Connect with us

Πολιτισμός

«Βίρα τις άγκυρες» των Παπαθανασίου – Ρέππα στο Θέατρο Ε.Μ.Σ

«Βίρα-τις-άγκυρες»-των-Παπαθανασίου-–-Ρέππα-στο-Θέατρο-ΕΜ.Σ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Με αφορμή τη συμπλήρωση 130 χρόνων επιθεώρησης το ΚΘΒΕ παρουσιάζει στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, σε σκηνοθεσία του Καλλιτεχνικού Διευθυντή Αστέριου Πελτέκη, μια νέα οπτική της παράστασης, που φιλοδοξεί να ψυχαγωγήσει, να σατιρίσει, κυρίως δε, να ταξιδέψει το κοινό.

Η επιθεώρηση προέκυψε από την ιστορική διαδρομή της θεατρικής τέχνης, εκκινώντας από τον Αριστοφάνη και καταλήγοντας στον φυσικό του χώρο, στον τόπο που γεννήθηκε το θέατρο, ως ένα νέο θεατρικό είδος στις αρχές του 20ου αιώνα, μετά από μια δαιδαλώδη διαδρομή με πολλές ανατροπές, με δάνεια και αντιδάνεια από διάφορες χώρες και πολιτισμούς. 

 Το έργο

Πρόκειται για μια αναδρομή στο θεατρικό είδος της Επιθεώρησης, όπως αποτυπώνεται μέσα από την οξυδερκή ματιά του γνωστού συγγραφικού διδύμου και το οποίο ανέβηκε πρώτη φορά το 1997 από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή, με σκοπό να αποδοθεί ένας φόρος τιμής στην παρεξηγημένη αυτή θεατρική μορφή. Αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία αναβιώνοντας ένα αυθεντικά ελληνικό (και κυρίως αθηναϊκό) θεατρικό είδος, που έμοιαζε να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.

Εκκινώντας από το 1894 και την πρώτη καταγεγραμμένη ελληνική επιθεώρηση «Λίγο απ’ όλα», οι Παπαθανασίου και Ρέππας μάς ταξιδεύουν στον χρόνο και μάς μεταφέρουν στον λαμπερό κόσμο της Επιθεώρησης, παρουσιάζοντας τον αγώνα επιβίωσης που έδιναν οι ηθοποιοί και οι συντελεστές της, με φόντο σημαντικά ιστορικά γεγονότα της εποχής.

Έχοντας αντλήσει υλικό από αυτοβιογραφίες μεγάλων πρωταγωνιστριών της εποχής, όπως η Σπεράντζα Βρανά, η Άννα Καλουτά, η Μαρίκα Νέζερ, η Ζωζώ Σαπουντζάκη και, συνδυάζοντάς το με αφηγήσεις ή φήμες που κυκλοφορούσαν στο θεατρικό χώρο, οι δύο συγγραφείς συνθέτουν τα βασικά πρόσωπα του έργου με βάση τα «υπαρκτά υλικά».

Το αποτέλεσμα βρίθει από νοσταλγική ατμόσφαιρα αλλά και από ιδιότυπο χιούμορ, παρουσιάζοντας μια μυθοπλασία εμπνευσμένη από την ιστορία του τόπου που συνδυάζει μουσική, χορό και τραγούδι, σε ένα εξαιρετικό εγχείρημα που αγαπήθηκε από το κοινό από την πρώτη του παρουσίαση.

Η παράσταση

Ευτυχώς, δεν είναι ένα μνημόσυνο ή μια άνευρη κατάθεση τιμής και μνήμης στην παρηκμασμένη και υπεραιωνόβια επιθεώρηση, η παράσταση που σκηνοθέτησε με μεράκι, προσοχή στη λεπτομέρεια, ύστερα από ενδελεχή μελέτη του κειμένου σε όλες τις φανερές και υπαινισσόμενες παραμέτρους του, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε. Αστέριος Πελτέκης, επειδή, πέρα από το καλό ή το κακό, αυτή η πολυπρόσωπη δουλειά λειτουργεί και ως «εκδίκηση» της γηραιάς κυρίας του ελαφρού θέατρου.

1894.

Παρασκήνια θέατρου. Μια ηθοποιός με κοστούμια εποχής φωνάζει χαμηλόφωνα «Μαρίκα…Μαρίκαα». Έρχεται ένα παιδί.

-Τι θέλετε, κ. Κοτοπούλη;

-Πού είναι η Μαρίκα;

-Έξω, με τη Χρυσούλα.

-Φώναξέ τες. Αρχίζει η αποθέωσις…

Και πράγματι, αρχίζει η αποθέωση με την επιθεώρηση «Λίγο από όλα» από τον θίασο της Ελένης Κοτοπούλη.

 Από τη μία πλευρά η επιθεώρηση έχει εξαφανιστεί, από την άλλη, διογκώνεται η νοσταλγία των παλιών για κείνο το πολυθέαμα που πέρασε και ήταν γοητευτικό, φανταχτερό και ανθρώπινο. Κι έτσι, η στάση μας διαμορφώνεται τρυφερή και γενναιόδωρη απέναντι στη θεατρική τέχνη του επίκαιρου και του εφήμερου.

Η υπόθεση του εγχειρήματος, με την υπογραφή του Αστέριου Πελτέκη, είναι μια σύνθεση από πραγματικά στιγμιότυπα ζωής των ηθοποιών, στην εποχή της άνθησης του είδους, με φόντο την ελληνική ιστορία. Τη βλέπουμε – στην πληθώρα εξαιρετικών σκηνών του έργου – να διαπερνά έναν αιώνα, μέσα από σπαράγματα των ανθρώπων της αθηναϊκής επιθεώρησης.

Με κινηματογραφικό τρόπο και με σημαντικό αρωγό το ευφάνταστο βίντεο, αναδύεται η μαγεία του εφήμερου. Όλο αυτό το μουσικό υπερθέαμα είναι κέντημα χρόνου, πάνω σε καμβά από τραγούδια σημαντικών συνθετών της εποχής και σκετσάκια– νούμερα των συγγραφέων. Τότε, που τα λεγόμενα «σουξέ» γεννιούνταν στο παλκοσένικο από τις επιθεωρήσεις.

 Το έργο που έγραψαν οι Θανάσης Παπαθανασίου και Μιχάλης Ρέππας, ο πρώτος -δίδυμος- κρίκος ( αν και ουσιώδης, στο μέτρο που ο λόγος είναι το πιο ακριβές και σταθερό σύστημα), μιας αλυσίδας παραγωγής, σφυρηλατεί και εμπλουτίζει το κείμενο, όπως και η σκηνοθεσία και, βεβαίως, η υποκριτική, η μουσική, οι χορογραφίες, τα σκηνικά, τα κοστούμια. Ολόκληρη η σκηνική αναπαράσταση, δηλαδή, και η πρόσληψή της από το κοινό δεν είναι επιθεώρηση. Είναι μια μουσική κωμωδία για την επιθεώρηση. Μια τοιχογραφία της εποχής, όπου άκμαζε το είδος.

 Γρήγοροι ρυθμοί, αξιοθαύμαστες αλλαγές πολυπρόσωπων σκηνών, έξοχος συντονισμός δυνάμεων στο παλκοσένικο, μαεστρία στη διαδοχή γεγονότων της ιστορίας μας, σπουδαίες φωνές, μελετημένες ερμηνείες, ομορφιά στα κάδρα και εικόνες ποιητικές, ιδίως στη σκηνή της προσφυγιάς με όλον τον θίασο στην προβλήτα, τυλιγμένο σ’ έναν ανατριχιαστικό αμανέ- μοιρολόι. Από τις καλύτερες στιγμές της παράστασης, όπως κι εκείνη του μπουλουκιού που περιόδευε την ελληνική επαρχία εν μέσω εξελίξεων στην κατοχική και μετακατοχική περίοδο, με τη Γκόλφω του Περεσιάδη και την υπέροχη μουσική του Λουκιανού Κηλαϊδόνη.

 Όλες είναι καλές σ’ αυτή την πολυπρόσωπη και πολυσύνθετη δουλειά, επιτρέψτε μου να ξεχωρίσω εκείνη με την παρλάτα του «μεθυσμένου» Κώστα Σαντά, τις χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, τα πλούσια, πανέμορφα κοστούμια εποχής της του Νίκου Χαρλαύτη, αλλά και να επαινέσω έναν –έναν ξεχωριστά και άλλους μαζί τους ηθοποιούς του Κ.Θ.Β.Ε.

Η παράσταση τρέχει σαν να βυθιζόμαστε σ’ ένα δαιδαλώδες μυθιστόρημα. Η θεατρίνα Ροζαλία (επιτυχής η ανάθεση ρολού στην πανέμορφη Κλειώ – Δανάη Οθωναίου) θα γεννήσει μια νόθο κόρη και θα την κλείσει εσωτερική στις καλόγριες. Το κορίτσι μεγαλώνοντας θα το σκάσει και θα γίνει ηθοποιός σε μπουλούκια. Από τον έναν θίασο στον άλλον και από αγκαλιά σε αγκαλιά θα γιγαντώσει το όνομα της σε προθήκες θεάτρου. Μέχρι που κι αυτή θα χάσει τη λάμψη της πρωταγωνίστριας, τους άντρες, τις γούνες, τους ρόλους.

 Δίπλα στις δυο γυναίκες – μάνα και κόρη- εκτός από τα πρόσωπα με τα οποία συνδέονται, συγκρούονται, αγαπιούνται, μισιούνται, υπάρχει ένα ξεχωριστό πλάσμα, σταθερό και ευαίσθητο. Ο Ζανό, ένας ηθοποιός που φέρνει στον νου, εν πολλοίς, τον θρυλικό Ζαζά. Η δική του ιστορία, ο σαρκασμός, το χιούμορ, η τρυφερότητά του διατρέχουν το έργο που, εκτός από τραγούδια και νούμερα της επιθεώρησης, περνάει και γεφυρώνει την ελληνική ιστορία. Μικρασιατική καταστροφή, εμφύλιος, Μεταξάς, απελευθέρωση, Καραμανλής, χρόνια αντιπαροχής, Χούντα, Μεταπολίτευση.

 Μέσα από τους διαφόρους θιάσους, τις αγωνίες των θεατρίνων, τις νοοτροπίες των επιχειρηματιών και την πορεία ενός κόσμου θεάματος, η ιστορία μας γίνεται φόντο στην παράσταση. Κυλάει έως το 1977 που εμφανίζεται το ΠΑΣΟΚ, οπότε τελειώνει το έργο μ’ ένα απόσπασμα από την επιθεώρηση του Ελεύθερου Θεάτρου στο Άλσος Παγκρατίου «Συνέβη στην Κατίνα».

 Η παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. είναι άκρως θεαματική και αρκούντως απολαυστική. Πολύχρωμα, υπέροχα τα κοστούμια του Νίκου Χαρλαύτη, στιγματίζουν κάθε χρονική περίοδο που ζωντανεύει στα μάτια μας, μετρημένα αλλά λειτουργικά τα χειροκίνητα περιστροφικά σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη, εντυπωσιακοί οι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου, όπως και οι χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, όπως προείπα.

Η ζωντανή ορχήστρα αναβιώνει όλη τη σύνθεση της αθηναϊκής επιθεώρησης, η μουσική, ο χορός και τα τραγούδια δωρίζουν κέφι και ζωντάνια στη σκηνή και στην πλατεία. Πομπός, ένας εξαιρετικός πολυπληθής θίασος, με προεξάρχοντα τον μοναδικό Παντελή Καναράκη στον ρόλο του Ζανό.

Επίλογος

 Από τον πολύχρωμο και πολύβουο κόσμο της, η Επιθεώρηση πήρε διδάγματα και υλικό ανυπολόγιστης αξίας. Κινήθηκε από την πρώτη στιγμή με μεγάλη ευελιξία, ανάμεσα στο καθαρό θέατρο και στην παραθεατρική ψυχαγωγία, χωρίς να πολυσκοτίζεται αν κρατά τα προσχήματα του καλλιτεχνικού καθωσπρεπισμού. Η καταδεκτικότητά της αυτή της στοίχισε, τελικά, τη φιλία των διανοούμενων που δεν της συγχώρησαν ποτέ τις αναξιοπρεπείς παρέες της. Της εξασφάλισαν όμως, και σαν κέρδος, μια εκφραστική πληρότητα που, παρόμοιά της, δεν μπορεί να καυχηθεί πως διαθέτει κανένα άλλο σκηνικό είδος στη χώρα.

Με την Επιθεώρηση η ελληνική κοινωνία απέκτησε για πρώτη φορά μια ιδιαίτερη μορφή θεάτρου που καθρέφτιζε τον κόσμο, όχι σαν μια στατική και αιωνίως αμετάβλητη τάξη πραγμάτων, αλλά σαν ένα ιστορικό γίγνεσθαι που διαρκώς εξελίσσεται, ανανεώνεται και εκσυγχρονίζεται, σαν μια ατέλειωτη κίνηση προς το μέλλον. Δεν θα ήταν άστοχο να μιλήσει κανείς, για μια «ιδεολογία της επικαιρότητας».

Οι συγγραφείς του «Βίρα τις Άγκυρες» αποτίνουν τιμή στην Επιθεώρηση μ’ αυτό το έργο, γνωρίζοντας ότι οι ίδιες οι απαιτήσεις της ήταν τέτοιες, που είχαν αλλάξει άρδην τις συνθήκες δουλειάς κατά τη συγγραφή. Ήταν, επομένως, απολύτως φυσικό ότι πολλοί από αυτούς δεν μπόρεσαν να ικανοποιήσουν αυτές τις νέες απαιτήσεις και η Επιθεώρηση παράκμασε.

 Το Κ.Θ.Β.Ε κάνει ακριβώς το ίδιο. Τιμά την Επιθεώρηση και τον κόσμο της και, παράλληλα, τον γνωρίζει, με τον καλύτερο τρόπο, στους νέους θεατές.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης, Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης, Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης, Ενορχηστρώσεις και ηχητική επεξεργασία μουσικού υλικού: Γιώργος Ανδρέου, Χορογραφία: Δημήτρης Παπάζογλου, Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος, Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας, VideoArt: Βαλλεντίνα Κόπτη, Βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Σαρμή, Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Λίλη Αδρασκέλα, Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Δανάη Πανά, Συνεργάτης ενορχηστρωτή: Στέργιος Γαργάλας, Βοηθοί χορογράφου: Στέλλα ΕμίνογλουΑναστασία Κελέση, Οργάνωση παραγωγής: Χριστόφορος Μαριάδης, Φωτογραφίες: Mike Rafail | That long black cloud

Διανομή

Λίλη Αδρασκέλα (Κοπέλα, Ηθοποιός Β’, Νοσοκόμα Β’, Μαθήτρια Α’, Ηθοποιός Δ’), Μαίρη Ανδρέου (Λιάνα, Δημητρώ, Μπέλα, Θεατρίνα Α, Ηθοποιός Α), Νικολέττα Βλαβιανού (Παυλίνα Δαμάσκου, Σμαρώ Μπιζάνη), Λευτέρης Δημηρόπουλος (Γιάννης Ρούμπος, Αρμάνδος Α’, Δεξιός, Ταρζάν), Δημήτρης Διακοσάββας (Μάκης Αλεβίζος, Δημήτριος Κοτοπούλης, Σταθμάρχης, Γαστόν Α’, Ηθοποιός, Καφετζής, Ηθοποιός Α’), Άννα Ευθυμίου (Μαίρη Ντόλη, Ελένη Κοτοπούλη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Καίτη, Νοσοκόμα Α’, Θεατρίνα Β’), Ζωή Ευθυμίου (Ροζαλία μικρή, Νικόλ, Μαθήτρια Β, Κυρία Δ’, Ηθοποιός Δ’, Κοπέλα), Παντελής Καναράκης (Ζανό), Νίκος Καπέλιος (Βύρων Κονταράτος, Μικιός Λάμπρος, Χορογράφος, Σκηνοθέτης), Αγγελική Κιντώνη (Νίκη Μπέμπη), Θάνος Κοντογιώργης (Μαντάς), Άννα Κυριακίδου (Σωσώ Κανδύλη, Κυρία Βούλα), Χριστίνα Κωνσταντινίδου (Ρόζα, Μαθήτρια Γ’, Κοπέλα, Κυρία Α, Ηθοποιός Γ’), Τατιάνα Μελίδου (Τζένη), Δημήτρης Μορφακίδης (Κώστας, Τεχνικός, Αρμάνδος Β’, Λογοκριτής, Αριστερός, Εαμίτης), Χριστίνα Μπακαστάθη (Κυρία Λάμπρου, Θεατρίνα Γ’, Ηθοποιός Β’, Κατερίνα), Κλειώ Δανάη Οθωναίου (Ροζαλία), Κώστας Σαντάς (Αντώνης Σταυρόπουλος, Ηθοποιός Κοσμογονίας), Σπύρος Σαραφιανός (Κώστας Πυργιώτης, Στέφανος Κανδύλης), Εύη Σαρμή (Πιπίτσα, Ηθοποιός Α’, Θάλεια, Νοσοκόμα), Δημήτρης Σιακάρας (Σπύρος Δαμάσκος, Σκηνοθέτης), Θεοφανώ Τζαλαβρά (Καίτη Βίβα, Ηθοποιός Α’, Κυρία Γ’), Ορέστης Τζιόβας (Λάμπρος Ρινάλδης, Γιώργος Σαράντος), Θάνος Φερετζέλης (Λογιστής, Γαστόν Β’, Αστυνόμος, Λογοκριτής, Καφετζής), Ανδριάνα Χαλκίδη (Φωφώ Ρινάλδη, Κυρία Β’)

Χορεύουν οι: Στέλλα ΕμίνογλουΑναστασία Κελέση

Μουσικοί επί σκηνής: Βασίλης Γκαγκαβούζης (κοντραμπάσο), Μαριάνθη Θεμελή (τρομπέτα), Παναγιώτης Μπάρλας / Γρηγόρης Χανόπουλος (πιάνο), Αλέκος Παπαδόπουλος / Ευαγγελία Αμπρικίδου (ντραμς), Παύλος Παφρανίδης / Αλέξης Ρότσκος (μπουζούκι), Ζωγράφος Σταυρίδης (ακορντεόν)

Συμμετέχουν οι σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ: Πασχάλης Τερζής και Κωνσταντίνος Πόποβιτς

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Πολιτισμός

«ΑΜΛΕΤ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ από την «5η Εποχή» στο 67ο Φεστιβάλ Φιλίππων!

«ΑΜΛΕΤ»-του-Ουίλιαμ-Σαίξπηρ-από-την-«5η-Εποχή»-στο-67ο-Φεστιβάλ-Φιλίππων!

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ο « Άμλετ», κορυφαίο έργο του Ουΐλιαμ Σαίξπηρ, αποτελείται από 2490 στίχους. Ανέβηκε πρώτη φορά το 1602 με πλήρη τίτλο «Tragicall Historie of Hamlet, Prince of Denmarke». Στην Ελλάδα διδάχθηκε το 1937, στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, με Άμλετ τον Αλέξη Μινωτή και το 1957, με πρωταγωνιστή (και σκηνοθέτη) τον ίδιο. Από τότε το έργο έχει επαναληφθεί αρκετές φορές.

Στον «Άμλετ» παρακολουθούμε την αντινομία «ηθικότητα – χυδαιότητα – εξευτελισμός και συμφέρον» να εκτυλίσσεται ως θεατρική πράξη, με πρωταγωνιστές τα πρόσωπα της αυλής της Ελσινόρης.

Ο βασιλιάς της Δανίας (πατέρας τού Άμλετ) σ’ έναν νικηφόρο πόλεμο, σκοτώνει τον βασιλιά της Νορβηγίας, ενώ ο Φόρτινμπρας, ο γιος του βασιλιά της Νορβηγίας, ετοιμάζεται για έναν νέο πόλεμο.

Ο πατέρας του Άμλετ δολοφονείται από τον αδερφό του Κλαύδιο, ο οποίος παντρεύεται την γυναίκα του σφετεριζόμενος τον θρόνο. Το φάντασμα του νεκρού του πατέρα αποκαλύπτει στον Άμλετ την αλήθεια.

«Πρέπει να ξέρεις. Ότι το φίδι πού δάγκασε τον πατέρα σου
Πήρε μετά, και φόρεσε το στέμμα του…»

Ο Άμλετ αισθάνεται οργισμένος με την υφαρπαγή του θρόνου από τον θείο του και βαθιά δυσαρεστημένος από την απόφαση της μητέρας του, Γερτρούδης, να ενδώσει ερωτικά με τον αδερφό του άντρα της.

«Δεν είχαν φύγει ακόμα τα χώματα από το πέλμα της…
Έγινε γυναίκα του αδελφού του…»

Η υπόθεση της τραγωδίας αρχίζει να ξετυλίγεται. Ο Άμλετ σχεδιάζει να αποκαλύψει την ενοχή του Κλαύδιου παριστάνοντας τον τρελό.

Ο Άμλετ πηγαίνει να συναντήσει την μητέρα του, ακούγοντας όμως ένα θόρυβο πίσω από μια κουρτίνα τείνει το σπαθί του και κατά λάθος σκοτώνει τον Πολώνιο. Από την άλλη, η κόρη του Οφηλία, γεμάτη θλίψη τρελαίνεται και πνίγεται σε ένα ποτάμι. Η δυσάρεστη εξέλιξη των γεγονότων θα μεταβάλλει τον Άμλετ σ’ ένα τραγικό ον, υποταγμένο στις νέες δραματικές εξελίξεις που έρχονται.

Ο Λαέρτης, γιος του Πολώνιου κι αδερφός της Οφηλίας επιστρέφει από τη Γαλλία γεμάτος οργή.

Ο Κλαύδιος εκμεταλλεύεται την οργή του Λαέρτη προς τον Άμλετ και τους προτείνει να μονομαχήσουν. Η μάχη όμως είναι στημένη: το σπαθί του Λαέρτη έχει δηλητήριο, όπως και το κρασί στο ποτήρι του Άμλετ. Κατά τη διάρκεια της μάχης η Γερτρούδη πίνει από το δηλητηριασμένο κρασί και πεθαίνει.

Ο Λαέρτης τραυματίζει τον Άμλετ, αλλά τραυματίζεται και ο ίδιος βαριά. Προτού ξεψυχήσει, αποκαλύπτει το σχέδιο δολοφονίας του Κλαύδιου εναντίον του Άμλετ. Ο Άμλετ, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή από το δηλητήριο, καταφέρνει να σκοτώσει τον Κλαύδιο. Στη σκηνή καταφθάνει ο Φόρτινμπρας, ο Νορβηγός φιλόδοξος πρίγκιπας που έρχεται εναντίον της Δανίας με τον στρατό του. Ο Οράτιος, έμπιστος φίλος του Άμλετ, αφηγείται όσα έχουν συμβεί κι ο Νορβηγός πρίγκιπας διατάζει να αποδοθούν τιμές στο νεκρό Άμλετ.

Βεβαίως, ο παραλληλισμός του Άμλετ με τον Ορέστη γίνεται αρχικά φανερός, εφόσον και οι δύο θέλουν να εκδικηθούν το θάνατο τους πατέρα τους. Παρόλα αυτά, ο φόνος της Κλυταιμνήστρας είναι προαποφασισμένος από τον ίδιο τον Απόλλωνα, από την παγκόσμια τάξη, ενώ στον Άμλετ η θεϊκή τάξη κατέρχεται και αποκαλύπτεται στο επίπεδο της προσωπικής συνείδησης, μέσα από το φάντασμα του Πατέρα.

Οι θάνατοι στο τέλος της τραγωδίας, θα λέγαμε, ξεπλένουν την κοινωνική σαπίλα που επικρατεί στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, αφήνοντας μία ερώτηση να πλανάτε μέσα από τα λόγια του Άμλετ:

«Να ζεις. Να αντέχεις, σωπαίνοντας μια μοίρα που σε ταπεινώνει ή να μη ζεις; Αυτή είναι η ερώτηση».

Η αφάνταστη δυσκολία του να μιλήσει κανείς για τον ‘Άμλετ, ή µάλλον η αμηχανία που γεννά ένα τέτοιο εγχείρημα, έχει σχέση µε την κοινότοπη διαπίστωση ότι για το έργο του Σαίξπηρ, και μάλιστα για την συγκεκριμένη τραγωδία, έχουν γραφεί τα πάντα.

Η σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη, παρόλα αυτά, δέχτηκε ότι υπάρχει ένα προκλητικό πλεόνασα, που ο Σαίξπηρ συνεχώς παράγει. Μάλλον, εξαιτίας της πολυσημίας και της πληθώρας ερμηνειών που έχουν τελικά συμπιέσει και σχεδόν εξαφανίσει την ιστορική σηµασιοδότηση του έργου του, δηλ. την συνάρτησή του µε τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής, με τον ρόλο του θεάτρου, με την έννοια της αισθητικής απόλαυσης.

Έτσι, στην παράσταση αντιλαμβανόμαστε ότι ο ‘Άμλετ έχει αποτελέσει τον προνομιακό χώρο κατασκευής της φιλελεύθερης αστικής εκδοχής της τέχνης, ως αποτύπωση μιας πανανθρώπινης και δια-ιστορικής ουσίας, ανεπηρέαστης από πολλαπλές κοινωνικές, πολιτισμικές, φυλετικές και, κυρίως, ιστορικές διαφορές.

 Αυτές οι τελευταίες, συνήθως, εμφανίζονται ως «ιστορικό πλαίσιο», το οποίο όμως δεν συγκροτεί συγχρονική ανάγνωση, διότι η απομόνωση του κειμένου από τις συνθήκες παραγωγής του, θέτει τον χρόνο εκτός ιστορίας, εξού και τα περί υπερβατικής τέχνης.

Ο Άμλετ, όπως και ο Οιδίποδας, είναι ο κατεξοχήν τραγικός ήρωας δια του οποίου η αστική κοινωνία, για αιώνες, είχε φαντασιωθεί τον εαυτό της σε υπαρξιακό, ψυχολογικό, αισθητικό, σεξουαλικό και πολιτικό επίπεδο.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, ο ήρωας αποδομείται από την σύγχρονη σκηνοθεσία, η οποία αποκαλύπτει τον βαθύτατα πολιτικό χαρακτήρα της ηγεμονικής αναγωγής του Σαίξπηρ σε ιερή αυθεντία και του έργου του σε αδιαμφισβήτητη απόδειξη ενός πανανθρώπινου αισθητικού και υπαρξιακού προτύπου.

Με αυτήν την έννοια, πρωτίστως η τραγωδία «Άμλετ», και λιγότερο ο ομώνυμος ήρωας, µας αφορούν ακόμα. Η διάκριση αυτή είναι θεμελιώδης, επειδή ως είδος η τραγωδία εκφράζει τη συγκρουσιακή ένταση μεταξύ του ήρωα και της κοινότητας ή της τάξης πραγμάτων, της οποίας αυτός είναι αναπόσπαστο µέλος.

Άρα, αυτό που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη είναι όχι τι συμβαίνει στον ‘Άμλετ, αλλά τι αυτός εκφράζει ή επιτελεί δια της σύγκρουσής του µε το βασίλειο της Δανιµαρκίας και ο Θέμης Μουμουλίδης μάς το δείχνει στην παράστασή του.

Σε έναν σκηνικό χώρο – θεατρική μηχανή, όπου όλα τα τεχνολογικά μέσα της παράστασης ενσωματώνονται, (φωτιστικές πηγές, μηχανές προβολών, εφέ, ηχητικές πηγές) διαδραματίζεται η τραγωδία του πρίγκηπα της Δανίας.

Το κορυφαίο έργο του Σαίξπηρ και του παγκόσμιου θεάτρου, αποκαλύπτεται σκοτεινό και
αβάσταχτα επίκαιρο. Η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου σε συνδυασμό με τα σκηνικά της Μικαέλας Λιακατά (η μορφή ενός σκοτεινού – μεσαιωνικού κάστρου αποδίδεται εύστοχα, ενώ ο κρυφός φωτισμός στο κέντρο της σκηνής δημιουργεί λαμπερές δεσμίδες στις εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις των ηθοποιών), τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα, το ευρηματικό video-art του Θωμά Παλυβού και με τους επιβλητικούς φωτισμούς του Νίκου Σωτηρόπουλου, δημιουργούν μια μοναδικά σκοτεινή, εντυπωσιακή, ελισαβετιανή ατμόσφαιρα. Η εμπνευσμένη κινησιολογία της Πατρίτσιας Απέργη δε, τονίζει τη σημαντικότητα του έργου, δίνοντας μία σύγχρονη νότα, χωρίς να αλλοιώνει το πρωτότυπο.

Ο Άμλετ του εξαίρετου Αναστάσιου ΡοΪλού, ήρωας κατ΄ εξοχήν πεσιμιστής, εμφανίζεται σαν σκιά μέσα σε έναν υποφωτισμένο κόσμο. Συντρίβεται κάθε στιγμή, προσκολλάται στο παρελθόν, περιβάλλεται από απολεσθείσες θλιβερές αναμνήσεις, σκιαγραφείται εμφαντικά ως αλλόκοτη προσωπικότητα, καθημαγμένη από κρυμμένες ερινύες.

Παράλληλα, μια εύφορη σαρκαστική απόδοση καθορίζει τον χαρακτήρα του, καθιστώντας τον ανατρεπτικό, μυστηριώδη, περίπλοκο, δυσανάγνωστο, πολύσημο, μηδενιστή, αμείλικτο, δισυπόστατο, , ενδοσκόπο, αμφίθυμο, ματαιόδοξο. Ο Αναστάσης Ροϊλός είναι όλα αυτά και εξουσιάζει τη σκηνή.

 Ίχνη Οιδιπόδειου συμπλέγματος ανάμεσα στον Άμλετ και στη μητέρα του, όπως και στην αποπομπή της Οφηλίας, δε διαφαίνονται.

Ο Μιχάλης Συριόπουλος είναι ένας εξαιρετικός «Κλαύδιος», επειδή δε φλερτάρει με την εξωστρέφεια σε κανένα σημείο. Αξιέπαινη η εσωτερική του ερμηνεία.

 Η καλή ηθοποιός Ιωάννα Παππά αποδίδει μια σπαρακτική «Γερτρούδη», ο Θοδωρής Σκυφτούλης, απολαυστικότατος «Πολώνιος», ο Άρης Νινίκας , ένας πειστικός «Οράτιος», όπως και ο «Λαέρτης» του Δημήτρη Αποστολόπουλου.

Η Τζένη Καζάκου – στην πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο – ερμηνεύει με φιλότιμο την «Οφηλία».

Η μετάφρασή του Γιώργου Χειμωνά, νεότερη αυτής του Ρώτα, σαφώς έχει ποιητική διάσταση, θα έλεγα όμως, ότι η σκηνοθετική άποψη υπερκαλύπτει το βάρος του κειμένου, επικεντρώνεται σε μια πολιτικά ορθή παραστασιολογία του πρωτοτύπου, που είναι η οπτικοποίηση της θεωρητικής προσέγγισής του. Πράγματι, ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης, με όχημα αυτήν τη μετάφραση, χτίζει μια μοντέρνα παράσταση.

Πρόκειται , ωστόσο, για μια εύστροφη σύνθεση, όπου αναδεικνύονται ανθρώπινοι χαρακτήρες, μέσα από μια αλληγορική υπόθεση γεμάτη μεταφορές και βαθύτατα παλίμψηστα, ώστε ο προσηλωμένος θεατής να ταξιδεύει και πίσω από την εικόνα , με σκοπό να επιπλεύσει ο νους του στις ανηφορικές ελεγείες ενός εξέχοντος ποιητή, μιας λυρικής φωνής που ακούγεται όχι μόνο με τον πεζό λόγο, όπως φέρεται να εκφράζεται, αλλά και μέσα από υποδόριους λατρευτικούς στίχους, υμνητικούς του δράματος της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Αν παρομοιάσουμε, πάντως, το όλο πόνημα με ένα φανταχτερό αρχιτεκτόνημα βραβευμένου σεφ, στο οποίο συνυπάρχουν υλικά όπως: δράμα και κωμωδία, δράση και δολοπλοκία, έρωτας και θάνατος, στη δε γαρνιτούρα του λαμπυρίζουν η εκδίκηση, τα φαντάσματα, οι πραγματείες για το τι είναι ηθικό και τι δεν είναι, ακόμα και τα παιχνίδια με πνευματική επικάλυψη, θα συμφωνήσουμε οι περισσότεροι ότι αυτό που γυαλίζει στη σκηνή είναι το «κερασάκι» του, δηλαδή ο Αναστάσης Ροϊλός, ως Άμλετ.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς

Επεξεργασία κειμένου – Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Σκηνικό: Μικαέλα Λιακατά

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Κινησιολογική επεξεργασία: Πατρίσια Απέργη

Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

Σπαθογραφίες: Αναστάσης Ροϊλός

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Λιαποπούλου

Επικοινωνία: Ειρήνη Λαγουρού

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Artwork: Θωμάς Παλυβός

ΔΙΑΝΟΜΗ:

Αναστάσης Ροϊλός

Ιωάννα Παππά

Μιχάλης Συριόπουλος

Θοδωρής Σκυφτούλης

Θανάσης Δόβρης

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου

Τζένη Καζάκου

Άρης Νινίκας

Δημήτρης Αποστολόπουλος

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Παρουσιάστηκε το πρόγραμμα του Cosmopolis Festival 2024

Παρουσιάστηκε-το-πρόγραμμα-του-cosmopolis-festival-2024

Το απόγευμα της Πέμπτης 18 Ιουλίου 2024 πραγματοποιήθηκε στην αυλή του 7ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας, στον εμβληματικό Φάρο της Παλιάς Πόλης, η συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση του προγράμματος του Cosmopolis Festival 2024. Το «παρών» έδωσαν δημοσιογράφοι από την Καβάλα, την Ξάνθη και την Κομοτηνή, εκπρόσωποι του Δήμου Καβάλας και του ΔΗΠΕΘΕ, φίλοι του Φεστιβάλ και δεκάδες εθελοντές, οι οποίοι θα αποτελέσουν και φέτος την καρδιά της διοργάνωσης.

Από τις 29 Ιουλίου έως τις 3 Αυγούστου στη χερσόνησο της Παναγίας, σε γειτονιές και χωριά της Καβάλας, καθώς και στο Εθνικό Στάδιο «Ανθή Καραγιάννη», το Φεστιβάλ Cosmopolis είναι έτοιμο να υποδεχτεί το κοινό για άλλη μια επιτυχημένη διοργάνωση προσφέροντας μοναδικούς ρυθμούς, μελωδίες και ποικίλα μουσικά ακούσματα, χορούς, γεύσεις, animation, κινηματογράφο, δράσεις για παιδιά, καλλιτεχνικά εργαστήρια και πολλές άλλες δραστηριότητες.

Για το Cosmopolis Festival 2024 μίλησαν ο κ. Αρχέλαος Γρανάς, Πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, ο κ. Άλκης Ζοπόγλου, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ, καθώς και ο Δήμαρχος Καβάλας, κ. Θεόδωρος Μουριάδης. Τον λόγο πήρε πρώτος ο Δήμαρχος Καβάλας, κ. Μουριάδης, ο οποίος μίλησε για τη σύνδεση του Cosmopolis Festival με την ίδια την πόλη της Καβάλας, χαιρέτισε την προσπάθεια της οργανωτικής ομάδας του Cosmopolis και τη συνεργασία της με το ΔΗΠΕΘΕ, ενώ δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τους εθελοντές του φεστιβάλ. Ο Πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας κ. Γρανάς, αναφέρθηκε στο πολυδιάστατο πρόγραμμα του Cosmopolis Festival κάνοντας ειδική μνεία στις συναυλίες και τους σπουδαίους καλλιτέχνες που θα εμφανιστούν φέτος στο main stage του φεστιβάλ.

Στη συνέχεια μίλησε ο κ. Ζοπόγλου, ο οποίος ευχαρίστησε τον Δήμο Καβάλας και ειδικά τον Δήμαρχο της πόλης, και το ΔΗΠΕΘΕ για τη βοήθεια και τη στήριξη τους, τονίζοντας παράλληλα ότι το φετινό πρόγραμμα είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να υποστηριχτεί και να αναδειχθεί η ίδια η πόλη της Καβάλας που από μόνη της αποτελεί ένα διαχρονικό σταυροδρόμι πολιτισμών και λαών.

Ακολούθησε η αναλυτική παρουσίαση του προγράμματος του φετινού Cosmopolis Festival, το οποίο χωρίζεται σε τρεις ενότητες:

– CosmoWorld: 29 Ιουλίου – 3 Αυγούστου (Χερσόνησος Παλιάς Πόλης)

– CosmoHome: 6 Αυγούστου – 29 Ιουλίου (Γειτονιές της Παλιάς Πόλης και χωριά του Δήμου Καβάλας)

 – Συναυλίες στο Στάδιο «Ανθή Καραγιάννη» (Εθνικό Στάδιο «Ανθή Καραγιάννη»

Ακόμη, ο κ. Ζοπόγλου δήλωσε πώς όπως κάθε χρόνο, η μουσική και οι συναυλίες θα αποτελέσουν το επίκεντρο του φεστιβάλ με ρυθμούς και μελωδίες καταξιωμένων μουσικών από την Ελλάδα, τη Σερβία, το Βέλγιο, την Ισπανία, τις ΗΠΑ, την Ολλανδία, την Κούβα, την Αργεντινή και τη Βενεζουέλα. Όλες οι συναυλίες θα φιλοξενηθούν στην εμβληματική πλατεία Μωχάμετ ‘Αλη, στην κορυφή της Παλιάς Πόλης της Καβάλας, η οποία για έξι μέρες θα αποτελέσει την καρδιά της γιορτής που φετινού Cosmopolis.

Ακόμη, περιέγραψε αναλυτικά τις εντυπωσιακές παράλληλες δράσεις του φεστιβάλ μιλώντας για το πλήθος δράσεων και εκδηλώσεων που υπόσχονται να ζωντανέψουν τα σοκάκια της Παλιάς Πόλης. Επιγραμματικά αναφέρθηκε στις εξής παράλληλες δράσεις:

– CosmoKids – Thessaloniki Animation Festival X Cosmopolis

– CosmoDances – CosmoCinema – Street Food & Bazaar

– CosmoCuisine – CosmoWorkshops

Ακολούθως αναφέρθηκε στην αγαπημένη ενότητα του CosmoHome, την προσωπική του αδυναμία, όπως δήλωσε. H ενότητα του CosmoHome επιστρέφει, λοιπόν, για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, με μοναδικές συναυλίες στα σοκάκια του ιστορικού κέντρου της Καβάλας αλλά και σε γραφικές τοποθεσίες των γύρω οικισμών του Δήμου.

Τέλος, αναφέρθηκε στις συναυλίες στο Στάδιο «Ανθή Καραγιάννη», αλλά και στην ενότητα CosmoClassical που θα επιστρέψει το φθινόπωρο φιλοξενώντας στην Καβάλα πάνω από 70 μουσικούς από ευρωπαϊκές χώρες που θα έρθουν εδώ στην Καβάλα για περίπου 15 ημέρες για να προετοιμαστούν και να παρουσιάσουν την όπερα του Giacomo Puccini “La Boheme”.

Ο κ. Ζοπόγλου δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει θερμά τους εθελοντές του φεστιβάλ τους οποίους χαρακτήρισε ως το «μέλλον του φεστιβάλ και της πόλης».

Μετά την ολοκλήρωση της εκδήλωσης, ακολούθησε food & drinks event για τους παρευρισκόμενους οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να γευτούν τις προτάσεις της καντίνας Γυριστρούλας και της τοπικής ζυθοποιίας Marmita, δύο αρωγών του φετινού Cosmopolis Festival.

Για περισσότερες πληροφορίες σxετικά με το πρόγραμμα του φετινού Cosmopolis Festival, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του φεστιβάλ https://cosmopolisfestival.gr/program/

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading

Πολιτισμός

Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας ζητά ηθοποιούς για την παιδική σκηνή

Το-ΔΗΠΕΘΕ-Καβάλας-ζητά-ηθοποιούς-για-την-παιδική-σκηνή

Για τις ανάγκες της νέας παραγωγής της Παιδικής Σκηνής του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, που θα παρουσιαστεί την καλλιτεχνική περίοδο 2024-2025 σε σκηνοθεσία Βάσιας Χρονοπούλου, καλούνται άντρες και γυναίκες επαγγελματίες ηθοποιοί με σκηνική ηλικία από 13 έως 30 ετών και με  καλές φωνητικές ικανότητες. 

Ζητούμενα ακρόασης:

Οι υποψήφιες/οι που θα κληθούν για την ακρόαση θα πρέπει να προετοιμαστούν σε ένα μονόλογο σύγχρονου έργου κι ένα τραγούδι. Η ακρόαση θα περιλαμβάνει σωματικό αυτοσχεδιασμό και ανάγνωση κειμένου της παράστασης. Ακόμα, θα πρέπει να έχουν μαζί τους τυπωμένο το βιογραφικό τους σημείωμα και μία πρόσφατη φωτογραφία, καθώς και να φορούν άνετα ρούχα και παπούτσια.

Η ακρόαση θα πραγματοποιηθεί στις 26 Ιουλίου 2024. Οι ακριβείς ώρες θα σταλούν σε όσους επιλεγούν στην ακρόαση.

Οι δοκιμές της παραγωγής προγραμματίζεται ότι θα ξεκινήσουν τον Σεπτέμβριο του 2024. Οι ηθοποιοί που θα επιλεγούν για την παραγωγή θα πρέπει να έχουν διαθεσιμότητα μέχρι και τέλος Δεκεμβρίου του 2024.

Οι ενδιαφερόμενες/οι παρακαλούνται να στείλουν το βιογραφικό τους και δύο πρόσφατες φωτογραφίες (μία ολόσωμη και μία κοντινή) μέχρι και την Τετάρτη 24 Ιουλίου 2024, ηλεκτρονικά, στο email: thkavala@otenet.gr, σημειώνοντας στο θέμα του email: «ΑΚΡΟΑΣΗ-ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας-Παιδική Σκηνή 2024», καθώς και αναγράφοντας τα στοιχεία επικοινωνίας τους στο σώμα κειμένου.

Στις ακροάσεις θα κληθούν όσες και όσοι επιλεγούν μετά από αξιολόγηση του βιογραφικού τους.

Όλες/οι οι ενδιαφερόμενες/οι για την ακρόαση θα ειδοποιηθούν ηλεκτρονικά με email έως και την Πέμπτη 25 Ιουλίου 2024 σχετικά με τη συμμετοχή τους ή όχι σε αυτή.

Σημείωση: Οι ενδιαφερόμενοι/ες που επιθυμούν να συμμετέχουν στην ακρόαση θα πρέπει να ζουν ή να έχουν κατοικία στον Νομό Καβάλας ή σε όμορους νομούς και δικό τους τρόπο μετακίνησης από και προς το θέατρο.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 (10.00-14:00).

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Πηγή: KavalaWebNews

Continue Reading
Advertisement

Προτεινόμενα