Connect with us

Πολιτισμός

Η παράσταση – θρύλος «Το έκτο Πάτωμα»  στη  Θεσσαλονίκη

Η-παράσταση-–-θρύλος-«Το-έκτο-Πάτωμα»- στη -Θεσσαλονίκη

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Έργο του 1937, σε τρεις πράξεις και εννέα σκηνές.

Τριάντα δύο χρόνια μετά την θρυλική πλέον παρουσίασή του στο θέατρο «Περοκέ» (1991-92) ο Γιώργος Βάλαρης σκηνοθετεί και αναβιώνει  τη μουσική  παράσταση «Το έκτο πάτωμα»,  μ’ ένα επιτελείο ταλαντούχων  καλλιτεχνών.

Με άξονα την κωμωδία που χαρακτηρίζει την επιτυχημένη διασκευή της Άννας Παναγιωτοπούλου στο δημοφιλές έργο του Αλφρέντ Ζερί -που έχει μεταφραστεί και παιχτεί με τεράστια επιτυχία σχεδόν σε όλο τον κόσμο από το 1938 ως σήμερα-  ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου  δημιούργησαν ίσως τα πιο γνωστά και αγαπημένα τραγούδια που ακούστηκαν ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες σε θεατρική παράσταση, ( «Τι ώρα είναι, τι μέρα είναι και ποιά χρονιά», «Το τραγούδι της κουτσομπόλας», «Το τραγούδι της ζήλειας», «Η κουπαστή» κ α).

Υπόθεση

Η ιστορία του έργου, παρότι διαδραματίζεται στο Παρίσι της δεκαετίας του ’30, παραμένει διαχρονική και επίκαιρη. Οι ένοικοι μιας πολυκατοικίας ζούνε χτυπημένοι από την κρίση της εποχής και η καθημερινότητα των ενοίκων του «Έκτου πατώματος» ξεδιπλώνεται μέσα από τους έρωτες, τις συγκρούσεις, τους ατελείωτους καβγάδες αλλά και τα όνειρα που κάνει ο καθένας για τη ζωή του. Στους πρώτους ορόφους κατοικούν οι πλούσιοι αστοί. Ενώ στους τελευταίους ορόφους, που δεν είχαν ασανσέρ, οι πλέον οικονομικά εξαθλιωμένοι. Στο Παρίσι του έργου, λίγο πριν από τον πόλεμο, επικρατεί τεράστια οικονομική κρίση. Φτώχεια, έλλειψη φαρμάκων, πανδημία. Ζοφερή κατάσταση.

Όνειρα μικρά και μεγάλα, όνειρα που  δίνουν σε κάθε άνθρωπο τη δύναμη να αντέξει  τις δυσκολίες της καθημερινότητάς. Μόνο που μέσα στην πορεία του έργου, οι ήρωες θα συνειδητοποιήσουν ότι πάνω και πέρα από τα όνειρα -που δυστυχώς τόσο σπάνια γίνονται πραγματικότητα- υπάρχει η αγάπη, η συντροφικότητα, η αλληλεγγύη, η αίσθηση ότι παραμένουμε ενωμένοι απέναντι σε κάθε δυσκολία. Και μόνο μέσα από αυτή την αίσθηση μπορούμε να βγούμε  αληθινοί νικητές στο παιχνίδι της ζωής. 

Η παράσταση

 Μείγμα παλιάς μουσικής κωμωδίας με απόηχους του Βοντβίλ, ελληνικής φαρσοκωμωδίας, με δόσεις ηθογραφίας. Επιθεώρηση, πες, με νουμερίστικη διαμόρφωση προσώπων. Θέαμα με  «εξωτικά» εφέ στην πλοκή του μύθου. Όλα αυτά αναμεμιγμένα και με το γλωσσικό και χιουμοριστικό ήθος που μαζικά διαμορφώνει η τηλεόραση, συνθέτουν τη διασκευή του έργου «Το έκτο Πάτωμα» του Ελβετού  Αλφρέντ Ζερί από την Άννα Παναγιωτοπούλου. Από μια άλλη οπτική γωνία, θα μπορούσαμε να την πούμε και κωμωδία καταστάσεων με γρήγορο ρυθμό δράσης, αλλά και κωμωδία χαρακτήρων που περιγράφει πρόσωπα σκιαγραφώντας με ακρίβεια τα ψυχολογικά και ηθικά τους χαρακτηριστικά.

 Η διασκευή και η εναρμονισμένη μ’ αυτήν παράσταση του Γιώργου Βάλαρη, παρασάγγας απέχουν από τον τυπικά ηθογραφικό χαρακτήρα της κωμωδίας του Ζερί, η οποία ακτινοβολεί με την αφτιασίδωτη απλότητα και καθημερινότητα του μύθου και των προσώπων της. Στη τωρινή παράσταση, το μουσικό μέρος είναι θαυμάσιο, η πρόζα μένει στα  χέρια των ηθοποιών, οι οποίοι αβοήθητοι κάνουν ό,τι πρεσβεύει η μανιέρα τους ή η εμπειρία τους ή το ένστικτό τους. Δεν υπάρχει καμία χημεία μεταξύ τους, λειτουργούν σαν μονάδες στη σκηνή  και μόνο στα χορικά ομονοούν και αποδίδουν έργο συνόλου.

 Το «Έκτο Πάτωμα» είναι μια κωμωδιογραφική , ασφαλώς, της «Αυλής των Θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε μια πολυκατοικία λαϊκής συνοικίας στο Παρίσι.

 Κι εδώ, όπως συνέβη και στο πρώτο ανέβασμα του έργου- θρύλος πια,  βλέπουμε μια «Αυλή» συνύπαρξης, φιλίας, τριβών, ζευγαρώματος, μεταξύ των ενοίκων της. Άνθρωποι βασανισμένοι αλλά καλόψυχοι και ομόψυχοι συμπαραστάτες στην ανάγκη του συγκάτοικου, συνθέτουν το μωσαϊκό μιας καθημερινότητας με τις καλές και άσχημες πλευρές της. Χαρές και λύπες, ελπίδες και απογοητεύσεις.

 Η διασκευή (Άννα Παναγιωτοπούλου – Πλάτων Μαυρομούστακος) κράτησε  τον σκελετό του μύθου και των προσώπων, για να το ντύσει με πρόσθετες αναπαραστατικές σκηνές, τραγούδια, χορογραφίες, επιθεωρησιακά στιγμιότυπα. Όλα τα παραπάνω αγαπήθηκαν από γενιές πολλές στο πέρασμα των χρόνων κι εξακολουθούν να προκαλούν συγκίνηση και ικανοποίηση. Ίσως, οι υποκριτικές συνήθειες ορισμένων μελών του θιάσου να επέβαλαν μια προσαρμοσμένη σ’ αυτές διασκευή, αλλά εφόσον η σκηνοθεσία του Γιώργου Βάλαρη δεν είχε καμία αντίρρηση, πολύ καλά έκαμαν.

 Η παράσταση είναι δομημένη στο πρότυπο της παλιάς επιτυχίας, δε βλέπουμε κανένα καινοτόμο  στοιχείο, κανένα εύρημα, εκτός από τις  φρέσκες ερμηνείες των ηθοποιών. Μοιάζει λες και η μεγαλύτερη συμβολή του κ. Βάλαρη στο όλο πόνημα είναι η συγκέντρωση ηθοποιών στο σανίδι, η προσοχή του μην ξεστρατίσει ο θίασος  από την πεπατημένη,  παρά κάποια πρόταση πάνω στο ίδιο το έργο. Μπορεί, από μόνο του το «Έκτο πάτωμα»  να αποτελεί λαϊκό θέαμα και η επιτυχία να είναι εγγυημένη, αλλά αυτό δεν αφαιρει από τον σκηνοθέτη  τη δυνατότητα να βάλει τις προσωπικές του πινελιές κι όχι  να καταλήγει ως αυτός που χαράσσει την χωροταξία και μόνον. 

Θα πρέπει να πω ότι σε ερμηνευτικό επίπεδο είναι ευδιάκριτες δυο βασικές υποκριτικές κατευθύνσεις. Εκείνες που αναλογούν  περισσότερο στο δραματουργικό ήθος του πρωτοτύπου και στον χαρακτήρα του ρόλου:  Κώστας Μακεδόνας (Μαξ Λεσκαλιέ), Δανάη Λουκάκη (Ζαν), Μαριαλένα Ροζάκη (Εντβίζ Οσπώ), Βασίλης Αθανασόπουλος (Ζονβάλ), Σταύρος Παρχαρίδης (Γιατρός)   κι εκείνες που προσιδιάζουν στο επιθεωρησιακό ύφος: Υρώ Μανέ (Ζερμαίν Λεσκαλιέ), Αρμάν Εδουάρδος Μενετιάν (Ζοζό),  Ελένη Καστάνη (Κυρία Μαρέ), Ευαγγελία Μουμούρη (Η κυρία με τα γκρι). Όσο για τον Δημήτρη Πιατά, είναι μια κατηγορία από μόνος του, που άλλος την ασπάζεται κι άλλος την απορρίπτει ασυζητητί.

 «Όλα, θέλω να τα ξέρω όλα/ όχι επειδή είμαι κουτσομπόλα/ δεν το κάνω από κακό/ θέλω να ’χω υλικό». Κι αν οι στίχοι φέρνουν στο μυαλό αυτομάτως τη φοβερή (πρώτη) ερμηνεία της Άννας Παναγιωτοπούλου, η Υρώ Μανέ καταφέρνει μια εντελώς δική της και αυθύπαρκτη εκτέλεση.  Υποδύεται τη Ζερμέν Λεσκαλιέ, τον θρυλικό ρόλο της Άννας Παναγιωτοπούλου.

Οι  γνωστοί ρόλοι ερμηνεύονται από  παλιούς και νέους ηθοποιούς, η δε  αφήγηση  «ως πνεύμα του  έκτου πατώματος» που τη θέλει η σκηνοθεσία, θα μπορούσε και να εκλείψει εντελώς, αλλά ευτύχησε να ανατεθεί στην εξαίρετη Μίρκα Παπακωνσταντίνου, οπότε πήρε μια κάποια υπόσταση.

Η  Ευαγγελία Μουμούρη, ηθοποιός   προικισμένη με πληθώρα προσόντων -υποκριτικά, φωνητικά, σκηνική παρουσία-  ερμηνεύει την «Κυρία με τα Γκρι» με μπρίο αλλά με  παραπανίσια ακκίσματα, ενώ στο κείμενο είναι μια γυναίκα μυστηριώδης, ευγενική, φινετσάτη, ρομαντική.  Αλλά η φρέσκια «Κυρία με τα Γκρι»  είναι ο  ρόλος που ανέπτυξε η διασκευή της Άννας Παναγιωτοπούλου.

Πολύ καλή και η Δανάη Λουκάκη, ως Ζαν. Ταλαντούχο, όμορφο κι υπέροχο  πλάσμα η Δανάη, ξεχωρίζει  και δικαίως επαινείται.

Η νοικοκυρά της Ελένης Καστάνη στα μέτρα και τα σταθμά που μας έχει συνηθίσει η καλή ηθοποιός. Φιλότιμες προσπάθειες βλέπουμε  και από τους υπόλοιπους νέους ηθοποιούς που κάνουν ό,τι  μπορούν, αβοήθητοι κι αυτοί από σκηνοθετικές οδηγίες.

Αυτός που δίνει ένα ρεσιτάλ βλακείας είναι ο αχαρακτήριστος Δημήτρης Πιατάς. Με μια γκραν γκινιόλ μανιέρα,  φωνασκεί αναίτια,  σχεδόν ουρλιάζει άνευ λόγου, αλλάζει ύφος αναίτια, θαρρείς και παίζει ( λέμε τώρα)  σε πέντε έργα ταυτόχρονα. Όπως φαίνεται, ο σκηνοθέτης ούτε τον έβλεπε ούτε τον άκουγε στις πρόβες.  Τι κρίμα.

 Σημειώνω, πως η  παρουσία του  Κώστα Μακεδόνα στη σκηνή χαιρετίζεται με ενθουσιασμό από τους θεατές. Άλλωστε, ο σπουδαίος  τραγουδιστής τα καταφέρνει  και στην υποκριτική.

 Μοναδικά σκηνικά στοιχεία πιστά στο κλίμα και στην εποχή του έργου  (με τα δεδομένα της διασκευής) είναι η κατασκευή  του Μανώλη Παντελιδάκη και τα κοστούμια του Χάρη Σουλιώτη.

Η εξαιρετική συνεργασία του μαέστρου Σταμάτη Κραουνάκη και της εμβληματικής, πια, στιχουργού- ποιήτριας  Λίνας Νικολακοπούλου, γέννησαν το 1991 αυτά τα υπέροχα τραγούδια που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα έχουν τη γλύκα του φρέσκου, του αναλλοίωτου, του αλέγκρο, ζωντανού, εύθυμου χαρακτήρα, ώστε να  αποκαλούνται διαχρονικά.

 Επίλογος

Το έργο ήταν μια διασκευή στο πρωτότυπο ομώνυμο έργο του Ελβετού συγγραφέα Αλφρέντ Ζερί που ανέβηκε για πρώτη φορά το 1937.

Έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες και έχει κάνει χιλιάδες παραστάσεις σ’ όλο τον κόσμο. Μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη το ’40 σε γαλλική παραγωγή αλλά και στην τηλεόραση στη Δυτική Γερμανία του 1954 και στην Ολλανδία του 1961.

Στην χώρα μας το πρωτοπαρουσίασε η Μαρίκα Κοτοπούλη το ’38 με αρκετές επαναλήψεις μέσα στα χρόνια με τελευταία της το ’52, όπου ήταν και η τελευταία της εμφάνιση λίγο πριν τον θάνατο της. Συμπρωταγωνιστής σε εκείνη την παράσταση ήταν ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο οποίος παρουσίασε το έργο ξανά την σεζόν 1964-’65 με τον τίτλο ‘Οι Κυρίες της Αυλής‘ όπου μεταφέρθηκε το 1966 στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου με τον ίδιο τίτλο.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Αλφρέντ Ζερί
Διασκευή: Άννα Παναγιωτοπούλου – (Πλάτων Μαυρομούστακος)
(Γιώργος Βάλαρης και ο θίασος)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Βάλαρης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Χάρης Σουλιώτης
Σχεδιασμός φωτισμού: Λευτέρης Παυλόπουλος
Χορογραφία: Μάρκος Γιακουμόγλου
Μουσική ενορχήστρωση: Δημήτρης Ανδρεάδης
Βίντεο: Τεντ Ζωγράφος
Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Βοηθός παραγωγής: Γιώργος Γερανάκης
Βοηθός σκηνοθέτη-παραγωγής : Κωνσταντίνος Φρίγγας
Βοηθός Β’ σκηνοθέτη: Φαίη Σούκου
Βοηθός σκηνογράφος: Ελίνα Δράκου
Φωτογράφος promo: Γιώργος Καλφαμανώλης
Φωτογράφος Παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer παράστασης: Φώτης Φωτόπουλος

Πρωταγωνιστούν (με σειρά εμφάνισης):

Υρώ Μανέ (Ζερμαίν Λεσκαλιέ), Κώστας Μακεδόνας (Μαξ Λεσκαλιέ), Ελένη Καστάνη (Κυρία Μαρέ), Δανάη Λουκάκη (Ζαν), Μαριαλένα Ροζάκη (Εντβίζ Οσπώ), Αρμάν Εδουάρδος Μενετιάν (Ζοζό), Βασίλης Αθανασόπουλος (Ζονβάλ), Σταύρος Παρχαρίδης (Γιατρός), Ευαγγελία Μουμούρη (Η κυρία με τα γκρι) και ο Δημήτρης Πιατάς (Οσπώ)

Η Μίρκα Παπακωνσταντίνου είναι «Το Πνεύμα του Έκτου Πατώματος»

Συμμετέχουν οι μουσικοί:

Πιάνο: Δημήτρης Κίκλης
Ακουστικό μπάσο: Αποστόλης Παρασκευαίδης
Ακορντεόν: Άρτεμις Βαβάτσικα

ΠΑΥΛΟΣ  ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Πολιτισμός

«Ικέτιδες» του Αισχύλου στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

«Ικέτιδες»-του-Αισχύλου-στο-Αρχαίο-Θέατρο-Φιλίππων

Εξήντα χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση του έργου στην Επίδαυρο, το Θέατρο του Νέου Κόσμου σε συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης – Καρόλου Κουν ανεβάζει τις Ικέτιδες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη: ένα ποιητικό αλλά και βαθιά πολιτικό έργο στο κέντρο του σύγχρονου προβληματισμού για την έννοια του ασύλου σε μια δημοκρατική κοινωνία – ιδιαίτερα όταν στη θέση του διωκόμενου βρίσκονται οι γυναίκες.

Οι Ικέτιδες παρουσιάζονται το Σάββατο 27 και την Κυριακή 28 Ιουλίου στις 21.30 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 67ου Φεστιβάλ Φιλίππων.

Στο έργο (που είναι το πρώτο και το μοναδικό που έχει διασωθεί από την τετραλογία του Αισχύλου «Δαναΐδες») πρωταγωνιστεί ένα συλλογικό γυναικείο πρόσωπο: ο Χορός των πενήντα Δαναΐδων που, μαζί με τον πατέρα τους Δαναό εγκαταλείπουν τη Λιβύη και την Αίγυπτο και ζητούν άσυλο στην πόλη του Άργους. Σαν την προγόνισσά τους την Ιώ, που η Ήρα καταδίωκε ανελέητα στέλνοντάς της μια ενοχλητική βοϊδόμυγα, τον «οίστρο», για να την βασανίζει, οι Δαναΐδες πασχίζουν τώρα να ξεφύγουν από τους πενήντα γιους του Αιγύπτου που απαιτούν να τις παντρευτούν με τη βία. Ο μύθος θέτει το ζήτημα της ταυτότητας και της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, εξιστορώντας παράλληλα το χρονικό της εγκατάστασης και της επικράτησης του ελληνικού φύλου στη χώρα των Πελασγών, των λεγόμενων «Προελλήνων». Οι Δαναΐδες Ικέτιδες μιλούν για τις ανάγκες που οδηγούν τους ανθρώπους να ξεριζωθούν από τη γη τους, την άγρια μοίρα του πρόσφυγα, την αξία της δικαιοσύνης, τις αρχές της δημοκρατίας. Πάνω απ’ όλα όμως μιλούν για τον αγώνα της Γυναίκας ενάντια στον Άνδρα που με τη βία ζητά να της επιβληθεί.

Η παράσταση ενώνει λυτρωτικά τις φωνές των αρχαίων ηρωίδων με εκείνες των σημερινών, μέσα από έναν εντυπωσιακό Χορό δεκαπέντε νέων γυναικών, με προεξάρχουσες στο λόγο την Λένα Παπαληγούρα και την Λουκία Μιχαλοπούλου (στους ρόλους της Υπερμνήστρας και της Αμυμώνης αντίστοιχα).

Τον Χορό απαρτίζουν μέλη της γυναικείας χορωδίας Chóres, νέες ηθοποιοί- σπουδάστριες της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης και χορεύτριες- ακροβάτισσες της ομάδας «Και όμως κινείται» (με κορυφαία την Χριστίνα Σουγιουλτζή).

Στον ανδρικό ρόλο του Πελασγού, βασιλιά του προελληνικού πελασγικού φύλου-που πιστεύεται ότι υπήρξε μητρογραμμικό- η Λυδία Κονιόρδου.

Τις δύο μορφές της πατριαρχικής εξουσίας ενσαρκώνουν ο Άκης Σακελλαρίου και ο Γιάννης Τσορτέκης.

Μετάφραση Ιωάννης Γρυπάρης

Επεξεργασία κειμένου και δραματουργίας – Σκηνοθεσία Μαριάννα Κάλμπαρη

Σκηνικά – Κοστούμια Χριστίνα Κάλμπαρη

Μουσική σύνθεση Χαράλαμπος Γωγιός

Χορογραφία Χριστίνα Σουγιουλτζή

Σχεδιασμός φωτισμών Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός σκηνοθέτιδας Μαριλένα Μόσχου

Βοηθοί σκηνογράφου ενδυματολόγου Κυριακή Φόρτη, Κατερίνα Κυρτάτου

Μουσική διδασκαλία Ειρήνη Πατσέα, Σιμέλα Εμμανουηλίδου

Συντονισμός παραγωγής CHÓRES Βερονίκη Κρικώνη

Διεύθυνση παραγωγής Μαρίνα Γαβριηλίδου

Παίζουν (αλφαβητικά): Λυδία Κονιόρδου (Πελασγός), Λουκία Μιχαλοπούλου (Αμυμώνη), Λένα Παπαληγούρα (Υπερμνήστρα), Άκης Σακελλαρίου (Δαναός), Γιάννης Τσορτέκης (Αιγύπτιος Κήρυκας)

Κορυφαία χορεύτρια Χριστίνα Σουγιουλτζή

Κορυφαίες CHÓRES (αλφαβητικά) Ελένη Βασιλάκη, Κωνσταντίνα Γιαννοπούλου, Γιώτα Δημητρακοπούλου, Φανή Λύκου, Ιόνυ Μοσχοβάκου, Δάφνη Παγουλάτου, Ελένη Πούλιου, Ελίνα Σταμοπούλου, Δανάη Στεργίου, Νικολάια Τριανταφύλλου

Κορυφαίες Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης (αλφαβητικά) Νεφέλη Δοδοπούλου, Μυρτώ Καπώλη, Ρένια Κρητικού, Άννα Μωρόγιαννη

Συμπαραγωγή Θέατρο του Νέου Κόσμου – Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

«Ικέτιδες» του Αισχύλου

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Σάββατο 27 – Κυριακή 28 Ιουλίου, ώρα 21.30

Τιμές Εισιτηρίων: Γενική είσοδος 22 ευρώ, μειωμένο 18 € (ανέργων, φοιτητικό, πολυτέκνων, ΑμεΑ, άνω των 65 ετών)

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.more.com/theater/iketides-tou-aisxylou-periodeia-1/

Προπώληση

Καβάλα: Κέντρο πληροφόρησης επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από τις 10:00 μέχρι τις 14:00 και από τις 18:00 μέχρι τις 21:00, ενώ τις ημέρες των παράστασεων θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του Αρχαίο Θεάτρου Φιλίππων από τις 19:30 το απόγευμα.

Κρηνίδες: Café «Προσκήνιο», Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, τηλ. 2510516090

Δράμα: «Americanino 30» Γ. Παπανδρέου 30, Τηλ. 2521058206

* Απαγορεύεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης.

**Για άλλη μία χρονιά, θα υπάρξει δυνατότητα μεταφοράς θεατών από λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας από και προς το αρχαίο θέατρο Φιλίππων με την επίδειξη εισιτηρίου της εκάστοτε θεατρικής παράστασης και ειδικό αντίτιμο 4.00€.

Αναχώρηση από το ΚΤΕΛ Καβάλας στις 19.15 και επιστροφή μετά το πέρας της παράστασης.

Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 ώρες γραφείου.

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Παράλληλες δράσεις Cosmopolis Festival 2024 – CosmoKid

Παράλληλες-δράσεις-cosmopolis-festival-2024-–-cosmokid

Παράλληλες δράσεις Cosmopolis Festival 2024 – CosmoKids Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το Cosmopolis Festival θα φιλοξενήσει από τις 29 Ιουλίου ως τις 3 Αυγούστου δημιουργικές δραστηριότητες και παιχνίδια για παιδιά στο πλαίσιο της ενότητας Cosmokids. Όλες οι δράσεις του CosmoKids θα λάβουν χώρα στο παρκάκι στο ξεκίνημα της Θεοδώρου Πουλίδου (ανεβαίνοντας αριστερά).

Δευτέρα 29 και Τρίτη 30 Ιουλίου – “Διαβάζω παίζω ζωγραφίζω” με την Μπιζιάνα Καλλιόπη και Μπιζιάνα Νόπη: Η δραστηριότητα θα αποτελείται από τρεις ενότητες. Στην πρώτη θα γίνουν παιχνίδια γνωριμίας, εμψύχωσης της ομάδας και φιλαναγνωσίας. Στη δεύτερη θα διαβαστεί με παιδαγωγικό τρόπο μια καλοκαιρινή ιστορία. Στην τρίτη θα τα παιδιά θα ζωγραφίσουν απελευθερώνοντας τη φαντασία τους, με έναυσμα την ιστορία που θα έχουν ακούσει. Στο τέλος θα στηθεί μια μικρή έκθεση με τα έργα των παιδιών.

Τρίτη 30 Ιουλίου “Ταξιδιάρικα Παραμύθια” – Παραμυθάδες: Σε αυτήν την ξεχωριστή δραστηριότητα, θα ζωντανέψουν οι ήρωες των παραμυθιών και οι μικροί φίλοι θα τους συντροφεύσουν σε φανταστικές περιπέτειες. Θα μάθουν πώς οι ήρωες αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις, θα ανακαλύψουν καινούριους φίλους και θα δημιουργήσουν τις δικές τους ιστορίες.

Την Τετάρτη 31 Ιουλίου – Artattack: η ομάδα των Artattack αναλαμβάνει την διασκέδαση των νεαρότερων φίλων του φεστιβάλ με ένα πρόγραμμα έκπληξη.

Την Πέμπτη 1 Αυγούστου – “Cosmoπαιχνίδια” από την Fanta Lou: Πρόκειται για παιχνίδια από όλο τον κόσμο αφιερωμένα αντίστοιχα στις χώρες που θα φιλοξενηθούν. Κάθε παιχνίδι θα προέρχεται από την εκάστοτε χώρα, δίνοντας την ευκαιρία στα παιδιά να έρθουν σε επαφή με την κουλτούρα της, διασκεδάζοντας.

Παρασκευή 2 και Σάββατο 3 Αυγούστου – “Ανακαλύπτοντας τον Κόσμο” με την Τζέλλα Καραλή: Οι δραστηριότητες είναι εμπνευσμένες από τις φιλοξενούμενες χώρες, την όμορφη πόλη της Καβάλας και το φυσικό περιβάλλον. Μέσα από παιχνίδια, χειροτεχνίες και διαδραστικές δραστηριότητες, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν διαφορετικούς πολιτισμούς, να ανακαλύψουν την ιστορία της Καβάλας και να ευαισθητοποιηθούν για το περιβάλλον. Για περισσότερες πληροφορίες σxετικά με το φετινό Cosmokids, αλλά και τις υπόλοιπες παράλληλες δράσεις του Cosmopolis Festival 2024, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του φεστιβάλ cosmopolisfestival.gr.

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

«ΑΜΛΕΤ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ από την «5η Εποχή» στο 67ο Φεστιβάλ Φιλίππων!

«ΑΜΛΕΤ»-του-Ουίλιαμ-Σαίξπηρ-από-την-«5η-Εποχή»-στο-67ο-Φεστιβάλ-Φιλίππων!

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ο « Άμλετ», κορυφαίο έργο του Ουΐλιαμ Σαίξπηρ, αποτελείται από 2490 στίχους. Ανέβηκε πρώτη φορά το 1602 με πλήρη τίτλο «Tragicall Historie of Hamlet, Prince of Denmarke». Στην Ελλάδα διδάχθηκε το 1937, στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, με Άμλετ τον Αλέξη Μινωτή και το 1957, με πρωταγωνιστή (και σκηνοθέτη) τον ίδιο. Από τότε το έργο έχει επαναληφθεί αρκετές φορές.

Στον «Άμλετ» παρακολουθούμε την αντινομία «ηθικότητα – χυδαιότητα – εξευτελισμός και συμφέρον» να εκτυλίσσεται ως θεατρική πράξη, με πρωταγωνιστές τα πρόσωπα της αυλής της Ελσινόρης.

Ο βασιλιάς της Δανίας (πατέρας τού Άμλετ) σ’ έναν νικηφόρο πόλεμο, σκοτώνει τον βασιλιά της Νορβηγίας, ενώ ο Φόρτινμπρας, ο γιος του βασιλιά της Νορβηγίας, ετοιμάζεται για έναν νέο πόλεμο.

Ο πατέρας του Άμλετ δολοφονείται από τον αδερφό του Κλαύδιο, ο οποίος παντρεύεται την γυναίκα του σφετεριζόμενος τον θρόνο. Το φάντασμα του νεκρού του πατέρα αποκαλύπτει στον Άμλετ την αλήθεια.

«Πρέπει να ξέρεις. Ότι το φίδι πού δάγκασε τον πατέρα σου
Πήρε μετά, και φόρεσε το στέμμα του…»

Ο Άμλετ αισθάνεται οργισμένος με την υφαρπαγή του θρόνου από τον θείο του και βαθιά δυσαρεστημένος από την απόφαση της μητέρας του, Γερτρούδης, να ενδώσει ερωτικά με τον αδερφό του άντρα της.

«Δεν είχαν φύγει ακόμα τα χώματα από το πέλμα της…
Έγινε γυναίκα του αδελφού του…»

Η υπόθεση της τραγωδίας αρχίζει να ξετυλίγεται. Ο Άμλετ σχεδιάζει να αποκαλύψει την ενοχή του Κλαύδιου παριστάνοντας τον τρελό.

Ο Άμλετ πηγαίνει να συναντήσει την μητέρα του, ακούγοντας όμως ένα θόρυβο πίσω από μια κουρτίνα τείνει το σπαθί του και κατά λάθος σκοτώνει τον Πολώνιο. Από την άλλη, η κόρη του Οφηλία, γεμάτη θλίψη τρελαίνεται και πνίγεται σε ένα ποτάμι. Η δυσάρεστη εξέλιξη των γεγονότων θα μεταβάλλει τον Άμλετ σ’ ένα τραγικό ον, υποταγμένο στις νέες δραματικές εξελίξεις που έρχονται.

Ο Λαέρτης, γιος του Πολώνιου κι αδερφός της Οφηλίας επιστρέφει από τη Γαλλία γεμάτος οργή.

Ο Κλαύδιος εκμεταλλεύεται την οργή του Λαέρτη προς τον Άμλετ και τους προτείνει να μονομαχήσουν. Η μάχη όμως είναι στημένη: το σπαθί του Λαέρτη έχει δηλητήριο, όπως και το κρασί στο ποτήρι του Άμλετ. Κατά τη διάρκεια της μάχης η Γερτρούδη πίνει από το δηλητηριασμένο κρασί και πεθαίνει.

Ο Λαέρτης τραυματίζει τον Άμλετ, αλλά τραυματίζεται και ο ίδιος βαριά. Προτού ξεψυχήσει, αποκαλύπτει το σχέδιο δολοφονίας του Κλαύδιου εναντίον του Άμλετ. Ο Άμλετ, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή από το δηλητήριο, καταφέρνει να σκοτώσει τον Κλαύδιο. Στη σκηνή καταφθάνει ο Φόρτινμπρας, ο Νορβηγός φιλόδοξος πρίγκιπας που έρχεται εναντίον της Δανίας με τον στρατό του. Ο Οράτιος, έμπιστος φίλος του Άμλετ, αφηγείται όσα έχουν συμβεί κι ο Νορβηγός πρίγκιπας διατάζει να αποδοθούν τιμές στο νεκρό Άμλετ.

Βεβαίως, ο παραλληλισμός του Άμλετ με τον Ορέστη γίνεται αρχικά φανερός, εφόσον και οι δύο θέλουν να εκδικηθούν το θάνατο τους πατέρα τους. Παρόλα αυτά, ο φόνος της Κλυταιμνήστρας είναι προαποφασισμένος από τον ίδιο τον Απόλλωνα, από την παγκόσμια τάξη, ενώ στον Άμλετ η θεϊκή τάξη κατέρχεται και αποκαλύπτεται στο επίπεδο της προσωπικής συνείδησης, μέσα από το φάντασμα του Πατέρα.

Οι θάνατοι στο τέλος της τραγωδίας, θα λέγαμε, ξεπλένουν την κοινωνική σαπίλα που επικρατεί στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, αφήνοντας μία ερώτηση να πλανάτε μέσα από τα λόγια του Άμλετ:

«Να ζεις. Να αντέχεις, σωπαίνοντας μια μοίρα που σε ταπεινώνει ή να μη ζεις; Αυτή είναι η ερώτηση».

Η αφάνταστη δυσκολία του να μιλήσει κανείς για τον ‘Άμλετ, ή µάλλον η αμηχανία που γεννά ένα τέτοιο εγχείρημα, έχει σχέση µε την κοινότοπη διαπίστωση ότι για το έργο του Σαίξπηρ, και μάλιστα για την συγκεκριμένη τραγωδία, έχουν γραφεί τα πάντα.

Η σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη, παρόλα αυτά, δέχτηκε ότι υπάρχει ένα προκλητικό πλεόνασα, που ο Σαίξπηρ συνεχώς παράγει. Μάλλον, εξαιτίας της πολυσημίας και της πληθώρας ερμηνειών που έχουν τελικά συμπιέσει και σχεδόν εξαφανίσει την ιστορική σηµασιοδότηση του έργου του, δηλ. την συνάρτησή του µε τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής, με τον ρόλο του θεάτρου, με την έννοια της αισθητικής απόλαυσης.

Έτσι, στην παράσταση αντιλαμβανόμαστε ότι ο ‘Άμλετ έχει αποτελέσει τον προνομιακό χώρο κατασκευής της φιλελεύθερης αστικής εκδοχής της τέχνης, ως αποτύπωση μιας πανανθρώπινης και δια-ιστορικής ουσίας, ανεπηρέαστης από πολλαπλές κοινωνικές, πολιτισμικές, φυλετικές και, κυρίως, ιστορικές διαφορές.

 Αυτές οι τελευταίες, συνήθως, εμφανίζονται ως «ιστορικό πλαίσιο», το οποίο όμως δεν συγκροτεί συγχρονική ανάγνωση, διότι η απομόνωση του κειμένου από τις συνθήκες παραγωγής του, θέτει τον χρόνο εκτός ιστορίας, εξού και τα περί υπερβατικής τέχνης.

Ο Άμλετ, όπως και ο Οιδίποδας, είναι ο κατεξοχήν τραγικός ήρωας δια του οποίου η αστική κοινωνία, για αιώνες, είχε φαντασιωθεί τον εαυτό της σε υπαρξιακό, ψυχολογικό, αισθητικό, σεξουαλικό και πολιτικό επίπεδο.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, ο ήρωας αποδομείται από την σύγχρονη σκηνοθεσία, η οποία αποκαλύπτει τον βαθύτατα πολιτικό χαρακτήρα της ηγεμονικής αναγωγής του Σαίξπηρ σε ιερή αυθεντία και του έργου του σε αδιαμφισβήτητη απόδειξη ενός πανανθρώπινου αισθητικού και υπαρξιακού προτύπου.

Με αυτήν την έννοια, πρωτίστως η τραγωδία «Άμλετ», και λιγότερο ο ομώνυμος ήρωας, µας αφορούν ακόμα. Η διάκριση αυτή είναι θεμελιώδης, επειδή ως είδος η τραγωδία εκφράζει τη συγκρουσιακή ένταση μεταξύ του ήρωα και της κοινότητας ή της τάξης πραγμάτων, της οποίας αυτός είναι αναπόσπαστο µέλος.

Άρα, αυτό που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη είναι όχι τι συμβαίνει στον ‘Άμλετ, αλλά τι αυτός εκφράζει ή επιτελεί δια της σύγκρουσής του µε το βασίλειο της Δανιµαρκίας και ο Θέμης Μουμουλίδης μάς το δείχνει στην παράστασή του.

Σε έναν σκηνικό χώρο – θεατρική μηχανή, όπου όλα τα τεχνολογικά μέσα της παράστασης ενσωματώνονται, (φωτιστικές πηγές, μηχανές προβολών, εφέ, ηχητικές πηγές) διαδραματίζεται η τραγωδία του πρίγκηπα της Δανίας.

Το κορυφαίο έργο του Σαίξπηρ και του παγκόσμιου θεάτρου, αποκαλύπτεται σκοτεινό και
αβάσταχτα επίκαιρο. Η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου σε συνδυασμό με τα σκηνικά της Μικαέλας Λιακατά (η μορφή ενός σκοτεινού – μεσαιωνικού κάστρου αποδίδεται εύστοχα, ενώ ο κρυφός φωτισμός στο κέντρο της σκηνής δημιουργεί λαμπερές δεσμίδες στις εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις των ηθοποιών), τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα, το ευρηματικό video-art του Θωμά Παλυβού και με τους επιβλητικούς φωτισμούς του Νίκου Σωτηρόπουλου, δημιουργούν μια μοναδικά σκοτεινή, εντυπωσιακή, ελισαβετιανή ατμόσφαιρα. Η εμπνευσμένη κινησιολογία της Πατρίτσιας Απέργη δε, τονίζει τη σημαντικότητα του έργου, δίνοντας μία σύγχρονη νότα, χωρίς να αλλοιώνει το πρωτότυπο.

Ο Άμλετ του εξαίρετου Αναστάσιου ΡοΪλού, ήρωας κατ΄ εξοχήν πεσιμιστής, εμφανίζεται σαν σκιά μέσα σε έναν υποφωτισμένο κόσμο. Συντρίβεται κάθε στιγμή, προσκολλάται στο παρελθόν, περιβάλλεται από απολεσθείσες θλιβερές αναμνήσεις, σκιαγραφείται εμφαντικά ως αλλόκοτη προσωπικότητα, καθημαγμένη από κρυμμένες ερινύες.

Παράλληλα, μια εύφορη σαρκαστική απόδοση καθορίζει τον χαρακτήρα του, καθιστώντας τον ανατρεπτικό, μυστηριώδη, περίπλοκο, δυσανάγνωστο, πολύσημο, μηδενιστή, αμείλικτο, δισυπόστατο, , ενδοσκόπο, αμφίθυμο, ματαιόδοξο. Ο Αναστάσης Ροϊλός είναι όλα αυτά και εξουσιάζει τη σκηνή.

 Ίχνη Οιδιπόδειου συμπλέγματος ανάμεσα στον Άμλετ και στη μητέρα του, όπως και στην αποπομπή της Οφηλίας, δε διαφαίνονται.

Ο Μιχάλης Συριόπουλος είναι ένας εξαιρετικός «Κλαύδιος», επειδή δε φλερτάρει με την εξωστρέφεια σε κανένα σημείο. Αξιέπαινη η εσωτερική του ερμηνεία.

 Η καλή ηθοποιός Ιωάννα Παππά αποδίδει μια σπαρακτική «Γερτρούδη», ο Θοδωρής Σκυφτούλης, απολαυστικότατος «Πολώνιος», ο Άρης Νινίκας , ένας πειστικός «Οράτιος», όπως και ο «Λαέρτης» του Δημήτρη Αποστολόπουλου.

Η Τζένη Καζάκου – στην πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο – ερμηνεύει με φιλότιμο την «Οφηλία».

Η μετάφρασή του Γιώργου Χειμωνά, νεότερη αυτής του Ρώτα, σαφώς έχει ποιητική διάσταση, θα έλεγα όμως, ότι η σκηνοθετική άποψη υπερκαλύπτει το βάρος του κειμένου, επικεντρώνεται σε μια πολιτικά ορθή παραστασιολογία του πρωτοτύπου, που είναι η οπτικοποίηση της θεωρητικής προσέγγισής του. Πράγματι, ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης, με όχημα αυτήν τη μετάφραση, χτίζει μια μοντέρνα παράσταση.

Πρόκειται , ωστόσο, για μια εύστροφη σύνθεση, όπου αναδεικνύονται ανθρώπινοι χαρακτήρες, μέσα από μια αλληγορική υπόθεση γεμάτη μεταφορές και βαθύτατα παλίμψηστα, ώστε ο προσηλωμένος θεατής να ταξιδεύει και πίσω από την εικόνα , με σκοπό να επιπλεύσει ο νους του στις ανηφορικές ελεγείες ενός εξέχοντος ποιητή, μιας λυρικής φωνής που ακούγεται όχι μόνο με τον πεζό λόγο, όπως φέρεται να εκφράζεται, αλλά και μέσα από υποδόριους λατρευτικούς στίχους, υμνητικούς του δράματος της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Αν παρομοιάσουμε, πάντως, το όλο πόνημα με ένα φανταχτερό αρχιτεκτόνημα βραβευμένου σεφ, στο οποίο συνυπάρχουν υλικά όπως: δράμα και κωμωδία, δράση και δολοπλοκία, έρωτας και θάνατος, στη δε γαρνιτούρα του λαμπυρίζουν η εκδίκηση, τα φαντάσματα, οι πραγματείες για το τι είναι ηθικό και τι δεν είναι, ακόμα και τα παιχνίδια με πνευματική επικάλυψη, θα συμφωνήσουμε οι περισσότεροι ότι αυτό που γυαλίζει στη σκηνή είναι το «κερασάκι» του, δηλαδή ο Αναστάσης Ροϊλός, ως Άμλετ.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς

Επεξεργασία κειμένου – Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Σκηνικό: Μικαέλα Λιακατά

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Κινησιολογική επεξεργασία: Πατρίσια Απέργη

Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

Σπαθογραφίες: Αναστάσης Ροϊλός

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Λιαποπούλου

Επικοινωνία: Ειρήνη Λαγουρού

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Artwork: Θωμάς Παλυβός

ΔΙΑΝΟΜΗ:

Αναστάσης Ροϊλός

Ιωάννα Παππά

Μιχάλης Συριόπουλος

Θοδωρής Σκυφτούλης

Θανάσης Δόβρης

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου

Τζένη Καζάκου

Άρης Νινίκας

Δημήτρης Αποστολόπουλος

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement

Προτεινόμενα