά» βασισμένο στο διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου

Χώρος: Παλιά Μουσική

Σεπτέμβριος 2023

 Δευτέρα 4 – Τρίτη 5

«Μέχρι το καλοκαίρι» των Χριστίνα Κυπραίου – Μιχάλη Πητίδη

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Πητίδης

Χώρος: Παλιό Κολυμβητήριο

 Σάββατο 9 – Κυριακή 10

«Pieta» της Μάρθας Μπουζιούρη

Σκηνοθεσία: Μάρθα Μπουζιούρη

Χώρος: Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου

Παράλληλες Δράσεις

 Δευτέρα 10 – 17 – 24 Ιουλίου

«Παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού για παιδιά»

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Πολιτισμός

«Μέθοδος Gronholm» του Jordi Galceran στο «Αντιγόνη Βαλάκου»

«Μέθοδος-gronholm»-του-jordi-galceran-στο «Αντιγόνη-Βαλάκου»

 ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

«Καλησπέρα και καλώς ήρθατε. Όπως σας έχουμε ήδη ενημερώσει, αυτή είναι η τελική φάση της διαδικασίας επιλογής για τη θέση του εμπορικού διευθυντή της ΔΕΚΙΑ. Είστε οι τελευταίοι υποψήφιοι. Η διαδικασία δεν είναι η συνήθης. Η πόρτα είναι ανοιχτή. Σας είπαμε ότι είστε οι τελευταίοι υποψήφιοι. Αλλά δεν είστε τέσσερις οι τελευταίοι υποψήφιοι.» *

 Οι τελευταίοι τέσσερις υποψήφιοι για τη θέση υψηλόβαθμου στελέχους σε μια πολυεθνική εταιρεία συμμετέχουν στην καθοριστική κοινή φάση της διαδικασίας επιλογής. Οι παράξενες δοκιμασίες, που επιβάλλουν οι ψυχολόγοι της εταιρείας στους υποψήφιους, σύντομα εξελίσσονται σε πραγματική μάχη, της οποίας η σκληρότητα και η έλλειψη ενδοιασμών φαίνονται να μην έχουν όριο. Ως ποιο σημείο είναι ικανοί να φτάσουν προκειμένου να εξασφαλίσουν τη θέση εργασίας που πάντα ονειρεύονταν;

Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι η συνέντευξη άρχισε πριν ακόμα μπουν στην αίθουσα. Οι τέσσερίς τους πρέπει να ανταγωνιστούν μέσα από μία σειρά ψυχολογικών τεστ, γνωστών ως «μέθοδος Gronholm». Στα διαλείμματα νέες οδηγίες και κανόνες εντείνουν, σκληραίνουν, δυναμιτίζουν τα παιχνίδια του μυαλού (Mind Games).

Αν το βραβευμένο έργο θυμίζει κάτι από reality τηλεπαιχνίδι, δεν είναι σύμπτωση. Κάθε νέο «mind game» ανεβάζει τον πήχη της έντασης και κάθε καινούργιο αθώο αστείο αποκαλύπτει τη σκληρή πραγματικότητα των οικονομικών εταιρειών. Είναι στην ουσία ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, που με αστραπιαίο ρυθμό μετατρέπεται από κωμωδία σε ψυχολογικό θρίλερ και από μιούζικαλ σε δραματικό έργο δωματίου. 

Ο Καταλανός συγγραφέας εμπνεύστηκε το έργο από πραγματικά αρχεία εταιρειών που είχε βρει πεταμένα. Σ’ έναν κάδο απορριμμάτων στην Βαρκελώνη, πράγματι, βρέθηκαν έγγραφα μιας αλυσίδας σούπερ μάρκετ, στα οποία ο υπεύθυνος προσωπικού είχε αποτυπώσει σκληρά, σεξιστικά, ξενοφοβικά, συμπλεγματικά σχόλια, για τους υποψήφιους μίας θέσης στο ταμείο.

Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία που είναι, θα έλεγα, μια τομή ανάμεσα στο Survivor και στο «Βωβό Σερβιτόρο» του Πίντερ. Είδε για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας στη Βαρκελώνη το 2003 κι από τότε έχει ανεβεί σε 60 χώρες κι έχει μεταφραστεί σε 20 γλώσσες σε όλο τον κόσμο.

«Η μέθοδος Γκρόνχολμ» έχει αποσπάσει περισσότερα από είκοσι βραβεία. Έχει επίσης γυριστεί σε ταινία, το 2003, τη διασκευή της οποίας υπογράφει ο ίδιος ο συγγραφέας, με τίτλο «El Metodo». Η ταινία απέσπασε δύο βραβεία Goya, το ένα εκ των οποίων ήταν του καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου.

Ο νέος σκηνοθέτης Θεοδόσης Σκαρβέλης (απόφοιτος της διακεκριμένης ρωσικής σχολής GITIS) καθοδηγεί μια δυναμική ομάδα ηθοποιών και όλοι μαζί μάς αφηγούνται την ιστορία του Φερνάντο, του Ενρίκε, της Μερσέδες και του Κάρλος – ή αλλιώς τεσσάρων από εμάς – στον αγώνα τους να βρουν μια θέση σε μια αδυσώπητη εργασιακή πραγματικότητα. Με δοκιμασίες που μας πηγαίνουν συνεχώς από την κωμωδία στο δράμα, και με διαλόγους που θυμίζουν τις δικές μας καθημερινές συζητήσεις, αναδεικνύουν μια πλευρά της πραγματικότητας που τείνει να γίνει κανόνας.

Η μέθοδος Γκρόνχολμ είναι στην ουσία η μέθοδος του μέγιστου κέρδους, η μέθοδος του καπιταλισμού, που δε θέλει αδύναμα ανθρωπάκια να υποκρίνονται τα καθάρματα, αλλά πραγματικά καθάρματα που να υποδύονται τους ανθρώπους, με κανονικά συναισθήματα και ευαισθησίες για τους υπαλλήλους και τις ιδιαιτερότητές τους: την οικογενειακή τους κατάσταση, τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις ή τον θάνατο κάποιου δικού τους προσώπου.

 Το μινιμαλιστικό σκληρό σκηνικό της Μιχαήλας Πλιαπλιά, διαρθρώνεται κλιμακωτά σε επάλληλα επίπεδα, με έναν εντυπωσιακό τρόπο στη σκηνή του θεάτρου, ενώ τα ηχοτοπία του Νίκου Σωτηρέλη και οι φωτισμοί της Εβίνας Βασιλακοπούλου, δημιουργούν μια υποβλητική ατμόσφαιρα που ξεφεύγει από τα στενά όρια του ρεαλιστικού θεάτρου.

Ο σκηνοθέτης Θεοδόσης Σκαρβέλης, με οδηγό την ενδιαφέρουσα μετάφραση των Μαρίας Τσατσαρώνη και Γιώργου Καραμίχου, μας παραδίδει μια παράσταση σε σωστό ρυθμό και με ακριβείς σκηνικούς χρόνους, καθώς εικονοποιεί ευθύβολα τις βάναυσες διαδικασίες επιλογής ανθρώπινου δυναμικού, έτσι ώστε να φωτιστεί ο παραλογισμός αυτής της στρατηγικής. Ο λόγος πυκνός και εύστροφος υπηρετεί τις κατευθύνσεις του προβληματισμού του συγγραφέα.

Οι τέσσερις υποψήφιοί μας είναι επιφανειακά στερεοτυπικοί, αλλά εξαιρετικά παραστατικοί, ως δυνάμει στελέχη της αδηφάγας καπιταλιστικής αγοράς, από το κουαρτέτο των ερμηνευτών.

Είναι όλοι αναγνωρίσιμοι άνθρωποι της καθημερινότητάς μας: ο κυνικός, άγριος ανταγωνιστής Φερνάντο (Τρύφωνας Ζάχαρης), ο λαλίστατος μεσήλικας οικογενειάρχης Ενρίκε (Θανάσης Χαλκιάς), ένας νεαρός, ο Κάρλος, που υποβάλλεται στην ταπεινωτική διαδικασία της φυλομετάβασης (Αντώνης Αντωνιάδης) και μια γυναίκα, η Μερσέδες ( Πάολα Καλλιγά), που ξέρει να παλεύει δύο φορές πιο σκληρά στον κόσμο των ανδρών.

Τέσσερις ηθοποιοί, τέσσερις υποκρίσεις με ικανοποιητικό επίπεδο θεατρικής εντιμότητας, αλλά επιτρέψτε μου να ξεχωρίσω τον Θανάση Χαλκιά. Εξαιρετικός. Έχει μεστή θεατρικότητα, έχει υπέροχες μεταπτώσεις, διαθέτει εξαίσια ηχοχρώματα στη φωνή του, ελίσσεται θαυμάσια σωματικά και φωνητικά και, σαφώς, η εμπειρία του, έναντι των συνάδελφων του, ευθύνεται για όλα αυτά τα προσόντα.

Οι θεατές παρατηρούμε συντονισμό στον στόχο, ευελιξία και ευεργετική διαχείριση του χειμαρρώδους ρυθμού της ιστορίας. Ο καθένας, δυνατός στον ρόλο του, ανταποκρίνεται στο καταιγιστικό γαϊτανάκι των συνεχών εκπλήξεων και του αναπάντεχου. Αυτά, με τη σειρά τους, συνηγορούν στο χαοτικό ψυχισμό των προσώπων, που αδυνατούν να αντισταθούν στην επικίνδυνα ενορχηστρωμένη , από πριν, δοκιμασία.

Συναντάμε τον κάθε υποψήφιο να αξιολογεί τον ανταγωνισμό, σε κάποιο διασκεδαστικό παράπλευρο παιχνίδι. Όμως, συμβαίνουν πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται στην επιφάνεια, γιατί η ενδιαφερόμενη επιχείρηση αποδεικνύεται μία από αυτές τις «φωτισμένες» εταιρείες, που ωθούν τους «μνηστήρες» στα άκρα, σε μια σειρά από ακροβατικά και ψυχολογικά τεστ για να ελέγξουνε τις δυνάμεις τους.

Ένα ηλεκτρονικό συρτάρι συνεχίζει να ανοίγει, το περιεχόμενό του λάμπει όπως ο χαρτοφύλακας στο “Pulp Fiction”, με φακέλους που περιέχουν δοκιμασίες – προκλήσεις, τις οποίες οι υποψήφιοι πρέπει να εκτελέσουν με επιτυχία ή να τις εκκινήσουν από την αίθουσα συνεδριάσεων. Παράδειγμα, η τετράδα υποψηφίων πρέπει να φορέσει ένα σετ από εκκεντρικά καπέλα, για ένα αστείο μεν, αγχωτικό δε, παιχνίδι ρόλων.

Θα ήταν ανεπίτρεπτο spoiler να πω περισσότερα για όσα συμβαίνουν στην εξέλιξη του έργου επί σκηνής, αλλά σας διαβεβαιώ ότι σ’ αυτό το συναρπαστικό ταξίδι, με ανατροπές που εκπλήσσουν το μυαλό, συναντάμε ένα από τα πιο δυνατά φινάλε που έχουμε δει στο σύγχρονο θέατρο.

Ωστόσο, όσο συναρπαστικό κι αν είναι το ανθρώπινο δράμα, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον πραγματικό στόχο, ένα εδραιωμένο σύστημα εξουσίας που λειτουργεί κρυφά για να παίζει τους μισθωτούς σαν μαριονέτες. Όπως το «God of Carnage», το «Gronholm» είναι – στη μεγάλη πορεία τού ευρωπαϊκού θεατρικού συγγραφέα – μια πολιτική αλληγορία πολύ ευκρινής, κάτω από την κωμική επιφάνεια της ιστορίας.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Jordi Galcerán
Μετάφραση: Μαρία Τσατσαρώνη – Γιώργος Καραμίχος
Σκηνοθεσία: Θεοδόσης Σκαρβέλης
Σκηνογραφία / Κοστούμια: Μιχαήλα Πλιαπλιά
Σχεδιασμός φωτισμών: Εβίνα Βασιλακοπούλου
Σχεδιασμός ηχοτοπίου – Σύνθεση πρωτότυπης μουσικής: Νίκος Σωτηρέλης
Κατασκευαστές σκηνικού: Γιώργος Μαστοράκης, Γιάννης Σταυρίδης, Κώστας Γαρουφαλίδης
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κόκκας

Παίζουν οι Ηθοποιοί
Φερνάντο: Τρύφωνας Ζάχαρης
Ενρίκε: Θανάσης Χαλκιάς
Μερσέδες: Πάολα Καλλιγά
Κάρλος: Αντώνης Αντωνιάδης

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

«Ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν» του Μπέρτολτ Μπρεχτ από το Κ.Θ.Β.Ε.

«Ο-καλός-άνθρωπος-του-Σε-Τσουάν»-του-Μπέρτολτ-Μπρεχτ-από-το-ΚΘΒΕ.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Θα μπορούσε να είναι Αριστοφάνης δηκτικός, καταγγελτικός κι αθυρόστομος, αλλά είναι ο Μπρεχτ, ο ανοιχτός- εκ πεποιθήσεως – σε πολλές και διαφορετικές αναγνώσεις. Θα μπορούσε ν΄ αλώνιζε τη σκηνή ένας Μνησίλοχος μασκαρεμένος με πρόθεση, αλλά είναι η Σεν Τε, μια, ας πούμε δυναμική φιγούρα, ταιριασμένη στο σκαρί της Ιωάννας Δεμερτζίδου που, αν ήθελε ο σκηνοθέτης, θα είχε την ικανότητα να οργώσει αυτή η ηθοποιός τη σκηνή, να φέρνει τα πάνω –κάτω, να επιβάλλει αναγκαστικές ανατροπές, αλλά είναι αρκετά φρόνιμη και ήπια -σκηνοθετική αδεία – κι ωστόσο, επιζεί σ’ έναν κόσμο άδικο, σκληρό, ανάλγητο, διπρόσωπο.

Αυτό συμβαίνει αργά- αργά, στην παράσταση που ανέβασε στο «Βασιλικό Θέατρο» το Κ.Θ.Β.Ε.

«Πώς μπορεί να είναι κανείς καλός, όταν τα πάντα είναι τόσο ακριβά;» Ο τελευταίος καλός άνθρωπος στη Γη, σύμφωνα με την ιστορία μας, ήταν μια πόρνη στην Κίνα, στο μακρινό Σε τσουάν. Ακόμα κι αυτή, η καλόπιστη κι αφελής Σεν Τε, χρειάστηκε να επινοήσει το κακό alter ego της για να επιβιώσει.

Στη σκιά του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, μεταξύ 1938-1940, ο Μπρεχτ, ήδη εξόριστος στη Σουηδία, γράφει ένα από τα σημαντικότερα έργα του. Ο διδακτισμός υποχωρεί, η ανθρώπινη φύση με τις αντινομίες της και τα ηθικά διλήμματα προσεγγίζονται με ποιητική διάθεση, οι λύσεις δεν είναι προφανείς, ενώ –σκωπτικά μπορούμε να πούμε – ο Σωκράτης με τον Κομφούκιο «ενώνουν» το ελληνικό πνεύμα με το κινέζικο, δανείζουν το μείγμα στον Γερμανό Μαρξιστή πρωτοπόρο του «επικού θεάτρου» Μπρεχτ κι εκείνος «σερβίρει» στην ανθρωπότητα την πνευματική τροφή της αλληγορίας, μέσα από τη φιλοσοφία και τη διανόηση.

«Ο καλός άνθρωπος του Σε τσουάν» πασχίζει εδώ και χρόνια να δώσει απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημα που τον κατατρύχει: πώς να συνταιριάσει τη φυσική του καλοσύνη με τη σκληρή πραγματικότητα, την προσωπική του ευτυχία με κείνη των άλλων, το ήθος με την ιδιοτελή ηθική τού κέρδους;

Ανέβηκε για πρώτη φορά στη Ζυρίχη της Ελβετίας το 1943. Η δραματική του φόρμα ακολουθεί τους κανόνες του «μη αριστοτελικού δράματος» και του μπρεχτικού «επικού θεάτρου». Με το εξαιρετικό εύρημα του «διχασμού», ο Μπρεχτ δραματοποιεί τη διπλή υπόσταση του κόσμου, το αιώνιο χάσμα ανάμεσα στον άνθρωπο και τις κοινωνικές δομές που δημιουργεί, ανάμεσα στην υπαρξιακή ανάγκη και την οικονομική αναγκαιότητα, ανάμεσα στις ηθικές αξίες και την αδυσώπητη πραγματικότητα.

Η παραβολική δράση τοποθετείται στην Ανατολή. Τρεις θεοί έρχονται στη γη προς αναζήτηση, έστω, ενός καλού ανθρώπου, ώστε να δικαιολογείται η συνέχεια του κόσμου. Εντοπίζουν την καλόκαρδη Σεν Τε και ξεπληρώνουν με χρήματα τη φιλοξενία της. Εκείνη, ανήμπορη να συγκρατήσει – την καταστροφική για την ίδια – πλημμυρίδα της μεγαλοψυχίας της προς τους αναξιοπαθούντες συμπολίτες της, επινοεί έναν δεύτερο εαυτό, τον «ξάδελφο» Σουί Τα. Αυτός την απαλλάσσει απ’ όσους παρασιτούν σε βάρος της κι υπερασπίζεται, όποτε χρειαστεί, τα συμφέροντά της. Τούτη η απελπιστική λύση που υιοθετεί η Σεν Τε, τη διασώζει μεν κοινωνικά, τη συντρίβει δε, ψυχικά.

Τίποτα δεν απλουστεύεται. Αντίθετα, μια ιδιοφυής ύπαρξη με αντιφατικά χαρακτηριστικά αναδύεται, για ν’ αποδείξει πως στις οργανωμένες ταξικές κοινωνίες το Καλό δεν μπορεί να έχει φύση αμιγή και πως οι λύσεις δεν έρχονται, επ’ ουδενί, εξ’ ουρανού. Όπως σε όλη τη δραματουργία του Μπρεχτ, το τέλος παραμένει ανοιχτό και η φαινομενική αφηγηματική καθαρότητα εγείρει σύνθετα ερωτήματα, που στόχο έχουν ν’ αφυπνίσουν την κριτική συνείδηση του κοινού.

Στα χρόνια που πέρασαν από την περίοδο που γράφτηκε (1930 – 1941) το έργο, τα ιστορικά γεγονότα που μεσολάβησαν πριμοδότησαν την θεατρική τέχνη με πολλές ιδέες και απόψεις, ενώ σκηνοθέτες σ΄ όλον τον κόσμο τις διαπραγματεύθηκαν ή επεξεργάστηκαν, στο πλαίσιο του μεταπολεμικού προβληματισμού, για το τι είναι και σε τι μπορεί να στοχεύει, το πολιτικό, αριστερής ιδεολογίας, θέατρο. Τα ίδια τα έργα του Μπρεχτ, ωστόσο, παραμένουν πιο ενδιαφέροντα από ποτέ, σύγχρονα μετά τον μεταμοντερνισμό, θησαυροί για σκηνικούς πειραματισμούς, για πολυεπίπεδο στοχασμό και ψυχαγωγία υψηλών αξιώσεων.

Στην παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. η σκηνοθεσία του κ. Δημήτρη Καραντζά φέρνει μια πρόταση στα μέτρα του «θεάτρου μαριονέτας». Θεωρεί ότι έτσι σταθμίζει αποτελεσματικά την ελκυστική μυθοπλασία με την μπρεχτική προβληματική, θέτοντας αμφότερες στην υπηρεσία ενός φιλικού θεάματος προς τον θεατή, ακόμη κι από την προσχολική ηλικία, εφόσον και το σκηνικό είναι ένας μεγάλος γκρίζος τοίχος ψυχρού δωματίου, που πέφτει και δημιουργείται ένα άνοιγμα όμοιο με αυτό του κουκλοθέατρου και υπαινίσσεται μ’ αυτόν τον , μάλλον ανέμπνευστο τρόπο, τη χειραγώγηση ανθρώπων από χειριστικούς τύπους της αρπαγής, της μπαγαμποντιάς, της μαφιόζικης στρατηγικής.

Οι ηθοποιοί κινούνται σαν μαριονέτες, τρόπον τινά, σηκώνονται από τις καρέκλες τους, λένε τα λόγια τους και ξανακάθονται. Ακόμα κι ο μπερντές που σκαρώθηκε σε μια γωνιά για τις ανάγκες της αφήγησης, θυμίζει το σπίτι του Καραγκιόζη.

Όλοι τους, ασφαλώς, εξαιρετικοί ερμηνευτές, εδώ είναι πειθαρχημένοι εργάτες της σκηνής, ακολουθούν πειθήνια τις σκηνοθετικές οδηγίες και υπηρετούν το όραμα του κ. Καραντζά.

 Επίσης, η σκηνοθεσία τονίζει το στοιχείο της αποστασιοποίησης, ακυρώνοντας επιδεικτικά τη σύμβαση κοινού – σκηνής, ως τρόπου αφήγησης που δεν ταράσσει στο παραμικρό την ησυχία της πλατείας.

 Ίσως, δεν άρεσε σε αρκετούς θεατές αυτή η διαλεκτική σχέση ηθοποιών –θεατών, αλλά οι εκτιμήσεις όλων μας είναι υποκειμενικές. Θα πω, βέβαια,ότι το συγκεκριμένο ύφος της παρούσας παράστασης είναι πειραματικό, για να παρακολουθήσει το κοινό το πώς αντιλαμβάνεται ο σύγχρονος σκηνοθέτης τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η θεατρική γλώσσα και στη χώρα μας.

Οι μουσικές επί σκηνής από όργανα που οι μουσικοί: Δάνης Κουμαρτζής (κιθάρα), Αμαλία Σάνη (τσέλο), Κατερίνα Ταβλαδωράκη (κλαρινέτο),

παίζουν με δεινότητα, είναι μεν εύρημα σκηνοθετικό, αλλά δεν αποτελεί το κέντρο του κόσμου της. Ουσιωδώς η μουσική συνεργάζεται αρμονικά με τα υπόλοιπα στοιχεία της αφήγησης και λειτουργεί υποκινητικά, για ν΄ αναδείξει, ας πούμε, τους θεατρικούς χαρακτήρες και να αιτιολογήσει τα κίνητρα των πράξεών τους στην εξέλιξη της ιστορίας. Άλλωστε, η μουσική που έγραψε ο Δημήτρης Καμαρωτός μεγεθύνει την ησυχία της πλατείας.

Πρόκειται, λοιπόν, για ένα τολμηρό φορμαλιστικό εγχείρημα που προκαλεί τον θεατή σ’ έναν παθητικό τρόπο θέασης. Συμπράττουν σ’ αυτό όλοι οι συντελεστές: Ηθοποιοί, σκηνικά, κοστούμια, πρωτότυπη μουσική και, κυρίως, σκηνοθετική άποψη που πιστεύει ότι «εξαργυρώνει» τις επιταγές του Μπρεχτικού ρεαλισμού.

Ο κ. Δημήτρης Καραντζάς, υποθέτω, ότι μελέτησε στη λεπτομέρεια το κείμενο και τη μπρεχτική ρητορική, ανακατεύτηκε με τη λογική του κουκλοθέατρου, επέβαλε αργούς ρυθμούς, συνεργάστηκε με ευφυείς ανθρώπους, ικανότατους επαγγελματίες που τον ακολούθησαν πιστά και, τελικά, παρέδωσε στο κοινό μια συμβατική θεατρική εμπειρία.

Η ταλαντούχα ηθοποιός Ιωάννα Δεμερτζίδου αγωνίζεται να αποδώσει την εύθραυστη και αδυσώπητη δυαδικότητά της, κάθε φορά που απεκδύεται την καλοσύνη και ντύνεται την κακία, όπως της δίδαξε ο σκηνοθέτης.

Ο μυώδης και λεβεντόκορμος Νίκος Μήλιας, πείθει ως αεροπόρος, ως στιβαρό αρσενικό, για το ανάλγητο και τα πολλαπλά πρόσωπα ενός αιθεροβάμονα έρωτα, που ξέρει να ξεγελά ακόμη και αυτόν που πάει να σε γελάσει. 

O πολύ καλός ηθοποιός Χρίστος Στυλιανού, αναλαμβάνει τον μαραγκό «Λιν Το» κάνοντας το λίγο, πολύ!

Ο έμπειρος Ορέστης Παλιαδέλης εντυπωσιάζει στον ρόλο του νερουλά. Η Ελένη Θυμιοπούλου είναι πράγματι απολαυστική συμφεροντολόγα, ιδίως όταν ξεσπά σ’ ένα μακρόσυρτο γέλιο που, ευτυχώς, ταρακουνά κάπως την ηρεμία της αίθουσας, μα κι όλος ο θίασος κινείται σύμφωνα με τις σκηνοθετικές οδηγίες και συνεργάζεται με τους υπόλοιπους συντελεστές, ώστε να έρθει ένα ποθητό φινάλε στην μακροσκελή παράσταση.

Ακούμε στην αρχή: «Α, πολύ ωραίος μα την αλήθεια αυτός ο κόσμος!
Παντού δυστυχία, προστυχιά και απελπισία! Ακόμα και τα τοπία κατάντησαν αποκρουστικά: Τα όμορφα δέντρα είναι κουτσουρεμένα κι έχουν γίνει τηλεγραφόξυλα, και πέρα από τα βουνά, βαριά σύννεφα καπνού και βροντές από κανόνια! Πουθενά, πουθενά ούτε ένας καλός άνθρωπος!». Στον δε επίλογο, λέει ο ηθοποιός: «Το πώς θα πάψει αυτό το κακό, ψάχτε να το βρείτε μονάχοι σας. Πήγαινε, ψάξε, αγαπημένο μου κοινό. Μια κατάλληλη λύση πρέπει να υπάρχει. Όχι στο θέατρο, ψάξε τη στη ζωή!».

Ενδιαφέρουσα η μετάφραση της Άννυς Κολτσιδοπούλου, ενώ ο μεγάλος πρωταγωνιστής είναι ο φωτισμός του Δημήτρη Κασιμάτη. Είναι «ακριβό» δώρο σ’ αυτή την «επίπεδη» παράσταση του κρατικού Βορειοελλαδίτικου φορέα.

Να σημειώσω ότι το έργο σκηνοθέτησε για το Κ.Θ.Β.Ε. ο Μίνως Βολανάκης το 1965 και ο Πέτρος Ζηβανός, το 2002. Επίσης, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συμμετείχε στα 49α Δημήτρια με αυτό το έργο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη. Επρόκειτο για παραγωγή που αποτέλεσε Διπλωματική Εργασία Αποφοίτων Δραματικής Σχολής  του 2014.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Άννυ Κολτσιδοπούλου

 Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς

Σκηνικά: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης, Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

 Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός

 Επιμέλεια κίνησης: Αλέξης Τσιάμογλου

Φωτισμοί: Δημήτρης Κασιμάτης

 Βοηθός σκηνοθέτις -Δραματολόγος: Κορίνα Βασιλειάδου

 Βοηθός σκηνογράφου: Μανώλης Ψωματάκης

 Βοηθός ενδυματολόγου: Σόνια Καϊτατζή

Οργάνωση παραγωγής: Μαρίνα Χατζηιωάννου

 Οδηγός σκηνής: Marleen Verschuuren,

Φωτογραφίες: Mike Rafail (ThatLong Black Cloud)
 
* βοηθός σκηνοθέτηστο πλαίσιο πρακτικής άσκησης: Ελίνα Τσιορμπατζή

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά: Μελίνα ΑποστολίδουΤζωρτζίνα ΔαλιάνηΙωάννα ΔεμερτζίδουΕλένη ΘυμιοπούλουΣτέλιος Καλαϊτζής, Γιάννης ΚαραμφίληςΆγγελος ΚαρανικόλαςΝίκος ΚουσούληςΝίκος Μήλιας, Χρυσή ΜπαχτσεβάνηΒασίλης ΜπεσίρηςΔημήτρης ΝαζίρηςΜπέττυ ΝικολέσηΙωάννα ΠαγιατάκηΟρέστης ΠαλιαδέληςΓιώργος Παπαδάκος, Βασίλης Παπαδόπουλος, Ιωάννα ΠιατάΧρίστος ΣτυλιανούΣτέργιος Τζαφέρης, Μαρία Χατζηιωαννίδου
 
*Έκτακτη αντικατάσταση: Λουκία ΒασιλείουΧρήστος Τσάβος, Γιάννης Τσεμπερλίδης

Μουσικοί επί σκηνής: Δάνης Κουμαρτζής (κιθάρα), Αμαλία Σάνη (τσέλο), Κατερίνα Ταβλαδωράκη (κλαρινέτο)

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

«ΠΡΟΣ ΜΕΝΟΙΚΕΑ» – μία παυσίλυπος κωμωδία  στον αγωγό τέχνης TRANSENDANCE

«ΠΡΟΣ-ΜΕΝΟΙΚΕΑ»-–-μία-παυσίλυπος-κωμωδία- στον-αγωγό-τέχνης-transendance

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Πρόκειται για τη νέα παραγωγή της Angelus Novus που τον Οκτώβριο του 2023 απέσπασε το Βραβείο Επιτελεστικού Έργου από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών για την παραγωγή της  «Λούνα- θέατρο στο λεωφορείο».

Υπάρχει άραγε ευτυχία; Παλιό όσο και ο άνθρωπος το ερώτημα. Το θέτει εκ νέου η παράσταση «Προς Μενοικέα» που σκηνοθέτησε  ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης. Αφορά  το διάσημο εγχειρίδιο ευδαιμονίας του Επίκουρου, το οποίο  θεωρεί την ψυχική υγεία και ηρεμία, βασική προϋπόθεση για μια ευτυχισμένη ζωή.

Στην επιστολή αυτή αντιπαραβάλλονται μαρτυρίες και συνεντεύξεις ανθρώπων που πέρασαν ψυχικές νόσους, καθώς και η προσωπική ματιά των ηθοποιών της παράστασης. Είναι η πρώτη φορά που το κείμενο ανεβαίνει στη σκηνή. 

«Η ιδέα να ανεβάσω τη συγκεκριμένη επιστολή στο θέατρο είναι παλιά και, μάλλον, περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να υλοποιηθεί. Διανύουμε μια περίοδο πολλαπλών κρίσεων, αστάθειας, σύγχυσης και ανασφάλειας, οι ψυχικές αντοχές μας δοκιμάζονται συνεχώς και ποικιλοτρόπως. Ανάλογη ήταν και η περίοδος που γράφτηκε αυτή η επιστολή και στα άγχη της εποχής της ερχόταν, κατά κάποιο τρόπο, να απαντήσει και να τα απαλύνει. Ο Επίκουρος προσπαθεί με απλά λόγια να δείξει τον δρόμο για έναν ευδαίμονα βίο, δηλαδή μια ζωή που να διέπεται από έναν καλό δαίμονα, μια καλή γνώση, ικανή να εξασφαλίζει χαρά και ψυχική υγεία», λέει στο makthes.gr ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης.

Η δράση τοποθετείται σε ένα θεραπευτήριο για ψυχικά νοσούντες. Τα πρόσωπα του έργου έρχονται σε επαφή με την οντολογική αγωνία, καταφέρνουν όμως να απαλλαγούν από το ψυχικό άλγος και να βρουν μια διέξοδο. Για το κείμενο της παράστασης, πέρα από τη γνωστή επιστολή, αξιοποιήθηκαν κείμενα ηθοποιών της παράστασης, αλλά και αποσπάσματα από μαρτυρίες και συνεντεύξεις ανθρώπων που ταλαιπωρήθηκαν  από ψυχικές νόσους.

Συγκεκριμένα: Έλενας Ακρίτα, Φώτη Θαλασσινού, Μαργαρίτας Καραπάνου και Φωτεινής Τσαλίκογλου, Νίκου Καρούζου, Λένας Κιτσοπούλου, Αύγουστου Κορτώ,  Βένης Παπαδημητρίου, Ντάντε Αλιγκέρι, Σάμουελ Μπέκετ, Στιγκ Ντάγκερμαν, Ντόροθι Πάρκερ, Σύλβια Πλαθ, Ουίλλιαμ Στάιρον, φύλλα οδηγιών χρήσης αντικαταθλιπτικών, αντιψυχωτικών, αγχολυτικών και συναφών φαρμάκων.

Πιστεύω πως ο δημιουργός αυτής της παράστασης, Δαμιανός Κωνσταντινίδης, εμπνεύστηκε μεν από τον Επίκουρο την κεντρική  ιδέα, αλλά σίγουρα μελέτησε και σύγχρονους εκφραστές τεκμηριωμένων  τρόπων ευδαιμονίας, όπως, για παράδειγμα, ο κουβανός ψυχίατρος και συγγραφέας Χοσέ Κάρλος Σομόθα, ο οποίος  στο βιβλίο του «Η γυναίκα με το νούμερο 13» κάνει λόγο για την μεταμορφωτική δύναμη στίχων, κειμένων  και φράσεων,  διατρέχοντας έργα από την παγκόσμια λογοτεχνία, μεταξύ αυτών και του Σαίξπηρ και των Ελλήνων τραγικών, αλλά κι  ο Γάλλος ψυχίατρος Μπόρις Σιρούλνικ, στον «Ευαίσθητο εαυτό» εξηγεί το γιατί κάποιοι επέζησαν από τις «υποθηκευμένες» και τραυματικές ζωές τους και κάποιοι, όχι. Οπότε, συγκέντρωσε αποσπάσματα από έργα όσων αναφέρονται παραπάνω και μπόλιασε σε αυτά  μαρτυρίες ηθοποιών και ανωνύμων, πρώην ψυχασθενών. 

Όλα αυτά τα κείμενα, εγώ  τα θεωρώ τεκμήρια ζωής. Ιδίως,  αυτά που έχουν αυτοβιογραφικό χαρακτήρα κι αυτά που  είναι λεκτικές συμπυκνώσεις ιστορικών εμπειριών. Η ανάλυσή τους µας επιτρέπει να προσεγγίσουμε τις πρακτικές, στις οποίες δεν έχουμε πρόσβαση µε άλλον  τρόπο. Βέβαια, η ανασυγκρότηση του παρελθόντος, του ατομικού και του συλλογικού, επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, περισσότερο σταθερούς αλλά και συγκυριακούς. Ιδιαίτερα ο αυτοβιογραφικός λόγος βρίσκεται πάντοτε στο μεταίχμιο του παρελθόντος και του μέλλοντος και επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις αναγκαιότητες του παρόντος.

Από αυτά τα τεκμήρια ζωής ανακύπτουν καίρια μεθοδολογικά ζητήματα, σχετικά µε την κοινωνική ταυτότητα και τη διαχείριση του πάσχοντος εαυτού, την περίοδο που το ασυλικό σύστημα στην Ελλάδα βρίσκεται σε διαδικασία αναδιάρθρωσης και κρίση νομιμοποίησης, ακόμα και τώρα που διάγουμε τον 21ο αιώνα.

Στην πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη παράσταση του Δαμιανού Κωνσταντινίδη, η διαδικασία ενηλικίωσης, αλλά και γήρανσης,  ερμηνεύεται αναδρομικά, ως η πλέον ελπιδοφόρα περίοδος του βίου, η οποία δίνει τη θέση της στην ταραχώδη ζωή µε την αρρώστια. Οι ψυχιατρικές διαγνώσεις και οι επαναλαμβανόμενές νοσηλείες, οδηγούν σε μια βιογραφική ρήξη, η οποία εμπεριέχει υποκειμενικά στοιχεία, την αίσθηση ασυνέχειας της πορείας του βίου, αλλά και διαστάσεις που υπερβαίνουν το άτομο και σχετίζονται µε την απόδοση μιας νέας κοινωνικής ταυτότητας.

Πέντε εξαιρετικοί ηθοποιοί, με προεξάρχουσα τη σπουδαία Ελένη Μακίσογλου,  ένα δεμένο σύνολο, μία συμπαγής ομάδα, μία σκυτάλη, αλλά πέντε ποτάμια συναισθημάτων ρέουν στη σκηνή και παρασύρουν θεατές σ’ ένα ταξίδι με βάρκα την ελπίδα. Μήπως στα συρτάρια μας δεν ταξινομούμε καθημερινά τις ελπίδες που μας προσφέρουν, κάθε που ξημερώνει,  τα λογής- λογής κουτάκια, τα φέροντα οδηγίες κατανάλωσης περιεχομένου τους, ώστε να έρθει ήσυχα  το βράδυ και να παραδοθούμε στην αγκαλιά του Μορφέα, πληρώνοντας εισιτήριο στο φαρμακείο της γειτονιάς;

Αυτή είναι η ζωή μας, έτσι λειτουργεί η καθημερινότητά μας, αλλά οι μέρες προχωράνε. Με δεκανίκια, όμως, συντελείται μια «συνεδρία» μέσα μας, όπως ακριβώς συμβαίνει στη σκηνή: της καρδιάς και του μυαλού, με ψυχικές καταθέσεις, με  λογικές αντιρρήσεις, με αντιφάσεις και  παραλογισμούς, αλλά με το ίδιο συμπέρασμα κάθε φορά.

Δισυπόστατη φύση ο άνθρωπος. Το φθαρτό με το άφθαρτο συγκατοικούν στο σκαρί του. Μέσα κι έξω του. Η φρονιμάδα- λέγεται και ανάγκη επιβίωσης-  ωθεί ην κίνηση να περιφρουρήσουμε και τα δυο. Ζήτημα προσωπικής επιλογής η προτεραιότητα.

Η  αφηγηματική, λοιπόν,  αποτύπωση του εαυτού συνδέεται ποικιλοτρόπως, αφενός µε το μετασχηματισμό του ψυχιατρικού θεσμού και, αφετέρου, µε τις κοινωνικές εξελίξεις που μορφοποιούν το σύγχρονο άτομο, ως μια εξατομικευμένη κοινωνική ύπαρξη.

 Με πυξίδα την επικούρειο ηθική, ο σκηνοθέτης ασπάζεται ως ύψιστο αγαθό την «ηδονή», με την έννοια της ευδαιμονίας που πηγάζει από την αταραξία της ψυχής,  και συνθέτει μαρτυρίες και συνεντεύξεις ανθρώπων που έδειξαν ότι «διάβηκαν τον Ρουβίκωνα» αλλά επέστρεψαν σε μια στοιχειώδη κανονικότητα, ώστε να κατανοήσουμε οι θεατές, με τον καλύτερο παραστατικό τρόπο, ότι  είναι ανάγκη να στοχαζόμαστε τα πράγματα που φέρνουν την ευτυχία, αφού όταν υπάρχει ευτυχία έχουμε «αγκαλιά» τον κόσμο όλον, ενώ όταν αυτή λείπει κάνουμε το οτιδήποτε  για να την γευτούμε, όντες νέοι αλλά και ώριμοι. Άρα, η υγεία της ψυχής είναι πρωταρχικός στόχος ανθρώπινου όντος.

Στην εξέλιξη του θέματος, συνάντησα εξαιρετικές σκηνές, ευρηματικά, έως συγκινητικά κομμάτια, ως διδακτικές σεκάνς στα κινηματογραφικής ροής μέρη. Για παράδειγμα, έξοχο το εύρημα της μοιρασιάς σε μια ομάδα κοινών στόχων, με το τσιγάρο από χέρι σε χέρι, από στόμα σε στόμα, ως μια υπογράμμιση της ανθρώπινης ανάγκης για μοίρασμα. Πόσο όμορφα ήρθε στο προσκήνιο το ρήμα «μοιράζομαι». Στις μέρες μας το θέσαμε στο περιθώριο, εξαιτίας συμφερόντων. Μοιράζομαι θα πει μετέχω στον πόνο, στην αγωνία, στη χαρά, στη λύπη του άλλου, αλλά και εξομολογούμαι τα εσώψυχά  μου σε κάποιον. Όπως συμβαίνει στις συνεδρίες των ηρώων στην αίθουσα ψυχοθεραπείας τους.

Παράλληλα, η παράσταση δίνει αφορμές για συλλογισμούς. Για παράδειγμα,  η επικούρειος  θεωρία είναι μια πολιτική θεωρία, έχει να κάνει με την αντίσταση στον κομφορμισμό, με το να βρίσκεις τρόπους να επιβιώσεις ενάντια στο κατεστημένο. Δεν είναι μόνο ένας επαγγελματικός ή  ένας  σεξουαλικός προσανατολισμός, αλλά και ένας μηχανισμός επιβίωσης, που πρέπει να βρεις μέσα στο σύστημα που δεν είναι φιλικό απέναντί σου.

Ο σκηνοθέτης, έχοντας ως συνοδοιπόρους  στην πορεία του την ομάδα ηθοποιών  που επέλεξε ή τον επέλεξαν, φέρνει στη σκηνή και αφήνει να ακουστούν ιστορίες ανθρώπων που  δεν έχουν ισορροπία μέσα τους, αλλά πάσης φύσεως στεγανά που τους  οδηγούν στη μερίδα των  ψυχασθενών.  Πρόκειται για μαρτυρίες ατόμων που υπέφεραν από την απαξιωτική συμπεριφορά  ενός κοινωνικού περιβάλλοντος , από περιστατικά  κάθε είδους βίας. Είτε λεκτικής είτε σωματικής.

Ο ένας κορμός της παράστασης αντλεί έμπνευση από την επιστολή «Προς Μενοικέα»  του Επίκουρου και ο έτερος από τα κείμενα των σημερινών ανθρώπων.  Είναι μια απόπειρα,  η πρώτη στο θέατρο για την ακρίβεια, να δημιουργηθεί μια αίσθηση (ψευδαίσθηση, έστω)  κοινότητας που δεν υπήρξε ποτέ. Εξαιρώ τη μυθοπλασία του Βασίλη Κατσικονούρη στο θεατρικό του έργο «Εντελώς αναξιοπρεπές», το οποίο είναι μεν εμπνευσμένο από  μια πραγματικότητα που υφίσταται σε όλον τον κόσμο, την ύπαρξη ψυχιατρείων, αλλά όχι από  βιωματικές ιστορίες. 

Πρόκειται για μια ηθικοπλαστική μεν παράσταση, με αιχμηρή  σάτιρα και χιούμορ, εξ ου και η αρχαιοελληνική λέξη «παυσίλυπος» στον τίτλο, αλλά και με  στημένο έναν «καθρέφτη» στη σκηνή, που τον σχηματοποιούν οι ηθοποιοί, τα λόγια, οι φωτισμοί του Σωτήρη Ρουμελιώτη, η μουσική του Γιώργου Χρυσικού, η κίνηση της Ιωάννας Μήτσικα, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Απόστολου Αποστολίδη και, φυσικά, ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός του Δαμιανού Κωνσταντινίδη, ώστε ο θεατής  να «βλέπει» το  «είδωλό»  του ως δυνάμει  ψυχασθενή, δεδομένου ότι στην εποχή μας  οι άνθρωποι νοσούν ψυχικά – κατά κάποιο τρόπο – είτε το γνωρίζουν είτε όχι.

Ταυτότητας παράστασης

Σύνθεση κειμένου παράστασης – Σκηνοθεσία Δαμιανός Κωνσταντινίδης

Σκηνικά – Κοστούμια Απόστολος Αποστολίδης

Μουσική Γιώργος Χρυσικός

Κίνηση Ιωάννα Μήτσικα

Φωτισμοί Σωτήρης Ρουμελιώτης

Ηθοποιοί

Θάνος Διμηνάς, Ελένη Μακίσογλου, Γιάννης Μονοκρούσος, Αντιγόνη Μπάρμπα, Δανάη Τσιοπλή

Φωτογραφίες Buba Soso Gabedava

Γραφιστικά Nastyl

Stagemanager Αντωνία Γεωργιάδου

Διεύθυνση παραγωγής & Επικοινωνίας Στέλλα Τενεκετζή

Παραγωγή Angelus Novus

Οργάνωση παραγωγής Electra Social Company

Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

ΠΑΥΛΟΣ  ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement

Προτεινόμενα